Yedi: Trail of Us

Burçin ve Erdi’yle Yasmin’le yaptığımız bir “20’lik Olmayan 20’liklere kimi davet etsek?” toplantısında tanıştım. E-postana hızlı, sıcak bakan cevaplar almak insana şahane hissettiren, günümüz durumlarından biri — bizim iletişimimiz de böyle başladı. İlk konuşmadan kasım sonu haberleşmeye karar verdik, “Hah, doğum günü zamanım, asla unutmam,” diyerek ayrıldım; bir sonraki buluşmamızda cevaplarıyla tanıştım. Memnun oldum.

İnsan, Burçin ve Erdi’nin Instagram hesaplarına girdiğinde kendini şu zamanlar unutturulmaya mahkum bırakıldığımız umut dolu bir dünyayı hatırlıyor. O hissi Burçin’in gülüşünden yakalamak mümkün. Sanki burada dolar, euro ve pound durumunu takip etmiyoruz; dedenin teki “Telefonunu çıkar!” diye bağırmıyor; sonsuz belirsizlikler silsilesiyle boğulmuyoruz. Bir an soluklanabilmek harika bir his. Burçin ve Erdi’nin birlikte, umursamazca ve sıcak renkleriyle verdikleri pozlar da öyle. Evet, umutsuz bir romantiğim — sevgiyi hissetmeyi çok severim.