<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767623894939.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi</h1>Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.Yazı: Emre Eminoğlu“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.Kardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/marty-supreme-beyazperdeden-gercek-hayata-tasan-bir-hirs?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;Marty Supreme Yönetmen:&nbsp;Josh Safdie Yapım yılı: 2025 Süre:&nbsp;149 dakika</blockquote>“Bu rol için harcanan emeği ve bunun benim için ifade ettiklerini küçümsemek en şık olanı olurdu belki ama gerçek şu ki bu role hayatımın beş buçuk yılını verdim” diye başlamıştı Timothée Chalamet geçen yıl A Complete Unknown&nbsp;filmindeki Bob Dylan performansıyla uzandığı SAG Ödülü’nü kabul ettiği konuşmasına:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...gerçek şu ki ben gerçek büyüklüğün peşindeyim. İnsanlar genelde böyle konuşmaz ama ben en büyüklerden biri olmak istiyorum. En büyüklerden ilham alıyorum. [...] Daniel Day-Lewis ve Marlon Brando’dan, Viola Davis’ten, Michael Jordan ve Michael Phelps’ten ilham alıyorum. Ben de orada olmak istiyorum."</blockquote>Birkaç hafta sonra Akademi benzer bir tercih yapmasa da, ben Chalamet’nin bu konuşmasını tutkulu, hırslı ama ilham verici bulmuş, kendisinin gerçekten de kuşağının en büyüklerinden olduğunu düşünmüş ve bir gün Oscar töreninde de benzer bir konuşma yapacağına olan inancımı tazelemiştim. Şimdi ise o konuşmayı yaptığı geceki hırsının ve tutkusunun sadece onun oyunculuk mesleğine adanmışlığından mı kaynaklandığından, yoksa bir sonraki yılın ödül sezonu kampanyasının fitilini ateşleyen, planlanmış bir hamle mi olduğundan emin değilim—tabii ki Marty Supreme’den söz ediyorum.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602427295.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Timothée Chalamet, Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaKardeş yönetmen ikilisi Josh ve Benny Safdie’nin ayrıldığı 2025 sinema yılında önce Benny Safdie’nin The Smashing Machine’ini izlemiş ve Safdie'ler sinemasından izler bulsak da ikilinin birlikte imza attığı Good Time&nbsp;ve Uncut Gems’deki yüksek tempolu gerilimi ne yazık ki bulamamıştık. Gözler Josh Safdie ve Marty Supreme’in üzerindeydi. 1950’lerin New Yorku'nda geçen, gerçek masa tenisi şampiyonu Marty Reisman’ın yaşamından esinlenen film, alanının en iyisi olmak için adeta kendini yırtan yeni yetme bir sporcunun inişlerini ve çıkışlarını, yükselişlerini ve çakılışlarını ama her şeyden önemlisi olağanüstü boyutlardaki hırsını konu alıyor.Film içerik ve biçimsel olarak Safdie sinemasının taşıyıcı kolonunun Josh olduğunun bir kanıtı gibi. Ama bunlardan önce, yönetmen, Chalamet ve A24’un kümülatif gücüyle yürütülen pazarlama kampanyasına apayrı bir paragraf ayırmak gerekiyor.&nbsp;Marty Supreme’deki masa tenisi toplarının turuncusu ile özdeşleşen pazarlama kampanyası, aylardır Timothée Chalamet’yi utanç verici denilebilecek seviyede ödül kazanmaya ant içmiş bir hırs küpü olarak gösteren kurmaca röportajlar, kurmaca demeçler ve Las Vegas Sphere’in zirvesinden haykırdığı büyüklük arzusu kullanılarak yürütüldü.&nbsp;Beni büyük bir hayranı olduğum oyuncudan nefret ettirmenin eşiğine getiren bu süreç, filmi izleyip Marty Mauser karakteri ile tanıştığımda anlam kazandı. Marty Supreme, son yıllarda izleme alışkanlıkları başkalaşan, sinema salonlarından uzaklaşan izleyicinin deneyimini güçlendirmek (dolayısıyla sinemayı kurtarabilmek) için stüdyo ve dağıtımcıların nasıl yollar izleyebileceğinin bir önizlemesi gibi.&nbsp;Pazarlama artık sadece tanıtım ve filmlerin ticari başarısını artırma amaçlı bir araç değil; film izleme deneyiminin bir parçası. Timothée Chalamet’nin SAG Ödülleri konuşmasını, mesleki hırsını ve en büyüklerden biri olma arzusunu, canlandırdığı karakterin her şeyi göze alarak tırmanmaya çalıştığı basamaklardan, mesleki hırsından ve en büyüklerden biri olma arzusundan ayrı düşünmek mümkün değil. Artık sinema salonunda oturup izlediğimiz filmin aylar önce sosyal medyada başladığı ve salondan çıktığımızda sosyal medyada devam ettiği bir çağdayız belli ki. Üstelik Marty Supreme yılın tek örneği değil; Together&nbsp;ve F1: The Movie&nbsp;de benzer bir eğilimin uzantıları.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602451640.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Marty Supreme | Kaynak: Başka SinemaJosh Safdie’yi Safdie kardeşlerin üstün yarısı yapan filme dönecek olursak... Bir seks sahnesiyle açılan, spermler yumurtaya doğru yarışırken açılış kredilerini izlediğimiz ve bir bebeğin doğumuyla sona eren Marty Supreme,&nbsp;hırsın ve&nbsp;en iyi olma arzusunun&nbsp;insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor. Motivasyon konuşmaları ve afişlerinde rastladığımız o klişe cümlelerin dediği gibi aslında her birimiz yumurtayı döllemek üzere koşan bir sperm ordusundaki en iyi yarışçıyız. Mikro ölçekte Marty’nin açılış sahnesinde koşusunu tamamlayan spermi bir bebeğe dönüşürken, makro ölçekte filmin bütünü Marty’nin zirveyi hedefleyen koşusunu konu alıyor.&nbsp;Marty koşuyor. Marty koştukça, Hollywood sinemasını tanımlayan koşulardan bir diğeri, Forrest Gump’ın Forrest’ının koşusu geliyor aklıma. Bir yanda tesadüfen tarih yazan, istemsizce bir Amerikan efsanesine dönüşen Forrest, bir yanda kendi yolunu tırnaklarıyla kazıyarak çizmeye çalışan, zirveye parmaklarını kanırtarak tırmanmaya çalışan Marty. (İkisinin de masa tenisinde Asyalı rakiplerle çekiştiğini söylememe gerek yok, değil mi?)&nbsp;Forrest Gump’ın şansla, tesadüflerle, kazara efsaneleşen kahramanına karşın Marty Supreme’in en ince ayrıntısına kadar tasarlanmış zirve yolculuğu... Tüm bunlar, 90’lardan günümüze Amerikan rüyasının nasıl değiştiğinin ve bir cenneti tadabildiğiniz bir çikolata kutusundan cehennemin ortasında hissettiren rekabet dolu bir çikolata fuarına nasıl evrildiğinin de izdüşümü gibi.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602471997.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gwyneth Paltrow, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka Sinemaİnişli çıkışlı, düşüşlü kalkışlı bir koşu Marty’ninki; filmin temposunu ve gerilimini ayarlamada bu trafiğin işaretleri izleniyor. Çıkışlar ve kalkışlar sancılı, zorlu. Marty’nin çırpınışları, çabaları, planları onu terletiyor, başına belalar açıyor. Asansörler bozuk, merdivenler kalabalık, basamaklar normalden yüksek, sıralar beklediğinden uzun... Oysaki inişler ve düşüşler hep beklenmedik, ani ve kolay oluyor. Marty koşarak iniyor merdivenlerden, asansör hiçbir katta durmadan zemine ulaşıyor— yeri geliyor, en beklenmedik şekillerde aşağı çakılıyor Marty. Marty yükseldikçe filmin temposu düşüyor, gerilimi artıyor. Marty düştükçe tempo artıyor, ama nihayetinde bir rahatlamayı da beraberinde getiriyor.Timothée Chalamet’nin filmin dışına taşan performansı yılın en iyilerinden kuşkusuz, onun da kariyerinin en iyilerinden olmaya aday. Masa tenisi sahnelerindeki gerçekçiliği yıllarca aldığı masa tenisi derslerine, filmin genelindeki karizmasını ise oyunculuk yeteneğine borçluyuz.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu yazı yayımlanmadan hemen önceki gece Timothée Chalamet, ödül sezonundaki ilk büyük başarısına Critics’ Choice Ödülleri’nde En İyi Erkek Oyuncu seçilerek ulaştı.</li></ul>Fakat oyuncunun kendi doğasındaki hırsını karakteriyle örtüştüren ve birlikte yumak olup büyüyen bu performansın gölgesinde kalmaması gerekenler de var filmde: Odessa A’zion ve Gwyneth Paltrow, erkek egemen bir onyılda, erkek egemen bir şehirde, erkek egemen bir sporla ilgili yapılmış bir filmin yegane kadın karakterlerine hayat verirken parlıyorlar.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1767602500254.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Odessa A'zion, Marty Supreme&nbsp;| Kaynak: Başka SinemaÖzetle, Josh Safdie Marty Supreme’de bir spermin hikayesini anlatıyor. Engelleri aşmak, her düştüğünde yeniden kalkabilmek onun doğasında var çünkü tıpkı bir sperm gibi, en büyüklerden biri değil, en büyük olabilmek için çırpınıyor. Yaşamının ve kariyerinin bir kısmına tanık olduğumuz Marty’nin yolculuğunun zirvede sonuçlanıp sonuçlanmadığını bilmiyoruz. Ama filmin son sahnesinde bir bebeğe, kendi bebeğine baktığındaki bakışlarında bir baba şefkatinden çok en iyi olmayı başarmış bir spermle tanışmanın mutluluğunu ya da doğuran kendisi olmasa da o bebeği yaratmış olmanın gururunu yaşadığını görüyoruz.&nbsp;Nerede izleyebilirsin?&nbsp;Marty Supreme,&nbsp;1 Ocak’ta gösterime girdi.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Forrest Gump&nbsp;(1994, Robert Zemeckis)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pearl&nbsp;(2022, Ti West)</li></ul>

Timothée Chalamet'nin performansıyla büyüleyen, pazarlama kampanyasıyla sinema deneyimini filmin dışına taşıran "Marty Supreme", hırsın ve en iyi olma arzusunun insan doğasının en temel parçalarından olduğunu hatırlatıyor.

Marty Supreme: Beyazperdeden gerçek hayata taşan bir hırs hikayesi

<img src="https://images.aposto.com/2025/7/1/1754915614335.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Ekranda Bay Scorsese: Apple TV+, Martin Scorsese'nin hayat deneyimlerinin sanatına etkisine ışık tutan beş bölümlük Mr. Scorsese belgeselinin 17 Ekim’de gösterime gireceğini duyurdu.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ayrıntılar:&nbsp;Yönetmenliğini Rebecca Miller’ın üstlendiği yapımda, Scorsese’nin özel arşivlerine Robert De Niro, Daniel Day-Lewis, Leonardo DiCaprio, Mick Jagger, Steven Spielberg ve Cate Blanchett gibi isimlerle yapılan röportajlar eşlik edecek.</li></ul>

Aposto Gündem

<img src="https://images.aposto.com/2025/7/1/1754915384197.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Ekranda Bay Scorsese:&nbsp;Apple TV+, Martin Scorsese'nin hayat deneyimlerinin sanatına etkisine ışık tutan beş bölümlük Mr. Scorsese belgeselinin 17 Ekim’de gösterime gireceğini duyurdu.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ayrıntılar: Yönetmenliğini Rebecca Miller’ın üstlendiği yapımda, Scorsese’nin özel arşivlerine Robert De Niro, Daniel Day-Lewis, Leonardo DiCaprio, Mick Jagger, Steven Spielberg ve Cate Blanchett gibi isimlerle yapılan röportajlar eşlik edecek.</li></ul>

🎬 Daniel Day-Lewis oyunculuğa dönüyor.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ayrıntılar:&nbsp;Day-Lewis, oğlu Ronan Day-Lewis’in yöneteceği ve senaryosunu birlikte yazdıkları aile draması&nbsp;Anemone’nin başrolünü üstlenecek. Kadroda Samantha Morton ve Sean Bean gibi oyuncular da yer alacak.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir adım geriden:&nbsp;3 Oscar ödüllü oyuncu, 2017 yılında, başrolünde yer aldığı Paul Thomas Anderson filmi Phantom Thread’in emekliliğe ayrılmadan önceki son filmi olduğunu söylemişti.</li></ul>

2008 kışı, karlı bir İstanbul günü. !f'teki iki filmim arasındaki boşluğumda, ödül sezonunun en merak ettiğim filmlerinden birini izliyorum: There Will Be Blood,&nbsp;izlediğim ilk Paul Thomas Anderson filmi oluyor. Daniel Day-Lewis, Daniel Plainview. O gözünü hırs bürümüş adam. Jonny Greenwood. O müzik, o sesler. Brahms'ın keman konçertosu. Petrol. O gergin, o epik hikâye. Öylesine etkileniyorum ki, festival haftası olmasına aldrıış etmeden, birbiri ardına izliyorum: Magnolia, Boogie Nights, Punch-Drunk Love. Bir hafta gibi bir sürede, bir Paul Thomas Anderson hayranı olup çıkıyorum. Geçen yıllar, hatta hiç sevmediğim Inherent Vice&nbsp;bile yok edemiyor PTA sevgimi. Her yeni filmi için sinemaya koşuyorum. En sevdiğim yönetmenleri sayarken, adını Bergman ve Cuarón'un yanına koyuyorum. "En sevdiğim film diye bir şey yok, sürekli değişen bir en sevdiğim filmler listem var." deyip dursam da, o listenin değişmezinin Magnolia olduğunu fark ediyorum. Yıllar içinde çok sevdiğim iki insanla, iki kez daha izliyorum Magnolia'yı; bundan sonra da çok seveceğim herkesle bir kez daha izleyeceğime dair söz veriyorum &nbsp;kendime. Licorice Pizza'nın fragmanını izlediğimde,&nbsp;çok daha kişisel bir hikâye olduğunu anlamak zor olmuyor. PTA filmlerine benzemiyor sanki. Hayal kırıklığına uğrayacağım diye çok korkuyorum - uğramıyorum.1973 yazı, San Fernando Vadisi. PTA, çocukluğunun geçtiği yere ve döneme taşıyor bu kez kamerasını. Çarpışan dev egolar, işlevsiz aileler, af dileme, gözünü hırs bürümüş karakterler, kadere ve yalnızlığa yenik düşmeler yerine, dünyanın en saf duyguları ve ilk aşkın güzelliği var bu kez başrolde. On beş yaşındaki Gary, yirmi beş yaşındaki Alana'ya vuruluyor. Zaman geçtikçe ve sahneler birbiri ardına eklendikçe, ikisinin beraber olmasının önündeki onlarca engelin ve yol ayrımının aslında onları bir araya getirecek şeyin ta kendisi olduğunu fark ediyoruz. <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/617d024c9c37950006173782" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bergman Island</a>'ın unutamadığım cümlesi geliyor aklıma: "İlk karşılaşmaları çok erken, ikincisiyse çok geç olmuştu.". Gary ve Alana'nın ilk karşılaşmasının çok erken olduğu belli. Daha kötüsü, sürekli birlikte olan, yolları sürekli kesişen, hatta paralel giden iki kişinin, ikinci bir karşılaşmasından söz etmek, o kırılma noktasının, her şey için çok geç olacak o geri dönülemez eşiğin neresi olduğunu kestirmekse oldukça güç.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1642931942044.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Licorice Pizza (2021, Paul Thomas Anderson)Gary ve Alana, aralarındaki yaş farkına rağmen aynı olgunlukta olmayı da aynı çocuklukta kalmayı başarıyorlar. Ayrık oldukları, ayrı kaldıkları, sorguladıkları, kafalarının karıştığı anlar oluyor. Fakat kısa kısa sahnelerde filmdeki onlarca yetişkini, sahteliklerini ve saçmalıklarını gözlemledikçe, kimsenin bir diğerinden daha olgun olmadığını ve meselenin yaş farkı ya da olgunluk farkı olmadığını anlıyoruz. Zamana ihtiyaçları var belki de sadece. İkisinin birbirine doğru koşması için önce ayrı yönlere doğru koşmaları, kaybolmaları, zigzaglar çizen yollarının yanlış anlarda kesişmesi ve belki hatta çarpışmaları gerekiyor. Dokunmadan sevmeyi öğrenmek, kalbini açmanın ya da kıskanmanın insanîliğinin farkına varmak, telefonda sessizce bekleyerek anlaşabilmenin değerini anlamak gerekiyor.&nbsp;Aslı Ildır, filmle ilgili yorumunda "Bu filmde her şey önemli ve hiçbir şey önemli değil." demiş. Licorice Pizza'dan çıktığımda, adeta bir karakterler ve sahneler çorbası vardı aklımda, çoğu birbirinin yanında eğreti duran - licorice&nbsp;ve pizza&nbsp; gibi belki. &nbsp;Hiçbiri tek başına önem taşımayan, belki birkaç gün sonra aklımdan silinecek bu karakterler ve sahnelerin bütününün bende uzun süre kalacağınaysa eminim. Alana'nın kıskançlıktan yanıp tutuştuğu, Gary'nin arzularıyla savaştığı ya da Alana'nın sessizce kaldırımda oturduğu anların bütünü tek bir yerde düğümleniyor çünkü - farklı yönlere doğru koşarken kıskançlıkla, dokunma arzusuyla ya da sessizlikle yoğurulan ve büyüyen, sonunda çarpışmak ve iç içe geçmek için doğru zamanı bekleyen bir aşkın varlığında, aşkın saflığında...★★★★½

Daniel Day-Lewis ile ilgili hikayeler