Soğuk Savaş sürmekte, 1960’lar Amerikası’nın paranoyasını tetiklemekte, gençlik sesini yükseltmeyken 1968’e doğru sokaklarda hareket kendini daha da göstermeye başlamıştı. Yeni yetişen gençlik; hak mücadelesini, özgürlüğü, kendi sesini bulmayı sokaklarda ele ele omuz omuza deneyimliyor, çiçek çocukların dünyayı saran mücadelesi dünyanın dört bir tarafından genci biraraya getiriyordu.&nbsp;Bu özgürlük ve hak mücadelesi içinde tabii ki cinsel özgürlüğün de altı çiziliyordu ve patriyarkanın kapitalist sistemin devamı için asla ve asla bozulmasını istemediği aile kavramı&nbsp;yeniden sorgulanmaya başlıyordu. Beden üzerine kurulan tahakkümlerden, heteronormatif ilişkilenmenin tek doğru kabul edilmesine kadar giden bu baskıcı sistemin karşısında gençler kendi bedenlerine ait kararları kendilerinin alacağı bir dünyanın hayaliyle de birlikte mücadele veriyorlardı.1960’larda hem Amerika’nın kendini “düşmanlardan” korumak için vatandaşlarına saldığı paranoya atmosferi hem de düzenin devamını sağlama gayretiyle gelişen gençlere set çekme isteği 1970’lerde ve 1980’lerde de devam etmiş ve tüm bunlar film türlerini ve türlerin arkasındaki alt metinleri de etkilemeye başlamıştı.&nbsp;İşte bir korku filmi alt türü olan&nbsp;slasher filmler&nbsp;de bu dönemin etkisiyle de biçimlenen bir yapı sunuyor izleyicilere. Kendi dünyalarında gençliklerini yaşamaya çalışan ve eğlencenin yollarını arayan gençlerin çıktıkları yolculuklarda, gezilerde, partilerde teker teker öldürülmeleriyle ilerleyen bu alt tür, bir anlamda muhafazakar toplumun gençlerin dizginlerini eline alma isteğiyle onların eylemlerine ket vurma çabalarıyla ve cezalandırma istekleriyle ilişkilendirilebilir. Gençlerin cinselliği istedikleri gibi yaşama istekleri de bunun tam ortasında duruyor.Cezalandırılacak bir grup ve onların cezasını kesen, psikopat olarak tanımlanarak baskıcı düzenin devamını sağlayan toplumdan da uzakta konumlanan bir katil arasında geçen bu korku alt türü final kızının film sonunda hayatta kalmasıyla sonuçlanır. Slasher filmlerin öznesi sayılabilecek bu “final kızı” filmin en masumu, safı, bakiresidir. Yani bir anlamda toplumun istediği o temiz, günahsız nesnedir. Bin badireden ve travmadan sonra da hayatta kalarak ödüllendirilir. Tabii ki arkadaşlarının başına gelenleri gördüğü için türlü musibetleri görerek toplumun ona yönelttiği bin nasihati de cebine koyar.<img src="https://images.aposto.com/2026/8/1/1788784337671.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu uzun girizgahı niye yaptım derseniz Jane Schoenbrun, yeni filmi Teenage Sex and Death at Camp Miasma’da bu alt türün tüm özelliklerini ters yüz ederek ortaya türün eleştirisini de merkezine aldığı, kitsch estetikle bezeli bir anlatı ortaya koymuş.&nbsp;Gillian Anderson ve Hannah Einbinder’ın güçlü oyunculuklarıyla ve olanca yetenekleriyle yer aldıkları film hem türün öznelerine dair klişelere yeniden bakmış hem de nostalji temasıyla bu alt türün yetiştiği dönemin türe olan etkisini günümüz dünyasının bakışından yeniden değerlendirmiş. Ortaya da bu eleştiriyi dört başı mamur bir şekilde görsel dünyaya taşıyan ve mizahı elden bırakmayan bir slasher filmi çıkmış.&nbsp;Kısaca filmin konusundan bahsetmek gerekirse kuir bir film yönetmeni olan Kris Williams, 1980’lerin ünlü slasher film serisi Camp Miasma’nın yeni filminin yönetmeni olarak bu filmin başlangıç hikayesini kameraya almak üzeredir. Hem Kris’in bu film serisine ilgisi hem de yapımcıların bu serinin günümüzde politik olarak yanlış tarafta duran yönlerine yeni bir bakışla yeniden bir yol belirleme istekleri Kris’i Camp Miasma’ya ve ilk filmin başrol oyuncusu Billy Presley’e doğru çeker.&nbsp;Kris’in tanıştıkları akşam Billy Presley’e de açıkladığı gibi aslında yapımcıların ajandasında bu filmin şu an kabul görmeyecek olan fobik yanlarının törüpülenip hikayede yeni bir aks yaratılarak hem serinin geçmişini aklama çabasına girmesini hem de filmin maddi getirisinin devamını sağlamak vardır. Yani aslına bakarsanız filmin zamanında fobik söylemi olup olmaması yapım kanadında kimsenin umurunda değildir.&nbsp;Ancak ana karakterlerimizden Kris farklı bir pencereden&nbsp;sesleniyor film boyunca. Onun bu seriyi ele alışı hem neredeyse tüm filmlerini ezbere bildiği Camp Miasma filmlerine karşı geliştirdiği nostaljik tutumla hem ilk filmin başrol oyuncusu Billy Presley’e karşı duyduğu merak ve hayranlıkla hem de film serisinin bir hayli sorunlu söylemi ve bakışının ondan yarattığı etkiyle biçimleniyor.Jane Schoenbrun’un bakış kavramını ve bu kavramın slasher filmlerle kurduğu ilişkiyi oldukça önemsediğini görüyoruz film boyunca. Laura Mulvey erkek-ya da eril-bakışla ilgili ünlü makalesi "Görsel Haz ve Anlatı Sineması"nda röntgenci ve gözetlemeci bakışın kırılabileceğinden ve de sinemayla ilişkilendirilebilecek üç farklı bakış olduğundan bahsetmişti. Bu bakış türleri; filmleştirilebilir olayları kaydeden kameranın bakışı, bitmiş ürünü (filmin kendisi diyebiliriz) seyreden izleyicinin bakışı, perdenin yarattığı illüzyonun içindeki karakterlerin birbirine bakışı.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Teenage Sex and Death at Camp Miasma’da bu üç bakış türünün de slasher filmler üzerindeki etkisine dair bir yorumu var. Hatta filmi izleyen bizler de ikinci bir izleyici grubu olarak bu bakışa dahil olup filmdeki Camp Miasma serisinin izleyicisi olan karakterlerin yanında yer alabiliyoruz. </li></ul>Bu üç bakış türü hem 80’lerin slasher türüne eleştirisinin nedenlerinin altını çiziyor hem de bu alt türün klişelerin oluşma sebeplerinin altında yatan fobik, baskıcı ve ayrımcı tarafını açığa çıkartabiliyor. Bu klişelerin başında bu alt türün en önemli iki öznesi -aslında toplum normlarıyla şekillenen izleyici bakışının birer nesneleri- olan psikopat katil ve final kızı karakterleri. Filmin içindeki film serisinin katil karakteri Küçük Ölüm adı verilen, yüzü bir havalandırma kapağıyla kaplı bir varlık.Küçük Ölüm, kamptaki gölün derinliklerinde yaşarken Camp Miasma’ya gelen gençleri öldürmek için bulunduğu yerden çıkarak dehşet saçıyor. İlk filmde bir şehir efsanesi gibi kampa gelen gençlerin ateş başında anlattıkları Küçük Ölüm’ün hikayesi aslında Kris’in de dikkat çektiği üzere transfobik bir yaklaşıma dayanıyor.&nbsp;Camp Miasma’nın hikayesinde Küçük Ölüm aslında zamanında o kamptaki bir çocukmuş. Kendini hem kız hem de erkek olarak tanımlayan o yüzden arkadaş grubunda tanımlanamayan, korkulan ve zorbalanan biriymiş. Filmin içindeki genç grubuna bu hikayeyi anlatan karakter de bu çocuğun zorbalanmasını ve gölde öldürülmesini de ondan korkulduğu için “mecburen” öldürüldü gibi bir savunmayla anlatıyor. İşte transfobi de zaten bu çocuğun kimliğini ve varoluşunu tanımayarak, tanımlayamadığını yok sayan toplumun normlarına uyarak ve ölümü ona reva görerek işliyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/8/1/1788784409433.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kris bu slasher serideki psikopat katilin aslında ne psikopat ne de katil olduğunu fark etmesiyle yeni bir aks çizerek bu aksın ortasına final kızın bakışında yer alanları koymak istiyor. Yani yönetmenin bakışı karakterin bakışıyla bağlantı kuruyor. Nasıl ki film serisi içindeki karakterlerin Küçük Ölüm’e bakışı Camp Miasma film serisi içinde transfobiyi körüklediyse, Kris’in bakışı da hem bu ayrımcılığı ters yüz etmek hem de final kızının gözlerinden nelerin görüldüğünü ortaya çıkarmak için bir arayış içinde. Bu bakış ortaya çıkacak olan filmi izleyenlerin bakışını da etkileyecek elbet.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ancak film içinde hem yönetmenin hem de karakterin bakışını etkileyecek kameranın bakışı hem başka bir karakter gibi (Küçük Ölüm) hem de final kızı gibi ilerleyen bir işleve de sahip. Bu da karakterlerimizin cinsellikle ilgili kurduğu ilişkilenmeyi ortaya çıkarak ve Kris’in kendini keşfetme yolculuğunu başlatan yere götürüyor bizi.</li></ul>Kris, Billy Presley’le tanışmak için Kuzeybatı Pasifik’teki kampa gidiyor. Serinin sadece ilk filminde oynayan ve devam filmlerine dahil olmak istemeyen Billy Presley’yle hem büyük bir merakla hem de serinin başlangıç hikayesinin anlatılacağı bu yeni filmde yeniden oyuncu olarak oynatmak istemenin verdiği heyecanla buluşuyor. Bu filmin ardından oyunculuk kariyeri pek ilerlemeyen Billy Presley, Sunset Bulvarı’ndaki Norma Desmond referanslarıyla anılıyor hatta.&nbsp;Kendisinin de bu durumla ve slasher filmleri klişeleriyle dalga geçen bir kadın olduğunu biz de Kris gibi onu tanıdıkça anlıyoruz. Jane Schoenbrun, final kızlarına atfedilen ve onları sınırlandırmaya çalışan saf, masum ve arzunun uzağında yer alan nesne hâlini Billy’nin sarkastik tutumuyla kırmaya başlıyor. Onunla birlikte Kris’in de içindeki düğümler bir bir çözülüyor hatta. Nasıl ki final kızının bakireliği eşleşen o saf hâli slasher filmlerinin sonunu ibretlik bir sonuca bağlıyorsa Kris ve Billy’nin çekecekleri film de slasher filmlerinin bu parmak sallayan, cezalandıran ve düşmanlaştıran bakışının karşısında durarak yeni bir bakış üretmeye yönelik bir hikaye sunmayı amaçlıyor.&nbsp;Onlar bunu yaparken de filmin içinde keşfettikleri bakışla anlamaya başladıkları hikaye, asıl katilin aslında kişiyi (özneyi) kendi bedenine düşmanlaştıran bakış olduğunu, toplum (izleyici) bakışının kişiyi kendi bedeninden koparan ve onu kendi gözünde öldüren bir nesneye dönüştürdüğünü keşfettiriyor Kris’e.Bir öznenin kendini tanımladığı hâlinin, zamirlerinin, varoluşunun sınırlandırılmaya, ayıplanmaya, yok sayılmaya başladığı zaman o öznenin varoluşunun yok edilmeye çalışıldığının yani asıl katilin onun üzerine yöneltilen yargılayıcı bakış olduğunun da altını çiziyor böylelikle.&nbsp;Bununla beraber Kris’in kendi bedeniyle ve cinselliğiyle kurduğu ilişki de onun ve Billy’nin bakışıyla yeniden anlam kazanıyor. Billy’nin Camp Miasma’nın ilk filminde bekaretini kaybederken kendi bedeninden uzaklaşarak kendi bakışının Küçük Ölüm’ün bakışıyla eşleştiğini anlatması üzerine aslında filmdeki iki öznenin birleştiği ve final kızının kendi bedeniyle ilgili kararının toplumun cezalandırma mekanizmasına kafa tutarak onun kendi arzusunu keşfetmesini sağladığı bir alan açıyor perdede.&nbsp;Kris’in bu anlatıyı kendi hayatında da deneyimlediği noktada&nbsp;Billy’yle yaşadıkları cinsel deneyim onun hem yönetmen olarak yeni filme karşı duruşunu belirliyor hem de kendi bedeni ve cinselliğiyle güçlü bir bağ kurmasını sağlıyor. Hâl böyle olunca&nbsp;Teenage Sex and Death at Camp Miasma, final kızının hikayesini ibret alınacak bir sonla tamamlayan bir film olmaktan çıkıp final kızlarının normların oluşturduğu yıkıcılığı reddederek yeniden doğdukları bir özgürleşmeyle yollarına devam eden özneleri yansıtan bir filme dönüşüyor. Jane Schoenbrun’un kariyeri onun güçlü anlatımıyla son sürat yükselmeye devam ediyor.&nbsp;

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

Jane Schoenbrun, yeni filmi "Teenage Sex and Death at Camp Miasma"da slasher alt türünün tüm özelliklerini ters yüz ederek ortaya türün eleştirisini de merkezine aldığı, kitsch estetikle bezeli bir anlatı ortaya koymuş. Ortaya bu eleştiriyi dört başı mamur bir şekilde görsel dünyaya taşıyan ve mizahı elden bırakmayan bir slasher filmi çıkmış.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma: Final kızının beklenmedik hikayesi

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;The Invite Yönetmen:&nbsp;Olivia Wilde Yapım yılı: 2026 Süre:&nbsp;107 dakika</blockquote>Yakın dönem filmlerinin uyarlamaları her ne kadar “Yeni bir hikaye yok mu?” sorusunu akla getirse de bazı uyarlamalar bu sorunun üstesinden gerek oyuncu kadrosu gerekse konunun her yerde ve her dilde tekrar ifade edilmesi gereksinimiyle gelebiliyor. Bu yıl bana sorarsanız bu şansa The Invite erişti.&nbsp;Olivia Wilde’ın&nbsp;Booksmart&nbsp;(2019) ve Don’t Worry Darling (2022) sonrası gelen üçüncü uzun metrajı The Invite, 2020 yapımı&nbsp;Sentimental’ın uyarlaması. Cesc Gay’in hem yazıp hem yönettiği bu ilişki dramedisi, 2022’de Vicini di casa adıyla Paolo Costella yönetmenliğinde, 2023’te Die Nachbarn von oben adıyla Sabine Boss yönetmenliğinde, 2024’te Et plus si affinités adıyla Olivier Ducray ve Wilfried Méance yönetmenliğinde, 2024’te V dobrém i zlém adıyla Marta Ferencova yönetmenliğinde, 2025 yılında Witjip saramdeul adıyla Ha Jung-woo yönetmenliğinde uyarlanmış.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dedim ya söz konusu ilişkiler olunca hele bir de günümüz dünyasında ilişkilere bakışın nasıl olduğu konusunda söylenecek cümleler var oldukça bu senaryo da güncelliğini korumaya devam edecektir.</li></ul>Olivia Wilde, tek mekanda geçen bu eğlenceli ve kaotik ilişki kakofonisinde (kakofoniyi olumlu anlamda kullanıyorum) hem dört ana karakterden biri olmuş hem de filmin yönetmen koltuğunda yerini almış. Uyarlama senaryo ise Will McCormack ve Rashida Jones’a ait. Burada senaristlere ayrı bir parantez açmak istiyorum. Bu ikiliyi yazar olarak daha önce&nbsp;A to Z adlı dizinin bir bölümünde ve Toy Story 4’un senarist kadrosunda da görmüştük.&nbsp;Ancak ikilinin yazdığı ilk uzun metraj 2012 yapımı Celeste and Jesse Forever’dı. Rashida Jones’un aynı zamanda Andy Samberg’le birlikte başrolleri paylaştığı bu film son yıllarda yapılmış en incelikli ilişki filmlerinden biriydi. İnsanların tanıştıkları andan itibaren değişmeye ve dönüşmeye başlayan ilişkisi dünden bugüne hem romantik ilişki denilen mevhumun heyecanlı tarafını hem de hüzünlü kısmını gösteriyor bize.İki kişi arasında oluşan bağın zamanla nereye evrileceği ve zamanın geçmesinden mütevellit hayatla kurulan bağın da değişmesiyle birlikte bunun ilişkileri nasıl etkilediği romantik dünyanın muamması. Celeste and Jesse Forever, ortak bir dünya kuran Celeste ve Jesse’in yıllar içinde aralarındaki sevginin arkadaşlığa evrilmesini ama bunun da sancılı süreçlerini izleyicilere aktarıyordu.&nbsp;McCormack ve Jones&nbsp;ilişkiler konusunda hayli yetkin kalemler diyebileceğimiz bir senaryoyla çıkmışlardı karşımıza.&nbsp;Bu yüzden The Invite’ı uyarlarken onların yazı masasına geçmeleri oldukça doğru bir karar olmuş. Gelelim bu yılın hem basın süreci heyecanla beklenen hem de ilk gösterimlerinin ardından olumlu geri dönüşler alan filmi The Invite’ın konusuna ve gidişatına.<img src="https://images.aposto.com/2026/7/5/1787919303610.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Uyarlama senaryoda bizi Angela, Joe, Piña ve Hawk&nbsp;adlı karakterlerimiz karşılıyor. Karakter isimleri sırasıyla Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz ve Edward Norton’ın hayat verdiği bu karakterler bir apartmanın altlı üstlü oturan komşu çiftleri.&nbsp;Angela’nın üst katlarındaki Piña ve Hawk’ı Joe’ya beklenmedik gelecek şekilde akşam yemeğinde davet edişiyle giriş yaptığımız bu apartman dairesine ve hikayeye tartışmalar eşliğinde ilk adımlarımızı atıyoruz. Bu misafirleri ağırlama konusuna pek sıcak bakmayan Joe ve ağırlamanın çok iyi geçmesi konusunda hayli stresli görünen Angela’nın tartışmalarını izlediğimiz açılış sekansı onları bu sonu gelmeyecek gibi gördüğümüz tartışmadan uyandıran bir zil sesiyle bölünüyor ve beklenen misafirler geliyor: Piña ve Hawk.&nbsp;Bu noktada hazır misafirler gelmişken-Angela’nın ev sahipliği konusundaki titizliği kadar Olivia Wilde’ın tek mekandaki yönetmenliğinin başarısından da bahsetmek gerekiyor. Wilde’ın kadrajları her karakterinin içinde olduğu durumu görsel açıdan da oldukça yetkin bir şekilde ele alıyor. Burada bu “yetkin” olma hâlini biraz açabiliriz.Böylesi az karakterli ve tek mekan filmlerde, yönetmenliğin stilize tercihleri göze çarpabilir. Karakterin kadraj içindeki yerini öne çıkararak belirgin konumlandırmalar, mekanın sınırlarının, çerçevelerinin kadraja yardımcı olduğu ve ekranın ona göre bölündüğü tercihler, karakter ve mekan ilişkisini grafik anlamda tamamlamaya çalışan yönetmenlik karşımıza çıkan üsluplar arasındadır. İşin sadece göze etkili gelecek kare yakalama kısmı böyle bir durumda hikayeyi boşa düşürebilecek bir handikap oluşturabilir ancak hikayenin evrildiği yerleri, karakterlerin hikaye içindeki konumunu görsel dünyayla tamamlayan yönetmenlikler bu stilize tercihleri tam yerine rast geldi diyebileceğimiz şekilde kullanır.&nbsp;İşte Olivia Wilde, The Invite’da bunu başarmış. Çiftlerin birarada ama yalnız hâllerini zaman zaman apartman dairesinin kapı boşluklarında, zaman zaman pencere pervazlarında bize yansıtan yönetmenliği bir şekilde hâlâ diyalog hâlinde olabilen ama aynı çerçeveye girmesi artık bir hayli zor olan karakterlerinin de iç sesleri gibi karşımıza çıkıyor.Artık misafirleri geldi. Buyur ettiler. Konuşma biraz garip de ilerlese başladı. Önce tartıştıklarının farkında olan Piña ve Hawk’ı tartışmadıklarına ikna etme çabası, ardından da bu misafir ağırlama gecesini sakince sürdürebilme telaşıyla bu dört kişi diyalog kurmaya başladı. Diyaloglar ilerlerken görüyoruz ki Angela’nın bakış açısıyla Hawk’ın ilgisini çeken detaylar, Joe’nun dürüstlüğüyle de Piña’nın müdanasızlığı eşleşiyor gibi. Bu eşleşme, etkilenme hâlinden çok bir aynalama gibi gelmeye başlıyor hatta. Ev sahipleri sanki duymak ya da yüzleşme cesaretini bulmak istedikleri sulara doğru ilerliyorlar konuklarla beraber.&nbsp;Detaycı, endişeli, duygusal Angela’ya karşı dürüst, aksi, bezgin Joe. Ve onların eşlikçisi gibi karşılarına çıkan dikkatli, gözlemci Hawk’a karşı, sarkastik, dobra Piña. Bu konuk çift bir anlamda ev sahiplerinin hem olmak istedikleri hem de kafalarının eşleştiği personalar gibi. Halbuki onlar tadilattan yeni çıkmış bu dairenin içini merak eden, biraz da eğlenmeyi ve hayattan keyif almayı seven sade bir çift. Abartısız, gösterişsiz. Joe’ya abartı gibi gelen bir şey var ama. Bu çiftin cinsel hayatları.Diyaloglar ilerledikçe anlıyoruz ki Piña ve Hawk’ın sadece birbirleriyle değil başka arkadaşıyla da birlikte vakit geçirdikleri hareketli bir cinsel hayatları var. Ancak burada durum sadece fiziksellik çerçevesinde ilerlemiyor. Asıl dikkat çektikleri şey bir anlamda duymak ve dinlemek. Konu aslında burada tek düzlemde ilerleyen bir cinsellik tartışmasından öteye taşınıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">"İki kişinin bile birarada en çıplak hâliyle nasıl kuracaklarını bilmedikleri ilişki başka bakış açıları, başka cümleler, başka beklentiler devreye girince nasıl ilerler?"</blockquote>Bu eğlenceli hayata Joe ve Angela’yı davet etmek istediklerini belirten Piña ve Hawk bu noktada Angela ve Joe’nun kendi seslerini bulmalarına ve kendilerini duymalarına yardımcı olacak bir mentor gibi konumlandırıyorlar kendilerini. Önce onları iç dünyalarıyla buluşturuyorlar, sonra isteklerini keşfetmelerini sağlıyorlar sonra da endişeleriyle ve konuşmaya çekindikleriyle yüzleştiriyorlar.&nbsp;Bir noktadan sonra hem akıl aldıkları hem de sayelerinde sakinleşebildikleri iki özneye dönüşüyor Piña ve Hawk. Joe ve Angela’nın kurmaya çalıştıkları ama tartışmadan öteye gidemeyen diyaloglarında kamera ikisini kadraj içinde sürekli hareket eden, birbirlerini pas geçen, birbirlerine alt ve üst açılardan, yani eşitliğin kurulamadığı noktalardan bakan bir şekilde gösterirken Piña ve Joe, Angela ve Hawk diyaloglarına kamera ya aynı kadraj içinde birbirine eşit ve karşılıklı çerçeveleri gösterecek biçimde ya da karakterlerin yan yana eşit bir bakışla bulunacağı şekilde konumlanıyor. Bu noktada filmin belli belirsiz ve yoruma açık ters köşesi diyebileceğimiz son bloku devreye giriyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/7/5/1787919865262.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.26" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Piña’nın bir çift terapisti gibi Joe ve Angela’yı karşısına alarak konuşturduğu son blok, ikilinin tükenmiş ilişkilerinin bir özetini&nbsp;sunuyor izleyenlere. O zamana kadar aslında oldukça bariz olan bir gerçeği belki öteleyerek, belki görmezden gelerek, belki alışkanlıkla birbirlerine itiraf edemeyen Joe ve Angela bu konuşmanın ardından ilişkilerinin bittiğini itiraf ediyorlar.&nbsp;Beklentilerin değiştiği, zaman içinde dönüşen hayallerle ve geçen yıllarla beraber başlangıç noktasının unutulduğu&nbsp;birbirini duyma ve dinleme hâli, Joe ve Angela için geri dönülmez bir noktada gibi geliyor kulağa. Ancak filmin yoruma açık ters köşesi diyebileceğim kısmı da burada devreye giriyor. Evden ayrılmaya hazırlanan konuk Piña, giderken yanında getirdiği tartın kabını geri istemesine rağmen Hawk’la beraber kabı almadan, Joe ve Angela’ya da belli etmeden evden gidiyorlar. Sessizce ve hiçbir işaret vermeden. Sanki oraya gelmemişler, sanki o gece orada konuk olmamışlar gibi.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu elbette yoruma açık bir durum. Joe ve Angela’nın ilk tanıştıkları zaman birbirlerine baktıkları bakışlara ve birbirlerini duymaya olan ihtiyaçları sanki Piña ve Hawk gibi alter egoları bekliyormuş gibi bir an.</li></ul>İlişkiler söz konusu olduğunda söylenecek sözler bitmez sanırım. İlişkileri merkeze alan senaryolar da uyarlanmaya devam edecektir diye tahmin ediyorum. Bakalım şimdilik Sentimental’ın son uyarlaması olan The Invite’ın ardından başka uyarlamalar gelecek mi?

Olivia Wilde’ın "Booksmart" (2019) ve "Don’t Worry Darling" (2022) sonrası gelen üçüncü uzun metrajı "The Invite", 2020 yapımı "Sentimental"ın uyarlaması. Tek mekanda geçen ve başarılı senaryosuyla öne çıkan film, iki komşu çiftin bir akşam yemeğinde buluşması üzerinden evliliklerdeki iletişimsizliği ve ilişki dinamiklerini ele alıyor

The Invite: Bir konuk olma hâli olarak ilişki

Matt Johnson ve Jay McCarrol’ın zihninden çıkan web dizisi Nirvanna the Band the Show’un yıllara yayılan yolculuğu, bu yapımı bizzat kendisinin zaman makinesine dönüştürdü desek abartmış olmayız. 2007 yılında internette başlayan ve 2010 yılına kadar süren bu mockumentary dizinin yolculuğu, daha sonra yapımcıları arasında Spike Jonze’u da göreceğimiz iki sezonluk bir televizyon dizisi olarak devam etti.&nbsp;Nirvanna the Band the Show 2017-2018 yılları arasında 16 bölümlük dizi serüvenini tamamladı. Ancak bu hikaye henüz bitmedi. Johnson ve McCarrol’un kendi adlarıyla hem yazar hem de başrol oyuncusu olarak yer aldıkları bu komedi, yolculuğunu sinemada sürdürme kararı aldı ve ortaya Nirvanna the Band the Show the Movie çıktı.Film, adının hakkını fazlasıyla veren, vadettiklerini bir bir gerçekleştiren, diziyi temel alan hikayesini sinemaya zekice uyarlayabilen bir yapım. Hem diziyi anmak hem de filmden kısaca söz etmek gerekirse filmin başlangıcında diziye yaptığı atıf bize Nirvanna the Band the Show the Movie için bir yol haritası çiziyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">2008'e bir zaman yolculuğu</h2>Web dizisinin ilk bölümü The Beginning’in ilk sahnesiyle açılıyor film. Sene 2008. Matt ve Jay'i kendi evlerinde doğaçlama müzik yapan Nirvanna the Band adlı gruplarının konseri için prova yaparken görüyoruz. Hayalleri Toronto’daki The Rivoli’ye çıkmak olan ikili, verecekleri konserin her detayını birbirleriyle paslaşarak oluşturuyor. Heyecanlılar, yaptıkları işe güveniyorlar, müziklerine inanıyorlar ama zaman yerinde durmuyor.&nbsp;Geçmişe ve diziye atıf yapan bu girizgahın ardından günümüze geldiğimizde ikilinin hayalini kurdukları konserleri veremediklerini, The Rivoli’ye çıkabilmek için hâlâ çabaladıklarını ve özlemini çektikleri üne henüz kavuşamadıklarını fark ediyoruz. Geçen zaman heyecanlarını etkilememiş olsa da üzerlerinde yılların getirdiği bir yorgunluk olduğu kesin. The Rivoli’ye çıkma serüvenleri ise yaptıkları müzik gibi doğaçlama planlarla ilerlemeye başlamış.&nbsp;Beste yapar gibi plan yaptığı bu yeni dönemde Matt’in aklına gelen zaman makinesi fikri, onları The Rivoli sahnesine taşıyacak dahiyene bir düşünce. Jay, artık tüm bunları beyhude uğraşlar olarak görüp sahneye çıkmak için başka yollar ararken bu plan her şeyi değiştiriyor: Matt'in video çekerken yanlışlıkla Orbitz şişesini karavana kurmasıyla birden bire kendilerini 2008 yılında buluyorlar. Matt’in Back to the Future’dan ilhamla kurduğu düzeneğin çalıştığını anlıyoruz. Ancak bu sefer de geriye—daha doğrusu ileriye—dönmek için yeni Orbitz şişeleri gerekiyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir zaman yolculuğu filmini özetlemek bile hem macera türünün dinamizmini aktarabilmek hem de senaryo matematiğindeki zaman çizelgesinden bahsedebilmek adına oldukça zorlayıcı. Gönül rahatlığıyla diyebilirim ki Nirvanna the Band the Show the Movie tüm bunları zekice hamlelerle kotarıyor.&nbsp;</li></ul><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Referans filmlere saygı duruşu</h2>Nirvanna the Band the Show the Movie,&nbsp;her şeyden önce bir harita gibi ele aldığı referans filmi Back to the Future’a saygısını baştan sona gösteriyor. Karavandaki düzeneğin Back to the Future’un DeLorean’ı gibi işlemesinden zamanda ileri-geri yolculuk sırasında yapılan her müdahalede yeni paralel zaman çizgileri açılmasına, hem benzer türdeki filmlerin (The Butterfly Effect gibi) genel akışını rehber alan hem de Back to the Future’un senaryo matematiğini düstur edinen bir anlatı var karşımızda.&nbsp;Bununla birlikte yapım, kendi geçmişini baz alarak kurduğu hikayeyle mockumentary (sahte belgesel) türünü bu referanslarla biraraya getiriyor. Filmin konusu ve işleyişi gereği 2008-2025 yılları arasında mekik dokuduğumuz yapı, aynı zamanda hatırlama, ipucu yakalama, duygusal çerçeveyi belirleme işlevi gören flashback'lerle de besleniyor.&nbsp;Siyah-beyaz ve ağır çekim estetiği benimseyen flashback'ler filmin mizahi damarının da belirleyici unsurlarından. Bu noktada filmin görüntü yönetmenliğini üstlenen Jared Raab’ın başarısını da anmamız gerek. Nirvanna the Band the Show the Movie, zaman yolculuğuyla şekillenen hikayesi itibarıyla görsel olarak da farklı zamanların estetiğini biraraya getiriyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/4/4/1779353607110.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Öncelikle filmin iki kameralı yapısı&nbsp;mockumentary olmasıyla doğrudan bağlantılı. Matt ve Jay’in gündelik hayat akışlarını çeken filmin içindeki kamera ve hepsini birden çekip izleyicilere gösteren yönetmenin kamerasından bahsediyorum. Filmin içindeki el kamerasının hareketi, ikilinin yıllar içinde kurdukları hayalleri bugüne taşırken korudukları amatör ruhu ve heyecanı görebilmemiz için zemin hazırlıyor; bir taraftan da iki farklı zamana atıf yapan kurgunun parçası olabiliyor.Filmin mizahını çalıştıran en önemli özelliklerinden biri de şimdiye kadar gördüğümüz benzer türde iyi örneklerin farkında olması. Nirvana the Band the Show the Movie, bize bu zaman yolculuğu filmlerinin popüler kültür referanslarıyla geçen yıllarda nelerin değiştiğini anımsatıyor.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2008’de bir sinemada izlenen The Hangover'dan sahneler, gotik gençler ve The Dark Knight gibi örnekler, 2025’in 17 yıl öncesini gündelik hayatta karşılaştığımız popüler kültür öğeleriyle açıklıyor.</li></ul>Bu sadece Matt ve Jay’in yolculuğu değil, izleyiciler olarak bizlerin de yolculuğu. Bu sahneler, bir zamanlar takip ettiğimiz filmleri, müzikleri ve akımları; yıllar içinde yanımıza aldıklarımızı ve geride bıraktıklarımızı yeniden hatırlamamızı sağlıyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Her şey değişirken sabit kalanlar</h2>Bu hikayede değişmeyen biri varsa bunun Matt olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Matt, 17 yıl boyunca hayalinin peşini bırakmadan, inatla onu gerçekleştirmeye çalışan biri. Kendini neredeyse trajik bir kahramana dönüştürecek kadar değiştirmeyen Jay’in aksine... Film ilerledikçe bu durum arkadaşlıklarını da sınayan bir eşik oluşturuyor. Öyle ki bu eşik, yeni bir zaman çizgisi yaratacak kadar kritik bir hâle evriliyor.Back to the Future’ın ikinci bölümünden ilham alan bu yeni zaman çizgisi, Matt ve Jay’in birbirlerini daha iyi tanıdıkları ve dostluklarının sınandığı bir bölüm açıyor. Filmin Matt ve Jay’in arkadaşlıkları etrafında şekillenen yapısı sayesinde onların engellerle baş etme tarzlarını, yıllara meydan okuyan bir yol hikayesi gibi izleyebiliyoruz.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yaptıkları müzik gibi içten, kolektif ve doğaçlama ilerleyen bu hikaye, nedenini anlayamadığımız şeylerin ışığında ilerliyor. Grubun sahneye çıkmak için uydurduğu zaman makinesinin bir şekilde gerçekten çalışması ve bunun nasıl olduğunun açıklanamaması ise bu zaman yolculuğunu inandırıcı bulmamızın önünde engel değil. Çünkü hayatta bazı yanıtları bulabilmemiz için her şeyin katı bir sebep-sonuç ilişkisiyle işlemesi gerekmiyor.</li></ul>Bazen beklenen başarı beklenen zamanda gelmeyebiliyor. Bazen kopmaz denen bağlar yeniden şekillenebiliyor. Bazen değişmeyeceğini düşündüğümüz şeyler yıllar içinde değişebiliyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/4/4/1779353912496.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.56" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bununla birlikte zaman yolculuğu filmlerinde sıklıkla rastlanan hatta kaçınılmaz olan paradokslar burada da mevcut ancak bunlar senaryonun işlemesine engel değil. Çünkü bu paradoksların başından beri farkında olan bir hikayeyi takip ediyoruz. Mizahını da bu yolculuğun olası paradokslarını kabullenerek kuruyor film.&nbsp;Nirvanna the Band the Show the Movie, zaman kavramıyla kurduğu ilişkide değişen ya da dönüşen noktaları gösterirken sabit kalanları&nbsp;da atlamıyor. Çünkü bazen bize nerede ve kim olduğumuzu hatırlatan belli başlı referans noktaları değişmeden kalabiliyor. Filmde de makinenin işleyişinde önemli bir rol oynayan Orbitz gibi...&nbsp;Nirvanna the Band the Show the Movie’nin en önemli yanlarından biri de Kanada’yı, özellikle Toronto’yu mekan ve arka plan olarak kullanırken şehri hikayenin içine son derece işlevsel bir şekilde yerleştirmesi. Back to the Future’ın ilk iki filminde zamanda dönüşlerde kritik rol oynayan saat kulesinden aldıkları ilhamı CN Tower’la yansıtmaları bunun bir örneği. CN Tower’la beraber The Rivoli ve Orbitz de hem Kanada’nın hem de Toronto’nun Matt ve Jay’in hayatlarındaki yerini de bize gösteriyor.&nbsp;Filmin (ve öncesindeki dizinin) karakterlerinin, yapımı ortaya çıkaran Matt Johson ve Jay McCarrol’dan esinle yaratıldığını belirtmiştim yazının başlarında. Nirvanna the Band the Show the Movie’nin yönetmenliği Matt Johnson’a aitken müzikleri de Jay McCarrol’ın imzasını taşıyor. Yani ikilinin hem dizide hem de filmde ortaklaşa yürüttükleri bir yaratım süreci var.Matt Johson ve Jay McCarrol’a artık kültleşmiş dizilerinden bir zaman yolculuğu filmi çıkarttıkları için ne kadar teşekkür etsek az. Bu maceranın devamının gelmesi de Nirvanna the Band’e dair dileklerimden biri naçizane.&nbsp;

Matt Johnson ve Jay McCarrol’ın zihninden çıkan "Nirvanna the Band the Show the Movie", bir web dizisi olarak başladığı yolculuğunu televizyonun ardından sinema ekranına taşıyarak hayranlarını sevindirdi. Kahramanlarımız, 2008 yılına doğru çıktıkları zaman yolculuğunu, bu sefer türün kült örneklerine bir saygı duruşunun yanı sıra popüler kültür referansları ve yıllara meydan okuyan bir dostluk hikayesiyle birleştiriyor.

Yıllar geçse de dostluk baki: Nirvanna the Band the Show the Movie

Güvenli ilişkileri örnekleyen yapım aramak, samanlıkta iğne aramak gibi. Hepsi güvenli ilişkilerin örneklemesi olmasa da, ilişkiler ve ilişkilerde güvene dair düşündürecek film listemizi sunarız.&nbsp;1. Secrets and Lies (1996, yön. Mike Leigh)Yıllar sonra onu evlatlık verdiği annesini bulan Hortense’in ve hayatla hep bir mücadele hâlindeki Cynthia’nın hikâyelerini izlediğimiz Secrets and Lies, filmin adında da dikkat çektiği sırların ve yalanların şeffaf bir ilişkide nasıl bir bir yok olabileceği üzerine bir anlatı kuruyor. Bunları oluşturan etkenlerin sadece bireye bağlı kalmadığı, dönemle ve toplumla da ilgili olduğuna dikkat çeken film, yeniden kurulan ve birbirini anlamaya odaklı iletişimin, yapıcı sonuçları da beraberinde getirebileceğini yansıtıyor aynı zamanda.&nbsp;&nbsp;2. But I’m a Cheerleader (1999, yön. Jamie Babbit)Yakın zamana kadar “terapi” kisvesi altında uygulanan, insanların varoluşuna savaş açan, insan haklarına aykırı bir süreç olan “conversion therapy”yi (dönüşüm terapisi) konu alan bir film But I’m a Cheerleader. Film, bu sözde terapinin kötücüllüğünü komedi türünün imkânlarıyla gösterip kamerasını varoluşun öznelerine çeviriyor. Burada en önemsediğim nokta ise filmin biçiminin ve yönetmenin üslubunun öznelerle kurduğu güvenli ilişki. Manipülasyonlarla “rehabilitasyon” ortamında, kendileri olmamaları için çaba sarf edilen bir kurumda karakterler birbirlerinin sesine kulak vererek kendileri olmanın önemini kavrıyorlar. Onlara dayatılanları, aralarında geliştirdikleri güvenli ilişkilerle yıkıp benliklerini keşfediyorlar.&nbsp;3. Once (2007, yön. John Carney)Once, müzikle iletişimin buluştuğu bir film. Dünyanın kapılarını, uçsuz bucaksızlığını, hislerin ve yaşananlarının dilini yansıtan bir yapısı var çünkü. Dublin’de geçen bu iki kişilik ve çok sesli hikâye hem romantik bir ilişkinin dinamiklerini hem de birbirlerinin alanlarına saygı duyan, birbirlerinin dünyasını tanımaya ve anlamaya çalışan iki insanın, yaşamla ve müzikle ilişkisini bizlere yansıtıyor. İlhamını gerçek hayattan alması da bu filmi daha da değerli kılıyor. Markéta Irglová ve Glen Hansard’ın hikâyesi, bu filmde isimlerini bilmediğimiz iki karakterin ruhlarını, onların oluşturdukları müzikle bir araya getiriyor.&nbsp;4. Away We Go (2009, yön. Sam Mendes)İletişimin sadece insanlar arasında değil zamanlarla ve mekânlarla da gerçekleştiğini gösteren bir film Away We Go. Bunu bir ilişki üzerinden gerçekleştiriyor. Bu sebeple de ortaya bir çiftin hem kendi ilişkileri içindeki yolculuğu hem de temas ettikleri insanlara ve yerlere yaptıkları yolculuk çıkıyor. Filmin adında da gördüğümüz gibi uzaklara gitmenin filmi bu. Verona ve Burt’ün ebeveyn olmaya hazırlanırken “evlerini” aradıkları bu serüvende ikili arasında hayata dair soru işaretlerini konuştukları ve birbirlerine alan açtıkları sahnelerde kurdukları güvenli ilişkiyi, bu güvenli ilişkinin onların hayatlarında yeri olan insanlara nasıl yansıdığını da izleyebiliyoruz.&nbsp;5. Marriage Material (2012, yön. Joe Swanberg)Marriage Material, bir mumblecore örneği. Yani yeni yetişkinlik meselelerinin, günlük hayatın ve diyaloğun merkezde olduğu bir türün örneği. Emily ve Andrew, yeni bebek sahibi olan arkadaşları vesilesiyle ebeveynlik hakkında düşünmeye başlıyorlar. Burada şöyle bir fikir ayrılığı oluyor: Emily bu fikre sıcak bakarken Andrew bu karardan tam olarak emin değil. Çiftin fikir ayrılığını masaya yatırdıkları uzun diyaloglarda, bireylerin kendi düşüncelerini, bakış açılarını, soru işaretlerini karşı tarafın sınırlarını ihlâl etmeden, manipülatif davranışlar sergilemeden nasıl aktarabileceklerine de şahit oluyoruz.&nbsp;6. Short Term 12 (2013, yön. Destin Daniel Cretton)Short Term 12’de filme de adını veren bir kurumdayız. Çalışma/rehabilitasyon merkezi olan Short Term 12’deki gençler, istismar, kendine zarar verme ve benzeri sebeplerle oradalar. Grubun süpervizörleri Grace ve Mason da her gün bu gençlerle beraber günlük çalışmalarını gerçekleştirirken kendi hayatlarındaki dinamikleri de gözden geçiriyorlar. Özellikle istismar konusunun öne çıktığı filmde, hayatta kalan, benzer süreçleri yaşayan, deneyimleri paylaşan kahramanlar arasındaki iletişim modelleri hem karakterler arasındaki ilişkilerin nasıl sağlıklı kurulabileceğini gösteriyor hem de yönetmen izleyicilere bu konuları mümkün olduğunca tetikleyici üsluptan uzak durarak anlatıyor.&nbsp;7. Paterson (2016, yön. Jim Jarmusch)Paterson, Paterson şehrindeki Paterson’ın ve eşi Laura’nın filmi. Otobüs şoförü bir şairle, yaşama ve üretmeye duyduğu coşku bir an bile azalmayan Laura’nın ilişkisi var bu filmde. Hayatın her zerresini duyumsayarak dizelerine yansıtan Paterson, sakin ve gözlemciyken; yeni deneyimlerin peşine düşen, yaratıcılığını konuşturmak isteyen Laura yerinde duramaz bir heyecanın peşinde. Kendi karakter özelliklerini birbirlerinden saklamayan ve birbirlerinin istekleriyle sınırlarına özen gösteren iki kişi var karşımızda. Tüm bunlarla birlikte ikisi de birbirlerinin seslerine ve sessizliğine ortak olan karakterler aynı zamanda.&nbsp;8. Blue Jay (2016, yön. Alex Lehmann)Blue Jay, bir yeniden buluşma hikâyesi. Önceden birbirini çok iyi tanıyan iki arkadaşın/eski sevgilinin yeniden rastlaşması. Amanda ve Jim bu rastlaşmanın ardından konuşamadıkları zamanı telafi ederken ve kendi hikâyelerini birbirleriyle paylaşırlarken hem geçmişteki ilişkilerinde hem de o anda aralarında geçenlerle flört şiddetinden, manipülasyondan, sorgulayan tavırlardan uzakta konumlanan davranışlarla yaklaşıyorlar birbirlerine. Maziyi hatırlarken bir bakıma bu davranışları kendilerine tekrar hatırlatıyorlar. Birbirlerini hatırladıkları yerde, kendilerine de baktıkları bir kanal yakalıyorlar. Yani iletişimin her hâlini yeniden deneyimliyorlar.&nbsp;9. Portrait of a Lady on Fire (2019, yön. Céline Sciamma)Son yılların en önemli kuir anlatılarından biri olan Portrait of a Lady on Fire, Héloïse ve Marianne’in hikâyesi. Çerçeveden seslenen ve edilgen olması buyrulmuş kahramanların da hikâyesi aynı zamanda. Héloïse’in evleneceği adama gönderilmek üzere onun bir portresinin yapılması gerekmektedir ve ressam olan Marianne, Héloïse’in resmini yapacaktır. Hikâyemiz böyle başlar. Yaşamın, kendi olmanın, kendini bulmanın yolunda koşan Héloïse de bu süreçte hem varoluşuyla hem de kendiyle yeniden iletişim kuruyor bu anlatıda. Marianne ve Héloïse’in aşkı, çerçeveye hapsedilmiş edilgenliği ters yüz ederken sinemada kadın ve kuir temsilinin de önemini gösteriyor.&nbsp;10. Together Together (2021, yön. Nikole Beckwith)Together Together için yetişkinlerin büyüme hikâyesi diyebilirim. Ama bu hikâyenin durakları arasında çocuk sahibi olmak ve ebeveynlik de var. Matt, taşıyıcı anne vasıtasıyla baba olmaya karar verdikten sonra hayatına Anna dahil oluyor. Anna bu hikâyedeki taşıyıcı anne. Hamilelik boyunca Matt’in ebeveynlik heyecanıyla birlikte sınırların varlığını öğrendiği bir yolculuğa şahit oluyoruz. Matt’in buyurgan tavırlarının Anna’nın kendi sınırlarını ve sürecin basamaklarını Matt’le paylaşmasıyla Matt’in hem yetişkin iletişiminde hem de bir çocuk büyütürken karşılaşacağı durumlarda nasıl davranacağını keşfettiği bir anlatıyla buluşuyoruz.

ayıpsız, tarafsız, tuzaksız, bilime dayalı, yeni nesil cinsellik rehberiniz.

müstehcen mecmua

Sezen Sayınalp’in 10 filmden oluşan müstehcen listesindeki filmleri izlemiş miydiniz?

müstehcen öneriler

Geçtiğimiz beş yılın gençlik dizilerini düşünürsek sanırım dünyadaki yankısı sebebiyle&nbsp;Euphoria&nbsp;ilk sıralarda yerini alır. Çünkü&nbsp;Euphoria’nın etkisi kuşaklarına yaklaşımda, televizyona dair normları ters yüz eden yapısında, günümüze bakışında ve klasik gençlik dizilerinin canlı renklerinin -ve dünyalarının- ötesine geçen gerçekçiliğinde ortaya çıkıyor. Z kuşağının dünyası yargılayıcı bakışlardan uzak bir anlatıyla ve oldukça ayrıntılı tasarlanmış karakter yapılarıyla karşımıza çıkıyor bu dizide. Sam Levinson’ın tasarladığı bu dizi için problematik olmaktan tamamen uzak diyemem. Senaryosunda cinsellikten hayallere, bağımlılıktan sırlara uzanan bir yelpazede lise çağındaki gençlerin diline ayak uydururken bir taraftan da günümüzün sosyo-ekonomik tablosundan bakarak oldukça politik bir üslup da ortaya koyması diziyi benzerlerinden ayırıyor diyebilirim şimdilik.Öncelikle bu dizideki her karakterin gittikleri liseden önce kendi hayatlarında hem öğretmen hem de öğrenci olduklarını söyleyebilirim. Biraz klişe gelebilecek bu cümleyi şöyle tarif edebilirim. Kahramanlarımızın çoğunu okul çatısı altında görsek de öğretmenlerle çok sık karşılaşamadığımız bir yapısı var Euphoria’nın. Çünkü iletişim kurulması, anlaşılması ya da kulak kabartılması için belki de pek çaba sarf edilmeyen ama yargıların odağında olan bir kuşağın kahramanlarını merkeze alıyor. Bu yüzden de gereksiz yere parmak sallayan didaktik bir yapıdan olabildiğince uzak duruyor dizi. Böylelikle dizinin esas kahramanları hayatın öğrettiklerini deneyimleyen karakterler olarak bize yansıyorlar. Bunun en net örneği de dizinin hem ana kahramanı hem de anlatıcısı olan Rue Bennett. Doğduğu günden başlıyor anlatmaya. 11 Eylül’ün ertesinde dünyaya gelmiş ve aslında gözlerini haberlere açmış Rue. Ebeveynlerinin hangi dünyaya, nasıl hazırlayacaklarını bilemediği bir on yıla gözlerini açmış. Güvensizliğin hüküm sürdüğü, kameraların telefonlardan önce güvenlik gerekçesiyle her yeri kuşattığı, sürekli izlenilen, sürekli izole edilen insanların arasında yeni dünyaya alışmak zorunda bırakılmış bir dönem ve bir kuşak. X kuşağının sonu Y kuşağının başı gibi görebileceğimiz ebeveynler dünyası da neyi nasıl yapacaklarını bilemez bir hâlde boşluğa düşmüş gibiler. Rue her şeyin farkında, her şeyi biliyor ve anlatıyor. Dizi boyunca da Rue’nun ağzından teker teker arkadaşlarının, lisesinin, günlük hayatın hikâyelerini dinliyoruz. Onların East Highland’daki ve liselerindeki hayatlarına bakıyoruz.Euphoria, psikolojideki bir terim olan adı itibariyle yoğun bir mutluluğu ve neşeyi referans alıyor. Ki zaten dizinin dikkat çektiği nokta ve ironi de burada yatıyor. Gerçeğinin ne olduğu ya da nasıl ulaşıldığı unutulmuş bir mutluluk arayışından bahsedebiliriz bunu konuşurken. “Kendini iyi hisset” tarzı bir mutluluk arayışı değil bu. Güven hissettirebilecek bir cinsellik eğitimi, duyulmanın ön planda olduğu bir anlayış hâli, geleceğin planlanabildiği bir ortam, hatta yasın tüm evreleriyle yaşanabileceği bir yıl… Hepsi günün sonunda belirecek mutluluğun bir parçası. Ne çok fazla ne de görünmeyecek kadar az. Ama bunun belirsizliği içinde yokluğu yoksunluk gibi hissedilen mutluluk kavramı dizinin bel kemiği oluyor. Kahramanların kendilerinin hem öğrenci hem de öğretmen olarak konumlanması da bu noktaya ışık tutuyor. Cinsellik, Euphoria’da ana temalardan biri. Hem kuşağın sosyal yaşantısıyla bağlantı kurmak hem de karakterleri tanıyabilmek için önemli akslardan biri. Cinselliği temel ve yaşamsal bir ihtiyaç olarak ele alırsak Euphoria’da bu kavramı hem yaşama dair içgüdünün hem de bireyin kendine dair keşfinin bir yansıması olarak inceleyebiliriz. Bunu senaryosuna yansıtırken karakterlerinin güvenli alanlarına yeteri kadar özenli yaklaşıyor mu derseniz ona biraz kuşkuyla bakıyorum. Çünkü senaryo henüz yeni yetişkinliğe geçen karakterlerine üst perdeden yaklaşabiliyor zaman zaman. Kendilerini keşfediş alanında karakterlerin dünyasına yetişkinlerin penceresinden laflar sarf edip gençlerin güvenli alanlarına kendi yargısıyla dahil olmuş hissi yaratabiliyor.&nbsp;Dizi her ne kadar başta da bahsettiğim gibi yargılayıcı bir tutumdan uzak olsa da karakterlerin düşüncelerine yaklaşımda zaman zaman problematik bir tutum gösterebiliyor. Bununla beraber dizide kahramanlarımızı tanımaya ayrılan zamanlarda onların birbirleriyle iletişimlerini kendi bakış açılarından ve kendilerinin deneyimleyerek isteklerini, hazlarını, kaçındıklarını ve cevaplayamadıkları sorularını keşfettikleri bir alan gibi görebiliriz. Çünkü Euphoria’da çoğu karakter aslında onlara yol gösterecek bir rehber olmadan ilerlemek zorunda kaldıkları bir dünyanın parçası. Bu sadece cinsellik konusu için de geçerli değil. Okul, gündem, dünya, ilişkiler, güven duygusu, sosyalleşme, dertleşme… Hepsi bu rehbersiz dünyanın içinde cevaplanmayı bekleyen sorular gibi. Çünkü o soruların cevabını henüz bulamamış X ve Y kuşağı ebeveynleri kendi kafalarındaki bambaşka soru işaretleriyle dünyaya bakmaya devam ediyorlar. Bazı karakterlerde bu yorgunluğun bir yansıması olarak devinimsizlik göze çarparken bazı karakterlerde de suç örüntüleriyle belirginleşen kötücül sırları ortaya çıkıyor. Tüm bunların ortasında Rue, Jules, Maddy, Cassie, Lexi, Kat, Nate, Fezco bir nevi yalnız bırakıldıkları yollarda, o yolun nereye gideceğinin ve nasıl gideceklerinin belirsizliğinde hem istekleriyle hem korkularıyla yüzleşiyorlar. Dizinin yönetmenliğine ek olarak görüntü ve sanat yönetmenliği de bu belirsizlik içinde onların hâlâ ışık saçmaya devam eden dünyasının altını çizen bir çalışmaya imza atıyorlar. Neon ışıklar altında aydınlatılamayan kareler, ışıltılarla beraber yansımaların göze çarptığı planlar… Karakterlerimizin cinselliklerini keşfi gibi hem onların merak ettiği ve heyecanlandıkları hem de hayata, kendilerine ve insanlara dair akıllarında endişeleri yansıtan bir görüntü yönetmenliği var Euphoria’nın. Bu da onların dünyasıyla empati yapmamızı oldukça kolaylaştıran bir yapı sunuyor önümüze.Çözümsüzlük getiren yargılamaların, empatiden yoksun didaktizmin bu dizide yeri yok. Kahramanlarımızın okulu bir anlamda onları kendi çağdaşlarıyla buluşturacak bir toplanma yeri olarak karşımıza çıkıyor. O yüzden birbirlerinin bazen yanında bazen de karşısında duran karakterler kendi doğruları ve yanlışlarını öğrenmeye çalışırlarken birbirlerinin rehberi oluyorlar. Yukarıda da bahsettiğim cinsellik konusu gibi. Cinsellikle yeni tanışan bir kuşağın güven duygusuna dair akıllarından geçeni, bildiklerini, bilmediklerini birbirlerinin rehberliğinde keşfettikleri bir dönemi de görüyoruz dizi boyunca. İkili cinsiyet sisteminin sınır koyuculuğundan uzakta konumlanan, kuir karakterlerine alan açan, ahlakçılığı ve ötekileştirmeyi kapı dışarı eden bir yapısı da var Euphoria’nın. Gençlik dizileri arasında daha gerçekçi ve daha kapsayıcı bir yerde durması da buradan kaynaklanıyor.Euphoria kuşağına klişelerle değil, onları dinleyerek seslenmeye çalışıyor.

Cinsellikle yeni tanışan bir kuşağın güven duygusuna dair akıllarından geçeni, bildiklerini, bilmediklerini birbirlerinin rehberliğinde keşfettikleri bir dönemi görüyoruz dizi boyunca. İkili cinsiyet sisteminin sınır koyuculuğundan uzakta konumlanan, kuir karakterlerine alan açan, ahlakçılığı ve ötekileştirmeyi kapı dışarı eden bir yapısı var Euphoria’nın.

bir kuşağın hikâyesi: Euphoria

Little Men (2016, yön. Ira Sachs)Ira Sachs kamerasını hayatın içinden anlara çevirirken insanlık hâllerine ve duygulara titizlikle yaklaşan bir yönetmen. Bu duygulara zamanın içinde kalacak bir fotoğraf gibi yaklaşıyor.&nbsp;Little Men&nbsp;de o filmlerden biri. Yeni komşu olan iki ailenin hem içinden geçtikleri duruma hem de oğullarının birbirleriyle iletişimine odaklanan film, klasik aile anlatılarının yalancı “toz pembeliğinin” ötesinde bir gerçeklik sunuyor. Toplumdaki ikili cinsiyet kalıplarının dışında konumlanan bakış açısı cinsiyet ayrımcılığına ve insanlara yüklenen rollere karşı durarak karakterlerine yaklaşıyor. Bu hem filmin içindeki baba-oğul ilişkisine hem de ergenlik dönemindeki iki gencin hikâyesine heteronormatif yapının normlarla bezeli çerçevesinin dışından bakma imkânı sağlıyor.My Neighbor Totoro (1988, yön. Hayao Miyazaki)Hayao Miyazaki’nin tüm filmleri sinema tarihinde çoktan yerlerini aldılar. My Neighbor Totoro da onun artık klasik olmuş filmlerinin başında geliyor. Film boyunca bir taraftan gündelik hayatın bir taraftan da çocukluğa ait bir dünyanın ayrıntılarını izliyoruz. Bir masal kahramanı gibi ortaya çıkan Totoro da bizlere eşlik ediyor. Filmin birçok dikkate değer yanı var ve bunlardan biri de baba karakterini ele alış şekli. Toplumun yüklediği rollerle birlikte cinsiyet eşitsizliğiyle kol kola yürüyen bir toksik erkeklik yok bu filmde. Hâliyle bu roller içine hapsolmuş bir baba figürü de yok. Kızlarıyla sağlıklı iletişim kuran, evdeki iş bölümünü önemseyen, ayrımcı davranışlar göstermeyen bu baba figürü My Neighbor Totoro’nun önemli yanlarından biri.Toni Erdmann (2016, yön. Maren Ade)Diğer iki filme kıyasla Toni Erdmann’daki karakteri ayrı bir noktada değerlendirebilirim. Maren Ade’nin neredeyse tüm dünyada oldukç olumlu eleştirilerle karşılanan filminde bir baba-kız hikâyesi izliyoruz aslında. Ama bu hikâyede günümüz toplumu, Doğu Avrupa’nın sosyal ve siyasal yapısı da hikâyenin parçası. Tüm bunların arasında Toni Erdmann toplumun “normal” kabul ettiği davranışların dışında konumlanan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Kendi dünyasında kendi dünyasının kurallarını her yeni gün baştan yazıyor. Bu aynı zamanda bir başkaldırış hâlini de getiriyor önümüze. Klasik anlatılardaki baba figüründen çok farklı bir kahraman var karşımızda.&nbsp;

Sezen Sayınalp, günlük hayattaki normlara ve toplumsal cinsiyet rollerine dayanan kurmacaya inat var olan erkeklikler ve bu erkeklikleri temsil eden filmleri öneriyor. 

kurmacaya inat erkeklikler 

Sinemada ve televizyonda karakter temsilleri perdede/ekranda izlenilen kahramanla özdeşlik kurma meselesi sebebiyle anlatının önemli bir parçasını oluşturur. Hikâyedeki karakterler, onların misyonları, yolculukları, amaçları, konumları, diğer karakterlerle ilişkileri ve hikâyede kapladıkları alan bize hem anlatının esas meselesi hakkında fikir verir hem de izlediğimiz dünyada filmin/dizinin karakterine nasıl bir rol biçtiğini gösterir. Bu elbette o karakterin ilk defa seslendiği senaryodan perdede izleyicilerle buluşmasına aracılık eden yönetmen bakışına kadar uzanan uzun bir yoldur. O yüzden hikâyenin seslendiği dönemden, bakış açısına kadar temsile etki eden faktörlerden bahsedebiliriz.&nbsp;Sözgelimi Hollywood’un Altın Çağı’yla beraber daha da görünür hâle gelen “kahraman” erkek temsili seyircilere ve hâliyle seyircilerin içinde bulunduğu topluma beyaz cis-hetero erkek kahramanın “yenilmezliğini”, “kudretini”, “iyiliğini” anlatagelmiştir hep. Bu kavramları tırnak içinde kullanma sebebim ise tüm bu özelliklerin aslında bilinçli bir ideolojik sebeple kahramana verilmesi. Dünyanın merkezinde tüm gücü ve haklılığıyla duran, kurtarıcı rolünü sırtına geçirmiş, kendi sıfatları dışında kalan tüm karakterleri onun yancısı ya da yardımcısı olmaya itmiş bir temsilci. Bir nevi patriyarkanın temsilcisi. Böyle bir anlatıda erkek bakıştan başka bir bakış açısı görmemiz ve hatta karakteri boyutlandırabilmemiz mümkün değil.&nbsp;Her şeyin siyah ya da beyaz olduğu ikilikten bahsediyoruz. Kahraman-düşman, iyi-kötü, güzel-çirkin… Halbuki dünyanın bu ikilikten ibaret olmadığını biliyoruz. &nbsp;Neyse ki uzun bir süredir anlatılarda ve yeniden biçimlenen kahraman imgesinde bunu hem detaylıca konuşmaya hem de değişen kahraman imgesini perdede ve ekranda izlemeye başladık uzunca bir süredir. Kuir ve feminist kuramla beraber zenginleşen anlatı yapısı seyircilere yıkılmaz erkeklik modelinden başka karakter yapıları olduğunu gösterdi. Bununla beraber kahraman mitlerine dair de yeni bakış açıları kazanıyor anlatılar. Kahraman erkeklik yıkıldıkça üç boyutlu karakterlerle ve hikâyenin aldığı yollarda ikilikten çıkarak katman kazanan filmlerle ve dizilerle karşılaşabiliyoruz.Böyle uzun bir girizgâh yapmamın sebebi hem son dönemde sıkça konuştuğumuz ve tüm karakterlerini artık ezbere bildiğimiz bir diziden bahsetmek, hem de bu diziden yola çıkarak kahraman yapılarının nasıl değiştiğini incelemek. Bahsedeceğim dizi Succession. Adından da anlayabileceğimiz gibi halefiyet söz konusu bu dizide. Succession 2018’de yayınlanmaya başladığından beri hem senaryosuyla hem yönetmenliğiyle hem de popüler kültürde kapladığı yerle adından oldukça söz edilen bir dizi oldu. Bunun nedeninin tüm sezonların büyük bir titizlikle ele alınarak dizinin dönüm noktalarının ve aşacağı eşiklerin aylar öncesinden belirlenerek bir saat gibi işleyen senaryosu olduğunu söyleyebiliriz rahatlıkla. Karakterlerin konumlanışı bakımından zaman zaman William Shakespeare’in IV. Henry’sinden de referans alan senaryosu büyük bir medya devi olan Roy Ailesi’nin ve Waystar Royco imparatorluğunu kurmuş Logan Roy’un iktidar savaşına odaklanıyor. Tabii ki bu iktidar savaşında koltuğunu dört çocuğundan (Connor, Kendall, Shiv, Roman) hangisine bırakacağı Succession’ın ana aksını oluşturuyor.&nbsp;İzleyicilerin takımlara bölündüğü dört isimden bahsediyoruz söz konu Roy Ailesi olunca. Aslında üç isimden de diyebiliriz çünkü Logan’ın en büyük oğlu Connor haleflerin dışında kalıyor biraz; ki bu da aslında yıkılan kahramanlık mitinin bir örneği. Çünkü Connor tam da anaakım Hollywood geleneğinde görmeye alışık olduğumuz orta yaş, beyaz, cis-het erkek kahramanın bir yansıması. Ve daha baştan oyun dışı. Hem de bu kadar geleneksel bir oyunun yani halef-selef temalı modern bir imparatorluk anlatısının içinde. Dizi bir yandan anlattığı ve aslında çoğu izleyicinin aşina olduğu, tarihte de edebiyatta da sinemada da televizyonda da sıklıkla karşımıza çıkan bir temanın dengelerini ve dinamiklerini değiştiriyor. Bunu yaparken de karakterlerin birbirleriyle olan konumlarını aynı bir satranç maçı gibi işliyor.&nbsp;Logan’ın gözünde çocuklarının hangi noktada durduğunu tahmin edemiyoruz, işin eğlenceli yanı biz de onların hangi noktada durduklarına karar veremiyoruz. Çünkü yıkılmaz bir kahramanlık anlatısından çok uzakta duruyor Succession. Bu yüzden de izleyicideki tüm özdeşleşme mekanizmasını yıkıyor. Sevilmeyen, hareketleri hatalarla dolu, zayıflıklarını saklayamayan, hırsları gözlerinden okunan, zekice adımlar atmayı çoğu zaman yeterince akıl edemeyen tüm güçlerini de ayrıcalıklarından alan dört tane halefin hikâyesini izliyoruz. İzleyicilerin takım tutar gibi ayrılmaları da bu yüzden diye düşünüyorum. Yenilmez kahramana ulaşamayan, onun “erdem”leriyle özdeşleşmeye çalışan, iyi ve kötünün ikili ve hâliyle iki boyutlu dünyasında sıkışıp kalan izleyiciye bir karakterin tüm yönlerini olabildiğince şeffaf bir şekilde göstererek özgürlük alanı açmasına işaret ediyor çünkü bu durum. Karakterleri tüm kırılganlıkları, korkuları ve sırlarıyla izleyebiliyoruz çünkü. Dizinin biçimsel özelliklerinin de bunda büyük bir payı olduğunu söylemek mümkün. Karakterlerinin karanlık yanlarının altını çizen görüntü yönetmenliklerinden, onların o anki durumlarına ve birbirleriyle konumlarına odaklanan kadrajlardan, artık klasik olan müziklerine (buraya Nicholas Britell için ayrı bir alkış gelecek) “Modern bir tragedya nasıl kurulur?” örneği görüyoruz. Tabii ki tüm bunlarla beraber karakterlerin aldıkları (ya da çoğu zaman alamadıkları) yollar ve yaptıkları seçimler bu hikâyenin ana meselesi oluyorlar.Yıkılan klasik erkek kahraman mitinden bahsediyorken bir Kendall Roy paragrafı açabiliriz burada. Kendall aynı IV. Henry’deki Hal gibi büyük erkek evlat (Connor’dan sonra ikinci ama zaten Connor’un oyun dışı olduğunu söylemiştim). Aynı zamanda motivasyonu Logan’dan sonra başa geçmek. Bu nedenle klasik anlatıda da beklendiği gibi onun savaşçı kişiliğinin açığa çıkması meselesi devreye giriyor. Gel gelelim yukarıda da bahsettiğim gibi Succession klasik anlatının beklentilerine de savaş açıyor aynı Logan’ın çocuklarının beklentilerine açtığı savaş gibi. Ortada referanslarını tragedyadan alan bir yapı olsa da karakterler bu yapıya uyum sağlamıyorlar. Kendinden emin olamayan bağımlı bir kahraman prototipi var karşımızda. Klasik anlatının kurallarına göre dünya onun etrafında dönüyor ama o dünyayı kendi etrafında tutamıyor. Çünkü yenilmezlik meselesi Succession’da devre dışı bırakılmış. O yüzden güvenilecek bir kahraman olmadığı gibi karakterler de başta kendileri olmak üzere kimseye güvenemiyorlar. Kahraman meselesini kendi içlerinde de silikleştiriyorlar.&nbsp;Sistemin “kahramanlığını” öne çıkaran bir yapı görüyoruz. Sistemin içinde yetişen ve bu sisteme dahil olmaya çalışan diğerleri ise kendi karakterlerini inşa edebilmenin derdine düşüyorlar aslında. Bu inşa da halef olma meselesiyle eşleşiyor. O yüzden dizinin dört sezonunda da herkesin bir arada olduğu kutlama bölümleri karakterlerin inşa etmeye çalıştıkları konumlar hakkında bilgi veren bölümler olarak karşımıza çıkıyor. Bir başka sistemin yani “kutsal aile”nin devamını sağlayan düğünler örneğin. Dört sezonda da mevcut. Ya da sistemden çıkıp bireye gelirsek karakterlerin iç dünyalarına odaklanan doğum günleri. Sistemi ve karakterleri birbirleriyle karşı karşıya getiren bir yapı çiziyor Succession. Hem bir tablo gibi (ilk iki sezonun posterinde de rastlıyoruz) sistemin işleyişine odaklanıyor hem de kahramanlarını yıkıma uğratarak geleneksel anlatının yenilmez yapılarına eleştirisini savuruyor.Succession’ın son yıllarda tüm dünyada çoğu insan tarafından bu kadar merakla ve heyecanla izlenmesinin sebebi de bu bana kalırsa. Bilindik hikâye ama yıkılan kahraman…

Succession, yenilmez kahramana ulaşamayan, onun “erdem”leriyle özdeşleşmeye çalışan, iyi ve kötünün ikili ve hâliyle iki boyutlu dünyasında sıkışıp kalan izleyiciye bir karakterin tüm yönlerini olabildiğince şeffaf bir şekilde göstererek özgürlük alanı açıyor. Karakterleri tüm kırılganlıkları, korkuları ve sırlarıyla izleyebiliyoruz.