Soul: Ruh ve Hayat Amacı Üzerine

Soul, müziğin amaçsızlığı içerisinde kendine amaç arayan bir ortaokul müzik öğretmeninin gerçek harmoniyi yanlış yerde aramasını anlatıyor. 

Uyarı: Yazının buradan sonraki kısmı spoiler içermektedir. Yani izleyemeyeceğiniz ölçüde değil, ama bazı kurgusal detaylar verilmektedir. :-)

Joe Gardner hayatı boyunca hep bir grupla çalmak isteyen, her seferinde de başvurduğu yerler tarafından reddedilen bir adam olagelmiştir. En sonunda ortaokul müzik öğretmeni olarak bir iş bulur. Annesinin seneler süren sigortalı iş tiratlarından sonra bu işle gelen sıradan ve stabil hayat ile mutlu olamayan Joe, yine de bir gün, bir grup ile çalmanın hayallerini kurmaktadır. Ta ki ansızın eski bir öğrencisi onu bir caz barında gece çalmaya davet edene kadar. İşte Joe'nun anı gelmiştir ve artık yıldızı parlayacaktır. En sonunda... Ama ne olsun! En iyi takımını giymiş, gece kulübünün yolunu tutmuşken bir anda Joe, New York'un kaotikliğine kendini kaptırıp, açık bir rögar kapağından içeri düşer ve ölür. 

Bir anda kendini kocaman, kara bir deliğe doğru ilerleyen soyut bir yürüme bandında bulur. Ne olduğunu anlaması, kara deliğe ulaşan yaratıkların yok olduğunu görmesiyle bir olur ve hayalini gerçekleştirmeden ölemeyeceğine kanaat getirir. Bunun üzerine bandın üzerinde geriye doğru koşmaya başlar ve kendini başka bir boyutta bulur. Meğer o yürüme bandından kaçarken doğmamış ruhların oryantasyonunun sağlandığı yere gelmiştir. Ancak bir sorun daha vardır. Kayıtlara göre Joe Gardner ölü gözükmektedir. Bunun fark edilmemesi için de kazara çok ünlü bir doktorun kimliğini alır. Bunun üzerine de Dünya'ya gitmede senelerdir zorlanan bir ruh olan 22'ye mentorluk yapması istenir. Ve serüvenimiz bu noktada başlar... 

Kaynak: Geek Yapar!

Hayat Amacı Nedir?

Bu noktada film bizi düşünmeye itiyor. Hiç bu hayata çok spesifik bir sebepten geldiğinizi hissettiğiniz oldu mu? Veya kendinize biçtiğiniz bir rol? Peki ya bunu hiç sorguladınız mı? Yoksa olduğu gibi kabul mü ettiniz? Hayattaki amacımızı bulduğumuzu düşünüp, bu amacı gerçekleştirsek de gerçekleştiremesek de yıllar sonra fikrimizi değiştiremeyeceğimize dair bir kural mı var? 

Kaynak: The Independent

Pixar'ın Film Stili

The Walt Disney Company'nin altında olmasına rağmen, Steve Jobs'ın dokunuşunu hala taşıyor. Bilmeyenler için, Pixar'ın kurucularından biri Steve Jobs. Ancak, zaman içerisinde stüdyoyu Disney satın aldı. 

Pixar Animation Studios'un çok sıra dışı bir stili olduğu aşikar. Gerek Coco, gerek İnside Out gerek The Incredibles, gerek se Pixar jeneriğindeki 'i' harfi yerine geçen spot ışığının sevimliliğinin gözünüzün önüne gelmesi gibi ikonik animasyonlar yapan bir şirket oldu. 

"Eee tamam da neden?" dediğinizi duyar gibiyim! Çünkü sevgili okurlar, bildiğimiz macera odaklı ve çocukları eğlendirme gayesiyle yapılan animasyon filmlerinin aksine, Pixar filmlerinin hep evrensel ve yaş ayırt etmeyen mesajları ve hikayeleri var. Coco bana kalırsa ölüm gibi olabilecek en soyut ve zor kavramı en naif ve duru şekilde anlatabilen tek film. İnside Out bir çocuğun gözünden insan psikolojisinin nasıl işlediğini ve mutluluk kadar hüzünün de kıymetli olduğunu bizlere tekrar hatırlatan bir film. The Incredibles ise hem macerayı, hem ailenin ne demek olduğunu gösteren bir yapım. Pixar filmlerinde hep olan bir şey varsa o da hakiki karakterler ve kurgudur. Soul da bana kalırsa hayat amacını bir buçuk saat gibi kısa bir zamanda kusursuzca izleyiciye sunan, hayatın ritmine kendini kaptırmış yetişkinleri de düşündüren bir film. 

Kaynak: Box Office Türkiye

Animasyon Deyip Geçmeyin!

Aman ha animasyon sevmediğinizi söyleyip bu filmi geçmeyin. Lise ve üniversite öğrencilerine okulda izletilmesi gereken bir film. Hala neden diyecek olursanız söyleyeyim efendim. Joe Gardner, filmin sonuna doğru tam hayallerine kavuşurken fark ediyor ki o noktaya ulaşmak hiç hayalindeki kadar güzel değilmiş. Aslında senelerce kafasında kura kura, hayalini olduğundan çok daha büyük bir yere taşımış. Yani alacağını umduğu tatmini yaşayamamanın verdiği bir hayal kırıklığı ile karşı karşıya kalıyor. Bunun üzerine de hayatını yeniden değerlendiriyor. 

Tam bunun üzerine 22 karakterinin kıvılcımını bulduğunu düşündüğü bir an geliyor aklıma. ''Yürümek belki benim kıvılcımımdır!'' diyor. Ona cevap olarak da Joe bunun çok sıradan bir şey olduğunu, herkesin her gün yaptığı bir şeyden kıvılcım olamayacağını söylüyor. Haberi yok ki kıvılcımın onun düşündüğü gibi bir şey olmadığından...

Bu yazıyı daha da uzatmamak adına Soul'un yüreğinizi ısıtacağı ve size türlü türlü duyguları 1 buçuk saatlik bir sürede yaşatacağını söyleyerek kapatıyorum. İyi seyirler!