Örnek Öğrenci

2 Ocak tarihinde Elland Road’da Leeds United’a yenilen Burnley için işler umutsuz görünüyordu.

COVID-19 nedeniyle lig maçlarının sürekli ertelenmesiyle ritim kaybolmuştu ve Manchester United’a iki defa 3-1’lik skorla mağlup olduktan sonra Leeds mağlubiyetiyle birlikte küme düşmek, daha bir muhtemelleşmeye başlamıştı. Birkaç gün sonra FA Cup’ta evinde konuk ettiği Championship ekibi Huddersfield Town’a 2-1 yenilmek de hiçbir şeyi iyileştirmedi.  Kulüp, patlak veren bir COVID-19 krizinin ortasındaydı, oyuncular ve teknik ekip üyelerinin test sonuçları her gün pozitif çıkıyordu.

Üzerine sonraki hafta, en istikrarlı golcüleri Chris Wood, kümede kalma yarışındaki en dişli rakiplerinden Newcastle United’a transfer oldu. 

“Şafak sökmeden önceki bir saat en karanlık olandır.”, bize konuşan isimlerden biri o dönemi böyle açıklıyordu.

Yeniden başlamak gerekiyordu. Burnley’nın yeniden Burnley olma zamanıydı.

Bu süreci takip edense bu sezonki en iyi ve komple performanslarıydı – Brighton karşısında rahat elde edilmiş 3-0’lık galibiyet, onlar için taptaze bir soluk demekti.

Leeds mağlubiyetinden sonra oynanan oyun genel itibariyle kötü olmasa da maçlardan netice çıkarmak konusunda sıkıntılar olduğu ve işleri sil baştan ele almak gerektiği gerçeğinin teknik ekip tarafında kabulü vardı. Leicester City ve Watford maçlarının takımın yaşadığı COVID-19 krizi nedeniyle ertelenmesi ve Sean Dyche’ın takımın başında yer alamaması gibi durumların yarattığı iki haftalık periyot, Burnley yönetimine “yeniden başlat” düğmesine basma imkânı verdi.

Sonraki maçları 23 Ocak’ta Arsenal deplasmanındaydı ve verilen genel mesaj belliydi: Oyunculara Dyche’ın temel prensiplerini hatırlatmak. Burnley o haftaya sadece 10 as takım oyuncusuyla girdi ve antrenmanlara 23 yaş altı takımının oyuncuları davet edildi. Takım çalışmasını gerçekleştirmek artık bir mecburiyetti, as takım oyuncularının yokluğunda takım şablonunun ve sisteminin yeniden keşfedilmesi gerekiyordu.

Oyuncular takıma geri döndükçe iletilen mesajlar antrenman rutinlerinde kendini göstermeye başlamıştı. O hafta, Burnley’nin ilk defa takım şablonu hususunda özellikle eğildiği zamandı – savunma, orta saha ve hücum arasındaki mesafeleri doğru bir şekilde koruyarak kompakt kalmak ve rakibi sınamak temel hedefti.

Sahnenin ardında, oyuncular ve teknik ekip açık toplantılar sayesinde fikir alışverişlerinde bulundu. Dyche her daim başkalarının fikirlerine ve dönütlerine önem veren bir isim olmuştu, bu toplantılarda oyuncular yanlış giden şeyleri ve geliştirilmesi gereken noktaları belirtmek konusunda teşvik ediliyordu.

Arsenal’la olan 0-0’lık beraberlik inşaattaki ilk tuğlaydı.

Sahada oynanan oyun pek tatmin edici değildi: 90 dakikada sadece bir defa kaleyi bulan şutları olmuştu ve topla oynama oranları %24’le sınırlı kalmıştı. Fakat defansif olarak Burnley’nin yenilendiğini ve güçlendiğini gösteren bir maç olmuştu.Kadro değişiklikleri de olmuştu. Matt Lowton’In sezonun ilk yarısındaki performansı iyi olsa da Dyche onu yeni transfer Connor Roberts’la değiştirme kararı almıştı.

Galli oyuncu için ilk birkaç ay zor olmuştu. Yazın takıma dahil olmuştu ama EURO2020’deki sakatlığından iyileşmeye çabalıyordu. Bütün bunların üstüne Aralık’ta geçirdiği zatürre yüzünden hastaneye kaldırılmıştı. Tam onun için 2021-2022 sezonu rafa kalkmış gibi görünürken sadece iki ay sonra, mükemmel bir Aaron Lenon pası sonrasında Wout Weghorst’un ilk Premier Lig golüne ilk Premier Lig asistini yapıyordu.

Deadline gününde Chris Wood’un yerine transfer edilen  Weghourst’un takıma nüfuzu abartılamayacak kadar büyük. Weghorst takıma çok rahat uyum sağladı ve tıpkı Cornet gibi takıma çabuk ve büyük bir katkı sundu. Profesyonelliği, arzusu ve azmi dikkat çekti.

Weghorst, Burnley’nin stiline daha çok uyum sağladıkça kabiliyetlerini daha çok sergilemeye başladı. Fizikselliği, bağlantı oyunu, çalışma etiği ve teknik kabiliyeti 1-1’lik Manchester United galibiyetinde Jay Rodriguez’e yaptığı asistte belli oluyordu.

The Athletic'te yayınlanan Andy Jones imzalı yazının tamamını buradan okuyabilirsiniz.