Efsunlu hatıralar: Paul Klee ve Daniil Harms’ın izinde

Çocuk önce parmaklarını hareket ettiriyor, baş parmağı diğer parmaklardan ayırıp tutmayı öğreniyor. Sonra her bir parmak bağımsızlığını ilan ediyor ve her bir nesnenin girintisini, çıkıntısını keşfediyor. Gövdenin dünyaya bırakıldığı yerde sadece duyular ile henüz duyuların sonucunda bir anlamın doğmadığı bir zamanda çocuk havanın/atmosferin içinde yerini buluyor. Peki bütün bunlardan çıkan anlam bir şeyin bir şeyle kıyaslanması, bir şeyin ötekinden daha iyi/güzel/çirkin/kısa/uzun olmasıyla ilgili yargıları ne zaman kesinleşiyor ve keşfetmeye çalıştığı dünyanın öznesi hâline geliyor? 

Paul Klee, 1898-1918 senelerinde tuttuğu günlüklerinin ilk bölümü en erken çocukluk dönemi anılarıyla başlar; bazı kısa notlar alır o zaman dair. İlk dönem anılarını hatırlamak için yazılmış kısa metinlerdir: