Türkiye Ne Durumda?

Öncelikle, girişte bahsettiğim üzere Paris Sözleşmesi’ni sonunda onayladık. Hem de oy birliğiyle! Fakat oybirliği ile onaylayıp da uygulamadığımız ve hatta bir imzayla çıktığımız sözleşmeler olduğu göz önünde tutulduğunda (yeri gelmişken: #istanbulsözleşmesiyaşatır), bunun yetmeyeceğinin bilincinde olmalıyız. Bir an önce küresel ısınma ile mücadele edebilecek nitelikte adımlar atmaya başlamalıyız.

Peki biz ne yapıyoruz? Bu sorunun cevabını, bu yazı konusu itibariyle vermek gerekirse COP26’ya gitmiyoruz. İstenen araç sayısının ve güvenlikle ilgili bazı taleplerin karşılanamaması sebebiyle Cumhurbaşkanı Erdoğan, Glasgow’a gitmekten vazgeçildiğini açıkladı ve bu kararın ülkemizin itibarıyla ilgili bir mesele olduğunu belirtti. Bence iklim krizi konusunda Çin ve Rusya liderleri bize örnek olmamalıydı. Kaldı ki, Çin ve Rusya’nın itibarlarını düşündüklerine de pek inanmıyorum. Peki biz gerçekten düşündük mü? Şahsen ben Cumhurbaşkanı’nın COP26’ya araç sayısı sebebiyle katılmamasının ülke itibarına katkı sağlayacağına pek inanamıyorum (NOT: Çevre, Şehircilik -ve yakınlarda eklenen ismiyle- İklim Değişikliği Bakanımızın katıldığının farkındayım ama “lider” seviyesinde katılım göstermemek çok önemli bir gösterge).

COP26 ve Türkiye açısından önemli olduğunu düşündüğüm bir husus, Ekrem İmamoğlu ve Tunç Soyer’in bu toplantıya katılımıydı. İklim krizi ile mücadele ülke (hatta dünya) çapında bir konu olmakla birlikte, yerel yönetimlerin de bu konuları gözetmesi çok kıymetli. Tabii belediye başkanlarının, Cumhurbaşkanı’nın bulunmadığı Glasgow’da olması Türkiye siyaseti açısından da önemli. Bence muhalefet, bu katılımlar ile gerek iklim krizi ile mücadele gerekse uluslararası arenada söz söyleyebilme açısından iktidara hazır olduğu izlenimini bir kez daha verdi. Sanırım bana da onları tebrik etmek düşüyor.