İlk Ayrılık Şarkım

Sizi de anneniz sahildeki diğer çocuklarla arkadaş olmanız için itekliyor muydu? Ben her yaz, sahilde bir daha görmediğim insanlar ile zorla arkadaş olmaya itiliyor, utana sıkıla annemin arkasında durup onun ilk tanıştırmayı yapmasını bekliyor, sonra da yeni dostlarımla çok eğleniyordum. Anneme sanırım bu teşviği için hiç teşekkür etmedim, o yüzden şimdi ediyorum: Anniş, teşekkürler. 

Yıllar yıllar önce, ben daha ilkokuldayken, Çıralı’nın oralarda yaptığımız bir tatilde yine bu gelgit yaşandı. Otelin sahilinde beni Alihan adında bir çocukla tanıştırdı ve sonraki birkaç gün hep onunlaydım. Bu çocuk, Gora’yı henüz izlemediğimi duyunca hemen otelin televizyon odasında bana bu filmi izletti. Bir de küçüğüz, akşam tek başımıza film izlemek çok havalı hissettirdi. Günlerimizi denizde yüzerek, kumdan kale yaparak geçirdik. Saf ve güzeldi. Sıska erkek kardeşi göbeğimle dalga geçince ona kızdı, beni teselli etti. Sevdim. Sevmekle kalmadım, küçük Yasmin bu çocuktan hoşlandı. O kadar hoşlandı ki, tatil bitince ve ayrılık zamanı gelince ona veda etmektense otelin oradaki sazlıklara saklanıp Grup Hepsi’nin 2006 hit şarkısı Mum’u söyleyerek bir klipteymiş gibi davrandı. Arkadan çocuğun bana seslendiğini hatırlıyorum, saklanmıştım. Bu şarkı benim ilk ayrılık şarkım olarak yerini aldı — ayrıldığım kişi çıktığımızdan haberdar olmasa da. Ondan sonra, başka ayrılıklar ile bu rafa başka şarkılar da eklendi. Ama ilki Grup Hepsi. Müziğin bu gücü çok güzel. Diğer duyular ile de olduğu gibi, dinleme bir anda unuttuğunuz bir anının aklımızda kilidini açıyor. 

Malcolm Gladwell’in Revisionist History adlı podcastinde ( evet bazen podcast dinliyorum) bahsettiği üzere, ergenlik dönemimizde dinlediğimiz şarkılara bir bağlılığımız var. Bu bağlılığın nedeni şarkıların melodilerini sevmemizden çok o dönemin anılarının o dönemde dinlediğimiz şarkılar ile birleşmiş olması. Kelly Jakubowski’nin yaptığı bir araştırmaya göre ise müziğe bağlı olarak en çok anı hatırladığımız yaş 14.  Bu yüzden ergenliğimizde dinlediğimiz şarkılar şu anki müzik zevkimizden ne kadar uzak olursa olsun, bizler için özel bir yere sahip oluyorlar. Ben o yüzden Hepsi Bir’i ve Disney Channel’da çıkan tüm şarkıları ezbere biliyorum ve bu şarkılara karşı güzel hisler besliyorum. Mark Joseph Stern’in Slate’te de yazdığı gibi, bu döneme ait en popüler şarkıları dinlerseniz, eğleneceksiniz. Bunun nedenlerinden biri de ‘reminiscence bump’ ya da anımsama tümseği diyebileceğimiz ve gençlik yıllarımızı daha ayrıntılı hatırlamamızın nedeni olarak bilinen fenomen. Tabii ki 20likler  olarak ‘gençliğimizi’ hatırlamamız o kadar önemli değil ama yine de ilginç. 

Merak eden 1998 yılı doğumlular için 2012 yılının en popüler şarkılarını paylaşıyorum: We Are Young - fun., Call Me Maybe - Carly Rae Jepsen, Ho Hey- The Lumineers, İnternational Love- Pitbull, Everybody Talks - Neon Trees, Die Young-Kesha, Bal Gibi - Kenan Doğulu, Dağılmak İstiyorum - Ozan Doğulu ft. Model ve liste gidiyor da gidiyor. Bu şarkıların herhangi birini benim bulunduğum bir odada çalarsanız bağıra çağıra söylerim. Biliyorum. 

Alihan’dan önce bir yaz aşkım daha vardı Ege ya da Cem’di adı hatırlamıyorum. İkimiz de birinci sınıfa başlayacaktık. O da suya yanlışlıkla kağıt attığında kızdığım için kendini denize atıp kağıdı bulmaya çalışmıştı. Ondan ayrılırken şarkı söylemedim. Umarım hala çevreye duyarlı bir gençtir. Sıkıldığımda insanlarla yaz maceralarımı düşünüp şimdi nerede olduklarını, neye benzediklerini ve ne yaptıklarını merak ederim. Bu düşüncelerin arka fonunda da hep şarkılar çalar. Anneme hala Alihan’ın soyadını hatırlaması için yalvarırım. Unutmuş. Alihan sana sesleniyorum, bul beni.