• Haftanın Fragmanları<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">79. Venedik Film Festivali’nden Altın Aslan ile dönen, yönetmenliğini Laura Poitras’ın üstlendiği belgesel <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/kTKL5P_69e8" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">All the Beauty and the Bloodshed</a>’in,</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2009’da final yapan The L Word’ün drama dozunu bir an olsun azaltmayan, 18 Kasım’da 3. sezon prömiyeriyle izleyici karşısına çıkacak devam dizisi <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/cga77KHzbqA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The L Word: Generation Q</a>’nun,</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Miriam Toews’in aynı adlı romanından uyarlanan; kadrosunda Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley ve Frances McDormand gibi yıldızların parladığı Sarah Polley imzalı <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/pD0mFhMqDCE" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Women Talking</a>’in fragmanları yayımlandı.</li></ul>

Aposto Gündem

Film:&nbsp;MenYönetmen:&nbsp;Alex GarlandSüre:&nbsp;100 dakikaJenerik:&nbsp;Oscar ödüllü Ex Machina&nbsp;ve Natalie Portman'ın başrolünde yer aldığı Annihilation&nbsp;gibi bilim kurgu filmleriyle tanınan yönetmen ve senarist Alex Garland'ın folk horror türüne adım attığı Men,&nbsp;erkek egemen toplumda kadınların yaşadığı kabuslardan besleniyor. İlk gösterimi Cannes Film Festivali'nin bağımsız seçkisi Yönetmenlerin On Beş Günü'nde yapılan filmin başrolünde, en son The Lost Daughter'da izlemiş olabileceğin Jessie Buckley, tüm "adamlar"ı temsilen Rory Kinnear yer alıyor.Neden izleyelim?:&nbsp;Adı Men&nbsp;olan bir korku filmini, erkek şiddeti ve erkekliğin toksikliği açısından okumak, kolaya kaçmak denilebilecek kadar doğrudan ve bariz. Filmin bir erkek tarafından yazılıp yönetilmiş olmasıysa tüm izlediğinin görsel sembollerle, psikolojiden mitolojiye türlü alana dokunan metaforlarla süslenmiş bir günah çıkarma olduğunu işaret ediyor belki. Tüm bunlardan haberdar olarak filmi beklerken, en çok da kadınlar, erkekler ve diğerlerinin film hakkında nasıl benzer ya da farklı düşüneceğini, filmin izleyiciyi nasıl ikiye böleceğini merak etmiştim. Sinema salonunda önümde oturan kadın izleyici, “Korku filmi diye getirdin ama biz bunu her gün yaşıyoruz,” yorumunu yaptığında, bu merakım katbekat arttı.&nbsp;Filmin tüm erkeklerin aynı olduğuna, erkekliğin erkekliği doğurduğuna dair (çoğu zaman gerçek anlamıyla perdeye yansıyan) söylemleri ve erkeklerin kadınlar için nasıl evrensel bir tehdit olduğuna dair gözlemleri var ve bunlar beni etkilemeyi, yakalamayı başardı. İşitsel ve görsel anlamda yarattığı birkaç unutulmaz imge de cabası…Nerede izleyebilirsin?:&nbsp;3 Haziran haftasında gösterime giren Men'i bu hafta da sinema salonlarında izleyebilirsin.

Duende

Bir korku filmi olarak erkekler.

Adamlar

Film:&nbsp;The Lost DaughterYönetmen:&nbsp;Maggie GyllenhaalSüre:&nbsp;121 dakikaJenerik: Oyuncu kimliğiyle tanıdığımız Maggie Gyllenhaal, yönetmen koltuğuna oturduğu ilk filminin prömiyerini Venedik Film Festivali’nde gerçekleştirmiş, Elena Ferrante’nin romanından uyarladığı senaryoyla festivalden ödülle ayrılmıştı. Olivia Colman, Jesse Buckley ve Dakota Johnson gibi oyuncuları buluşturan film, Yunanistan’daki bir sahil kasabasında tek başına tatil yapan orta yaşlı bir kadını merkezine alarak annelik, kadınlık, yalnızlık ve özlem gibi temaları ele alıyor. The Lost Daughter, En İyi Kadın Oyuncu (Colman), En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Buckley) ve En İyi Uyarlama Senaryo dallarında Oscar’a aday gösterildi.Neden izleyelim?&nbsp;Yılın en iyi oyuncu performanslarından ikisine tanık olmak için. The Lost Daughter'ın bir ilk film ve bir ilk senaryo olarak eksikleri tabii ki yok değil ve bunlar özellikle de finale doğru daha çok hissediliyor. Fakat birkaç yıl öncesine kadar kıymetini bilemesek de The Favourite'taki performansının ardından hak ettiği ilgiyi görmeye başlayan Olivia Colman ve Britanya sinemasının yükselen yıldızı&nbsp;Jessie Buckley'nin performansları, filmle ilgili eksikleri unutturuyor. İki oyuncunun farklı yaşlarını canlandırdığı Leda, "nasıl olunmalı" etiketleriyle sınırlanan, annelik ve kadınlık kalıplarına sığdırılmaya çalışılan tüm kadınların özgürleşme, bireysellik ve rahat nefes alma dürtülerini kimi zaman neşeyle, kimi zaman gözleri dolarak, çoğu zaman da cesurca yansıtıyorlar. Film, güneşli plajlar, sakin bir deniz ve huzurlu tatillerle özdeşleşmiş Ege sahillerini her anı gerginlik veren ve huzursuz edici bir fona dönüştürüyor. İsyan ve pes etmişlik, özgürleşme ve teslim olma, boş vermişlik ve zorunluluk, kendine güven ve korkunun sürekli birbirleriyle çatışma hâlinde olduğu bir film bu. Tam çevirisi&nbsp;"kayıp kız" olsa da Türkçe'ye "karanlık kız" olarak çevrilen başlığın her ikisini de kabul edebilmemin nedeni bu biraz da.Nerede izleyebilirsin?&nbsp;İKSV Galaları kapsamındaki ön gösteriminin ardından birkaç hafta vizyonda kalan film, şu an yasal yollarla izleyebileceğiniz herhangi bir platformda bulunmuyor.

Karanlık mı, kayıp mı? Belki ikisi de...

The Lost Daughter

Charlie Kaufman’ın senaryosunu Iain Reid’ın aynı isimli romanından uyarladığı yeni filmi I’m Thinking of Ending Things (Her Şeyi Bitirmeyi Düşünüyorum) geçtiğimiz hafta Netflix’te yayımlandı. Başrollerini Jessie Buckley ve Jesse Plemons’un paylaştığı film, bir genç kadının ayrılmayı düşündüğü erkek arkadaşının ailesiyle tanışmak üzere çıktıkları yolculukla başlarken her şeyi bitirmeyi düşünen bir karakterin pişmanlıklar ve hayal kırıklıklarıyla dolu hayatına dair gerçeküstü bir yansımaya dönüşüyor. &nbsp; Biz de öneri köşesinde bu hafta hem izleyiciler hem de eleştirmenler tarafından beğeniyle karşılanan I’m Thinking of Ending Things filmine tarz ve hissiyat olarak benzerlik gösteren filmleri odağımıza alıyoruz.&nbsp;<h3>Dikkat! Spoiler içerir.</h3><h2>You Were Never Really Here (2017) <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0NTc0MjM3NCUyNTJGJTI1M0ZyZWZfJTI1M0Rudl9zcl9zcnNnXzA="">IMDB: 6.8</a> <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5yb3R0ZW50b21hdG9lcy5jb20lMjUyRm0lMjUyRnlvdV93ZXJlX25ldmVyX3JlYWxseV9oZXJl"">RT: %89</a></h2><figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-09-10T12:13:11.175Z.jpeg" alt="You Were Never Really Here"><figcaption>You Were Never Really Here filminden</figcaption></figure>Lynne Ramsay’in yönettiği ve başrolünde Joaquin Phoenix’in etkileyici bir performans sergilediği&nbsp;You Were Never Really Here,&nbsp;izleyiciyi Joe’nun (Joaquin Phoenix) parçalanmış zihnine davet eden bir karakter incelemesi. Joe, bir savaş gazisidir ve hayatını küçük kızları çocuk fuhuşundan kurtararak kazanan bir kiralık katil. Geçmiş travmalarını işinin gerektirdiği gibi yüksek miktarda şiddet uygulayarak bastırır. Hikâye, Joe’nun bir senatör tarafından kaçırılan kızı Nina’yı bulması için kiralanmasıyla başlıyor. Filmde yoğun olarak kullanılan bilinç dışı ve parçalı flashback'ler, karakterin travmasının karmaşık izlerini sürerken I’m Thinking of Ending Things’te Kaufman’ın karakterinin yüzleşmek durumunda kaldığı başarısızlıkların aksini kanıtlamak ve kendini açıklamak ister gibi zihnindeki tüm boşlukları bildikleriyle ve düşündükleriyle doldurmaya çalışıyor.&nbsp;You Were Never Really Here’daki bu kontrolsüz flashback'ler ve bilinçaltı imgeler I’m Thinking of Ending Things’te yerini sanki karakterin kontrolünde kurulan bir fantezi dünyasına bırakıyor.&nbsp;<h2>Synecdoche, New York (2008) <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0MDM4MzAyOCUyNTJG"">IMDB: 7.6</a> <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5yb3R0ZW50b21hdG9lcy5jb20lMjUyRm0lMjUyRnN5bmVjZG9jaGVfbmV3X3lvcms="">RT: %68</a></h2><figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-09-10T12:13:44.364Z.png" alt="Synecdoche, New York"><figcaption>Synecdoche, New York filminden</figcaption></figure>Being John Malkovich, Adaptation ve Eternal Sunshine of the Spotless Mind gibi filmlerin arkasındaki yaratıcı beyin olarak tanıdığımız Charlie Kaufman’ın senaryoları, yazarın kişiliğinin özgün bir yansıması olarak da dikkat çeker. Ancak&nbsp;Synecdoche, New York, Charlie Kaufman’ın kariyerindeki ilk yönetmenlik denemesi olması bakımından da ayrı bir önem taşıyor.&nbsp;Philip Seymour Hoffman’ın canlandırdığı orta yaşlı bir yönetmeninin yeni oyununda boş bir depoda hayatının bir tür kopyasını sahneleme girişimiyle başlayan film, Kaufman’ın filmografisinde kendini hissettiren ortak bir paydayı gözler önüne serer: Karakterin içinde bulduğu gerçekliği yeniden kurgulama amacı. Kaufman’ın her şeyiyle kendi zihninin bir yansıması olduğunu söyleyebileceğimiz bu dünyada, gerçekle oyun olan iç içe geçer. Gerçekte olan oyunda canlanır, oyunda olan gerçeğe sirayet eder.&nbsp;Bu yönüyle Kaufman’ın I’m Thinking of Ending Things’te de ana karakter üzerinden benzeri bir tutum içine girdiğini söyleyebiliriz. Filmdeki Jack karakterinin anne babasının sürekli farklı yaşlardaki hâlleriyle karşımıza çıktıkları ev sahneleri ve final sahnesindeki ödül konuşmasında insanların yüzünde kolaylıkla fark edilen yaşlandırma makyajı seyirciye, karakterin hayatının yeni bir kurgusunu izliyor olabileceğinin ipuçlarını veriyor.&nbsp;<h2>Mulholland Drive (2001)&nbsp; <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0MDE2NjkyNCUyNTJG"">IMDB: 8.0</a> <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNWEzZTEwYzRlOTE3MDAwN2UyODVhNSZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWVjZmQ3MDE1OWU1YTUwYjMyYTEwNmE2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5yb3R0ZW50b21hdG9lcy5jb20lMjUyRm0lMjUyRm11bGhvbGxhbmRfZHI="">RT: %83</a></h2><figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-09-10T12:14:55.660Z.jpeg"><figcaption>Mulholland Drive filminden</figcaption></figure>David Lynch’in yazıp yönettiği Mulholland Drive, Los Angeles’ta halasının evinde kalırken hafızasını kaybedip aynı evde saklanan Rita (Laura Harring)&nbsp;ile karşılaşan ve onunla arkadaş olan Betty Elms (Naomi Watts) adlı, gözü yükseklerde bir oyuncunun hikâyesini anlatır.&nbsp;Anlatımda gerçeklik ve hayal olgularının Betty’nin aklında iç içe geçmiş olması ve karakterin bilinçaltının seyirciye hissettirdiği tedirginlik, Kaufman’ın filminde de kendini yer yer hissettiriyor desek yanlış olmaz sanırım. I’m Thinking of Ending Things’te özellikle eve giriş sahneleri ve kapalı duran bodrum kapısına dikkat çekilmesi bu tedirginliği seyirciye aşılıyor. Hatta izleyicide filmin bu kısmında bir gerilim filmi izliyormuş hissiyatı uyandırabiliyor. Lynch gibi Kaufman da filmi izleyen seyircinin zihninde oluşan soru işaretlerini cevaplandırma gayesi taşımıyor, karakterin bilinçaltından süzülen parçalı görüntüleri gerçeküstü bir tonda aktarıyor sadece. Bu görüntüler; çocukken izlenen bir dondurma reklamı, bir anda ortaya çıkan bir müzikal kesiti ve gerçeküstü bir ödül konuşması şeklinde kendine yer buluyor. Özellikle filmin üçüncü evresi diyebileceğimiz okul sekansına doğru film ilerlerken Lynch’in bir diğer filmi olan Lost Highway’dekine benzer bir finale doğru çekildiğimizi hissedebiliyoruz. Bu yönleriyle I’m Thinking of Ending Things’in, Lynch filmleriyle ton bakımından yakın bir ilişki içinde olduğunu söyleyebiliriz.

Jessie Buckley ile ilgili hikayeler