Medyasızlık tehlikesi altında seçime doğru

AKP, 2002 yılında, kurulduktan kısa süre sonra tek başına iktidar olduğunda en yoğun çalışan bakanlık Adalet Bakanlığı’ydı. Parti, bakanlığı çalıştırmaya bir anlamda kendini mecbur hissediyordu. 28 Şubat’ın etkileri ve gücü henüz geride bırakılamadığı, Refah Partisi ve yerine kurulan Fazilet Partisi’nin kapatıldığı bir ortamda, aynı gelenekten gelen bir partinin iktidarda kalabilmesi çok kolay değildi.

Ordu ve bürokrasi arasında sıkışan, medyanın her adımını yakından izlediği, ne yapacağı merakla beklenen AKP, çareyi Avrupa Birliği’nde buldu. Tam üyelik müzakerelerinin başlatılmış olması gerekçe gösterilerek ardı ardına AB’ye uyum paketleri çıkartılmaya başlandı. Bir yandan demokratikleşme adımları atılıyor diğer yandan ordu ve bürokrasinin siyaset üzerindeki etkisi azaltılmaya çalışılıyordu.

• Ne gariptir, bugün AKP iktidarında en yoğun çalışan bakanlık yine Adalet Bakanlığı… Arada bir yargı paketleri, eylem planları hazırlansa da artık AB’ye uyum düzenlemeleri çok geride kaldı. AB de AKP de Türkiye de garip bir ilişkilenme biçimini kabullendi. Göçmen pazarlıkları gölgesinde bu ilişkilenme biçimi benimsendi.

Eski İstanbul Başsavcısı Akın Gürlek’in Adalet Bakanlığı koltuğuna oturmasının ardından İstanbul’daki uygulamaların artık Türkiye geneline yansıyacağı, bakanlığın bir anlamda Türkiye Başsavcılığı gibi hareket edebileceği, fiilen İstanbul Başsavcılığı’ndan çıkan kadroların bunu uygulayacağı yorumları yapılmıştı.

Bu yorumların doğruluğu kısa sürede görüldü. İstanbul’da başlayan belediye operasyonları neredeyse bütün Türkiye’ye yayıldı. Yolsuzluk operasyonlarına her gün bir başka savcılık imza atmaya başladı. Gazeteci tutuklamaları tam gaz devam etti. Artık ülkenin spor, magazin ve ekonomi dışındaki alanlardaki gündemini yargı belirliyor. Hatta bahis soruşturmasını, ünlülere yönelik uyuşturucu operasyonlarını, fon skandalını düşünecek olursak yargı, bu alanlarda da gündeme imzasını sıkça atıyor.

• Ancak gelinen noktada tablo gösteriyor ki Türkiye bir başka sorunla karşı karşıya. 2028’de yapılacak seçimin erkene alınacağı, böylece Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bir dönem daha aday olmasının sağlanacağı artık ortada. Kulislerde zayıf bir ihtimal olarak seçimin Kasım 2027’ye alınacağı, güçlü bir ihtimal olarak da 2028 başında yapılacağı konuşuluyor.

Ama tüm bunlar konuşulurken bakın ne oluyor. Gazeteciler sistematik olarak tutuklanıyorlar. Bu yazının kaleme alındığı 10 Kasım itibarıyla Merdan Yanardağ 379 gündür, İrem Delice 74 gündür, Selahattin Günday 59 gündür, Tuğba Tekerek  56 gündür, Ali Tarakçı 45 gündür, Fatih Ergin 43 gündür, Derya Okatan 39 gündür, Hasan Güraksu 35 gündür, Mustafa Balcı 32 gündür, Şaban Sevinç 32 gündür,  Murat Ağırel 22 gündür, İsmail Arı 20 gündür tutuklu. Neden tutuklular, tutuklamayla hangi tedbir alınmış oldu ve ne engellendi diye sorsanız kimsenin bildiği, anımsadığı yok.

• T24, yaklaşın 1,5 aydır erişime engelli. Halk TV’ye kayyum atandı. TELE 1’e atanan kayyumdan sonra kanal yok olma noktasına geldi. Sendika, Mezopotamya gibi siteler durmaksızın erişime engelleniyor. Üç-beş kanal, üç-beş site… Geriye kalan bu… Onların da akıbeti belirsiz…

AKP kulislerine kulak verecek olursanız partinin önemli bir bölümü de bu tablodan rahatsız. Buna rağmen bütün bunların nasıl olduğu sorusunun yanıtı ise yok. Bu iklimin nasıl yaratıldığı, nasıl olup da bütün meselelerin yargının konusu hâline gelebildiği, uygulamalardaki çifte standart, özellikle kanun koyucunun açık mesajlarına rağmen kanunların uygulanmasındaki sıkıntıların kaynağı, hiçbirinin yanıtı yok.

Elbette var ama yok…

Ancak görünen o ki Türkiye, artık iyiden iyiye seçim atmosferine girecek; 2027’yi de böyle geçirecek. Bu durum adına çözüm süreci denilmeyen süreçten ekonomiye kadar neredeyse bütün alanları da yakından ilgilendiriyor elbette. Ancak mesele o ki genellikle medyasız bir ortam arzulanan sonuçları da vermiyor.

Tek yanlı, sadece bildirim haberciliği yapan mecraların okunma oranları, izlenme oranları bize bunu anlatıyor. Geçici bir ferahla sağlanmış görünse bile günün sonunda insanların haberdar olabilmek için olmadık yerlere yöneldiği bir tablo çıkıyor karşımıza.

O vakit Türkiye, bir karar vermek zorunda… Nasıl bir Türkiye’nin arzulandığı konusunda net bir karar. Türkiye, siyasal partilerden, iktidar oyunlarından ibaret olmadığına, bu kalıba sığmayacağına göre bu kararı da kamuoyu verecek.

Bir ülke ne ile uğraşıyorsa ona dönüşüyor günün sonunda. Türkiye’nin ne ile uğraştığı sorusunun yanıtı açık, ne ile uğraşmalı sorusuna net yanıtlar verildiğinde belki önü de açık olacak.