CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Saraçhane kürsüsünden yaptığı boykot çağrısı, tartışmaları da beraberinde getirdi. Peki otoriteye boykotla karşı çıkmak gerçekten etkili bir yöntem mi? Tarih, her ne kadar kolay ve hızlı olmasa da inatla sürdürülen boykot hareketlerinin değişime giden kapıyı açabileceğini gösteriyor.

Yazı: Pelin Cengiz

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı ve CHP’nin muhtemel cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun diplomasının iptal edilmesi ve ardından tutuklanarak cezaevine gönderilmesi, başta üniversite gençliği olmak üzere kitleleri sokağa döktü. Türkiye tarihinde nadir görülen kitlesel eylemler, dalga dalga pek çok kente yayılırken CHP de Saraçhane mitinglerini bir hafta boyunca sürdürdü. Giderek yükselen polis şiddetine rağmen yurttaşlar, Saraçhane başta olmak üzere üniversiteleri, meydanları, sokakları boş bırakmadı.

Burada İmamoğlu’nun aday olma hakkının engellenmesinin yanı sıra toplumun geniş bir kesimini tetikleyen durum, mevcut anayasa kuralları çerçevesinde yurttaşların genel seçimlerle iktidarı seçme ya da değiştirme hakkının engellenmek, hatta iptal edilmek istenmesi oldu. Direnme hakkının yazılı olması gerekmez; barışçıl protesto, gösteri ve eylemler de bir yurttaşlık hakkıdır. CHP de bu direnme hakkını kullanmak isteyenlerin talebini gördü, meydanlardan buna karşılık vermeye çalıştı.

Her ne kadar üzerine çok iyi çalışılmadığı hissedilse de CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in kürsüden çağrısını yaptığı, iktidarla iç içe geçmiş sermayenin markalarına ve yandaş medya organlarına yönelik boykot kampanyası zamanlaması açısından anlamlıydı. Zira direnişin başka argümanlarla ve araçlarla desteklenip yeni bir aşamaya evrilmediğinde taleplerine ulaşamadan kısa sürede sönümlenebileceğini geçmiş deneyimler bize gösteriyor.

Tarihte de boykot çağrısının dalga dalga yükseltilebileceğinin, “Öfke sönümlenebilir ancak boykot kalır” zeminine oturtulabileceğinin kolay olmasa da mümkün olduğunu kanıtlayan örnekler mevcut.

YAZININ DEVAMI