Naçizane bir yılın en'leri seçkisi

Yılın son bülteninde 2024 yılına dair küçük bir seçkiyle karşınızdayız. Bu tarz listelerin tamamen kişisel olduğunu unutmadan, "O niye yok, bu seçim hiç olmamış" demeden tadını çıkarmanız ümidiyle...

Yılın Filmi: Dune – Part Two

Frank Herbert’in kült evreninden uyarlanan serinin ikinci filminde yönetmen Denis Villeneuve yine harikalar yaratıyor. Dune: Part Two’yu tek kelimede tanımlamak istersek kullanabileceğimiz en iyi kelime “destansı” olur. İlk filmdeki başarısıyla En İyi Sinematografi Oscar’ını kazanan Greig Fraser, bu filmde de işini çarpıcı renk ve ışık kullanımıyla zirveye çıkarıyor. Villeneuve, eski moda hikaye anlatımını dozunda mizah ile güç ve fanatizm hakkında incelikli hikayelerle tatlandırıyor. 

Bir “kurtarıcı” ya da “seçilmiş kişi” anlatısından çok daha fazlası olan Dune, bu tür büyük bütçeli ve gişe rekorları kıran filmlerin de sanatsal yapılabileceğini bizlere hatırlatıyor.

Yılın Albümü: Vampire Weekend - Only God Was Above Us

2008 yılında kendi adını taşıyan ilk albümleri Vampire Weekend ile indie rock dünyasında yeni bir boyut açan grup, geride bıraktığımız yıl 5. albümü Only God Was Above Us’ı yayımladı. Solist Ezra Koenig’in "Sinizmden iyimserliğe doğru bir yolculuk" olarak tanımladığı; "F*ck the world" dizesiyle başlayan ve "Hope" adlı bir şarkıyla sona eren albüm, grubun en iyi bilinen seslerinin tümünü kucaklıyor ve geçmişine saygı duruşunda bulunuyor. 

Gen-X Cops ile A-Punk ve Diane Young; Mary Boone ile Ya Hey; Prep-School Gangsters ile Taxi Cab arasında benzerlikler kurabileceğimiz ve bu örnekleri artırabileceğimiz şarkılar arasından gerçek bir emsali olmayan tek parça, neredeyse sekiz dakikalık süresiyle grubun kaydettiği en uzun eser olan Hope.

Only God Was Above Us, adını 1988 tarihli bir gazete manşetinden alıyor ve bu manşette uçak kazasından kurtulan bir kişi, uçağın çatısı söküldüğünde nasıl hissettiğini anlatıyor. Manşet, müziğin ruh hâlini gerçekten yakalıyor, çünkü felaketle çevrili olsak bile saçlarımızdaki rüzgarı hissetmeye davet ediyor.

Yılın Şarkısı: Duman – Kufi

Milenyuma bir kala hayatımıza giren ve 2000'li yılların imza seslerinden biri olan Duman, 10 yılı aşkın süren suskunluğunu 2024’te bozdu. Haziran ayının son günlerine doğru yayımladıkları Kufi isimli tekli, o günden bugüne dek sadece Spotify’da 32 milyon kez dinlendi. Başlı başına bu bile hayranların Duman’ı ne kadar özlediğini gösteriyor. 

Kufi’yi çok sevenler olduğu gibi pek sevmeyenler de oldu. Şarkı, grubun geçmişteki bazı hitleri gibi üzerinde uzlaşı sağlanan bir eser olmasa da yarattığı etki açısından yıla damgasını vurdu. Fazlasıyla politik sözleriyle kısa zamanda dillere pelesenk olan parçayı yeniden dinlemek için buradan.

Yılın Oyunu: Afife

Yılmaz Erdoğan'ın Aydınlıkevler'i ve Tanpınar'ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü uyarlamalarının yönetmeni Serdar Biliş'in proje tasarımını üstlendiği, Selin Cankı Ceylan'ın kaleminden çıkan, Afife Jale’nin yaşam öyküsünden ilham alınarak yaratılmış hayalî bir kumpanya olan oyun; sesi, ışığı, kostümleri, müziği ve sahne tasarımıyla geride bıraktığımız yılın en görkemli prodüksiyonlarından biriydi.  

Demet Evgar'ın Afife Jale'ye hayat verdiği oyunda; Tilbe Saran, Necip Memili Bora Akkaş, İdil Sivritepe gibi sanatçılar yardımcı rolleri paylaşıyor. (İzlemek isteyenler için Ocak ve Şubat ayı biletleri satışta.)

Yılın Dizisi: Shogun

Epik televizyon yapımlarının sayısı azalsa da hâlâ destansı televizyon şovları yapmaya çalışan senaristler ve yönetmenler de var. Shogun'ın bu yapımlardan biri olduğunu henüz ilk bölümün ilk dakikalarında anlıyorsunuz. James Clavell'in aynı adlı romanından uyarlanan dizi, bir uyarlamadan ziyade dayandığı metnin yeniden yorumu gibi. Dizinin yaratıcıları Rachel Kondo ve Justin Marks, Clavell'in metnini tozlu sayfalarından çıkarırken sadece muhteşem değil, aynı zamanda tamamen orijinal bir eser yaratıyor.

Diyalog, bağlam ve alt metin açısından oldukça zengin olan ve perde arkasından kamera önündekilere kadar herkesin bu hikayeyi önemsediğini hissettiren diziyi Türkiye'de Disney+ üyeliğiyle izleyebilirsiniz.

Yılın Sporcusu: Yusuf Dikeç

2024 Paris Olimpiyat Oyunları'nda karma havalı tabanca branşında Şevval İlayda Tarhan ile birlikte Türkiye'yi temsil eden ve Türkiye'nin bu branştaki ilk Olimpiyat madalyası olan gümüş madalyayı kazanmasını sağlayan Yusuf Dikeç, atış yaptığı sırada verdiği kareyle dünyanın gündemine oturdu. 

Dikeç, kısa sürede Uzakdoğu'dan Amerika'ya her ülkede tanındı; futbolcular gol sevinci olarak onun pozunu tercih etti. Sırıkla atlamada Olimpiyat ve Dünya rekoru kıran, yılın en başarılı sporcusu Armand Duplantis dahi rekor sevincini Yusuf Dikeç pozu vererek kutladı.