'Makinalaşmak İstiyorum'

Bir süreç içinde tüm birliktelikler yoluna “yeniden tanımlanarak” devam eder. Her hamle birer steptir. Bu eylemler, bir şeyleri “var etme” becerimizi oluşturur. Başarı da var ettiğimiz şeyi, sürdürülebilir kılmaktır aslında. Bir bilgisayarcı, bir robotu kodlarken; onun yürümesi için, her aşamayı teker teker işler kendi ekranına. Wolves, Nuno Santo ile bir yeniden yapılanma sürecine girmişti yıllar önce. Santo bu makineyi inşa eden, hatta yürümesini sağlayan kişiydi. Aynı ekolden gelen Bruno Lage ise, o robotun koşmasını sağlayacaktır belki de.

Şimdilerde ‘Butik Lizbon’ olarak anılsa da Wolverhampton Wanderers’ın mazisi oldukça eskiye dayanıyor. Başarılarla dolu bir geçmişin ardından, ben ve benim jenerasyonumun hayatına dokunuş şekli ise ne yazık ki asansör takım kimliğiyleydi. Kulübün makus talihini yenmesi ve zincirin ilk halkasının kırılması Portekizli teknik adam Nuno Espirito Santo (Bonus olarak iş ortağı Jorge Mendes) ile tanışmasıyla başladı. Nuno, burada kaldığı 4 sene içinde sıfırdan, kusursuza yakın bir yapı kurdu. Doğru oyuncu seçimleri ve yakalanan iskelet de başarıyı beraberinde getirdi. Bu başarı, ona farklı kapılar açtı. Geçtiğimiz yaz Nuno ligin gözde takımlarından Tottenham ile kontrat imzalarken, Wolves da geleneği devam ettirmek adına bir başka Portekizli, Bruno Lage’in kapısını çaldı.

Lage Wolves’a gelirken, ülkesinin lokomotifi Benfica ile kendini İber Yarımadası’nda kanıtlamış bir teknik adamdı. Fakat bu yetmezdi. Uluslararası düzeyde, hele ki İngiltere gibi bir futbol ortamında kredibilitesi düşüktü. Bazı vedalar buruk olur. Santo ile Wolves’un ki de böyleydi. İki taraf da birbiriyle özdeşleşmişti çünkü. Lage’in yükü ağır olacaktı, nitekim öyle de oldu. Hazırlık maçlarındaki istikrarsız grafik, ligin başlangıcıyla da devam etti. İlk beş maçın sonunda, sadece tek galibiyetleri vardı. Çanlar Portekizli için çalıyordu. Ama her şeye rağmen sahadaki oyun ümit vaat ediyordu. Beş maçta tam 82 şut atmışlardı ve bu 82 şutun sadece 2 tanesi gol olmuştu. Wolves adeta rakip kalecileri şutlarıyla döverken, Lage de ondan kolay vazgeçilmemesi gerektiğini herkese gösterdi.

Kötü başlangıcın ardından, diğer 5 maçta, 4 galibiyet aldılar. Arada fire verilen beraberlikte de golü son dakikalarda yemişlerdi aslında. Ligin ilk çeyreği tamamlanırken, yine geçtiğimiz seneki sıralamaları olan 7.’liği yakaladılar. Premier Lig’de Big Six kavramı çok kalıplaşmıştır. Baba 6’lının hemen arkasında 7. sırada olmak da, bir nevi kalan 14’lünün şampiyonu olmak demektir. Onlar da kendilerini böyle görüyorlar. Peki bu Wolves ne oynuyor, geçtiğimiz seneden ya da senelerden farkları ne diye bakarsak da aslında pek de somut şeyler koyamayız ortaya. Zaten eldeki oyuncu havuzu da aşağı yukarı birbirinin aynısı. Sadece artık daha pragmatik olduklarını söyleyebilirim ve bence daha keyifli bir futbol sunuyorlar. Santo döneminde topu rakibe vermekte takıntılı derecede kararlıydılar, şimdiyse maçına göre topla oynama yüzdesinde 65’lere bile çıkıyorlar. Formasyon olarak bazen 3-1-4-2, bazen de geriyi 5’lediklerini görüyoruz. Son haftalardaysa daha çok ileride Trincao ve Hwang’in kanatlara açıldığı bir 3-4-3 denemesi izledik. Bunu sezon geneline de yayabilirler gibi duruyor. Bu sayede Traore’den de daha fazla faydalanacaklardır. Traore kesinlikle zirve performansında değil ama hala rotasyonda çok önemli bir silah.

Maximilian Kilman’a da ek bir parantez açmak istiyorum. Bana kalırsa ilk çeyreğin en iyi oyuncusuydu. Santo döneminde fazla forma şansı bulamayan 23 yaşındaki İngiliz, formayı sırtına geçirdi ve kimseye bırakmadı. İleride Milli Takım için de bir alternatif olarak düşünülebilir.

Yazıya da adını veren Makinalaşmak İstiyorum’un en sevdiğim kısmı “Mutlak bir çare bulacağım, ve ben ancak bahtiyar olacağım”dır. Wolves için çare bulunmuş gözüküyor. Son haftalardaki yükselen form grafiği de bunun en büyük kanıtı. Çarkın dişlileri şimdilik dönüyor.