Bu bültene hazırlanırken,kayıttan sonrada hatta bülteni yazarken de bir dizi kent yürüyüşleri ve oku

Bu bültene hazırlanırken,kayıttan sonrada hatta bülteni yazarken de bir dizi kent yürüyüşleri ve okumaları yaptım. Kuzguncuk'a gittim. Beyoğlu'nda daha iki sene önce yemek yediğim ama şimdi olmayan kapıların önünden geçtim. İlk istifamı kutladığım bara bir selam çaktım. Benim bir fikrim var deyip, olmaz bu iş, olur bu işlerin konuşulduğu masaları hatırladım. Sanırım bu bölümde kendi kişisel hafızama sıklıkla yolculuk ettim. Ve bu hafta okuduğum bir kitap benim tüm bu anılarıma eşlik etti. Sanki bu haftayı beklemiş gibiydi. Hakan Bıçakçı'nın Uyku Sersemi isimli romanı, İstanbul Rehberi hazırlayan bir yazarın kapanan mekânlarla kurduğu bağı, bir kitabın ve kentin kaydını tutuyor ve tabii üretmenin. Karakterin gezdiği sokakların adları kitapta yazmıyor ama o betimledikçe ben nokta atışıyla buldum o yerleri zihnimde. Hele, karakterin aynada kendini tanıyamadığı bir bölüm vardı. Uykumu alamadan uyandığım sabahlar, çok çalışmaktan kendimi ve yemek yemeyi unuttuğum günler, podcast yaparken başta kendi sesime alışamadığım o zamanlar ve aynada yüzüme yabancılaştığım o günler aklıma geldi. Buraya iliştireceğim şiir dizesi bile içinden çıktı!

Evet, kısaca demek istiyorum ki şehir bizim aynamız.
En sevdiğim kitapçının vitrininde kendi yansımamı görmeye devam etmek istiyorum.

"İstanbul İstanbul uzakta
İstanbul'a ateş etmeyiniz"
-Cemal Süreya, Tabanca