2015 yazında kısa bir tatil için Midilli’deydim. Küçük otelimize yerleşip dondurma almak üzere sokağa çıktığımızda, beyaz badanalı bir evin açık penceresinden Türkçe sesler geldiğini fark ettim. Yaşlı bir Yunan kadın, televizyonda Türk dizisi izliyordu. Göz göze geldiğimizde ikimiz de “Kalimera” dedik. Yerli dizilerin tarihsel olarak “düşman” diye bellenmiş coğrafyalar arasında bile dolaşabilen küresel bir olgu olduğuna o gün uyanmıştım.&nbsp;Aradan geçen on yılda yerli dizilerin dünyada izleniyor olmasının artık bir haber değeri yok. Türkiye bugün ABD ve İngiltere’nin ardından dünyanın en büyük üçüncü <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://www.economist.com/culture/2024/02/15/the-third-largest-exporter-of-television-is-not-who-you-might-expect">dizi ihracatçısı</a>. Birçok araştırmacının ortaya koyduğu <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://www.springerprofessional.de/en/television-in-turkey/18345950">verilere</a> göre binlerce kişinin emeğiyle üretilen diziler en az 150 ülkede bir milyara yakın izleyiciyle buluşuyor ve satış gelirleri 600 milyon dolardan neredeyse bir milyar dolara ulaştı. Örneğin, Muhteşem Yüzyıl 50 ülkeye satılıp 200 milyonu aşkın kişi tarafından izlenirken, Diriliş: Ertuğrul 180 milyon dolar gelir getirdi.&nbsp;Ancak geçen ay, parlak ekranlar biraz karıncalandı. Kızılcık Şerbeti, Halef: Köklerin Çağrısı gibi pek çok hit dizinin yeni bölümü yayımlanmadı. Sektörde reklam gelirlerinin, son otuz yılın en düşük seviyelerine düştüğünden bahsediliyor. Brand Planet’in paylaştığı <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://www.linkedin.com/posts/29-31-ekim-ak%25C5%259Famlar%25C4%25B1-alt%25C4%25B1-dizinin-yeni-b%25C3%25B6l%25C3%25BCm%25C3%25BC-share-7525104805933891585-qpgp/?utm_source=social_share_send&amp;utm_medium=ios_app&amp;rcm=ACoAAAGrgowBeRhjjdzfc60BX8WT6bqvkM9LTBw">verilere</a> göre 2024’te Türkiye’de medya ve reklam yatırımları %78,9 artışla 253,6 milyar liraya ulaştı. Ancak televizyon, ulusal çapta fazlasıyla izlenmesine rağmen, bu pastanın beşte birden azını alıyor çünkü aslan payı dijitale gidiyor.İşte tam burada, dizilerin artık reklamlarla karşılanamaz hâle gelen bütçeleri karşımıza çıkıyor. Dizi endüstrisini emek, umut ve otoriterleşme üzerinden inceleyen ve gelecek yıl çıkacak olan kitabım için verileri daha bu yaz güncellediğimde bölüm başı bütçeler 20 milyon lira civarındaydı ancak bugün 30 milyon seviyeleri konuşuluyor. Bir yandan bütçelerin artması nedeniyle dizilerin yayımlanmadığı söylense de çekilen dizilerin ve dizileri çeken ekiplerin piyasa temelli kırılganlığı yeni değil.<ul><li>2022/2023 sezonunda yedi kanalda 57 dizi yayımlanmış, bunların 38'i düşük reyting nedeniyle ertesi sezon ekrana dönmemişti. Burak Sakar’ın daha güncel verilerine göre de 2024/2025 sezonunda 44 diziden 28’i <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://buraaksakar.com/2025/07/04/2024-2025-turkiye-tv-dizi-sezonu-genel-degerlendirme/">sonlandırıldı</a>. Dolayısıyla, bir dizinin yayın hayatına devam etmesi için gerekli reytingin 7'den 13’e çıktığı konuşulan bir düzende istikrarsızlık istisna değil, kural. Yani uzun zamandır derinden ve sessizce yaşanan kriz, Türkiye’nin mevcut ekonomik düzenindeki sorunlar nedeniyle, çok daha görünür ve sürdürülemez hâle geldi.&nbsp;</li></ul>Gözler hemen dizi oyuncularına çevrildi çünkü magazin basınında bazı oyuncuların aldığı ücretler çok yer tutuyor. Ne var ki sistemin yapımcılar ve kanallar açısından kârlı hâle gelmesini sağlayan faktörlerden bölüm başı ödeme sisteminin diğer çalışanlar üzerindeki etkisi pek konuşulmuyor. Sektörde ödemeler haftalık ya da aylık değil, teslim edilen bölüm üzerinden yapılıyor ve ücretin sahibini bulması, ilk bölümden 60 ila 90 gün sonrasına denk gelebiliyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/10/2/1794350437882.jpeg" width="596" height="335" style="max-width: 100%; height: auto; display: block;">Konuşulmayan bir başka mesele de sözleşmeler. Oyuncular, sektörde "kelepçe sözleşmeler" olarak anılan metinlere imza atıyor. Bu sözleşmelerde oyuncular işçi değil “serbest çalışan” sayılıyor, primini kendisi ödüyor ama nerede ve ne zaman çalışacağına yine yapımcı karar veriyor. Yani oyuncular aslında pratikte işçi.Sözleşmelere göre yapımcıyı eleştirmek de yasak ve yurt dışına satılan bölümlerden, star oyuncular dışında kimseye ek ücret ödenmiyor. Bir oyuncu, rızası alınmadan başka bir şirkete bir şeymiş gibi “devredilebiliyor.” Bazı sözleşmelere göre işi bırakmak isteyen bir oyuncu, bölüm ücretinin 39 katını ödemeyi peşinen kabul ediyor. Pandemi sırasında sözleşmesinde bir şey değişip değişmediğini sorduğum bir oyuncu, bunu ben sorana kadar hiç düşünmediğini söylemişti. Sözleşme neredeyse kutsal sayılıyor. Oyuncuların bir çoğunun telif hakki alması da mümkün değil.&nbsp;Oyuncuların ve diğer set çalışanlarının ödediği bedel sadece ekonomik değil, aynı zamanda bedensel. Ekipler, 120 ila 140 dakikalık bir bölümü çekerken, her hafta neredeyse bir sinema filmi çekmiş oluyorlar. Senaristler sahada “atacak kurşunumuz kalmadı” diye yakınıyor, hikayenin bütün taklalarını onuncu bölümde attırdıklarını söylüyor. 2015’ten bu yana görüştüğüm çalışanlar 18, 20, 30 saat uykusuz çalıştıklarını anlattı.<ul><li>Örneğin, Kurtlar Vadisi’nde çalışmış bir sanat asistanı, araya yalnızca üç saatlik uyku sığdırarak 48 saat çalışmıştı. Uluslararası üne sahip bir oyuncu, sezon finalinde 42 saattir uyumadığı için gözlerini açık tutamadığını, döner bir merdivenin tepesinden neredeyse düştüğünü ve molayı yönetmenin değil görüntü yönetmeninin verdiğini anlatmıştı. Dört sezon, 131 bölüm yazan bir senarist en az 13 bin sayfalık bir metin üretmişti. Mustarip olduğu boyun fıtığı, geçirdiği kalp krizi, iki anjiyo ve dört stent bu emeğin bedeliydi. Bir ışık teknisyeni ise kilitli sandığı bir kablodan aldığı yirmi saniyelik elektrik yüzünden parmaklarının artık sıcağı hissetmediğini paylaşmıştı.&nbsp;</li></ul>Bir sendikacının deyişiyle setler, şantiyelerden pek farklı değil çünkü ekipler, özellikle İstanbul gibi bir coğrafyada her gün mekan kurup, o mekanı dağıtıp, ardından yeniden <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://cornellpress.cornell.edu/book/9781501779985/filming-in-european-cities/">kuruyor</a>. Kimi zaman bu tempo ölümle <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://cornellpress.cornell.edu/book/9781501779985/filming-in-european-cities/">sonuçlanıyor</a>.Set emekçisi Selin Erdem, 1 Mayıs 2012'de, bir ikram aracı şoförünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesiyle sette hayatını kaybetti. Mahkeme olayı iş kazası değil trafik kazası saydı. Platformların daha kısa bölümler ve küresel standartlarda güvenlik getireceği umuluyordu ancak Nisan 2019’da Netflix dizisi Atiye’nin dekorunu boyarken merdivenden düşen Hasan Karatay maalesef öldü.Dolayısıyla reklam verenler, yapımcılar ve kanalların görünür hâle getirdiği krizi, set çalışanları aslında her gün, iş yerlerinde yaşıyor. Bir yandan sendikaların mücadelesiyle setlerde sağlık görevlisi bulundurmak zorunlu hâle geldi, on iki saatlik çalışma günü kuralı kısmen yerleşti. Ama bir yapımcının bana itiraf ettiği gibi, platformlar bile bu sınırı sıklıkla aşabiliyor.&nbsp;Peki mevcut krizde yeni olan bir şey yok mu? Ve bundan sonra neler olabilir? Bir yandan son donemdeki fon skandalının meseleyi tetiklediği söyleniyor. Diğer yandan, o skandaldan bağımsız olarak uzun zamandır bir ekonomik krizle karşı karşıyayız. Dolayısıyla reklam bütçelerinin kısılması kaçınılmaz. Kapitalist bir sistemde yaşadığımıza göre, eğer kanallar dizileri finanse edecek reklam bulamazsa, bu yapımlara eskisi kadar ihtiyaç duymayabilir.Diziler hiç mi olmayacak? Kanımca, kanallar dizilerden tamamen vazgeçmeyecektir, çünkü aslında diziler bir taraftan, yoksul Türkiye halklarının ücretsiz eğlencesi. Belki dizi süreleri kısalabilir. Bu, çalışanlar için ilk etapta iyi haber. Ancak bir de kötü haber var çünkü uzun dizi sürelerini kotarmak için iki ekip istihdam eden yapımcılar, tek ekiple çalışmak durumunda kalacaktır. Yani eğer dizi süreleri kısalırsa, çalışanları işsizlik, daha az proje ve yapım kalitelerinin ciddi anlamda yüksek olması nedeniyle, daha yoğun çalışma pratikleri bekliyor olabilir.Yapılması gereken ne o hâlde? Öncelikle şunu idrak etmek ve hiç unutmamak gerekiyor. Midilli’deki o yaşlı kadının izlediği hikayenin ya da dünyadaki farklı coğrafyaları dolaşan hikayelerin gerisinde yüzlerce set çalışanının, yönetmenlerin, ışık ve makyaj ekiplerinin, senaristlerin ve oyuncuların uykusuzluğu, sakatlanması ve zaman zaman canından olması yatıyor.&nbsp;Krizi sadece küresel pazar, oyuncuların aldığı bölüm başı ücretler ve büyüme rakamları üzerinden konuşmak, bizi illa ki doğru yere götürmeyebilir. Tartışmayı çalışan sağlığı ve özgür hikaye anlatımı üzerine kurmak, kendisi hayal etmek üzerine kurulu bu sektörün yeniden hayal kurabilmesi ve heyecanlanması yönünde önemli bir ilk adım olabilir.

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

Yerli diziler dünya çapında milyarlarca izleyiciye ulaşırken bu başarıyı mümkün kılan set emekçileri ağır çalışma koşulları, güvencesiz sözleşmeler ve iş kazalarıyla karşı karşıya. Üstelik artan maliyetler nedeniyle birçok dizi yayından kalkıyor, en popüler diziler bile yeni bölüm yayımlayamıyor. Uzun zamandır derinden ve sessizce süren kriz, Türkiye’nin mevcut ekonomik düzenindeki sorunlar nedeniyle çok daha görünür hâle geldi. 

Dizi endüstrisinde kriz: Muhteşem yılların sonu mu geldi?

Dünya genelinde eğitimciler, yapay zeka araçlarının şekillendirdiği “cesur yeni dünya” ile karşı karşıyalar. Eğitim teknolojisi şirketlerine, fütüristlere ve politika yapıcılara göre bu yeni dünya makalelerin, özel ders öğretmenlerinin ve hatta üniversitelerin gereksiz kalabileceği bir dünya olacak. Bildiğimiz anlamda eğitimin sonu neredeyse geldi.Örneğin eski hedge fon analisti ve Khan Academy’nin kurucusu Sal Khan, yapay zekanın bir nevi “süper öğretmen” işlevi görebileceğini, ders planlama ve ölçme-değerlendirme gibi zaman alan görevlerde öğretmenlere yardımcı olabileceğini vurgularken, kişiselleştirilmiş öğrenme ve uygulamalı etkinlikler için eğitimcilere zaman yaratacağını düşünüyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Khan, yapay zekanın öğretmenlerin emeğini değersizleştireceği iddialarına da karşı çıkıyor. Aksine yapay zekanın öğretmenlere öğrenmeyi kolaylaştıran ilgi çekici etkinlikler oluşturma alanı tanıyarak, onları “daha değerli” kılacağına inanıyor.&nbsp;</li></ul>Khan’ın söyleminde iki dinamik önemli. Öncelikle, dünya genelindeki vatandaşlar ve eğitim çalışanları, kapitalist dikkat ekonomisinin yıkıcılığı konusunda halihazırda huzursuz olsalar da Khan, yapay zekanın gençlerin öğrenmeye dair ilgisizliğine çözümler&nbsp;sunacağını iddia ediyor. Dolayısıyla, temel vaatlerden biri eğitimdeki ilgisizliğe son vermek.&nbsp;İkinci çarpıcı mesele ise Khan’ın, teknolojinin iktidar ilişkileri içindeki konumunu ve siyasetle derin bağını reddetmesiyle alakalı. Yapay zeka araçlarının yazma, okuma ve düşünme gibi temel becerileri nasıl zayıflatabileceğine dair öğretmenlerin duyduğu endişelere yanıt veren Khan, “teknolojik tarafsızlık” diline sığınmaktadır. Khan, “iyi insanlar”ın teknoloji alanında iyi niyetli çalışmalar yapması durumunda insanlığın daha akıllı hâle gelebileceğine inanmaktadır.Khan’ın açıklamalarını, fütüristik beyanlar diyerek bir kenara itmek cazip gelse de söylemlerinin alıcısı çok. Yatırımcılar, güvenilir ve kârlı bir yatırım alanı vaadiyle yapay zeka pazarına çekilirken kullanıcılar ve tüketiciler, yapay zeka araçlarının yaratıcı özgürlük, güçlenme ve verimlilik gibi vaatlerle bu alana çekiliyor. Devlet yetkilileri de bu durumdan muaf değil. Eğitimden sorumlu politikacılar ve kurum yöneticileri de yapay zeka araçlarının eğitimcilerin idari görevlerini azaltabileceğine ve öğretmenlerin/üniversite hocalarının en iyi yaptıkları ve en çok keyif aldıkları işe, yani öğretmenliğe odaklanmalarına yardımcı olabileceğine inanmaktadır.Khan’ın ifadelerinin, kendi sektörü olan eğitim teknolojisi sektörünün ötesine geçip politika şekillendirmek üzere hükümet koridorlarına yayılmasını nasıl anlamlandırabiliriz? Yapay zeka araçlarıyla beraber, siyasetçilerin, eğitimcilerin yönetilemez iş yüklerini itiraf etmeye başlamasını nasıl düşünebiliriz? Eğitimdeki yapay zeka araçlarının potansiyellerine ilişkin farklı çevrelerde dile getirilen görüşlerin çekiciliğini ve sıradanlığını nasıl kavramak gerekir?<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yapay zekayı mitlerle düşünmek</h2>Bu sorulara, iletişim bilimci Vincent Mosco’nun The Digital Sublime adlı çalışmasında verimli bir şekilde işe koştuğu “mit” kavramıyla yanıt vereceğim. Vincent Mosco bu kitabında, bilgisayar teknolojisini ve siber alanı sorgular ve hikaye olarak mitlerin, teknolojik gelişmeler açısından sıradan insanları nasıl canlandırdığına odaklanır.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mosco’ya göre mitler etkileyicidir çünkü “başka bir gerçekliğe” giriş sunar ve insanların görünüşte anlaşılamaz hayat problemlerini kavramalarına yardımcı olur.&nbsp;</li></ul>Bir politik ekonomi uzmanı olarak Mosco, mitleri gizledikleri üzerinden anlamanın önemini kabul eder. Bu nedenle örneğin, yapay zeka ve istihdam ilişkisi bağlamında dikkatlerimizin yapısal eşitsizliklere değil, kaçınılmaz bir teknolojik değişim anlatısına çekilmesine karşı dikkatli olmamız gerekir.&nbsp;Ancak, mitlerin maskesini düşürmek, onların insan yaşamına nasıl anlam kattığını ortaya çıkarma konusunda pek bir işe yaramaz. İşsizliğin veya güvencesizliğin doğrudan otomasyondan değil, uzun vadeli ekonomik durgunluktan kaynaklandığına dair elimizde bolca kanıt olsa bile, yapay zeka etrafındaki mitolojik anlatılarda insanların büyük sorunları ve çelişkileri anlamlandırmasına ve ölçeklendirmesine yardımcı olan güçlü bir yan vardır. Mosco bu yüzden mitlerin ne anlama geldiğini, bize insanların umutları ve hayalleri hakkında ne anlattığını kavramamız gerektiğini vurgular.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yapay zeka sıradanlaşırken</h2>Yapay zeka tarafından yazılan makaleler, öğrenciler ile öğretmenler arasındaki özgün iletişim ve pedagoji alanlarının daralması etrafındaki kaygılar artık sıra dışı konular değil. Aynı zamanda, sektörden gelen abartılı söylemler pek çok kişiyi heyecanlandırmaya devam ediyor. Bu abartılı endüstriyel söylemleri deşifre etmek büyük önem taşısa da yapay zeka büyüsünün kullanıcıların günlük kaygılarına, arzularına ve endişelerine nasıl hitap ettiği, eğitim alanındaki yapay zeka mitlerinin çekiciliğini kavramak için esastır.&nbsp;Yapay zeka mitlerinin eğitim teknolojisi işletmelerine nasıl hitap ettiğini anlamak nispeten daha kolay. Kişiselleştirilmiş öğrenme ve düşük maliyetli değerlendirme vaatleri ve uygulamaları sayesinde eğitim teknolojisi şirketleri sermaye yatırımı çekebilmektedir. Hükümetler ise eğitimdeki maliyetleri düşürme, verimliliği artırma, teknolojik modernleşme vaatleri nedeniyle yapay zeka araçlarına yatırım yapmaktadır.&nbsp;Peki öğretmenler? Yapay zeka araçları işsizlik konusunda büyük bir kaygı kaynağıysa neden yapay zeka dünyasına çekiliyorlar? Eğer bir kişi çalışma hayatındaki yapısal sorunları çözmek için siyasetten umudunu zaten kesmişse, gündelik kullanım ve pratik yoluyla yapay zeka araçları öğretmenlere kesinlikle cazip gelecektir çünkü bağlama göre bu araçlar, bu çalışanlara tükenmişlikten uzak anlar ve alanlar sağlayabilir; bir nebze yaratıcı çalışmaya imkan tanıyabilir.&nbsp;Yapay zekanın mitolojik çekiciliğinin cevabı, öğrenciler perspektifinden bakıldığında da gündelik hayatın pratiği içinde bulunabilir. İntihal, yapay zeka halüsinasyonları ve eleştirel düşüncenin yerinden edilmesiyle ilgili sorunlar bariz olsa da yapay zeka araçları aslında özellikle okurken çalışmak zorunda kalan ve zamanı kısıtlı işçi sınıfından ailelerin çocukları için hızlı çözümler sunuyor olabilir.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Özellikle yetişkin öğrenciler veya bir çalışma döneminin ardından eğitime geri dönen öğrenciler için yapay zeka araçları anlık geri bildirim sunarak, özel ders maliyetlerini düşürerek ve katılımı artıran oyunlaştırılmış öğrenme deneyimleri sağlayarak faydalı olabilir.&nbsp;</li></ul>Dolayısıyla mitler kendilerini sadece işletme sahiplerinin ve hükümetlerin güçlü hikaye anlatma teknikleriyle değil, öğretmenler ve öğrenciler de dahil olmak üzere kullanıcıların gündelik ihtiyaçları ve pratikleri aracılığıyla da sürdürürler.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Mitleri geri kazanmak ve siyasallaştırmak</h2>Yapay zekaya dair mitler, işletmeler için verimlilik ve maliyet kısma anlamına gelirken, hükümetler için de modernleşme vadetmektedir. Öğretmenler için iş yükünün hafiflemesine işaret edebilirken özellikle marjinalleşmiş öğrenci toplulukları için eğitimin kişiselleştirilmiş ve daha ucuz formlarını müjdeliyor olabilir.Bu cezbedici noktaları kabul etmek, Mark Fisher'dan ilhamla bir tür “yapay zeka gerçekçiliği”&nbsp;içinde hareket etmeyi, yani bu araçların kaçınılmaz olduğunu kabullenmeyi gerektirmez. Aksine, mitlerin maskesini düşürmek siyasi olarak yeterli olmadığından, bu mitleri daha demokratik ve eşitlikçi amaçlara doğru yeniden yönlendirmek gerekir.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mitler üretkenlik ve verimlilik etrafındaki neoliberal öncelikler yerine belki de bakım ilişkileri, hakkaniyet ve birarada yaşama ilkelerine doğru yeniden tanımlanmalı ve bu şekilde siyasallaştırılmalıdır.</li></ul>Örneğin “kişiselleştirilmiş öğrenme” etrafındaki neoliberal söylem, verimlilik ve rekabet yerine kapsayıcılık üzerinden yeniden tanımlanabilir. Örneğin bu araçların engelli öğrencilerin ihtiyaçlarına göre, bizzat onların tasarım süreçlerine katılımıyla nasıl uyarlanabileceği gibi politik sorularla şekillendirilebilir. Aynı şekilde, küresel rekabetçiliği vurgulayan milliyetçi söylemlerin yerine, “eğitimsel müşterekler için yapay zeka” olarak adlandırılabilecek demokratik kavramlar dolaşıma sokulabilir.&nbsp;Bununla birlikte, ticarileşmiş eğitim fikri, inovasyonun tamamen reddedilmesiyle değil, topluluğun ihtiyaçları, tarihleri ve pratikleri tarafından yönlendirilen toplum odaklı bir inovasyon pratiğiyle ikame edilebilir.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Teknolojik determinizme direnmek</h2>2025'in son ayları yapay zeka endüstrisi için finansal açıdan pek umut verici görünmüyordu. Kasım 2025'te Google'ın patronu, yapay zeka yatırımlarına yönelik hücumun irrasyonel boyutlarına dikkat çekerek hiçbir şirketin olası bir yapay zeka balonundan muaf olamayacağını söyledi. “Yapay zeka balonu” etrafındaki bu kaygılar, Vincent Mosco’nun mitlerin sadece birer illüzyon değil, teknolojik tahayyülleri ve maddi pratikleri şekillendiren kurucu güçler olduğu yönündeki güçlü argümanını bir kez daha örneklendirmektedir.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ekonomik bir patlama riski en üst düzeyde kabul edilmesine rağmen, sıradanlaşmış yapay zeka mitleri hem politik söylemi hem de yönetişim alanını yapılandırmaya devam ediyor. İşte gerçek siyasi mücadele tam da bu noktada başlıyor zira mitlerin maskesini düşürmek, onların sürdürdüğü sosyo-teknik düzenlemeleri sarsmaya yetmiyor. &nbsp;</li></ul>Bunun yerine, mitleri geri kazanmak ve siyasallaştırmak gerekiyor. Çünkü karşı-mitler aracılığıyla yürütülen bir siyasi proje, alternatif tahayyüller için alan açabilir. Bu alternatif tahayyüller yapay zeka etrafındaki politika çerçevelerine, altyapı kararlarına ve gündelik pratiklere yön verebilir.&nbsp;Karşı-mitler, öğretme ve öğrenme hayatları risk altında olan sıradan öznelere eylemlilik kazandırarak teknolojik determinizme karşı direnmeyi&nbsp;de mümkün kılabilir. Eğitimde yapay zeka kullanımı konusunda eşitlik, bakım ve demokratik yönetişim ön plana çıkarılırsa mitlerin körüklediği bir teknolojik kaçınılmazlık yerine daha adil gelecekleri düşünmek mümkün olabilir. Nihayetinde mesele, sadece mitlerin maskesini düşürmek değil, onlarla eleştirel ve yaratıcı bir şekilde etkileşim kurmakla alakalı. Mosco'nun bize hatırlattığı gibi, mitler önemlidir çünkü insanları harekete geçirirler. Karşılaştığımız soru biraz da şu galiba: Bu mitler bizi hangi amaçlara ve nasıl bir geleceğe doğru harekete geçirecek?

Her salı ve cuma girişimcilik ve teknoloji ekosistemlerinden öne çıkan gelişmeler, paradigma değişimleri, inovasyon trendleri ve dijital dönüşüm e-posta kutunda.

Teknoloji dünyasından tüm önemli gelişmeler.

Quando

Karşı-mitler, öğretme ve öğrenme hayatları risk altında olan sıradan öznelere eylemlilik kazandırarak teknolojik determinizme karşı direnmeyi mümkün kılabilir. Eğitimde yapay zeka kullanımı konusunda eşitlik, bakım ve demokratik yönetişim ön plana çıkarılırsa mitlerin körüklediği bir teknolojik kaçınılmazlık yerine daha adil gelecekleri düşünmek mümkün olabilir.

Mitleri geri kazanmak: Yapay zekanın eğitimdeki etkisi tersine çevrilebilir mi?

Her perşembe yerel ve ulusal politikadan en kritik meseleleri ele alarak derinlemesine inceliyor, bağımsız bir tutumla alanında uzman akademisyenlere mikrofon uzatıyoruz.

Türkiye'yi yakala, dünyayı anla.

Spektrum

Bir anlam üretme ve hikaye yaratabilme alanı olarak usta-çırak ilişkisi fazlasıyla parçalı hâle geldiyse ve dijital platformlar, öğrenme ve iletişim amacıyla geçirdiğimiz zaman açısından neredeyse usta-çırak ilişkisinin yerini aldıysa çocuklar ve gençler için sağlıklı bir anlam üretme kapasitesi nasıl inşa edilebilir?

Arzu krizi ve vasıfsızlaşma kıskacında: Yeni nesil kimlerin eseri olacak?

Dizi endüstrisindeki tekelleşme, sadece hangi oyuncunun kaç dizide oynadığı ile ilgili değil. Set işçisinin, makyaj ve kostüm ekibinin, kamyon şoförünün iş güvenliği, kaç saat çalıştığı, sette ne yediği de tartışmaya dahil. Bütün bunların temelinde ise bireylerin hırslarında somutlaşmış gibi görünen kapitalist dinamikler var.

Ergin Bulut

Dizi endüstrisinde kriz: Muhteşem yılların sonu mu geldi?