Uzaya Giden Objeler

Geçtiğimiz haftalarda muhtemelen Türkiye Milli Uzay Programı planını dinleyip, “Bizim astronotumuzun adı ne olsun?” tartışmasını duymuşsundur. Gerçekten aya gidebilecek miyiz, uzaya bilimsel bir amaç için mi gideceğiz, ne kadar bütçe ayrılmış konuları bir yana, uzay ve uzay yolculuğu her zaman ilgimi çekmiştir. Senin, benim gibi fani bir insanın, kendi hür iradesi ile küçücük bir uzay gemisine binip, sonsuz karanlıkta seyahat etmeyi istemesini aklım almıyor. Beni uzaya gönderecek olsalar, aklıma gelen senaryolar şunlar olurdu: Elektrikler kesiliyor ve Dünya ile irtibatı kaybediyorum. Kara deliğe düşüyorum ve paralel boyuta geçiyorum. Yakıtım bitiyor ve geri dönemiyorum. vs 

Peki diyelim ki cesur yüreksin ve uzaya gidiyorsun, yanına ne alırdın? Fotoğrafçı Steve Pyke 1998 yılında, 1960 - 1970 yılları arasında uzaya gitmiş ve hatta aya ayak basmış astronotların portrelerini çekmeye başlamış. Portrenin yanı sıra, uzaya giderken yanlarına aldıkları objeleri de dokümente etmiş. Uzay gemisi olabildiğince hafif olması gerektiği için, pek bir şey götüremiyorlarmış. Dolayısıyla bu objelerin çoğu teknik aletler: Camillus marka bir çakı, jeolojik çekiç, ayın yüzeyinden toplanan taşları koydukları kutu. Benim daha çok ilgimi çeken ise, yanlarına aldıkları kişisel objeleri oldu: minyatür Meryem heykeli, açılmamış brandy şişesi, Amerikan Bağımsızlık Bildirisi, golf sopası, Kennedy'nin sözlerinden oluşan kartlar… 

Bu objeleri görünce, belirsizliğe doğru yola çıkan astronotların da aslında birer insan olduğunu farkettim. Yanlarına aldıkları objeler içlerini rahatlatan, onlara kendi Dünyalarını anımsatan birer hatıra mıydı? Hayatlarındaki onca obje arasından, yanlarına aldıklarını nasıl seçtiler? Uzay boşluğundayken “tüh keşke annemin fotoğrafını da yanıma alsaydım” diye düşünmüşler midir? Artık zaman ve mekan kavramını kaybetmiş bu eşyalar beni büyüledi.