<a fr-original-style="" href="https://link.apos.to/c/VZ7vpgBrrdKI?c=CMPUW0oNATZsM7VDNkqgM&sub=62b033905d379200061d8935&s=web" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Enes Köse</a>When social crises erupt, people start to evaluate the dynamics that caused the crisis as much as its outcomes. These are the times when collective memory is at its strongest. Because there has been a breach in the blinding ordinariness of daily life, and the ordinary flow of events has been replaced by exposure of a series of errors and sins. These are also times of relentless attempts to confront the receipts of the crisis with a fait accompli.We witnessed a charity broadcast on national TV channels. In this program, celebrities and people from various communities came to the fore with their faces, voices and mostly their names, and the state made an exhibition of its institutions as if to say "we are helping the most". This happened on television in a country where, just a week ago, people had to rent their own cranes to pull their relatives out from under the rubble.&nbsp;Philanthropy has always been quickly deployed to hide the cracks in the system as it has functioned as a strategy to manage social change. It is used by elites or those in power to conceal the power dynamics and integrate the powerless into the very order that exploits them. It is utilized quite effectively in times of crisis.This strategy has its roots in the twentieth century. As <a fr-original-style="" href="https://philpapers.org/rec/BERTIO-31?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Edward Berman</a> points out, philanthropy, which makes an appearance during critical periods, acts on the understanding that social reconciliation can only be achieved by somehow abating the extremes of poverty and wealth. In times of crisis, this strategy is put forth through a crude discourse of togetherness. In other words, we are talking about a false reconciliation that is achieved by artificially trying to close the gap between the misery in the earthquake zone and the millions of liras on TV. Moreover, this reconciliation effort, which is usually a one-off, does not offer permanent solutions to the loneliness in the midst of all the misery.During this showcase of charity, where the money that was taken from us was being donated by others, another exchange was also taking place: the exchange of symbolic capital. Institutions, companies, and infamous individuals were announcing unimaginable sums for symbolic gains such as reputation, recognition, and absolution. We were witnessing an intense effort to hide past sins by creating a noisy distraction.French sociologist Pierre Bourdieu defines symbolic power as a legitimizing power that ensures consent from both the dominator and the dominated. In other words, with this symbolic capital, legitimacy is guaranteed as the order of the rulers continues on, unharmed. In fact, the dominant group gives a kind of advance payment to the subordinate group, and in return, it gains a "collective belief" and "capital of trust".The loss of trust following the failure to manage the crisis after the earthquake was attempted to be remedied through the aid program - with our money. Contractors, politicians, and state institutions appeared before us to pay "fees" that meant very little to them to be able to atone for their sins. The people, who had nothing left but solidarity, would be willing to retreat in the face of this advance, they thought. But we know from Eduardo Galeano that "Charity, vertical, humiliates. Solidarity, horizontal, helps.”In the scenario written by those who failed to manage the disaster and tried to manage the consequences, we were invited to erase the traces of misery as mournful consumers. A décor supposedly uniting contractors whose tax debts were repeatedly written off, and the thousands of people trapped under the rubble on some common ground, artificially fusing these two realities together as sharing “one heart”. But no, we haven't even buried our dead yet.In such a period when human rights are packaged as "charity", we need to prevent “everything that is solid” from being melted in all the showiness, and we need to remember the misery behind the décor. We are not partners in the guilt of those who make vows for legitimacy at the sacrificial altar of the age of appearances.The money is not enough to cover our funerals. And again, we know that "the dead who are not buried properly, come back.”

Spektrum

Billions of liras whirling around our TV screens can’t erase the misery.

Sins absolved by money

<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/kseeens.40/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Enes Köse</a>Toplumsal krizler patlak verdiğinde insanlar mevcut krizin çıktıları kadar, o krize sebep olan dinamiklere de bakmaya başlarlar. Bu dönemler toplumsal hafızanın en güçlendiği dönemlerdir. Çünkü gündelik hayatın körleştirici sıradanlığında bir kırılma meydana gelmiş, olağan akış yerini hatalar ve günahlar silsilesinin ifşasına bırakmıştır. Bu dönemler krizin faturasını oldu bittiye getirmek için verilen amansız mücadelelerin de görüldüğü zamanlardır.&nbsp;Ulusal kanallarda ortak yayınlanan bir yardım programına şahit olduk. Ünlülerin ve çeşitli camialardan insanların yüzleri, sesleri ve daha çok isimleriyle ön plana çıktığı bu programda, devlet de “en çok biz burdayız” dercesine kurumlarıyla boy gösterdi. Henüz bir hafta önce insanların yakınlarını enkazın altından çıkarmak için vinç kiralamak zorunda kaldığı bir ülkenin televizyonlarında yaşandı bunlar.&nbsp;Hayırseverlik en başından beri sistemde oluşan çatlakları kapatmak için hızlıca oyuna sokulmuş, toplumsal değişimi yönetme stratejisi olarak işlev görmüştür. Elitlerin ya da iktidar &nbsp;sahiplerinin aradaki güç ilişkilerini gizlemek ve güçsüzleri onları sömüren düzene entegre etmek için başvurduğu bu yol, kriz zamanlarında da oldukça etkin bir şekilde kullanılıyor.Bu stratejinin kökleri yirminci yüzyıla dayanmaktadır. <a fr-original-style="" href="https://philpapers.org/rec/BERTIO-31" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Edward Berman’</a>ın da belirttiği gibi kritik dönemlerde sahneye çıkan hayırseverlik, toplumsal uzlaşmanın ancak yoksulluk ve zenginlik uçlarının bir şekilde azaltılmasıyla sağlanabileceği anlayışıyla hareket ediyor. Bu, kriz zamanlarında çiğ bir beraberlik söylemiyle işe koşuluyor. Yani deprem bölgesindeki sefaletle, televizyonda saçılan milyonlar arasındaki uçurumun yapay bir şekilde kapatılmaya çalışılmasıyla sağlanan sahte bir uzlaşmadan bahsediyoruz. Üstelik genellikle bir defaya mahsus gerçekleşen bu uzlaşma çabası, sefaletin ortasındaki yalnızlığa kalıcı çözümler sunmuyor. Bizden alınan paraların başkalarının adıyla bağışlandığı bu yardım geçidinde ortada bir alışveriş daha vardı: Simgesel sermaye. Kurumlarıyla, şirketleriyle ve adı çoktan kötüye çıkmış kişileriyle orada itibar, tanınma ve günah temizleme gibi simgesel kazançlar için tahayyül bile edemeyeceğimiz miktarlar açıklanıyordu. Gürültü çıkararak saklanmaya çalışılan günahlara tanık oluyorduk.Fransız sosyolog Pierre Bourdieu, simgesel iktidar kavramını hem tahakküm kuranın hem tahakküme uğrayanın rızasını sağlayan bir meşrulaştırma gücü olarak nitelendiriyor. Yani bu simgesel sermayeyle birlikte hem meşruiyet sağlanıyor, hem de &nbsp;egemenlerin düzeni hiçbir yara almadan devam ediyor. Aslında hâkim grup, tâbi gruba bir çeşit avans veriyor, karşılığında ise “kolektif bir inanç” ve “güven sermayesi” elde ediyor.&nbsp;Özellikle depremden sonra krizin yönetilememesi ile kaybolan güven, yardım programı aracılığıyla bizim paralarımızla tesis edilmeye çalışıldı. Huzurumuza çıkan müteahhitler, siyasetçiler ve devlet kurumları, günah çıkarmak için kendileri için çok da bir şey ifade etmeyen “ücretler” ödediler. Elinde kendi dayanışmasından başka bir şeyi kalmayan halk ise verilen avans karşısında köşesine çekilmeye razı olacaktı onlara göre. Ancak Eduardo Galeano’dan biliyoruz ki “hayırseverlik dikeydir, aşağılar; dayanışma yataydır, yardım eder.”Felaketi yönetemeyenlerin ve buna sebep olanların felaketin sonuçlarını yönetebilmek için yazdıkları senaryoda bizler de dokunaklı tüketiciler olarak ortadaki sefaletin izlerini silmeye davet edildik. Defalarca vergi borcu silinmiş müteahhitler ve enkaz altında kalan binlerce insanın sözde ortak paydada buluştuğu, farklı gerçekliklerin “tek yürek” potasında yapay şekilde eritildiği bir dekor. Ancak hayır, daha cenazelerimizi bile kaldıramadık.&nbsp;Hakların “hayır işi” olarak paketlendiği böyle bir dönemde “katı olan her şeyin” gösterişte erimesininin önüne geçmek için dekorun arkasında kalan sefaleti unutmamamız gerekiyor. Meşruiyet için görünümler çağının kurban sunağında yardımlarla adak adayanların suçlu hikâyesinde ortak değiliz.&nbsp;Toplanan paralar cenazemizi kaldırmaya yetmez. Ve yine biliyoruz ki “usulüne göre gömülmeyen ölüler, geri döner.”&nbsp;

Edward Berman ile ilgili hikayeler