2025’in Ekim ayında, Duende’de her hafta “Sinemalarda, Evde, Şehirde” alt başlıklarıyla hazırladığım "İzleme Listesi" için şehirdeki film gösterimlerini araştırırken Pera Müzesi’nin internet sitesinde, Görültü’nün düzenlediği “Nostaljik Olmayan Gelecek” başlıklı özel bir programa denk geldim.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Açıklama metninde “Geçmişe ve geleceğe nostaljinin dışından nasıl bakabiliriz? Yeni bir kültürel fütürizmi denkleme nasıl ekleriz? Habis nostaljiyi nasıl defedebiliriz?” gibi sorular soruluyor; programda Kleber Mendonça Filho’nun çok sevdiğim Pictures of Ghosts belgeseli, üç kısa film ve bu soruların konuşulacağı bir panel yer alıyordu.&nbsp;</li></ul>Sinema yazarı Nil Kural, yönetmen, senarist ve yeni medya sanatçısı Deniz Tortum, çevirmen ve editör Murat Güneş ve grafik tasarımcı Okay Karadayılar’ın kurduğu Görültü’nün ne olduğunu da, kimlerden oluştuğunu da bu ilk karşılaşmada bilmiyordum, bilmiyorduk.&nbsp;Fakat sinema salonlarının sayıca giderek azaldığı, ayakta kalan salonların giderek boşaldığı bu çağda izleyiciyi farklı şekillerde sinemaya çekmeye çabalayan her girişim çok değerliydi. Sevindirici bir şekilde;&nbsp;Othon Sinema, Otör ve Belki Sinema gibi oluşumlar Görültü ile aynı dönemde belirmeye, gösterimler yapmaya başladı. Sinemanın yeniden keşfedilmeye açık alanlarına yelken açmak, niş sinema zevklerine sahip izleyicinin ana akıma alternatif ihtimallerle ilgisini çekmek mümkündü.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1782138862122.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Deniz Tortum, Murat Güneş, Nil Kural ve Okay Karadayılar | Fotoğraf: Baran Efe ÖztürkGörültü, en önemlisi Sinematek/Sinema Evi’nde birkaç aya yayılan gösterim ve panellerden oluşan&nbsp;“Peter Watkins: Kestirme Yol Yok” başlıklı kapsamlı Peter Watkins retrospektifi ve bu programın ardından gelen aynı başlıklı basılı yayın olmak üzere, yıl boyunca faaliyetlerini sürdürdü. Her bir etkinlikle, İstanbul’un kültür ve sanat yaşamı için geçici olmadıkları biraz daha netleşti.Sıradaki işlerinin ne olacağını merakla beklediğim Görültü ekibinden, ne yaptıklarını ve neden yaptıklarını dinlemek istedim. Aradan geçen aylara ve katıldığım etkinliklere rağmen, Görültü’nün tam olarak ne olduğunu hâlâ tek bir cümleyle tarif edebildiğimden emin değildim. Nil, Deniz, Murat ve Okay ile buluştuğumda ilk sorum da bunu netleştirmek üzerine oldu zaten: Oluşum, topluluk, kolektif, inisiyatif, film kulübü?&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Nedir bu Görültü?&nbsp;</h2>Kendilerini en çok "bağımsız kültür inisiyatifi" olarak tanımladıklarını, "kolektif" kelimesini zaman zaman kullansalar da onun beraber üretim yapan, birlikte film çeken bir yapıyı çağrıştırdığını düşündüklerini söylüyorlar. Onların çıkış noktası ise biraz daha farklı. "Başlangıçta bizi biraraya getiren şeylerden biri, mevcut sinema ekosisteminde hissettiğimiz bazı eksikliklerdi"&nbsp;diyorlar. Festivallerin kısa zaman dilimlerine sıkışan yapısının kalıcı bir topluluk oluşturmakta zorlandığını düşünmüş, ayrıca belgesel, video-art ve kısa film gibi alanların çoğu zaman uzun metraj sinemanın gölgesinde kaldığını hissetmişler. Sinema etrafında daha esnek, yılın tamamına yayılan ve farklı disiplinlerle ilişki kurabilen bir yapımının mümkün olup olmadığını sorgulamak onları heyecanlandırmış.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1782138915854.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">"Nostaljik Olmayan Gelecek"Türkiye’nin ekonomik ve politik koşulları da bu arayışta belirleyici olmuş. Büyük bütçelerle çalışan kurumsal yapılardan ziyade, gerektiğinde hızlı hareket edebilen,&nbsp;küçük ama sürdürülebilir adımlar atabilen bir modelin daha anlamlı olabileceğini düşünmüşler. Dünyadaki benzer örneklere baktıkça da bu fikrin mümkün olduğunu görmüşler ve Görültü yavaş yavaş şekillenmeye başlamış.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sinemanın sınırlarını genişletmek</h2>Görültü’nün çıkış noktalarından biri, sinemayı yalnızca film gösterimlerinden ibaret görmemek. Sinemayı başka disiplinlerle ilişki kurabilen, farklı alanlardan insanları bir araya getirebilen bir düşünme ve tartışma zemini olarak görüyorlar. Bu nedenle programlarında yalnızca filmler değil, onların etrafında kurulabilecek ilişkiler de önemli. Filmleri birbirleriyle konuşturmayı, beklenmedik bağlar kurmayı&nbsp;seviyorlar. Bazen eski ve yeni yapıtları yan yana getiriyor, bazen de farklı sanat disiplinleriyle ortak alanlar açmaya çalışıyorlar.Türkiye’de az görünür olan formlara alan açmak da önemsedikleri bir mesele: Belgesel, deneysel sinema, video-art ya da kısa film gibi alanların daha fazla görünürlük kazanmasını istiyorlar. Sinemanın bugünkü dolaşım modelinin çoğu zaman yalnızca yeni çıkan filmlere odaklandığını düşünüyorlar. Oysa yüz yılı aşkın bir tarihe sahip olan sinemanın geçmişi, bugün hâlâ güncel sorular sormamıza yardımcı olabilir. Onlar için “eski film” diye bir kategori çok anlamlı değil. Bir yapıt bugünle ilişki kurabildiği ölçüde günceldir; doğru bağlam içinde yeniden gösterilen bir film, üretildiği dönemin çok ötesine geçebilir ve bugüne dair yeni şeyler söyleyebilir.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">'Gitmek isteyeceğimiz şeyi üretmeye çalışıyoruz'</h2>“Böyle bir şey olsa biz de gitmek isterdik” fikri, Görültü'nün neden bu kadar organik geliştiğini de açıklıyor. İlk yılı bir tür deneme ve öğrenme süreci olarak görmüş, önceden tanımlanmış katı kurallarla ya da büyük hedeflerle yola çıkmamış, ne olduklarını yaptıkların işlerin belirlemesine izin vermişler.&nbsp;Bugüne kadar birçok şeyi gönüllü emekle yürütmüşler: Yazılan yazılar, üretilen tasarımlar, çevrilen altyazılar, hazırlanan programlar… Bir yandan da onlara mekanlarını açan, destek veren kişi ve kurumlarla birlikte hareket etmişler. Bu dayanışma ağı&nbsp;Görültü’nün oluşmasında önemli bir role sahip ve uzun vadede amaçları dört kişinin yürüttüğü bir projeden ziyade, insanların katıldığı, büyüttüğü ve dönüştürdüğü bir kültürel alana evrilmek.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1782139067400.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nil Kural, Sinematek/Sinema Evi'nde "Punishment Park" filmini sunuyor.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Dürüst iletişim ve punk estetik</h2>Görültü’nün Okay’ın elinden çıkan görsel dili de aslında bu yaklaşımın bir uzantısı. Başlangıçtan itibaren çok temiz, kurumsal ya da kusursuz görünen bir kimlik oluşturmak istememişler. Daha el yapımı, daha pürüzlü, daha canlı bir estetik arayışındalarmış. Kendi içinde biraz punk bir tarafı olan, tamamlanmış olmaktan çok süreç hâlinde duran bir dil ilgilerini çekmiş.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu yaklaşım sadece tasarımda değil, iletişimde de kendini gösteriyor. Bugün birçok kültür etkinliğinin tanıtım dili birbirine benziyor; sponsorların, logoların ve pazarlama metinlerinin arasında etkinliğin kendisi görünmez hâle gelebiliyor. Bunun tersini yapmaya çalışıyorlar. İnsanların ihtiyaç duyduğu bilgiye hızlı ve doğrudan ulaşabilmesini önemsiyorlar.&nbsp;</li></ul>Metinlerde de benzer bir yaklaşım&nbsp;var; filmleri yalnızca festival geçmişleri ya da aldıkları ödüller üzerinden anlatmak istemiyorlar. Filmin kendisinin neden önemli olduğunu, bugünle nasıl ilişki kurduğunu anlatmaya çalışıyorlar. Bunu bir tür dürüst iletişim olarak görüyorlar.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peter Watkins neden bugün hâlâ önemli?</h2>Görültü'nün ortaya çıkışından önce bile kurucuların bir kısmı kendi aralarında bir Peter Watkins retrospektifi yapma fikrini konuşuyormuş. Bu yüzden, Görültü bir yılı geride bırakırken şimdiye kadarki en kapsamlı çalışmalarının bir Peter Watkins retrospektifi ve ardından gelen yayın olması tabii ki tesadüf değil.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1782138960781.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görültü'nün &nbsp;Türkçe ve İngilizce versiyonları ile yayımladığı ilk basılı yayını: "Peter Watkins: Kestirme Yol Yok"Watkins’e duydukları ilginin temel nedeni, onun filmlerinin yalnızca kendi dönemlerini değil bugünü de açıklayabilmesi. Politik sinemanın sınırlarını zorlayan, medya ile iktidar arasındaki ilişkiyi sorgulayan ve&nbsp;seyirciyi pasif bir konumda bırakmayı reddeden bir yönetmen. Özellikle&nbsp;Punishment Park ya da La Commune (Paris, 1871) gibi filmler bugün yeniden izlendiğinde farklı anlamlar kazanabiliyor ve Watkins’in onlarca yıl önce sorduğu birçok soru hâlâ güncelliğini koruyor.&nbsp;Retrospektifin ardından hazırlanan kitap da bir yönetmene adanmış sıradan bir yayın değil. Farklı coğrafyalardan ve disiplinlerden yazarların katkılarıyla ortaya çıkan kitap, Watkins üzerinden günümüz dünyasını düşünmeye çalışan bir çalışmaya dönüşmüş. İçinde medya teorisinden kolektif üretime, güncel politikalardan tarihsel hafızaya kadar uzanan tartışmalar yer alıyor. Peter Watkins'i hiç izlememiş bir okur bile bu metinler aracılığıyla günümüz dünyasına dair sorularla karşılaşabiliyor; belki ardından Watkins'in filmlerine yöneliyor, belki de bambaşka tartışmalara kapı aralıyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1782139030132.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sinematek/Sinema Evi'nde "Punishment Park" gösterimi<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sırada ne var?</h2>Önümüzdeki dönemde Görültü’nün heyecanlandığı fikirlerden biri sinemayı alışıldık mekanların dışına taşımak. İstanbul’da birçok mekan farklı nedenlerle işlevsiz kalabiliyor ya da kültürel üretime açılamıyor. Onlar da geçici gösterim modelleriyle normalde sinema salonu olmayan yerleri kısa süreliğine sinema alanlarına dönüştürmenin yollarını araştırmaya başlamışlar. "Bir perde ve bir gösterim etrafında yeni karşılaşmalar yaratmak mümkün mü?" sorusuyla ilgileniyorlar.&nbsp;Bir diğer odakları ise üretim tarafı. Görültü’yü başından beri yalnızca film gösteren bir yapı olarak düşünmediklerinden, özellikle Türkiye’de belgesel üretimi etrafında ortak çalışma ve dayanışma modelleri geliştirebilecek bir alan yaratma fikri üzerinde çalışıyorlar.&nbsp;Sonuçta onlar için sinema yalnızca izlenen bir şey değil. Biraraya gelmenin, düşünmenin, tartışmanın ve birlikte üretmenin yollarından biri. Görültü de bu yolları aramak için var.

Duende

"Sinemayı ortak düşünce ve üretim için bir zemin olarak gören bağımsız bir kültür inisiyatifi" olan Görültü'yü, kurucuları Nil Kural, Deniz Tortum, Murat Güneş ve Okay Karadayılar ile konuştuk.

Görültü: Sinemayı ortak düşünme alanına dönüştürmek

<span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Görültü’den ilk yayın:&nbsp;Görültü, üzerine pek az kaynak bulunan, yakın zamanda yitirdiğimiz İngiliz sinemacı Peter Watkins’in üretimini merkeze alan Peter Watkins: Kestirme Yol Yok&nbsp;başlıklı bir monograf yayımladı.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ayrıntılar:&nbsp;Peter Watkins’in kendisi dahil 16 kişinin yazılarıyla katkıda bulunduğu yayının editörlüğünü Çağla Özbek ve Emrah Serdan üstleniyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nedir?&nbsp;2025’te Murat Güneş, Okay Karadayılar, Nil Kural ve Deniz Tortum tarafından kurulan Görültü, film izlemeyi, tartışmayı ve yeni üretimleri önceleyen bağımsız bir kültür-sanat inisiyatifi olarak bir süredir film gösterim programları düzenliyor. Kitapla aynı adı taşıyan ve Peter Watkins’in üretimine adanan seçki, geçen sezon Sinematek/Sinema Evi programında yer almıştı.</li></ul>

• 18. İstanbul Bienali'ne yoğun ilgi: İstanbul Kültür Sanat Vakfı (İKSV) tarafından düzenlenen 18. İstanbul Bienali, 20 Eylül'de kapılarını açtı ve ilk 15 günde 100 binden fazla ziyaretçi ağırladı.<ul><li>Bienal, Christine Tohmé'nin küratörlüğünde "Üç Ayaklı Kedi" temasıyla Beyoğlu-Karaköy hattındaki sekiz farklı mekânda gerçekleştirildi.</li><li>Önizleme günlerinde uluslararası basından birçok temsilci, Financial Times ve Artforum gibi önde gelen kuruluşlardan katılım gösterdi.</li><li>Bienal, 23 Kasım'a kadar ücretsiz olarak ziyaret edilebilirken, her gün 10.00–18.00 saatleri arasında açıktır.</li><li>Ziyaretçilerin ilgisine sunulan bienal rehberi ve çantaları, tasarımcı Okay Karadayılar tarafından hazırlandı.</li></ul>

Canlı Gündem

Each one is independent; each one is pursuing a different dream in a different place. They have one thing in common: their passion and obsession. Of course they are passionate and obsessed, who else would have thought of doing what they do?<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.slanted.de/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Slanted Publishers,</a>&nbsp;Karlsruhe&nbsp;</h2>What is it? Independent publisher of typography, contemporary art, design and photography.Notes:&nbsp;The design and typography archives and images from the Slanted team's journey to different cities. If you want to learn about a city from a design perspective, or to meet its designers and understand the contemporary design scene, it is highly likely that you will want to pick up Slanted Magazine. Our favorite issues are the Athens issue that presents a surprising face of Athens that is usually known for its ancient history, and the Stockholm issue, demonstrating that Stockholm is far beyond the clichés it is famous for such as IKEA and its “clean” design.Inspiration: Who else would have thought of reading a city through typography? Now, we can too. From now on, a walk through the apartment names and signs in our neighborhood is a must.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/5/1662717473929.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Please take one<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://hamammag.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hamam</a>, New Mexico</h2>What is it? Independent magazine of "bathhouse culture" or "letting go”Notes:&nbsp;Their graphic designer is from Istanbul (Okay Karadayılar), and editor-in-chief from New Mexico (Ekin Balcıoğlu). Inspired by the Turkish bathhouse culture, the magazine is designed to make reading a visual experience. The graphic language, which is in constant communication with the written content, is a key to enter the visual world the publication aims to establish. That is why it does not have a fixed layout. The design, even the logo, is created according to the theme. In line with its philosophy, it comes out when it feels like it, or rather, when the publication is completed. Our favorite issue: Naked. It is as meditative as a print magazine can promise to be in the 21st century.Inspiration: It would be an exaggeration to say that there is no other practice as mind-opening as reflecting on the function of everyday objects and what they represent beyond their function. However, this method is really effective. Today, for example, the Turkish bath represents a culture and a state of mind far beyond a daily practice. Try reading between the lines of an everyday object or ritual you come across today. Copy Mc Guffin for objects.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://sickmagazine.co.uk/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">SICK Magazines</a>, Maine &amp; London&nbsp;</h2>What is it? An independent journal that recognizes chronic diseases and disabilities as an identity and reflects on them.Notes: Olivia Spring, the founder and editor-in-chief of the magazine, created SICK based on the idea that having a chronic illness is also an "identity". For as long as they can remember, being "sick" has been an important part of their identity, and they want to underline what differences can bring. The contributors to the magazine are all people with chronic illnesses and disabilities who are there to show this perspective and create freely.Inspiration: Today, right now, what do we see as part of our identity? What adjectives do we use to identify a community, or our feeling that we are part of it? Do we still ask someone "where are you from" when we meet them? Do we wonder what they eat, how far they walk every day? What questions can we ask to get to know someone other than the first ones that come to mind? We want to understand how we can learn from each other and how we can come together and create by highlighting our different identities.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://meantime.sg/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Meantime,&nbsp;</a>Singapore</h2>What is it? An independent magazine chasing the lost stories of Singapore.Meantime: Meantime is not a sad-nostalgic magazine. It is nostalgic, but it looks at the past as an archive of today's stories, where it accepts what happened rather than reminisce about the past with longing and great appetite. The main hero is Singapore. Far from dealing with the history of the city in an academic language, it tells the history of Singapore through human stories that put a slight smile on your face. It draws its strength from its witty perspective and language, and the sincere and real stories it archives. Editor-in-chief Xue Qiang Pang, who believes that design should always support the story, thinks that the latest issue of Funny Stories, which was printed in 800 copies and designed as if the top left corner had been ripped off, is the best example of this. And frankly, so do we.Inspiration: Pang uses human stories and humor as one of the most effective ways to travel through a city's cultural history. They dig through family albums to find love stories, or stories about the ban on long hair for men in Singapore, and conduct research to archive the cultural life of the city. Even an ordinary paragraph can take us on a journey in cultural memory. You have to find a photo and chase it now! A visit to your grandmother’s house is needed.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/5/1662716921244.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Xue Qiang Pang is telling about Meantime and Singapore<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.journalsafar.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Journal Safar,</a>&nbsp;Beirut &amp; Montreal</h2>What is it? Independent visual design and culture magazine based in Beirut and MontrealNotes: Founded by Maya Moumne and Hatem Imam, the magazine, whose first issue was published in 2014, was created to offer an alternative to the traditional Western graphic design history and to increase the realities of the geography and language of design. Although it takes an oppositional stance on many issues, its main purpose is to start a dialog. Even though it is not easy in terms of design and operation, the fact that the magazine is bilingual means that this dialog can be initiated in both languages, not only among those who speak English or Arabic. Al Haya, published by the same team for a similar reason, focuses on the stories, realities, interests, struggles and work of Arab women in other parts of the world.Inspiration: Moumne and Imam, who changed the design of the last three issues (Nostalgia, Migration, Power) and redefined Safar, are also designers. They even have a design office called Safar Studio. Therefore, design plays an important role in the narrative of the magazine. Publishing Arabic and English versions in one magazine is not only a design decision, but also a political one. In fact, when we talk about a certain geography, Safar emphasizes the importance of distributing what is being discussed and debated in the language spoken in that geography as much as possible. It wants to initiate transformation, not just archiving. It also invites us to think about alternative answers to the question "How can we succeed in transforming while archiving?"

Aposto Playground

The publications who inspired us the most among over 100 contributors, and their approach to publishing. 

For the sake of indie magazines!

<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Merve Beyrut’ta yaşarken bir duygusal sanatçı kooperatifinin içinde yer almış, bahsettiği deneyim sanatçılar arası iletişim ilişkisi ve dünya vatandaşı olmak kavramları açısından bence çok kıymetliydi.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Merve’nin geçen sene buluntu görüntülere yeni video çekimleri de ekleyerek Bilsart’da sergilediği <a fr-original-style="" href="https://www.bilsart.com/merve-unsal-1/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Gezen Bir Pencere”</a> isimli video işinin çekimlerini arkadaşı Ali Taptık ile birlikte gerçekleştirmişler burada bahsedilen zaman bankası kavramı ve Merve’nin emeği zaman birimiyle anmasının kayıtlara geçmesini istiyorum.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Selim’in askerlik deneyimi süresince çektiği fotoğraflarla günlüğünden aldığı bazı bölümleri birleştirerek ürettiği “289 KD”&nbsp;isimli fotoğraf kitabının tasarımı Aylin Önel’ e ait. <a fr-original-style="" href="http://www.selimsume.com/repetition.html" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://images.aposto.com/2021/2/2021-03-20T19:19:47.594Z_sm.png" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="Tekerrür-Selim Süme" ratio="Infinity" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a> (Selim Süme &amp; Özgür Öğütcen-Tekerrür,2015) </li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Selim’in “Tekerrür”&nbsp;isimli fotoğraf kitabı seksen adet buluntu vesikalık fotoğrafın yeniden boyutlandırılması ve ona eşlik eden bir metinden oluşuyor. Selim bu vesikalıkları bu işin üretimine başlamadan çok önce bir sahaftan açık artırmayla satın almış. Kitaptaki metin psikiyatrist Özgür Öğütcen’ e tasarımı ise Melahat Çakır ve Okay Karadayılar’ a ait. Selim kitabın üretim süreci öncesinde başladığı Bergson, Freud, Lacan okumalarına üretim süreci boyunca da devam etmiş. Bu işin üretim sürecine dair konuşurken aslında zamansal çizgisinin üstüne konuşmanın zor olduğunu dile getirdi ne zaman başladı gerçekten basılı hale gelince üretim süreci bitmiş mi oldu sorusu benim de halen kafamı kurcalayan detaylar arasında.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Onagöre tarafından İstanbul Tasarım Bienali’nin siparişi üzerine üretilen <a fr-original-style="" href="https://yay-pop.onagore.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAY-POP</a>&nbsp;tek sayı olarak kurgulanmış ve yayıncılığa dair bir dergi.</li></ul>

Okay Karadayılar ile ilgili hikayeler