2 Ocak tarihinde Elland Road’da Leeds United’a yenilen Burnley için işler umutsuz görünüyordu.COVID-19 nedeniyle lig maçlarının sürekli ertelenmesiyle ritim kaybolmuştu ve Manchester United’a iki defa 3-1’lik skorla mağlup olduktan sonra Leeds mağlubiyetiyle birlikte küme düşmek, daha bir muhtemelleşmeye başlamıştı. Birkaç gün sonra FA Cup’ta evinde konuk ettiği Championship ekibi Huddersfield Town’a 2-1 yenilmek de hiçbir şeyi iyileştirmedi. &nbsp;Kulüp, patlak veren bir COVID-19 krizinin ortasındaydı, oyuncular ve teknik ekip üyelerinin test sonuçları her gün pozitif çıkıyordu.Üzerine sonraki hafta, en istikrarlı golcüleri Chris Wood, kümede kalma yarışındaki en dişli rakiplerinden Newcastle United’a transfer oldu.&nbsp;“Şafak sökmeden önceki bir saat en karanlık olandır.”, bize konuşan isimlerden biri o dönemi böyle açıklıyordu.Yeniden başlamak gerekiyordu. Burnley’nın yeniden Burnley olma zamanıydı.Bu süreci takip edense bu sezonki en iyi ve komple performanslarıydı – Brighton karşısında rahat elde edilmiş 3-0’lık galibiyet, onlar için taptaze bir soluk demekti.Leeds mağlubiyetinden sonra oynanan oyun genel itibariyle kötü olmasa da maçlardan netice çıkarmak konusunda sıkıntılar olduğu ve işleri sil baştan ele almak gerektiği gerçeğinin teknik ekip tarafında kabulü vardı. Leicester City ve Watford maçlarının takımın yaşadığı COVID-19 krizi nedeniyle ertelenmesi ve Sean Dyche’ın takımın başında yer alamaması gibi durumların yarattığı iki haftalık periyot, Burnley yönetimine “yeniden başlat” düğmesine basma imkânı verdi.Sonraki maçları 23 Ocak’ta Arsenal deplasmanındaydı ve verilen genel mesaj belliydi: Oyunculara Dyche’ın temel prensiplerini hatırlatmak. Burnley o haftaya sadece 10 as takım oyuncusuyla girdi ve antrenmanlara 23 yaş altı takımının oyuncuları davet edildi. Takım çalışmasını gerçekleştirmek artık bir mecburiyetti, as takım oyuncularının yokluğunda takım şablonunun ve sisteminin yeniden keşfedilmesi gerekiyordu.Oyuncular takıma geri döndükçe iletilen mesajlar antrenman rutinlerinde kendini göstermeye başlamıştı. O hafta, Burnley’nin ilk defa takım şablonu hususunda özellikle eğildiği zamandı – savunma, orta saha ve hücum arasındaki mesafeleri doğru bir şekilde koruyarak kompakt kalmak ve rakibi sınamak temel hedefti.Sahnenin ardında, oyuncular ve teknik ekip açık toplantılar sayesinde fikir alışverişlerinde bulundu. Dyche her daim başkalarının fikirlerine ve dönütlerine önem veren bir isim olmuştu, bu toplantılarda oyuncular yanlış giden şeyleri ve geliştirilmesi gereken noktaları belirtmek konusunda teşvik ediliyordu.Arsenal’la olan 0-0’lık beraberlik inşaattaki ilk tuğlaydı.Sahada oynanan oyun pek tatmin edici değildi: 90 dakikada sadece bir defa kaleyi bulan şutları olmuştu ve topla oynama oranları %24’le sınırlı kalmıştı. Fakat defansif olarak Burnley’nin yenilendiğini ve güçlendiğini gösteren bir maç olmuştu.Kadro değişiklikleri de olmuştu. Matt Lowton’In sezonun ilk yarısındaki performansı iyi olsa da Dyche onu yeni transfer Connor Roberts’la değiştirme kararı almıştı.Galli oyuncu için ilk birkaç ay zor olmuştu. Yazın takıma dahil olmuştu ama EURO2020’deki sakatlığından iyileşmeye çabalıyordu. Bütün bunların üstüne Aralık’ta geçirdiği zatürre yüzünden hastaneye kaldırılmıştı. Tam onun için 2021-2022 sezonu rafa kalkmış gibi görünürken sadece iki ay sonra, mükemmel bir Aaron Lenon pası sonrasında Wout Weghorst’un ilk Premier Lig golüne ilk Premier Lig asistini yapıyordu.Deadline gününde Chris Wood’un yerine transfer edilen &nbsp;Weghourst’un takıma nüfuzu abartılamayacak kadar büyük. Weghorst takıma çok rahat uyum sağladı ve tıpkı Cornet gibi takıma çabuk ve büyük bir katkı sundu. Profesyonelliği, arzusu ve azmi dikkat çekti.Weghorst, Burnley’nin stiline daha çok uyum sağladıkça kabiliyetlerini daha çok sergilemeye başladı. Fizikselliği, bağlantı oyunu, çalışma etiği ve teknik kabiliyeti 1-1’lik Manchester United galibiyetinde Jay Rodriguez’e yaptığı asistte belli oluyordu.The Athletic'te yayınlanan Andy Jones imzalı yazının tamamını&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://theathletic.com/3139336/2022/02/20/weghorsts-impact-honest-meetings-and-the-darkest-hour-just-before-dawn-how-burnley-are-fighting-back/?article_source=search&search_query=burnley" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> okuyabilirsiniz.

This Is England

Weghorst’un etkisi, dürüstçe yapılan toplantılar ve şafak sökmeden önceki en karanlık saat. Burnley nasıl savaşıyor?

Örnek Öğrenci

İngiltere Premier Lig, geçtiğimiz sezon süregelen ticari başarısının yanına sportif başarıyı da ekleyerek dünyanın en başarılı futbol ligi hâline geldi. Yayın hakları bazında en yakın rakibi İspanya LaLiga’dan neredeyse iki kat değerli olan PL, geçtiğimiz sezon UEFA Şampiyonlar Ligi (UCL) ve Avrupa Ligi’ndeki (UEL) 4 finalisti liginde barındırıyordu. Sportif açıdan aynı başarıyı bu yıl tekrarlayamamış olsalar da bu durum ticari açıdan onları etkilemiyor gibi görünüyor. Zira son 10 yılda 20 UCL ve UEL şampiyonluğundan 12’sini LaLiga takımları elde ederken Premier Lig takımları 5 şampiyonlukla yetindi.Premier Lig’in uluslararası sportif başarıya çok da bağımlı olmadığı görünen ticari başarısının altında yatan birçok neden olabilir. Rottenberg’in Sonucun Belirsizliği Hipotezi (Uncertainty of Outcome Hypothesis) de bu nedenlerden birini açıklıyor olabilir. Bu hipoteze göre taraftarlar takım kalitesinin yanında her seviyede takımlar arası rekabeti de derinden arzular. Premier Lig’in başarı sırlarından ikisi, yüksek takım kalitesi ve dengeli rekabet olabilir.<ul><li>Takımların Kalitesi: Premier ligin yayın gelirleri diğer 4 büyük ligin çok üstünde. Geçtiğimiz yıl ligi son sırada bitiren Huddersfield Town’ın elde ettiği yayın geliri, Avrupa’nın 5 büyük ligindeki tüm takımlar arasında yalnızca Barcelona ve Real Madrid’in gerisinde. Juventus, Paris Saint Germain, Bayern Münih gibi kendi liglerini domine eden takımların ise üstünde. Bu da şu anlama geliyor, Premier Lig takımları kalitelerini artırmaları için büyük bir maddi kaynağa sahip oluyor. Transfermarkt’a göre Premier Lig takımlarının toplam kadro değeri 7,87 milyar avro iken, LaLiga’nın 5,08, Serie A’nın 4,48, Bundesliga’nın 4,16, Ligue 1’in 3,17 milyar avro. En yüksek piyasa değerine sahip 50 futbolcunun 20’si Premier Lig, 12’si LaLiga, 7’si Serie A, 7’si Bundesliga, 4’ü Ligue 1’de oynuyor. &nbsp;</li><li>Rekabet Dengesi: Avrupa’nın 5 büyük liginde (Premier Lig, LaLiga, Serie A, Bundesliga, Ligue 1) son 10 sezonu incelediğimizde Bundesliga’da Bayern Münih’in, Ligue 1’de Paris Saint Germain’in Serie A’da Juventus’un 8’er, LaLiga’da Barcelona’nın 7 kez şampiyon olduğunu görüyoruz. Premier Lig’de bu alanda en başarılı takım Manchester City ise bunu yalnızca 4 kez tekrarladı. Şampiyonluk sayıları Premier Lig’in daha rekabetçi bir lig olduğunu gösteriyor. Bu ligler arasında yayın gelirinin dağılımında en az payı alan kulübün elde ettiği yayın gelirinin, en çok payı alan kulübün elde ettiği yayın gelirine oranı Premier Lig’de %64, LaLiga’da %26, Serie A’da ise %11. Diğer bir deyişle Premier Lig’de, yayın gelirlerinin dağılımı noktasında diğer liglere göre daha homojen bir yapı söz konusu. Bu durum da ligdeki kulüplerin daha rekabetini destekleyici bir ortam oluşturuyor. &nbsp;</li><li>Sonuç: İngiltere Premier Lig’in başarısının altında yatan elbette yalnızca bir neden yok. Uygulanan stratejilerle ortaya çıkan ve diğer liglere nazaran çok daha dengeli durumda olan takımlar arası rekabet ise bu nedenler biri olabilir. En azından Rottenberg’in Sonucun Belirsizliği Hipotezi’ne göre öyle görünüyor.</li></ul>

Huddersfield Town ile ilgili hikayeler