Füsun Onur’un kalabalık ve yalın dünyası

● Kavramsal sanatın Türkiye’deki öncü isimleri arasında yer alan Füsun Onur, kalıcılığın karşısına geçiciliği, durağanlığın yerine etkileşimi koyarak heykele yüklenen anlam bagajını boşaltması ve nesne ile ilişkisini özgün bir biçimde yeniden kurmasıyla dikkat çeker. Gündelik yaşam(ın)dan nesneleri bazen bağlamından kopararak bazen gerçekle hayal dünyasını iç içe geçirerek dönüştüren sanatçının malzeme kullanımı ekonomik, tekniği yalındır. Daha çok kurduğu mekânla, işin atmosferiyle ilgilenir. İşleri çoğunlukla “oyunsu”dur ve otobiyografik izler barındırır. Zaman zaman tamamlanmamış, taslak hissi de verebilir. Böylelikle izleyiciye ve onun hayal dünyasına alan açar. 

● Kendi deyimiyle “sessiz müzik” yaparak mekânsal işler üreten Füsun Onur, görmeyi ve duymayı eşitler. Tonların inceliği, kalınlığını, sesin rengini, geçişlerini, ritmi nesneler üzerinden harekete geçirir. Bir başka deyişle işittiği müziği nesneler aracılığıyla kompozisyonlara dönüştürerek görselleştirir ve üretimlerini müzikteki gibi zamana yayar, mekânsallaştırır. Pek çok yapıtının ismi klasik müzik terminolojisinden seçilmiştir; Çiçekli Kontrpuan (1982), Kadans (1995), Nota (1998), Kapris (1998), Opus I (1999), Prelüd (2000) ve Opus II- Fantasia (2001) bunlardan bazılarıdır.