Simülasyon mu bozuldu?

Yazı: Irmak Hacımusaoğlu

20'lik yazar/çizer kadrosuna ilk katıldığımda sevgili Yasmin kendimizi kısaca tanıtmamızı söyledi. O gün şunları yazmışım:

“Merhabalar! Ben Irmak, 20lik olmaya bile hazır mıydım bilmezken 30luk olmaya doğru gidiyorum (27). Noel Baba hemşehrim. ‘’Ben n'apıyorum ya?’’ diye her gün düşünüyorum çünkü bazen bir sürü şey yapmak istiyorum ama sonunda hiçbir şey yapmamış olabiliyorum. Ses çıkarmak, ‘’ben de buradayım’’ diyemediğimde bile var olduğumu (diyememe) inatla göstermek idealim. Çizgi romanların görsel dillerini yazıldıkları dillerle kıyasladığım bir doktora yapıyorum ve Alara’nın yazılarına umarım doodle’larımla eşlik edeceğim. Bir gün yazmak da isterim belki ama ben n'apıyorum ya…’’

Parmak hesabı yaptım, 9 ay geçmiş bunun üzerinden. Hala aynı soruyu soruyorum kendime. Yapmak istediğim onca şey var içimde bir yerde mesela çocuklara resim yaptırmak veya bir kitap yazmak. Bunlar hayal ettiklerimden sadece birkaçı. Bir tarafım canlı derken öbür yanım işaret parmağını sallaya sallaya geliyor uzaktan 'Sen napıyosun yaa? Hayal etmek güzel de sen önce önündeki işleri bir yap. Gerçekliğe dön.’ İçimden şey diye geçiriyorum istemsiz; gerçeklik eskisi kadar gerçek gelmiyor ki. Mesela nasıl olacak bundan sonrası? Hep bu mu, yoksa ben ne yapacağım? Bir yandan ailem yaşlanıyor ve ben ‘bir durun zaten ortalık karışık’ diyemiyorum. Bu dönemlerde benim hayatımın biraz daha oturmuş olması gerekmez miydi?

Oysa bundan altı sene önce falan her şeyden çok daha emin biriydim. Okuduğum bölüme bayılıyordum. Ne kadar güzel böyle, kişilik kuramları bilimsel dedikodu gibi. Kim, neyi, neden yapıyormuş? Nasıl bir hayatım olacağı üzerine ise şu ankine kıyasla hiç düşünmüyordum. Para kazanamam diye korkuyordum ara ara yalan yok ama ana hatlar belli gibiydi. İstanbul’da yaşarım kesin. Normal bir hayatım olur işte. Ezine peynirin 13 lira olduğu ve sık sık rakıya gittiğimiz. Beşiktaş’taki falcıya uğramadan da olmaz. Bu ana hatların üstünde sanki filler tepindi ya da simülasyonda bir değişikliğe gidildi. Hem zaman  hızlandı hem de hayat anormalleşti. (2016’dan beri falan realite gerçekliğini kaybetti farkında mısınız tweet’i geldi aklıma).

Ben iki sene yurtdışında master yapıp yukarıda anlattığım [bıraktığım] hayata dönerim derken euro 4’ten 8’e fırladı bir anda, derken korona çıktı ve bu sırada euro çoktan kendini ikiye katlamıştı bile. Sonra herkes terapiye başladı. Bir dakika, 12’den sonra müzik yasağı mı? Aklımızı kaçırmamız gereken şeylere şaşırmıyorduk bile artık.

Ve ben artık hiçbir şeyden emin değildim.

Not: Sahte psikologlar çok canımı sıksa da terapi yaygınlaştığı için mutluyum çünkü biz n'apıyoruz ya…