Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak, 2010

Önerilen filmlerin anında IMDb puanına bakıp, 7.0'ın altına burun kıvıranlara daima sinir oldum. Oysa altı-nokta-bir-şeylerde tatlı ve içten filmler, değerli keşifler, izleyene kişisel olarak dokunan hikâyeler vardır.

Adını, eşi onu terk ettiğinden beri erkeklerden uzak durmaya yemin etmiş Sinyora Enrica'dan alan bu film, fazla odalarını öğrencilere kiraladığı, Rimini'deki evinde geçiyor. Türkiye'den İtalyanca öğrenmek için şehre gelen Ekin ise, aracı şirketin sandığının aksine bir erkek öğrenci. Sinyora Enrica ve Ekin'in, yağmurun altında bavullarıyla kapıda bırakılmakla başlayıp, adeta bir büyükanne-torun ilişkisine dönüşen ilişkisini anlatan, Ali İlhan imzalı bu ilk-film, İsmail Hacıoğlu ve Claudia Cardinale'yi buluşturuyor.

Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak, bir başyapıt değil pek tabii ki - fakat bu bölümün amacı da zaten başyapıtlardan söz etmek değil. "İzleyene kişisel olarak dokunan hikâyeler" kontenjanından seçtiğim bu film, lise yıllarımda iki yaz geçirdiğim Rimini şehrinde geçiyor. Bu hafta bir toplantıda, lafın gelişi, 'herkesin bilmeyeceği bir şehir' örneği olarak adı telaffuz edildikten (selam Elif!) birkaç dakika sonra, kendimi Google Maps'te sokaklarında gezerken buldum Rimini'nin. Zihnimden çoktan silinmiş olduğunu düşündüğüm meydan ve sokak isimleri, otobüs rotaları, plaj yolları, restoran ve mağaza isimleri, sahildeki atari salonundan gelen melodiler bir bir bulanıklığından arındı. Benzer bir aydınlanmayı ve nostaljiyi, 2011 yılında filmi izlerken de yaşadığımı hatırladım sonra. Kaldığım ev, geçtiğim sokaklar, orada bulunma amacım filmdekine çok benziyordu. Filmin iyi olup olmaması umrumda değildi; benim için özeldi. 

★★★★