Şehnaz Uğur | Everything Everywhere All at Once

Onu izledim ben. ile ayda bir konuk yazarları ağırlamaya, sözü film izlemeyi de filmler hakkında konuşmayı da en az benim kadar sevenlere bırakmaya devam ediyorum. Bu sayıdaki konuğum, Şehnaz Uğur.

Ekim 2021. Antalya Altın Portakal Film Festivali'ne ilk kez gidiyorum. Birkaç hafta önce sıcaklığı ve samimiyetiyle kalbimi fetheden Ayvalık Film Festivali'nden sonra Antalya'nın sektörel ciddiyeti ve rekabetçi ortamı bende şok etkisi yaratıyor. Ama yine de festival partilerinin kokteyl masalarında, film çıkışı sohbetlerde birkaç kişiyi tanıyabildiğime seviniyorum. Onlardan biri olan Şehnaz, Türkçesini ikimizin de bulmakta zorlandığı, sektörün çok alışıldık olmayan bir görevini üstleniyor: Acquisition manager. Kendi aramızda şakalaşırken söylediği gibi, "Film-dizi alıyor işte." Şehnaz'ı Letterboxd ve Twitter'da takip edebilirsiniz.

Şimdi sözü Şehnaz'a bırakıyorum...

Şehnaz ne izlemiş?

Şehnaz'ın en iyisi: Everything Everywhere All at Once, 2022

Bizimkisi bir kavuşamama hikâyesi... Sene başından beri beklediğim bir filmdi Everything Everywhere All at Once. SXSW gösterimini takiben Türkiye'de 8 Nisan'da vizyona girmesi şaşırtıcı olmuştu. İstanbul Film Festivali'yle çakışmasından Covid-19'a, seyahatlerden kaçan seanslara... Filmi izleme çabalarım tam bir köşe kapmaca oyununa dönmüştü. Senelerdir ailecek sürdürdüğümüz tuhaf bir alışkanlığımız var, vizyona giren filmi ilk haftasında hafta sonu ilk seansta izleyemiyorsam yüksek ihtimal o filmi sonsuza dek (ya da televizyon mecralarından birinde gösterilene dek) kaçırıyorum. Dolayısıyla bu filmi de 6 ay sonra kendi televizyonumdan izlememe ramak kalmıştı. Geç oldu, biraz güç de oldu, vizyona girmesinden 4 ay sonra filmle sıcak bir temmuz gününde, Kadıköy Sineması'nda kavuşabildik.

Filme dair söylenen her şey doğru, ama yetersiz.

Bir çılgınlık, bir roller coaster...

Konusundan bahsetmeden filmden bahsetmek son derece güç ama filmi hâlâ izlemeyenler ne kadar az bilgiyle izlerse, sanırım alacakları keyif de o denli artar. Bilinmesi gereken tek şey şu: Vergi beyanında bulunan bir kadının, vergi sistemiyle imtihanı. Ve bu son derece yeterli!

Genel müşkülpesentliğimden ötürü filmi beklememe rağmen, dört ayda biriken pozitif yorumların yarattığı beklenti ve önyargıyı göz önünde bulundurduğumda, beğenmeme ihtimalim bir hayli yüksekti. Yanılmışım. Sadece nadir filmlerde hissettiğim mutluluktan, fazla beğeniden kaynaklanan yüksek anksiyeteyi filmin hemen hemen ilk dakikalarından itibaren hissetmeye başladım. Kulağa kötü bir his gibi gelse de bu benim bir film hakkında hissedebileceğim en yüksek, en olumlu duygu.

Oyunculardan hangisini övmeye başlasam bilememekle beraber sanırım yine de gönlümü en fazla Michelle Yeoh çaldı. Mimikleri, aşırı gerçekçi vücut dili... Hayranlıkla, "Bu sene Oscar heykelciğini ona verseler" diyerek izledim. Ama dediğim gibi, filmin hiçbir öğesini bütününden ayırarak öne çıkarıp övemiyorum. Kurgusu, anlatısı, müzikleri ve dünyası, sonsuz göndermeleri ve referansları, hayal ettiğimin de ötesindeydi.

Filmden çıktığımda aşılması güç, tekrar ulaşılması zor bir duyguyla sinemayı neden sevdiğimi hatırladım.

★★★★½

- ŞU