Sanki her şey normalmiş gibi: Hiper-normalleştirmenin ilacı ne?

Türkiye’deki çoğunluğun uzun yıllardan beri hissettiği ve bugünlerde Batı demokrasilerinde de giderek yayılan bir his var: “Her şey sorunlu, her kurum çürümüş durumda ama hayat sanki her şey normalmiş gibi akmaya devam ediyor.” Sanki etrafımızdaki her şey çöküyor ama yapabileceğimiz bir şey olmadığını düşünüyoruz ve hayatlarımızı olağan akışında yürütmeye çalışıyoruz. Popüler benzetmeyle, adeta köy yanarken saçımızı tarıyoruz. 

Türkiye’den örnek verirsek, mesela 15,5 milyon kişinin oyuyla Cumhurbaşkanı adayı seçilmiş Ekrem İmamoğlu, ortada somut hiçbir delil yokken aylardan beri tutuklu ama biz gündüz çalışıp akşam evde dizimizi izliyor, sonra da yatıp uyuyoruz. Anayasa Mahkemesi kararına rağmen Milletvekili Can Atalay, halen cezaevinde ama arkadaşımızın doğum gününde eller havaya dans ediyoruz. Devletin resmî kurumu TÜİK’in açıkladığı enflasyon rakamlarına inanmayı bıraktık ama tatil planı yapıyoruz.