Bugün Türkiye’deki beyaz yakalı, farklı bir kelam edip risk almaktansa, dijital dünyadaki varlığını herkesin alkışladığı biri olmak hedefiyle inşa ediyor. Hem görünür olmak istiyor hem de kimse kendisini fark etsin istemiyor. Hem dilleri var hem kelimeleri kendilerine ait değil. Bu "kendini ifade edememe" krizi, yapay zekanın metin üretim araçlarının yaygınlaşmasıyla birlikte LinkedIn’de trajikomik bir hâl almaya başladı.

Türkiye’nin hangi şehrine giderseniz gidin, kent meydanlarında sizi karşılayan o garip, estetikten yoksun "kitsch" abidelerle karşılaşırsınız. Yerden yükselen devasa iki el ve avuçlarında o şehrin en ünlü ürünü: Antalya’da portakal, Amasya’da elma, Balıkesir’de zeytin, İnegöl’de köfte…

• Anadolu’nun meydanlarını işgal eden bu birbirinin taklidi heykeller, sadece plastik ya da heykel sanatlarının değil, bir bütün olarak toplumsal yaratıcılığın ve estetik bilincin sığlığını yüzümüze vurur.

Bu estetik ve entelektüel kısırlığın kökeni, şüphesiz ki düşünce özgürlüğü atmosferinin eksikliğinde yatıyor.

YAZININ DEVAMI