Yazar, müzisyen, şair ve "punk’ın vaftiz annesi" Patti Smith, 17 Mayıs akşamı Stagepass organizasyonu ile Parkorman’da sevenleriyle buluşacak. Yaşayan efsanenin New York’taki evine görüntülü arama ile konuk olup kayıpları, değişen dünyayı, gündelik rutinlerini ve İstanbul konseri öncesi hafızasındaki bu şehri konuşuyoruz…

Yazı: Eda Solmaz

New York’taki büyük kar fırtınasının hemen ertesi günü Patti Smith’i görüntülü olarak arıyorum. Sabahtan beri dış kapısının kilidiyle uğraştığından ve kar fırtınası yüzünden açılmadığından bahsediyor. Telaşlı bir şekilde kapısının önünü gösteriyor ve “Senin telefonunu açmaya çalışıyordum. Dışarısı da çok soğuk. Komşum, kilidin buzunu çözmek için bir şey getirdi. Neyse, sanırım şimdi her şey yoluna girecek. Haydi başlayalım” diyor.

Yaşayan bir efsanenin evine görüntülü bir cep telefonu aramasıyla misafir oluyorum. Röportajın ilerleyen dakikalarında ise birbirimize kitaplığımızdaki kitapları gösterip son dönemdeki favorilerimizden bahsediyoruz; bana günlüğünden bir sayfa okuyor ve ardından saçımdaki tokaları beğendiğini söyleme inceliğinde bulunuyor.

Patti Smith dakikalar içinde röportaj yaptığım bir ikondansa uzun zamandır konuşmadığım bir arkadaşımmış hissini veriyor. Punk’ın büyükannesi eski asiliğine kıyasla çok daha sevgi dolu ve kucaklayıcı. Patti Smith ile kayıpları, değişen dünyayı, gündelik rutinlerini ve İstanbul konseri öncesi hafızasındaki bu şehri konuşuyoruz…

Geçen Kasım ayında yayımlanan kitabınız Bread of Angels: A Memoir'ı okurken hafızanıza hayran kaldım. Çocukluğunuzla ilgili hatırladığınız ayrıntılar inanılmaz. Yazarken hafızanızı geliştirmek için özel bir şey yaptınız mı yoksa o anları hatırlamanıza yazmak mı yardımcı oldu?

Sanırım çocukluk anılarımın bu kadar güçlü bir şekilde zihnimde yer etmesinin sebebi bugünün çocuklarından farklı bir çocukluk yaşamış olmam. Annem ve babam bir fabrikada çalışıyordu, annem ayrıca garsondu. Ben en büyük çocuktum ve kardeşlerime bakıyordum. Birlikte çok vakit geçirirdik; hikayeler uydururduk ve bu hikayeleri tekrar tekrar yaşardık. Maceralarımızı çok severdik. Büyüdüğümüzde bile kardeşlerim o maceraları yeniden anlatmamı isterdi.

YAZININ DEVAMI