Geçtiğimiz haftalarda bizde en çok iz bırakan tweetlerden biri Onur Özgöde’ye (@ummodern) aitti. Şu sıralar Harvard Kennedy School'da araştırmacı olarak bulunan Özgöde şahane bir soyutlamayla Türkiye tatlı tarihine/sosyolojisine en kaymaklısından çok lezzetli bir perspektif sunuyordu

Geçtiğimiz haftalarda bizde en çok iz bırakan tweetlerden biri Onur Özgöde’ye (@ummodern) aitti. Şu sıralar Harvard Kennedy School'da araştırmacı olarak bulunan Özgöde şahane bir soyutlamayla Türkiye tatlı tarihine/sosyolojisine en kaymaklısından çok lezzetli bir perspektif sunuyordu:

"İnsanlar genellikle Türkiye'nin laikler ve İslamcılar arasında bölündüğünü düşünür, ancak asıl ayrım, sütlü tatlılara karşılık baklava çeşitlerini sevenler arasındadır. Bu da Balkan kökenli elitler ile Anadolu kökenliler arasındaki bitmeyen mücadeleden başka bir şey değildir."

Hazır bahsi geçmişken baklavanın da içinde bulunduğu ilgili ulusal/etnik kimlik tartışmalarına dair iki güzel yazı tavsiyemiz olacak. Birisi daha eski, Yunanlılarla Türkler arasında paylaşılamayan baklava mirasıyla ilgili Charles Perry’nin yazısı (Sami Zubaida ve Richard Tapper (der.), Ortadoğu Mutfak Kültürleri, 2003). Diğeri de çok yeni, bol fıstıklı ve kebaplı çok kültürlü bir mutfak tarihi, Harvardlı genç çevre tarihçisi Samuel Dolbee'nin kaleminden: "Adana Kebabs and Antep Pistachios: Place, Displacement, and Cuisine of the Turkish South." (Anny Gaul, Graham Auman Pitts, and Vicki Valosik (der.), Making Levantine Cuisine Modern Foodways of the Eastern Mediterranean, 2021)