Gözlemlerime göre İstanbullular’ın yaz personaları üçe ayrılır: İzmirci, Bodrumcu ve Antalyacı. Bunlar da tabii aralarında Alaçatıcı, Urlacı, Yahşici, Yalıkavakcı, vs. diyerek fraktallaşır. Biz ailecek <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/60eed7d6b27a8e00062b740d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bodrumcuyuzdur.</a> Anneannemlere yıllar yıllar önce bir kurada çıkan ev benim çarpım tablosunu ezberlememden tutun, üniversite kabullerime kadar her şeyi görmüştür. Anılar ile doludur. Her sene gidilir, tüm aile orada bir araya gelir. Bağıra çağıra konuşulur, 51 oynanır, yaş almalar kutlanır. Güzeldir, tanıdıktır, kalabalıktan uzak o küçük cepleri bulabildiğimiz için de sakinliğini koruyabilmiştir. Bu hep böyledir. Bodrum ilk göz ağrım, ebedi aşkım olsa da, benim için özel bir başka bir yer daha vardır. Antalya. Seni vardığın an sıcağı ile kucaklayan, güzel Antalya… Daha spesifik olmam gerekirse: Çıralı, Adrasan ve Olimpos. Şimdi ben lokal bir Antalyalı değilim, turist şapkamı takarak bu yazıyı yazdığımı da belirtmem gerekiyor. O nedenle de Antalyalı 20’liklerimizden farklı önerileri ve düşünceleri de bekliyorum.Şu an bu sayıyı Çıralı’da kaldığım mütevazı, organik domatesli, ev yapımı reçelli, balkonunda hamaklı, limon ve portakal ağaçları ile kucaklandığınız<a fr-original-style="" href="https://www.orangemotel.net/tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Orange Motel</a>’den yazıyorum (özellikle kuru kayısı reçelleri çok lezzetli). 1989’dan beri açık olan bu yer, günümüzde Naşit ve Şule Darıcı tarafından işletiliyor. Güzel bir aile işletmesi. Denize 5 dakika, Olimpos Antik kentine yaklaşık 10 dakika yürüme mesafesinde. Kuş ve ağustos böcekleri sizi tatlı melodiler ile selamlıyor. Burada kendimi sakin ve iyi hissediyorum. Karşısındaki Orange Market'ten günlük Beypazar dozumu alıp sahile yürüyorum. Yolumu uzatarak<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/thebeavercoffeeshop/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Beaver Coffee Shop</a>’a uğruyorum. Güzel bir buzlu kahve alıyor, sıcaktan mayışmış köpekleri seviyorum. Bahçelerindeki ahşap masalarda biraz dinleniyorum — Antalya çok sıcak, Adanalı genlerim sıcak toleransımı yükseltmemiş, bunu bir daha hatırlıyorum. Tamam, yola devam. Burada sahillere havlunuzu serip direkt denize girebilir ya da sahil kıyısındaki restoranların şezlonglarından içecek/ yemek alarak yararlanabilirsiniz. Bodrum’da uçuk çıkaran beach club giriş fiyatları Çıralı’da yok. Burası gösterişten uzak, boheme göz kırpan ve rahat bir yer. Bu bana iyi geliyor. Dağların denizle buluştuğu manzarayı gördüğümde sıcağı da, dizimin arkasından akan terleri de unutuyorum, hemen sahile konuşuyorum. Yeşil ve mavinin buluşması kadar harika bir şey yok. Bayram öncesi buralar sakin. Peştemalimi yere seriyor, uçmasın diye uçlarına birkaç taş koyuyorum. Sonra 3-2-1 cuppp. Denizdeyim, dağların eteklerine varana kadar yüzmek istiyorum. Suyun sıcaklığı tam tadında, üşütmeyen güzel bir soğuğu var. Sırt üstü denizin üstünde uzanıyor, ayak parmaklarımın ötesinden dağları izliyorum. Ohhh be.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1687440468950.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Olimpos sahil ve ördekler<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">20’liğin ilk senesinde yazdığım sayılardan birinde ilk ‘aşkım’ <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/xx" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alihan</a> ve onunla Çıralı’da tanışmamı anlatmıştım. Bu tek taraflı ve akşam üstü Gora izlemeli aşk hikâyesinin gerçekleştiği yer <a fr-original-style="" href="https://www.olymposlodge.com.tr/en/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Olympos Lodge</a> adında, günümüzde çok pahalı ama tabiri caizse ‘manyak güzel’ olan bir oteldeydi. Deniz kıyısından sağa doğru yürüdüğünüzde Olympos Antik Kentine hemencecik ulaşabiliyorsunuz. Sahilinde biraları ile akşam üzeri oturan gençler, gerisinde de şehri ikiye bölen ırmakta takılan ördekler oluyor. Antik kent kesinlikle görülmesi gereken bir yer. Nasıl tanımlasam bilmiyorum, belki tarih okuduğum için, ama mistik bir enerjisi var. Tam hatırlamıyorum ama gişelere geldiğinizde eğer 3-4 kişi iseniz, tek tek bilet almak yerine bir grup kartı almak daha uyguna geliyor. Bu seçeneği genellikle sizinle paylaşmıyorlar. Bize de geçen senelerde gittiğimizde sırada beklerken bir hanımefendi bu bilgiyi vermişti — ben de size söyleyeyim dedim. Tam tarihi bilinmese de bu antik kentin Helenistik dönemden beri buralarda olduğu düşünülüyor. Tiyatro, hamam ve mezarlıklar ile dolu bu yerin içinden yürümek gerçekten çok enteresan. Yaşanmışlıkları düşünsenize… Bununla beraber tabii ki Yanartaş Milli Parkı’ndaki dağa çıkıp, yaklaşık 2500 senedir taşların arasından çıkan alevleri de görmek lazım. Gün batımında çıkıp, gün batınca alevleri görüp inmeyi tavsiye ediyorum. Hava karanlıkken iniş biraz zor oluyor. Ama kesinlikle görülmeye değer.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1687440490300.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Olimpos Antik Kenti<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Çıralı dedik, Olimpos dedik, şimdi de sıra Adrasan’a geldi. Adrasan’ın incisi benim için <a fr-original-style="" href="https://cenevizhotel.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ceneviz Hotel'dir</a>. Pandemi döneminde ailemle arabaya atlayıp burada bir hafta geçirmiştik. Çevrimiçi çalışıp, tam karşısında bulunan denize atlar, serinlerdim. Sakin ve yeşil bahçelerinde saatlerimi geçirirdim. Yandaki bakkaldan sabah kahvaltısı için simit alır, ailecek hapur hupur yerdik. Sabahları, kalkıp uzun bir yürüyüş yapıp denize atlamak gibisi olmuyor. Adrasan, Çıralı ve Olimpos'a göre daha sakin ve yavaş. Çok daha az restoran, dükkân, otel var. Bu nedenle denizi ve yürüyüş rotaları size çok daha özel geliyor. Buradan günübirlik tekne kiralayıp farklı koylara gidebiliyorsunuz. Ama Suluada gibi fazla popülerleşmiş koylara gitmektense, kaptanınızdan sizi sakin daha az bilindik yerlere götürmesini rica etmenizi tavsiye ederim. Gürültüden ve kalabalıktan daha uzak bir deneyim daha keyifli oluyor.Bu yazıda adı geçen bu üç yer, bana huzur veriyor. Ruhumu iyileştiriyor. Size de iyi gelmesini umuyor, daha önce buralarda bulunduysanız da tavsiyelerinizi bekliyorum. Orange Motel’in web sitesinde yazan bir şeyle bu yazıyı bitiriyorum: “Unutmayın! Zor ulaşılan yerler hep çok güzel yerlerdir.”Hepinize güzellikle, yeşille, maviyle ve huzurla dolu bir haziran diliyorum.

20'lik

Çıralı'dayız, Olimpos'tayız, Adrasan'dayız. 

Tarih desen var. Deniz desen var. Daha ne?  

Sizi de anneniz sahildeki diğer çocuklarla arkadaş olmanız için itekliyor muydu? Ben her yaz, sahilde bir daha görmediğim insanlar ile zorla arkadaş olmaya itiliyor, utana sıkıla annemin arkasında durup onun ilk tanıştırmayı yapmasını bekliyor, sonra da yeni dostlarımla çok eğleniyordum. Anneme sanırım bu teşviği için hiç teşekkür etmedim, o yüzden şimdi ediyorum: Anniş, teşekkürler.&nbsp;Yıllar yıllar önce, ben daha ilkokuldayken, Çıralı’nın oralarda yaptığımız bir tatilde yine bu gelgit yaşandı. Otelin sahilinde beni Alihan adında bir çocukla tanıştırdı ve sonraki birkaç gün hep onunlaydım. Bu çocuk, Gora’yı henüz izlemediğimi duyunca hemen otelin televizyon odasında bana bu filmi izletti. Bir de küçüğüz, akşam tek başımıza film izlemek çok havalı hissettirdi. Günlerimizi denizde yüzerek, kumdan kale yaparak geçirdik. Saf ve güzeldi. Sıska erkek kardeşi göbeğimle dalga geçince ona kızdı, beni teselli etti. Sevdim. Sevmekle kalmadım, küçük Yasmin bu çocuktan hoşlandı. O kadar hoşlandı ki, tatil bitince ve ayrılık zamanı gelince ona veda etmektense otelin oradaki sazlıklara saklanıp Grup Hepsi’nin 2006 hit şarkısı Mum’u söyleyerek bir klipteymiş gibi davrandı. Arkadan çocuğun bana seslendiğini hatırlıyorum, saklanmıştım. Bu şarkı benim ilk ayrılık şarkım olarak yerini aldı — ayrıldığım kişi çıktığımızdan haberdar olmasa da. Ondan sonra, başka ayrılıklar ile bu rafa başka şarkılar da eklendi. Ama ilki Grup Hepsi. Müziğin bu gücü çok güzel. Diğer duyular ile de olduğu gibi, dinleme bir anda unuttuğunuz bir anının aklımızda kilidini açıyor.&nbsp;Malcolm Gladwell’in Revisionist History adlı podcastinde ( evet bazen podcast dinliyorum) <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGFlYjAzMGZhMmE3NTAwMDY0ZTBkM2EmdXJsPWh0dHBzJTI1M0ElMjUyRiUyNTJGd3d3LnB1c2hraW4uZm0lMjUyRmVwaXNvZGUlMjUyRmhhbGxlbHVqYWglMjUyRg==" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bahsettiği</a> üzere, ergenlik dönemimizde dinlediğimiz şarkılara bir bağlılığımız var. Bu bağlılığın nedeni şarkıların melodilerini sevmemizden çok o dönemin anılarının o dönemde dinlediğimiz şarkılar ile birleşmiş olması. Kelly Jakubowski’nin yaptığı bir <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGFlYjAzMGZhMmE3NTAwMDY0ZTBkM2EmdXJsPWh0dHBzJTI1M0ElMjUyRiUyNTJGam91cm5hbHMuc2FnZXB1Yi5jb20lMjUyRmRvaSUyNTJGMTAuMTE3NyUyNTJGMjA1OTIwNDMyMDk2NTA1OA==" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmaya</a> göre ise müziğe bağlı olarak en çok anı hatırladığımız yaş 14. &nbsp;Bu yüzden ergenliğimizde dinlediğimiz şarkılar şu anki müzik zevkimizden ne kadar uzak olursa olsun, bizler için özel bir yere sahip oluyorlar. Ben o yüzden Hepsi Bir’i ve Disney Channel’da çıkan tüm şarkıları ezbere biliyorum ve bu şarkılara karşı güzel hisler besliyorum. Mark Joseph Stern’in <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGFlYjAzMGZhMmE3NTAwMDY0ZTBkM2EmdXJsPWh0dHBzJTI1M0ElMjUyRiUyNTJGc2xhdGUuY29tJTI1MkZ0ZWNobm9sb2d5JTI1MkYyMDE0JTI1MkYwOCUyNTJGbXVzaWNhbC1ub3N0YWxnaWEtdGhlLXBzeWNob2xvZ3ktYW5kLW5ldXJvc2NpZW5jZS1mb3Itc29uZy1wcmVmZXJlbmNlLWFuZC10aGUtcmVtaW5pc2NlbmNlLWJ1bXAuaHRtbA==" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Slate</a>’te de yazdığı gibi, bu döneme ait en popüler şarkıları dinlerseniz, eğleneceksiniz. Bunun nedenlerinden biri de ‘reminiscence bump’ ya da anımsama tümseği diyebileceğimiz ve gençlik yıllarımızı daha ayrıntılı hatırlamamızın nedeni olarak bilinen fenomen. Tabii ki 20likler &nbsp;olarak ‘gençliğimizi’ hatırlamamız o kadar önemli değil ama yine de ilginç.&nbsp;Merak eden 1998 yılı doğumlular için 2012 yılının en popüler şarkılarını paylaşıyorum: We Are Young - fun., Call Me Maybe - Carly Rae Jepsen, Ho Hey- The Lumineers, İnternational Love- Pitbull, Everybody Talks - Neon Trees, Die Young-Kesha, Bal Gibi - Kenan Doğulu, Dağılmak İstiyorum - Ozan Doğulu ft. Model ve liste gidiyor da gidiyor. Bu şarkıların herhangi birini benim bulunduğum bir odada çalarsanız bağıra çağıra söylerim. Biliyorum.&nbsp;Alihan’dan önce bir yaz aşkım daha vardı Ege ya da Cem’di adı hatırlamıyorum. İkimiz de birinci sınıfa başlayacaktık. O da suya yanlışlıkla kağıt attığında kızdığım için kendini denize atıp kağıdı bulmaya çalışmıştı. Ondan ayrılırken şarkı söylemedim. Umarım hala çevreye duyarlı bir gençtir. Sıkıldığımda insanlarla yaz maceralarımı düşünüp şimdi nerede olduklarını, neye benzediklerini ve ne yaptıklarını merak ederim. Bu düşüncelerin arka fonunda da hep şarkılar çalar. Anneme hala Alihan’ın soyadını hatırlaması için yalvarırım. Unutmuş. Alihan sana sesleniyorum, bul beni.Bu yazı 20'liğin <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/60aeb030fa2a7500064e0d3a" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">🎶Müzikli Bülten🎶</a>'inde yayımlandı.&nbsp;

Yalın’lı yeni Cornetto reklamı bana geçmiş yazlarımı düşündürttü...

İlk Ayrılık Şarkım

Sizi de anneniz sahildeki diğer çocuklarla arkadaş olmanız için itekliyor muydu? Ben her yaz, sahilde bir daha görmediğim insanlar ile zorla arkadaş olmaya itiliyor, utana sıkıla annemin arkasında durup onun ilk tanıştırmayı yapmasını bekliyor, sonra da yeni dostlarımla çok eğleniyordum. Anneme sanırım bu teşviği için hiç teşekkür etmedim, o yüzden şimdi ediyorum: Anniş, teşekkürler.&nbsp;Yıllar yıllar önce, ben daha ilkokuldayken, Çıralı’nın oralarda yaptığımız bir tatilde yine bu gelgit yaşandı. Otelin sahilinde beni Alihan adında bir çocukla tanıştırdı ve sonraki birkaç gün hep onunlaydım. Bu çocuk, Gora’yı henüz izlemediğimi duyunca hemen otelin televizyon odasında bana bu filmi izletti. Bir de küçüğüz, akşam tek başımıza film izlemek çok havalı hissettirdi. Günlerimizi denizde yüzerek, kumdan kale yaparak geçirdik. Saf ve güzeldi. Sıska erkek kardeşi göbeğimle dalga geçince ona kızdı, beni teselli etti. Sevdim. Sevmekle kalmadım, küçük Yasmin bu çocuktan hoşlandı. O kadar hoşlandı ki, tatil bitince ve ayrılık zamanı gelince ona veda etmektense otelin oradaki sazlıklara saklanıp Grup Hepsi’nin 2006 hit şarkısı Mum’u söyleyerek bir klipteymiş gibi davrandı. Arkadan çocuğun bana seslendiğini hatırlıyorum, saklanmıştım. Bu şarkı benim ilk ayrılık şarkım olarak yerini aldı — ayrıldığım kişi çıktığımızdan haberdar olmasa da. Ondan sonra, başka ayrılıklar ile bu rafa başka şarkılar da eklendi. Ama ilki Grup Hepsi. Müziğin bu gücü çok güzel. Diğer duyular ile de olduğu gibi, dinleme bir anda unuttuğunuz bir anının aklımızda kilidini açıyor.&nbsp;Malcolm Gladwell’in Revisionist History adlı podcastinde ( evet bazen podcast dinliyorum) <a fr-original-style="" href="https://www.pushkin.fm/episode/hallelujah/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bahsettiği</a> üzere, ergenlik dönemimizde dinlediğimiz şarkılara bir bağlılığımız var. Bu bağlılığın nedeni şarkıların melodilerini sevmemizden çok o dönemin anılarının o dönemde dinlediğimiz şarkılar ile birleşmiş olması. Kelly Jakubowski’nin yaptığı bir <a fr-original-style="" href="https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/2059204320965058" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmaya</a> göre ise müziğe bağlı olarak en çok anı hatırladığımız yaş 14. &nbsp;Bu yüzden ergenliğimizde dinlediğimiz şarkılar şu anki müzik zevkimizden ne kadar uzak olursa olsun, bizler için özel bir yere sahip oluyorlar. Ben o yüzden Hepsi Bir’i ve Disney Channel’da çıkan tüm şarkıları ezbere biliyorum ve bu şarkılara karşı güzel hisler besliyorum. Mark Joseph Stern’in <a fr-original-style="" href="https://slate.com/technology/2014/08/musical-nostalgia-the-psychology-and-neuroscience-for-song-preference-and-the-reminiscence-bump.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Slate</a>’te de yazdığı gibi, bu döneme ait en popüler şarkıları dinlerseniz, eğleneceksiniz. Bunun nedenlerinden biri de ‘reminiscence bump’ ya da anımsama tümseği diyebileceğimiz ve gençlik yıllarımızı daha ayrıntılı hatırlamamızın nedeni olarak bilinen fenomen. Tabii ki 20likler &nbsp;olarak ‘gençliğimizi’ hatırlamamız o kadar önemli değil ama yine de ilginç.&nbsp;Merak eden 1998 yılı doğumlular için 2012 yılının en popüler şarkılarını paylaşıyorum: We Are Young - fun., Call Me Maybe - Carly Rae Jepsen, Ho Hey- The Lumineers, İnternational Love- Pitbull, Everybody Talks - Neon Trees, Die Young-Kesha, Bal Gibi - Kenan Doğulu, Dağılmak İstiyorum - Ozan Doğulu ft. Model ve liste gidiyor da gidiyor. Bu şarkıların herhangi birini benim bulunduğum bir odada çalarsanız bağıra çağıra söylerim. Biliyorum.&nbsp;Alihan’dan önce bir yaz aşkım daha vardı Ege ya da Cem’di adı hatırlamıyorum. İkimiz de birinci sınıfa başlayacaktık. O da suya yanlışlıkla kağıt attığında kızdığım için kendini denize atıp kağıdı bulmaya çalışmıştı. Ondan ayrılırken şarkı söylemedim. Umarım hala çevreye duyarlı bir gençtir. Sıkıldığımda insanlarla yaz maceralarımı düşünüp şimdi nerede olduklarını, neye benzediklerini ve ne yaptıklarını merak ederim. Bu düşüncelerin arka fonunda da hep şarkılar çalar. Anneme hala Alihan’ın soyadını hatırlaması için yalvarırım. Unutmuş. Alihan sana sesleniyorum, bul beni.&nbsp;

Çıralı ile ilgili hikayeler