Öykü ile tanışmam "Mesafeler" filminde onu izlememle olmuştu. Sonrasında "cehennem boş, tüm şeytanlar burada" setinde tanıştık ve performansını filmde izledim. Setteki duruşuna ayrı, filmdeki Gülşah'a ayrı hayran kaldım derken Uçan Süpürge'den En Genç Cadı ödülü&nbsp;haberi geldi. Süpürge arkadaşımla hem oyunculuğa başlamasını hem de filmi konuştuk.Öykü, filmdeki karakterin oyuncu olma yolunda ilerleyen bir kadın. Bu yüzden ben önce senin oyuncu olmaya karar verdiğin o anın peşine düşmek istiyorum. Nasıl karar verdin?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">23 yıllık şu kısa hayatımda bu sorunun cevabı oldukça eskiye dayanıyor aslında. 2004 yılında annem bir gazetede Ayla Algan’ın yaratıcı drama ve çocuklar üzerindeki faydaları hakkında bir yazı okuyor ve araştırmaya başlıyor, tesadüf ki o yaz Ekol Drama Sanat Evi çocuklar için bir yaratıcı drama yaz okulu başlatıyor ve annem beni oraya gönderiyor. Eğitmenlerimden gelen geri dönüşler "bu çocuk bu işi yapmalı"&nbsp;şeklinde olunca Ekol Drama Sanat Evi’nde drama ile başlayan eğitimim yerini tiyatroya bırakıyor ve lise yıllarıma kadar orda eğitim almaya ve sahneye çıkmaya devam ediyorum. Çocukluğum boyunca her hafta sonu tiyatroya gittiğimi hatırlıyorum, yine bir çocuk oyununda sahnedeki oyuncu beni kucağına alıyor ve ben sahneden ışıkları ve insanları görüyorum. O kadar büyülenmişim ki o an aynı canlılıkta duruyor beynimde. Oyuncu olmaya karar verdiğin an bu, 8 yaşındaydım karar verdiğimde. Buradan canım anneme yaptığı her şey için teşekkürlerimi iletmek isterim bu vasıtayla, beni soktuğu yol olmasaydı belki hiç bu olmazdı yolum.</blockquote>O zaman oyunculuk eğitim sürecini biraz daha açmak istiyorum önce Ekol Drama Sanat Evi'nde, sonrasında ise Sahne3’te ve Kadir Has Üniversitesi’nde eğitim aldın. Farklı ekolleri görmek sana ne kattı?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Her oyuncunun kullandığı farklı yöntemler yöntemler, senaryoda yazılmış karaktere hayat verirken güç aldığı çok farklı etkenler oluyor. Bence bu mesleği bu kadar özel kılan etkenlerden biri de bu. Senin de belirttiğin gibi bu üç kurumda çok farklı ekoller ve oyunculuk anlayışlarını denemek hem oyuncu olarak bedeninde neyin çalışıp neyin çalışmadığını görmeye hem de ilerlediğin meslekte sana özel bir formül yaratmana yarıyor bence. Declan Donellan’ın “The Actor And The Target” isimli kitabında okuduğum bir cümle vardı “Kötü oyuncu yoktur, blokajları olan oyuncu vardır” diyordu, buna katılıyorum. İşte farklı ekollerle çalışmak bence bu blokajların açılmasında büyük bir etken çünkü aldığın her eğitim senin güvenli alanına hizmet etmiyor ve mecburen zorlanıyorsun. Bu zorlanma da uzun vadede bu blokajların azalmasına fayda sağlıyor.</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682174810920.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">cehennem boş, tüm şeytanlar burada filmden bir sahne. Yönetmen: Özgürcan Uzunyaşa<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">"cehennem boş, tüm şeytanlar burada" filmi, plan sekans bir film. Bu da bana tiyatro ile sinemanın iç içe geçmesi gibi geliyor. Özellikle oyuncular için bu iki sanat dalı temelde performansta ayrılır. Bu filmde ikisini birden deneyimlemene dair neler söylemek istersin?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film, senaryosu gereği zamanın, mekânın ve Gülşah’ın içinde bulunduğu anların ve duygu durumunun sürekli değiştiği bir film. Bu durum da filmi benim için sahneden biraz farklı kılıyor çünkü sahnede -metinden metne tabii ki farklılık gösterir ama- karakterin ihtiyaçları tiyatronun doğası gereği bu kadar hızlı değişim göstermiyor. Plan sekans yapısı gereği kesintisiz olması sebebiyle tiyatro performansına benzese de aslında bir o kadar da farklı çünkü sahnede dekorlar değişse de içinde bulunduğun mekân ve oyuncu olarak iletişimde kaldığın seyirci sabit, fakat filmde peşinden gelen koca bir ekip ve aynı ritimde olman gereken bir kamera var. Biraz kafa karıştırıcı bir deneyim bu sebeple. 😊Özgürcan’ın filmde kurduğu bu oyuncaklı yapı da oyuncunun her anı bilmesini ve orda olmasını gerektiriyordu, yani Gülşah’ın kafası karışsa da senin karışamaz, bu yapıda kendi adıma benim en üzerinde durduğum şey duygu ve ihtiyaç geçişlerinin temiz olmasıydı. Bu incelikli iş gerektiren yapı her oyuncu için inanılmaz bir deneyim ve kendine bir meydan okuma bence. Benim için de hiç unutmayacağım bir süreç oldu.</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682180921362.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Filmin final sahnesinden bir set fotoğrafı, Öyküsu filmin yönetmeni Özgürcan Uzunyaşa ile. Fotoğraf: Khaled Nadeem<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Filmin sınav sahnesinde tül perdelerden yapılmış bir kostümün var ve onu oyuna da katıyorsun, ben izlerken bu sahnede özellikle zorlandığı düşündüm, öyle mi oldu?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Bu soru beni gülümsetti, evet zorlandığım bir sahne oldu. Filmimizin kostümlerini tasarlayan sevgili Nilsu Baldan gerçekten inanılmaz bir iş çıkardı, tasarladığı kostüm çok detaylı ve birbirine belirli yerlerden bağlı bir kostüm bu sebeple üstünden tek hamlede çıkması için belirli bir yerden “yırtmak” gerekiyordu. İzlediğimiz hâliyle aklımıza ilk gelenler bunlar olmasa da yüzünün tam önündeki bir kamerayı, gözünün bakış açısını, kostümü doğru yolla ve şiddetle çıkarabilmek ve o andaki sahne gerekliliğini aynı anda gerçekleştirmek biraz zorlayıcı elbette. Mesleğim bu olsa da insanız ve devreler karışabiliyor.😊 Bu sahne benim için çok önemliydi -biraz da mükemmelliyetçi biriyimdir ne yazık ki- ben de yaşadığım zorluğu Gülşah’a da katmak istedim, çıkarmadan önceki oyunlar biraz da bundan. O sahnede sevgili yönetmenim Özgürcan’ın beni “canım oluyor işte bak , rahatla” diye ikna etme çabasını hiç unutmam.</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682181312086.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.68" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Afiş fotoğrafı: Ahmet Kıran. Tasarım: Bengisu Köse<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Filmde iç içe geçen iki dünya var, izleyici hayatla sahne, gerçekle rüya arasında arafta kaldığını hissedebiliyor. Filmin temel noktasına baktığımda da bir kadın izleyici olarak sendeki gerilimi seziyoruz. Filmi izleyen pek çok kadından benzer şeyler duydum.&nbsp;“Kendimi izledim sanki.” diyenler de oldu. #susmabitsin ile başlayan hareket hepimize bir konuşma alanı açtı zaten. Sorum şu; tabii ki Özgürcan’ın sana getirdiği bir senaryo vardı ama senin okuma provalarında Gülşah’ı anlamamız için diyaloglara ya da hareketlere neler katmayı teklif ettin?<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Öncelikle bu tepkilere çok çok sevindim, "Yaptığım iş yerine ulaştı" demek benim için bu. Maalesef olumlu bir ortaklık olmasa da, her coğrafyada seviyeleri farklı olsa da kadınlar olarak ortak hafızamız Gülşah’ın yaşadıkları. Özgürcan’ın senaryoyu yazarken ve yazdıktan sonra bu konu hakkında çalışmalar yapan akademisyen kadınlara danıştığını ve bu metni çok dikkatli bir şekilde oluşturduğunu söylemek isterim. Çoğu kadının katılacağı üzere erkek gözünden yazılan kadın karakterlerden ve dilden farklı bir dil kurdu bence, buna çok değer veriyorum ben. Provalar boyu sürekli iletişim hâlindeydik zaten, ben “Ya Özgür sanki burada bu replik çok çalışmadı şu şekilde adapte mi etsek?” diye talep ettiğimde bu talebim hep karşılık buldu. Özellikle Gülşah’ın erkek arkadaşı ile olan sahnede katkım olduğunu hatırlıyorum, bazı replikleri çıkarıp prova sürecinde benden çıkan tepkilerle değiştirdik. Bahsettiğim gibi bu travmalar hepimizin bedeninde kayıtlı olduğu için Gülşah’ın beden dili de sahnenin gerekliliği ile kendiliğinden ortaya çıktı. Provasını aldığımız sahne sonrası Özgürcan’ın verdiği direktifler ile şekillendi ama o büyük çoğunlukla bana bıraktı. Tabii birbirimize dayattığımız şeyler oldu, üzerine beyin fırtınası yaptık ve ortaklaştık. Bu aşamalarda da bence birbirimize karşılıklı güvendik.&nbsp;</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682181417841.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Öyküsu Özyürek<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ben tam da sorularımı hazırlarken Uçan Süpürge Film Festivali'nde Genç Cadı Ödülü’nü alacağını öğrendim ve “İşte bu!” dedim. Bu filmle pek çok ödül aldın, hepsi için tebrik ederim. Bu ödül de çok özel bir ödül. Nasıl hissediyorsun? Hislerini de kayda geçirelim isterim.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(54, 80, 245); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Çok teşekkür ederim. O kadar mutluyum ki. Uçan Süpürge Vakfı çalışmalarını takip ettiğim ve hayranlık duyduğum çok özel bir vakıf. Buradan onlara da teşekkürlerimi ileteyim bu seçimleri için. Tam da yazdığın cümle üzerine, aslında ben yalnızca bir adet oyuncu ödülü kazandım. Tabii ki şöyle anlaşılmasın “E ben çok iyiyim, neden ödül verilmiyor?” Fakat bu sene de şahit olduğumuz üzere kadın başroller hiç yokmuş gibi davranıldı çoğu festivalde ve sadece benim değil, diğer meslektaşlarımın yaptığı işler görünmez sayıldı. Tam da bu noktada bu ödül benim için çok kıymetli, amacı o kadar güzel ve destekleyici ki... Hem benden önce bu ödülü alan meslektaşlarıma hem de bu sene aynı sahneden ödül alan isimlere baktığımda doğru yolda olduğumu görüyorum. Bu sektörde genç bir kadın olarak kimsenin tahmin bile edemeyeceği deformasyonlara uğruyorsunuz erk düşünce sebebiyle, kariyer adımları bir savaşa dönüşebiliyor maalesef. Bu yüzden uçan süpürgem bir kalkan oldu benim için...🧹</blockquote>

Üretim Kaydı 

"cehennem boş, tüm şeytanlar burada" kısa filminin oyuncusu Öyküsu Özyürek ile söyleşi.

Blokajları bir bir aşmak için

Geçtiğimiz hafta sonu, filmler izlemek üzere huzurlu bir sahildeydim: Trafikten dolayı filmlere yetişme derdinin olmadığı, film gösterimleri arasında denize girmenin sıradanlaştığı, katılımcılarının aynı sofrada buluşmayı rekabetin önüne koyduğu o yaz festivallerinden birinde.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/628f3191a979a6000668a2ad" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kaş Uluslararası Kısa Film Festivali</a>, 2-5 Haziran tarihleri arasında ilk kez düzenlendi — son olmayacağı da şimdiden belli. Orada olamayan İstanbullu sinema severler için festivalin Ulusal Yarışma ve Ulusal Öğrenci Film Yarışması'ndaki finalist filmlerin tümü 20 ve 22 Haziran'da, Uluslararası Yarışma bölümündeki finalist filmlerin tümü 21 Haziran'da Kadıköy Sineması'nda gösterilecek. Tıpkı Kaş olduğu gibi tümü ücretsiz gerçekleşecek ve gösterimlere finalistlerin bazıları da konuk olacak.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654785542619.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaş Kısa Film Festivali'nde ödül alan filmlerden bazıları Incipience, Black Rainbow, Yaşayacak Yer Yok, Aynı Gecenin Laciverti, Bir Annenin Sonatı, Mesafeler, Susam ve Büyük İstanbul Depresyonu oldu Fotoğraf:&nbsp;Anka Dijital<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Festivalin Ulusal Yarışma bölümünde En İyi Film seçilen Büyük İstanbul Depresyonu'nun başrol oyuncularından Kübra Balcan ve Uluslararası Su Altı Filmleri Yarışması'nda En İyi Film seçilen Incipience'ın yönetmeni Yaroslav Bulavin'le filmlerini ve festivali konuştuk:<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654785725457.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.57" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ulusal Yarışma'da En İyi Oyunculuk ödülünü rol arkadaşı Nazlı Bulum'la paylaşan Kübra Balcan, En İyi Film ödülünü, yönetmen Zeynep Dilan Süren adına kabul ediyor<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Kübra, Nazlı’yla (Bulum) Büyük İstanbul Depresyonu’nun çok öncesinde tanışıyor olmanız filmdeki iki karakterin kimyasını ve filmi nasıl etkiledi?Kübra Balcan: Nazlı’yla yakın arkadaşız. Aynı okulda olmamıza rağmen beraber hiçbir projede çalışmamıştık; denk gelmemişti. Ama sanırım sevdiği ve mesleki olarak yakın gördüğü insanla çalışabilmek herkesin hayalidir. O yüzden bu işin yeri ayrı bende.&nbsp;Nazlı bu iş için uzun zamandır çalışıyordu ve bir gün arayıp onlara bir okuma provasında eşlik edip edemeyeceğimi sordu. Gittim; iki karakteri de çok sevmiştim. Sonrasında beraber çalışmaya başladık. Ayşe ve Didem’in ilişkisindeki yakınlığa benzer bir yakınlığımız vardı elbette ama durumlar farklıydı.&nbsp;Çalışma süresi kısa olduğundan birbirimizi tanımamız süreçte birçok şeyi hızlandırmış olabilir. Dilan’ın senaryosu ikimizden de ayrı bir persona çıkarmıştı. Yarattığı dünyaya düşmüş gibi olduk ve hiç bize ait olmayan ritimler ve kimya çıkıverdi birden. Didem ve Ayşe'yi çok farklı iki tip gibi gözüküp birbirlerine çok benzeyen iki karakter olarak görüyorum. Maddenin hâlleri gibi… Duruma göre kimi daha katı, kimi daha akışkan olabiliyor. Filmde ikisi arasındaki ilişkinin şefkate bağlı, değişken yapılı bir ilişki olduğunu düşünüyorum.Büyük İstanbul Depresyonu’na konu olan dertler, kaygılar ve korkular İstanbul’da yaşayan biri olarak senin için ne kadar tanıdıktı ve filmden sonra hayatımıza giren pandemi ve yeni ekonomik kaygıların ardından İstanbul’da yaşayan gençler bu filmde daha fazla ne bulacak?Büyük İstanbul Depresyonu benim mezuniyetten sonraki seneme denk geldi ve tam da o durumun içindeydim. Mezuniyetten sonra insana gelen o bunalım hâli… Her şeyin muğlak olması insanı yapabileceği şeylerden de şüphe ettiriyor ve kitlenmiş bir halde duvara bakarken buluyorsunuz kendinizi.&nbsp;Buna ek olarak o dönem Balat'ta bir evde yaşıyordum ve deprem korkum başlamıştı. Rüyamda İstanbul’da bilindik AVM ya da yapıların altında kalırken görüyordum kendimi. Didem’in anlattığı fantezinin bir başka örneğiydi. Duygu olarak belki karşı tarafından.Bu işe başladığımız zaman İstanbul’da daha çok hissedilen bu şehir buhranı ve günlük yoğun kaygılar maalesef şimdi Türkiye’nin her yerinde fazlasıyla hissediliyor. Filmi yaparken daha çok mezun ve genç işsiz neslin kaygıları üzerinden ele alırken şimdi her yaştan ve gruptan insanın kaygısı katbekat artmış durumda. Bu maalesef ki aramızdaki ilişkiye ve toplum yapısına büyük zarar veriyor.Didem ve Ayşe, depresyonun iki ayrı yakası gibi. Depresyona kendini bırakanlar ve düşmemek için tırmananlar olarak görüyorum ben. Sanırım izleyenler bu depresyonun hangi tarafında olduğunu ya da iki tarafa da sahip olup hangi durumda değiştiklerini görüceklerdir. Ya da yalnız olmadıklarını…<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654785847897.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.57" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Uluslararası Su Altı Filmleri Yarışması'nda En İyi Film seçilen Incipience'ın yönetmeni Yaroslav Bulavin, ödülünü festival direktörü Seren Topaloğlu'ndan alıyor Fotoğraf: Anka Dijital<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yaroslav, Incipience'ı tek başına ve hiçbir görsel efekt kullanmadan çekmişsin. Bunun filme ve yapım sürecine getirdiklerinden biraz söz edebilir misin?Yaroslav Bulavin: Tek başına çekim yapmanın en iyi yanı sınırsız zamanın olması ve hiçbir planlamaya ihtiyaç duymaman. Sadece deneyip sonuçlarına bakabiliyor ve istediğin gibi düzeltebiliyorsun. Bir prodüksiyonun parçası olduğunda zamanlama, senaryo, bütçe, lokasyon, takvim, yapımcılar gibi birçok sınırın varken tek başına olduğunda sadece sen, kameran ve çevrendeki dünya kalıyor.&nbsp;Bir ekibe bağlı olduğunda kaynakları doğru ve etkili kullanman gerekiyor; risk alamıyorsun. Çünkü risk zaman, zaman da para demek… Tek başına çekim yapmak kendine 10 gün boyunca yaptığın vasat çekimleri reddetme ve 11. gününde bir başyapıt çekebilme lüksünü veriyor. Geçmişte ekip ve büyük bütçeler gerektiren şeyleri (örn. yüksek hızlı çekim) tek başıma yapabildiğim bu modern çağda yaşamayı bu yüzden seviyorum.&nbsp;Kaş Uluslararası Kısa Film Festivali'nin Su Altı Filmleri Yarışması, Türkiye'de bir ilkti. Bir su altı film yapımcısı, fotoğrafçı ve dalgıç olarak Kaş hakkında ne düşündün?Dün en sevdiğim serbest dalış takımının (Molchanovs Okulu) haziran sonunda Kaş'a gideceğini okudum. Bu bir kalite göstergesi. Hiç bu kadar temiz ve ılık suya sahip bir yerde bulunmamıştım. Kendimi serbest dalış cennetinde hissettim.&nbsp;Kaş, su altı film yarışması için en uygun yer bence. Öte yandan tüplü dalışı çok sevmiyorum. Bence tüplü dalış anca ilginç su altı canlılarının olduğu resifler gibi çok etkileyici noktalarda anlam kazanıyor. Kaş'ta ilginç bir su altı doğası yok; görebileceğiniz gemi ya da uçak batıkları bana ilginç gelmiyor. Burası şnorkelle yüzmek ya da serbest dalış için daha çok tercih edebileceğim bir yer — çünkü onsuz yapabileceğiniz bir yerde tüplü teçhizat takmak için hiçbir sebep yok!<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kısa Pas</h2>Kaş Kısa Film Festivali'nin ödül kazanan yönetmen ve oyuncularından, kendilerine ilham veren ve sevdikleri kısa filmler önermelerini, hem bize hem okurlarımıza birer kısa pas atmalarını istedik.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kübra Balcan:&nbsp;Özcan Alper'den bir çocukluk aşkını anlatan <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt14701330" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Moto Guzzi</a> (2010) ve Timothy Reckart'tan kısa animasyon <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt2391009" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Head Over Heels</a> (2012).</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yaroslav Bulavin:&nbsp;Guillaume Néry'den, içerdiği metaforlar ve sembollerle alışılmış su altı filmlerinin dışına çıkan <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=LmFxh1hHAAs" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">One Breath Around the World</a> (2019).</li></ul>

Mesafeler ile ilgili hikayeler