I'm a big fan of the non-verbal suspension-of-disbelief deal with games and books. So I will be presented with a logical framework and I trust that you will lure me in, and you offer me the plot you want to present and say, "Don't question it!"&nbsp;as long as you follow the rules, of course. What a brilliant deal, let's dive into this reality, I say from the bottom of my heart, then.What I admire more are those magical moments when this deal is fulfilled by all parties. If a fiction is passed on to me by being gamified or through somehow interacting with the reader, I get even more excited. So here comes to mobile applications, new reading habits and experiences, and the excitement of experiencing fiction from the screen. And so to today's book Leila and the Robot.Close-read of the day:&nbsp;I have a book written and dubbed by Berna Kahraman, and Nihan Yeşil handled the sound design and musical muscles on my screen. The story, illustrated by Doodlenerve, coexists within the Kidly app with its warm colors that happily remind us of&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://steamcommunity.com/app/1102130?l=turkish" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Florence</a>, the winner of the 2019 BAFTA Gaming Award in Mobile Games.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Productivity and partnership:&nbsp;Leila and the Robot</h2>I swipe the screen to the right, and meet Leila. A girl busily writing code for the classroom-robot in computer class. I swipe right again and there is a new character:&nbsp;"Leila!" shouted Robot.&nbsp;It's a duo discovering Leila's world together and began their friendship with the promise of spending time together—here are our protagonists.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/0/1666491840395.png" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.42" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤖 Leila and the&nbsp;Robot ⚙️ Illustration: Doodlenerve<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">The first stop is the tennis lesson, from there they come home and eat their healthy snacks, then Leila non-stoppingly—even before Robot finishes its bite—pulls it by the arm and they play the piano together. Then it's time for the Chinese gameplay. They don't stop, ever. It's not enough, homework are ahead this time! They have a video game for their math homework in front of them, and a Turkish homework and an English cartoon program.Let's see, how many activities are there?&nbsp;Five.&nbsp;One gets tired while writing, but there are two elements that appear like leitmotif. Leila's energy does not run out, she runs from place to place, but the Robot always gives the same warning:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(229, 209, 82); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(229, 209, 82); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">The Robot worked too hard!</blockquote><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">States of productivity: The Robot and a human</h2>It would not be far from reality to assume that we are reading about robots from a positivist perspective. I think that in our speciesist world, robots are perceived from a positivist pen, and they are regarded to be things that do not get tired right away. At least that's my assumption.Outside of conventional narratives: In a standard narrative, I think we would expect the nonstop-working character to be the Robot character. "Let's do that too, come on, human being, is that making you tired too?"&nbsp;If I had read such reproaches, this would have been a completely different article. However, today we are meet with the story of Leila, an over-productive person, who isn't a part of a conventional narrative and is associated to be the mechanical one.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/0/1666491914074.png" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.42" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤖 Leila and the&nbsp;Robot ⚙️ Illustration: Doodlenerve<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">The human-robot dichotomy:&nbsp;Leila plays the piano as she plays, runs to her room to do her homework, but the Robot gets a little too hot and finally says, "The Robot worked hard!" A reality that he rebelled against was established. We're not dealing with a master-servant dichotomy here, which we often see in human-robot interaction, and it's irrelevant!A few questions I'm happy to ask: When the story deals with these dichotomies in a non-standard way, it also enables the reader to question stuff. For example, do we have to be so productive? Do we have to code, come home and then even remember when there's a specific time to play after doing our homework, and set our time management based on tasks? And how are we even supposed enjoy anything if everything is a task? Oh and, one more thing, does Leila have to function non-stop?Well, when through the partnership of the duo, who experienced Leila's reality together, combined with the narrative of the Robot that stopped working eventually after all those tasks, we indeed realize a very exciting result.Spoiler alert: At the end of the narrative, Leila realizes how tired she is when she sees that even the Robot that fell asleep did not wake up. They sleep together in peace. I'm excited for this narrative which subtly criticizes our community's approach to productivity through this friendship, and I thank the Robot—I don't want to forget that I have the right to sleep now when I'm a little too heated from working .

Piccolo

What's up with our community's obsession with productivity?

Leila and the Robot: Companionship through productivity

Oyunlar ve kitaplarla sözsüzce yaptığımız -imiş gibi hissetme anlaşmasının büyük hayranıyım. Bana mantıklı bir çerçeve sunulacak ve beni içine alacağın konusunda sana güveniyorum; sen bana istediğin kurguyu sunuyor ve kurallara uyduğun sürece "Sorgulama," diyorsun. Şahane anlaşma, hadi bu gerçekliğe dalalım.Daha hayran olduğum şeyse bu anlaşmanın her taraf tarafından yerine getirildiği o büyülü anlar. Eğer bir kurgu oyunlaştırılarak veya bir şekilde okurla etkileşime geçirilerek bana geçiriliyorsa daha da heyecanlanıyorum. İşte burada konu mobil uygulamalara, yeni okuma alışkanlıklarına ve deneyimlerine, kurguyu ekrandan deneyimleme heyecanına geliyor. Ve dolayısıyla bugünün kitabı Leyla ve Robot'a.Günün yakın okuması:&nbsp;Berna Kahraman'ın yazdığı ve seslendirdiği, Nihan Yeşil'in ses tasarımı ve müzik kaslarını hallettiği bir kitap var ekranımda. Doodlenerve tarafından resimlenen hikâye, Kidly uygulamasının içinde, 2019 yılında Mobil Oyun Dalında BAFTA Oyun Ödülü'nün sahibi <a fr-original-style="" href="https://steamcommunity.com/app/1102130?l=turkish" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Florence</a>'ı mutlulukla anımsatan sıcak renkleriyle bir arada varoluyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Üretkenlik ve partnerlik:&nbsp;Leyla ve Robot</h2>Ekranı sağa kaydırınca tanışıyorum: Leyla. Bilgisayar dersinde sınıf robotu için harıl harıl kod yazan bir kız çocuğu. Ekranı tekrar sağa kaydırıyorum ve yeni bir karakter daha var artık: "Leyla!" diye seslenen Robot. Birlikte Leyla'nın dünyasına giden, arkadaşlıklarına beraber vakit geçirecekleri vaadiyle başlayan bir ikili—işte karşında baş kahramanlarımız.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/0/1666491840395.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.42" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤖 Leyla ve Robot ⚙️ İllüstrasyon: Doodlenerve<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İlk durak tenis dersi oluyor, oradan eve geliyor ve sağlıklı atıştırmalıklarını yiyorlar, akabinde Leyla yerinde durmadan—hatta Robot lokmasını bitirmeden—onu kolundan çekiştiriyor ve beraber piyano çalışıyorlar. Sıra geliyor Çince oyun saatine. Durmuyorlar.&nbsp;Yetmiyor, ödev saati geliyor bu sefer. Matematik ödevi için bir video oyunu var önlerinde, takriben Türkçe ödevi ve İngilizce bir çizgi film izlencesi.&nbsp;Bakayım, kaç aktivite olmuş?&nbsp;Beş. İnsan yazarken yoruluyor ama leitmotif gibi karşımıza çıkan iki unsur var. Leyla'nın enerjisi bitmiyor, oradan oraya koşturuyor ama Robot hep aynı uyarıyı veriyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(229, 209, 82); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(229, 209, 82); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Robot çok çalıştı!</blockquote><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Üretkenlik hâlleri: Robot ve insan</h2>Robotları pozitivist bir yerden okuduğumuzu varsaymak çok da gerçeklikten uzak bir durum olmayacak. Türcü dünyamızda robotları pozitivist bir kalemden okunduğunu, akıllarda hemen yorulmamakla birleştiriliyorlar diye düşünüyorum. Durum en azından benim için öyle.Konvansiyonel anlatıların dışında:&nbsp;Standart bir anlatıda, sanıyorum ki, durmak bilmeyenin Robot karakteri olmasını beklerdik. "Onu da yapalım, hadi ama insan evladı bu da mı seni yoruyor?"&nbsp;gibi serzenişler okumuş olsam karşında bambaşka bir yazı olacaktı zira. Ancak bugün konvansiyonel bir anlatıdan öte yorulanın mekanik olanla ilişkilendirildiği, aşırı üretken insan Leyla'nın hikâyesiyle karşı karşıyayız.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/0/1666491914074.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.42" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🤖 Leyla ve Robot ⚙️ İllüstrasyon: Doodlenerve<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İnsan-robot ikiliği: Leyla'nın bana mısın demediği, piyanoyu çaldıkça çaldığı, ödevlerini yapmak için odasına koştuğu ancak robotun biraz fazla ısındığı ve sonunda "Robot çok çalıştı!" diyerek isyan ettiği bir gerçeklik kurulmuş. Burada insan-robot etkileşiminde sık sık gördüğümüz bir efendi-hizmetçi ikiliğiyle karşı karşıya değiliz ayrıca, hiç alakası yok!Sorduğum için mutlu olduğum birkaç soru:&nbsp;Hikâye, bu ikilikleri standart dışı ele aldığında da okuyucunun sorgulaması için alan tanıyor. Mesela bu kadar üretken olmak zorunda mıyız? Kodlama yapıp eve gelip ödevler üstüne oyun saatimizin geldiğini bile hatırlamak ve zaman yönetimimizi sürekli görevler üzerinden belirlemek durumunda mıyız? Leyla durmadan koşturmak zorunda mı?Eh dolayısıyla Leyla'nın gerçekliğindeki durumları beraber deneyimleyen ikilinin arkadaşlığı, onca "görev"in akabinde yatakta sızıp kalan robot anlatısıyla birleşince, karşımıza oldukça heyecanlı bir sonuç çıkıyor.&nbsp;Spoiler alarmı:&nbsp;Anlatının sonunda&nbsp;Leyla, uyuyakalan robotun kalkmadığını görünce kendisinin de ne kadar yorulduğunu anlıyor. Üzerine de mışıl mışıl uyuyorlar beraber. Ben de buna üretkenlik hâllerimizi bu arkadaşlık üzerinden okuyabileceğimiz için baya heyecanlanıyorum ve Robot'a teşekkür ediyorum—ben de artık hafif ısındığımda uyumaya hakkım olduğunu unutmak istemiyorum.

Nihan Yeşil ile ilgili hikayeler