Kademeli normalleşme ile restoranların açılmasını, cumartesi yasağının kalkmasını ve gece 10’a kadar sokaklarda gezebileceğimizin haberini ‘oley’ler ile karşıladım. Ancak kültür, sanat ve eğlence sektörlerinin bu normalleşmeye dahil olmadığını fark edince bu kutlama buruklaştı.&nbsp;Pandeminin başında New York’ta gece hayatının çöküşü ile ilgili yazılar yazdım, barmenler ve mekan sahipleri ile konuşup devletin göstermelik çözümlerinin neden yardımcı olamayacağını, gerçekte nelere ihtiyaçları olduğunu konuştuk. Orada durumlar biraz düzeldi, şu an New York’ta olan arkadaşlarım barlarda, kulüplerde yan yana bağıra çağıra şarkı söyleyip dans ediyor. Türkiye de aynı dönemden geçiyor, bar ve mekan sahipleri destek alamadıkları için çok zor durumdalar. <a fr-original-style="" href="https://read.apos.to/n/planor?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Planör</a> bununla ilgili ‘Ülkenin Yok Sayılanları: Barlar’ adında harika bir video hazırlamış, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/CPn4kx_l6tX/?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> izleyebilirsiniz.

Selam 20likler,Tam 20 haftadır perşembe günleri 11 sularına yetişmesi için ne kadar erken başlarsam başlayayım son dakikaya kalan bu bülteni yazıyorum! Desteğiniz, beni gaza getirdiğiniz ve ‘havalı’ insanlar ile tanışmamı sağladığınız için çok teşekkür ederim — sosyal hayatımın hareketliliğini bu bültene ve sizlere borçluyum.&nbsp;Tüm arkadaşlarımın dalga konusu olan ama ısrarla hikayesini anlattığım anılarımdan birini ( liste uzun) paylaşmak istiyorum. New York’ta bir barda adamın biri bana gelip ‘Aman tanrım sen Dua Lipa mısın?’ demişti. Altını çizmek istiyorum bar karanlık, adam ise sarhoştu. Bu rastlantı, bir sene boyunca Dua Lipa çalınca ‘ aaa ben’ demem ve arkadaşlarımın Dua Lipa’nın resimlerini bana atıp ‘ çok güzel çıkmışsın’ demesi gibi uzun bir şakaya dönüştü. Ama kimse bu adamın gerçekten beni Dua Lipa sandığına inanmadı — bu arada belirtmem önemli, Dua Lipa’ya benzediğimi düşünmüyorum. Bu olaydan tam 2 sene sonra arkadaşlarımla bir partiye gitmek için apartmandan çıkarken bir grup erkek ‘ooo nereye’ gibi laflar attı. Klasiktir, takmadık. Sonra biri bana bakarak ‘Dua Lipa parti neredeyse bizi de götür,’ dedi. O an adama bir şey diyeceğime arkadaşlarıma ‘BAKIN SİZE SÖYLEMİŞTİM!!!’ diye bağırdım. Adam da benden bir tırstı, uzaklaştı. Neyse bence çoğu koyu kalın kaşlı insan Dua Lipa’ya benziyor, bu da demektir ki Türkiye’nin kadın popülasyonun %60’ı falan Dua Lipa türevi. Bu anekdottan da anlaşılacağı üzere ( kesinlikle anlaşılamaz, sadece bu hikayeyi anlatmayı seviyorum) bu hafta müzik, kültür ve sanattan bahsedeceğim…Bugün &nbsp;nelerimiz var bir bakalım:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Durmadan YouTube’da izlediğim performansların derlemesi</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gözlerini Yumma!&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sahnenin Enerjisini İliklerinde Hisseden bir Balet: Batur Büklü</li></ul>&nbsp;Gözlerimizi sadece ve sadece zevkten yumduğumuz sanat dolu günlere,&nbsp;Şerefe!&nbsp;Çakma Dua Lipa

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Sahnene Sahip Çık!