Bölüm 1-11/Babil Kulesi

“2/Doğuya göçerlerken Şinar bölgesinde bir ova bulup oraya yerleştiler. 3/Birbirlerine, ‘Gelin, tuğla yapıp iyice pişirelim’ dediler. Taş yerine tuğla, harç yerine zift kullandılar. 4/Sonra, ‘Kendimize bir kent kuralım’ dediler. ‘Göklere erişecek bir kule dikip ün salalım. Böylece yeryüzüne dağılmayız.’ 5/Rab insanların yaptığı kentle kuleyi görmek için aşağıya indi. 6/ ‘Tek bir halk olup aynı dili konuşarak bunu yaptıklarına göre , düşündüklerini gerçekleştirecek, hiçbir engel tanımayacaklar.’ dedi. 7/ ‘Gelin, aşağı inip dillerini karıştıralım k, birbirlerini anlamasınlar.’ 8/Böylece Rab onları yeryüzüne dağıtarak kentin yapımını durdurdu. 9/Bu nedenle kente Babil adı verildi. Öünkü Rab bütün insanların dilini orada karıştırmış ve onları yeryüzünün dört bucağına dağıtmıştı.”

Engin bir bilgi birikimine sahip olan ressam, bu çalışmasını yaparken Anvers’te yaşamaktaydı. 16. yüzyılın başında, çok kısa bir zaman diliminde Avrupa’nın en büyük şehirlerinden biri haline gelmişti. Afrika’dan dolaşarak Hindistan’a ulaşan deniz yolunun ve Amerika kıtasının keşfi ile Avrupa’nın batı kıyılarındaki liman kentleri inanılmaz gelişme gösterdiler. Anvers rıhtımları dünyanın her yerinden yağan yeni mallarla ve insanlarla doluydu. Kentte Babil’e özgü bir dil kargaşası yaşanıyordu. Kısa sürede zengin olmanın keyfini çıkaran tüccarlar da herhalde bu rıhtımlarda kibirli bir edayla dolaşmaktaydılar. Tıpkı kutsal kitaplarda geçtiği gibi, insanların davranışları kibirli bulunmuş ve tanrılar tarafından ceza olarak dil kargaşası salık verilmişti.

Babil’in İbranice anlamı da zaten “Kargaşa” demektir zaten.

Böyle bir çevrede Bruegel Babil Kulesi’ni resmetti.