Buse Naz Çakıroğlu’ndan tarihe geçmenin sırrı: Cesaret, özveri, sabır ve disiplin

Paris 2024, gerek kırılan rekorlarla gerekse Türkiye kafilesindeki sporcularımızın başarılarıyla hafta boyunca gündemimizdeydi. Perşembe günü 50 kilo son 16 turunda Meksikalı Fatima Herrera'yı 5-0 yenerek çeyrek finale yükselen Olimpiyat Oyunları ikincisi millî boksörümüz Buse Naz Çakıroğlu da göğsümüzü kabartan sporcularımızdandı.

Bugün Finlandiyalı Pihla Kaivo-Oja ile ringe çıkacak Buse Naz Çakıroğlu ve annesi Duygu Çakıroğlu, spor tarihine geçecek bir sporcu olma yolunda neler yaşadıkları ve benzer bir yolu takip etmek isteyenlere tavsiyeleri üzerine sorularımızı yanıtladı.

Kardeşinizin kolu kırılmasa, belki de ringlerde esen bir fırtınaya dönüşmeyecektin. Spora nasıl başladın, boksu nasıl tercih ettin? 

Kolunun kırılması üzerine annem kasları güçlensin diye kardeşimi boksa başlattı. Ben de ona eşlik ettim. Birkaç ay sonra antrenörüm yetenekli olduğumu ve devam etmemi istediğini söyledi. Annem başta olmak üzere bütün ailem destek oldu. Bu şekilde boks kariyerim başladı.

“Kadınlar boks yapar mı” sorusuna gardını hiç indirmedin. Belki de her yumruğunla aksini ispat ettin. Kadın boksör olduğunu duyduğunda insanlar sana nasıl tepki veriyordu, Olimpiyat Oyunları’nda madalya kazandıktan sonra bu tepkiler değişti mi, insanlar seni tanımaya başladı mı?

Daha öncesinde de kadın boksunda başarılar elde etmiştik fakat Olimpiyat Oyunları'nda olduğu kadar fazla insana ulaşamamıştık. Boksa karşı, kadın boksuna karşı önyargı her zaman vardı. Olimpiyat Oyunları’ndan sonra bu çok değişti diyebilirim. İnsanlar boksu sevmeye, izlemek istemeye başladı. Bizi sürekli ringde görmek istiyorlar.

^{Buse Naz Çakıroğlu}

İlk olarak Olimpiyat Oyunları’na katılacağım dediğinde kaç yaşındaydın? Bir rol modelin var mıydı? Annen daha önce hiçbir kadın boks müsabakası izlemiş miydi? Yoksa ilk kez seni mi izledi?

2009 yılında spora başladım ve ilk olarak Londra 2012 Olimpiyat Oyunları'nı izledim. Her branşı izliyordum gece-gündüz. Yüzme, atletizm, jimnastik ve tabii ki boks... Branş farketmeksizin o dönem izlediğim her sporcu rol modelimdi. Onlar gibi orada olmak istiyordum. Annemse hiç kadın boks müsabakası izlememişti. İlk olarak benimle izlemeye başladı.

Bir gümüş, bir Dünya, üç Avrupa şampiyonluğundan sonra Paris’e şüphesiz altın için gidiyorsun. Tokyo’dan sonra zaman senin için nasıl geçti? Tüm planlar Olimpiyat Oyunları’nda altın kazanmak için miydi?

Spor hayatımı, özel hayatımı, her şeyi sadece altın kazanmak için planladım. Benimle birlikte bütün yakın çevrem de sadece buna odaklandı. Önceden belki bu benim için baskı oluşturabilirdi ama şu an tam tersi, itici güç olduğunu düşünüyorum. Onların en az benim kadar bana inanmaları bana güven veriyor. Paris’e sadece altın için gidiyorum.

Busenaz Sürmeneli’yle birlikte yüzlerce kız çocuğunun ilham perisi oldunuz. Belki de birçok kız çocuğu ikiniz sayesinde boksa başlayacak. Onlara ne tavsiye vermek istersin?

Türk spor tarihinde bir yer edinmek istiyorlarsa cesaretli ve özgün olmalarını tavsiye ediyorum.

^{Buse Naz, annesi Duygu Çakıroğlu'yla birlikte.}

Buse Naz, tüm ailesinin ve yakın çevresinin de onunla birlikte hedefe kilitlendiğini söylüyor. Gerçekten de hiçbir başarı yalnız başına elde edilmiyor. Özellikle genç kadınların ve kız çocuklarının spordaki başarısında şüphesiz anneleri çok önemli bir rol oynuyor. Buse Naz'ın annesi Duygu Çakıroğlu'na özellikle kadın sporcuların ailelerine tavsiyelerini soruyoruz: 

Boks için erkek sporu derler. Kızınız ve arkadaşları, Türkiye’de bu önyargıyı parçalamışa benziyor. Kadın sporcular ve özellikle kadın boksörlerin başarıları hakkında ne düşünüyorsunuz? Kızları boksa başlayan annelere tavsiyeleriniz var mı?

Son Olimpiyat Oyunları ve onu takip eden tüm önemli organizasyonlarda kadın sporcuların başarıları yükselişe geçti. Boks da bu ivmeyi yakalayan branşlardan biri. Kızım ve takım arkadaşlarının her biri, kazandıkları bu başarılarla, etkiledikleri aileler ve başka gençlere yarattıkları fırsatlarla ayrı ayrı gurur kaynağımız oldu. 

Kazanılan madalyaların renginden bağımsız olarak tüm sporcuların başarıları çok kıymetli ancak kadın sporcuların kazandıkları başarılardan açıkçası daha çok gururlanıyorum. Bu başarıların ardında çokça emek, özveri ve sabır var. Özellikle de toplumun alışkın olmadığı alanlarda kadın sporcuların kendilerini kanıtlamak için gösterdikleri daha fazla bir gayret var. Tıpkı ilk başlarda herkese tuhaf gelen erkek sporu olarak bilinen bir branşta kızımın gönül vererek, azmederek devam etmesi ve kazandığı başarıların artık ülke sınırlarını aşması gibi.

Kızınız ilk kez “Ben boksör olacağım. Ülkemi temsil edeceğim” dediğinde, neler hissettiniz?

Buse Naz başlayana kadar biz aile olarak sporun içerisinde olan kişiler değildik. Popüler branşların haricinde çok dikkatimizi çekmezdi. Fakat onun çabası, fedakarlığı, sabrı o sürecin içine bizi de dahil etti. Ay ay değil, gün gün onun hayaline eşlik ettik. Onun coşkulu hâli bize de yansıdı. Şimdi kızım dahil her sporcuyu kürsüde bayrağımızı göndere çektirirken gördüğümde gözyaşlarıyla, gururla izliyorum. Bu yola çıkmak ve bu yolun sonunu getirebilmek hiç kolay değil.

Bizler yola çıktığımızda boks; bilinmeyen, nereye kadar, nasıl sürdürüleceği öngörülemeyen bir branştı. Fakat artık bilinirliği yüksek, herkesin ilgisini çeken bir branş oldu. Sporun içinde olan bir çocuğun hayatını nasıl disiplin altına aldığına, hayatındaki her kararda nasıl programlı hareket ettiğine yakından şahit olduğum için çocukları devam etmek istediği sürece ailelere ellerinden gelen desteği göstermelerini tavsiye ederim. 

Aile desteğini her anlamda yanında hisseden çocuk, spor kariyerinde de sosyal yaşamında da başarıya birkaç adım daha erken yaklaşıyor.