CHP’de Genel Başkanlık Tartışmaları

14 Mayıs ve 28 Mayıs’ta yaşadığı yenilgi sonrası ana muhalefet partisi CHP iç tartışmalar yaşamaya başladı. Seçimden sonra eleştiri okları kendisine yönelen Kemal Kılıçdaroğlu, CHP Genel Başkanlığından istifa etmemesi nedeniyle muhalefet kamuoyunda tepki çekmeye devam ediyor. Kılıçdaroğlu’nun 28 Mayıs sonrasında kamuoyunu bilgilendirici, sorumluluğu üstlenen ve hesap veren bir tutum sergilememesi, yaklaşan yerel seçimlerde büyükşehir belediyelerinin kaybedilmesi riski ve parti yönetiminde yenilik talepleri doğrultusunda gelişen bu tepkiler Kılıçdaroğlu ve diğer parti elitleri tarafından makul bir biçimde karşılanmadı. Kılıçdaroğlu istifa çağrılarına cevaben “inançla ve kararlılıkla yolumuza devam edeceğiz” ve “kaptan olarak gemiyi limana götüreceğim” dedi ve genel başkanlık koltuğunu bırakmayacağının sinyallerini verdi. 

Kamuoyunda uzun süredir konuşulan Ekrem İmamoğlu’nun partinin genel başkanı olması ile ilgili talepleri de parti elitlerinin dikkate almadığını söyleyebiliriz. Kılıçdaroğlu parti başkanlığı için öne çıkan isimleri kastederek “Bireysel beklentiden tamamen arınmak zorundayız. Söz konusu vatansa gerisi teferruattır” dedi. Kılıçdaroğlu’nun bireysel çıkara kurban edilmemesi gereken kolektif çıkar vurgusu yaparak kendi genel başkanlığını sorgulanamaz bir konuma çekmeye çalışması demokratik bir yaklaşım değildir.

Başta CHP olmak üzere muhalefet partileri elitlerinin seçim yenilgisi sonrasında sergilediği tutumlar bize şunu göstermektedir: Türkiye’de anti-demokratik ilke ve pratikler mevcut iktidar partisine özgü olmayıp muhalefet partilerinin işleyişinde de pekâlâ varlığını sürdürebilmektedir. Ne yazık ki, Siyasi Partiler Kanununun teşvik ettiği bu antidemokratik işleyişi mevcut yapıda tersine çevirmek oldukça zordur. Nitekim, delege ile genel başkan arasında parti kurmaylarının mühendisliğini yaptığı, önce yukarıdan aşağıya daha sonra aşağıdan yukarıya işleyen bu seçim mekanizması var olduğu sürece siyasi partilerde lider oligarşisini ve üst yönetim kadrolarındaki liyakat-sadakat asimetrisini sonlandırmak “krizsiz” mümkün görünmemektedir.