İçimden
Dünya'dan
Nasıl?
Şarkılarda Mindfulness

AĞUSTOS ' 2

Biliyorum, kolay değil yaşamak!
AĞUSTOS ' 2

Biliyorum kolay değil yaşamak,

Gönül verip türkü söylemek yar üstüne;
Yıldız ışığında dolaşıp geceleri,
Gündüzleri gün ışığında ısınmak;
Şöyle bir fırsat bulup yarım gün,
Yan gelebilmek Çamlıca tepesine...
Bin türlü mavi akar Boğaz'dan,
Her şeyi unutabilmek maviler içinde.

Biliyorum, kolay değil yaşamak;
Ama işte
Bir ölünün hâlâ yatağı sıcak,
Birinin saati işliyor kolunda.
Yaşamak kolay değil ya kardeşler,
Ölmek de değil; kolay değil bu dünyadan ayrılmak.


Orhan Veli Kanık’ın bu güzel şiirindeki gibi, yaşamak kolay değil kardeşler. Ama burdayız işte, yaşıyoruz, yaşamı seçerek dilerim ki. Kucaklıyoruz her yeni günü. Başka bir yol var mı ki, kolay mı ki?


Bu sayıda neler var? 

İçimden: Yastayım, Hiç Kimse Bilmiyor

Dünya’dan: Dokunmadan İyileştir Beni 

Nasıl?: Kombin Nasıl Yapılır?

Şarkılarda Mindfulness: Moment


Küçük bir not: 1 Eylül olarak düşündüğümüz bülten buluşmasını bir kaç rica üzerine Ekim ayına erteledik, katılım talebi gösterenlerin mailini not ettim, merak etmeyin buluşma tarihi netleşince link gelecektir. 

 

İçimden

Yastayım, Hiç Kimse Bilmiyor

Kabul Var Ama Ne Eksik?

Yastayım, Hiç Kimse Bilmiyor

Eskiden yas tutmak dendiğinde, ölüm gelirdi sadece akıllara. Bir kişinin kaybı, yasa sürüklerdi sevdiklerini. Artık psikoloji ile uğraşmayanlarımız dahi biliyoruz ki, günümüzde yas sadece ölüme dair değil.

“Her insan yaşamın doğal akışın içinde bir çok kayıp tehdidi ve kayıpla karşılaşmaktadır. Kayıp sadece ölüm olarak düşünülmemektedir. Sevilen birinin kaybı, yakın bir ilişkinin sona ermesi, organ kaybı, iş kaybı ve vatan, bağımsızlık, bir ideal gibi düşünsel-soyut bazı değerlerin kaybı örnek verilebilir.” demiş, akademisyen Anjelika Huseyinzade Şimşek, Richard Gross tarafından yazılan ‘Yası Anlamak – Giriş’ kitabına ilişkin makalesinde.

Yas belki de, farkında olsak da olmasak da, yaşamlarımızda karşılaşmış olduğumuz kayıplara ilişkin olarak verdiğimiz tepki oluverdi. Sadece bireysel yaşamlarımızdan çıkıp, mahallesel,  şehirsel, ülkesel ve evrensel kayıplara karşı içimizde kıpraşan ve kaynayan bir şeyler var. Bu kayıpların bizi getirdiği yer o derin yas süreci olabilir miydi? Evrensel bir kayıp süreci, bireysel yas süreçlerimizin önüne geçebilir miydi?

İsviçreli psikiyatrist Elisabeth Kübler-Ross’un sonradan çok popüler olan teorisine göre, yasın beş evresinin; inkâr, öfke, pazarlık, depresyon ve kabullenme süreçleri olduğu, yaşanılan üzücü olaylarda insanların bu aşamalardan geçtiği varsayılıyor. Uzmanlık alanım olmadığından, bunları kendi algı merceğimden, yalın bir şekilde sunmaya çalışacağım. 

İnkar evresi, kayıp haberini aldıktan sonra başlayan bir evre. Ya da üzücü haberle ilk karşılaşılan an ve devamı. Bu evrede, durumu kabullenmeme, reddetme gibi durumlar görülebiliyor. Bu evrenin yaşanması için bile, bir nebze farkındalıkta olmak gerekiyor sanırım, yoksa zaten haberi bile algılayamaz halde olmak söz konusu. Yani zihin durumun farkında, ama bir şekilde kendi savunma mekanizmalarını çalıştırarak normal yaşantısına devam etmek istiyor. 

İkinci evrede kızgınlık, yani öfke süreci başlıyor. Bir olay var, bu olay hoşuma gitmedi, beni üzdü, kırdı, vs. Bu noktada öfkeleniyorum, kızmaya başlıyorum. Bireysel ölçekte bu öfke, gözlemlediğim kadarıyla; ölüm halinde kusurlu gördüklerimize karşı; sevilen birinin hayatımızdan uzaklaşması halinde, uzaklaşma tercihini yapan kişiye karşı veya kendi kararlarımızla yaşadığımız kayıplar halinde kendimize karşı olabiliyor. Yeni yeni aşina olduğumuz ve elimizde olmayan evrensel ölçekteki olaylar nezdinde de sorumlu olduğunu düşündüklerimize karşı yönelebiliyor öfkemiz.

Bir sonraki evre, ihtimalleri düşünme, pazarlık aşaması olarak nitelendirilmiş. Bu noktada artık olayın gerçekliğini kabul ediyoruz. Kızgınlığımızla da barışıyoruz ve ihtimalleri düşünmeye başlıyoruz. Şöyle olsaydı böyle olurdu…Bu yapılsaydı, sonuç farklı olurdu… Bunlar ve benzerleri zihnimizde dönüp durmaya başlıyor. Yaşanan olaylar zihnimizde dönüyor da dönüyor, sürekli perdede farklı senaryo oynuyor. Zannediyorum bunu pek çoğumuz hayatımızın herhangi bir aşamasında fark etmişizdir. Sürekli düşündükçe ve farklı ihtimalleri göz önünde bulundurdukça bir sonraki aşama olan depresyona doğru hızlı bir ilerleme başlıyor. 

Depresyon aşaması, artık yorgun düştüğümüz aşama gibi. Burada mutlaka ağır bir depresyon halini ifade ettiğimizi düşünmüyorum ama sürecin bu evresi de tanıdık geliyor. Yorgunluk, ağlama, derin üzüntü ve uyku bozulmaları...Tüm bunların üzerine de doğal olarak enerji kaybı ve hayata karşı isteksizlik. 

Son olarak kabullenme evresi geliyor. Her şeyin bir sonu olduğu gibi, yas sürecinin de bir nihai noktası mevcut. Kabullenme evresinde artık mevcut duruma alışma hali başlıyor, normal hayat akışına uyum sağlanıyor. Halen üzgün hissetmek, kaybedilen kişiye ya da düzene özlem duymak mümkün bu evrede. Ancak bu artık günlük yaşantımızı etkilemiyor ve her ne olduysa, o durumun altından kalkabileceğimizin farkına varıyoruz.

Tüm bu evrelerin her birinin eşit sürelerde yaşanacağı gibi bir iddia yok. Herkes için her evre de söz konusu olmayabilir, ancak yas sürecine dair genel çerçeve bu şekilde. 

“Yas ve Yas Tutmak” adlı kitabı yazan David Kessler, tüm bu bahsettiğimiz evrelerin koronavirüs salgını sürecine de uygulanabileceğini söylüyordu. Kendisinin Harvard Business Review dergisine verdiği mülakat bu anlamda, halen içinde olduğumuz bu kriz dönemine bir anlam bulmaya çalışanlar için önemli bir kaynak olarak görülüyor. Bu mülakatta Kessel bu evreleri pandemi sürecinde şu şekilde uygulamış:

"Çok erken dile getirdiğimiz bir inkar mevcut: Bu virüs bizi etkilemeyecek. Öfke var: Evde kalmamı ve aktivitelerimi elimden alıyorsun. Pazarlık var: Tamam, iki hafta sosyal mesafe koyarsam her şey daha iyi olacak, değil mi? Üzüntü var: Bunun ne zaman biteceğini bilmiyorum. Ve sonunda kabul var. Bu gerçek bir durum; Nasıl devam edeceğimi bulmalıyım.

Tahmin edilebileceği gibi güç, kabullenmede yatıyor. Kontrolü kabullenmede bulabileceğimizi düşünüyoruz. Ellerimi yıkayabilirim. Güvenli bir sosyal mesafeyi koruyabilirim. Sanal ortamda nasıl çalışılacağını öğrenebilirim.”

Ben kendi düzenime baktığımda, şu an artık her şeyi normalleştirmiş ve kabullenmiş olsam da, benzer evrelerden geçtiğimi fark ediyorum. Bu süreçte yoga pratiğime ve meditasyonuma güvenmenin beni kabullenme anlamında çokça desteklediğini de söylemekten memnuniyet duyuyorum. Hatta pandemi süreci öncesi yaşamış olduğum farklı bir kaybın yasına ilişkin bazı evrelerle de üst üste gelen yas evreleri olduğunu idrak edebiliyorum. Bu da beni, yas evrelerinin iç içe geçebileceğini anlamaya yöneltiyor. 

Şimdilerdeyse, bu evrensel uzun süreli ziyaretçimiz koronovirüs yasının da ötesine geçtiğimizi algılamaya başladığımız bir dönemdeyiz ve hayatımıza bir de ekolojik yas giriverdi. Bu çok yeni bir kavram değil elbette. Türkiye özelinde, üst üste gelen deprem, sel, yangın, göç gibi olaylar birbiri ardına gündeme düşerek, zaten sarsılmış dengeleri iyice altüst etti. Ekolojik yas süreçlerini uzmanlar değerlendirmeye devam ediyorlar. 

Benim şu kısa sürede yaşadıklarımıza dair gözlemimden geriye kalanlar ise bir inkar, öfke, ihtimaller değerlendirmesi ve üzüntü yığını. Az çok hepimiz bunları yaptık, yapıyoruz. Bunun üzerine bir de, kolektif anlamda üzüntü verici olayın içine ne kadar dahil olunup, ne kadar olunmadığına ilişkin ortaya çıkarılan ikincil bir öfke evresi oluştuğunu da hayret ve merakla izliyorum. En çok ben üzüldüm, hayır en çok ben öfkelendim, hayır hayır en çok ben araştırdım ve önlem aldım, yardım yaptım gibi, birimizi diğerimizden daha ileriye götürmeyecek ve götürmeyeceğini anladığımızda da kendi ruhumuzu yorduğumuzla kalacağımız lüzumsuz hareketler bütünü takıldı gözüme. Gerçekten ne yapmaya çalışıyoruz ve neye hizmet ediyor tüm bu ağzımızdan çıkanlar diye sormak istiyorum. Kendi yas sürecimizi bir an önce tamamlayıp kabul evresine geçmeye mi? 

The New York Times yazarlarından Richard Schiffman’ın Ekolojik Yasın Beş Evresi başlıklı bir makalesinde beni çok etkileyen bir kısım var, sizlerle de paylaşmak istedim:

“Titanik filmini hatırlıyor musun? Büyük bir sarsıntı oldu ve tekne buzdağına çarptığında ışıklar bir anlığına söndü. Ancak birkaç dakika sonra geminin balo salonundaki kusursuz giyimli yolcular soğukkanlılıklarını toparladılar ve dans etmeye devam ettiler.

Biz de o yolcular gibiyiz. Hala dans ediyoruz. Ekosistemin ve endüstriyel ekonomimizin gemisi hala yüzüyor. Denizin makine dairesine döküldüğü su hattının altındaki devasa yarığı henüz görmüyoruz. Ama kendini kandırma. Hala büyük ölçüde su seviyesinin altında ve görüş alanı dışındaysa, hasar onarılamaz.” 

Nasıl hissettiniz? Titanik filmi tam ergen yaşlarıma denk geldiği için defalarca izlediğimden, bende bu sahnenin oldukça yeri var. Gerçekten de tüm bu delilikler içinde hayatımıza devam ediyoruz, elimizden gelen şeyleri yapmaya çalışarak, bir şey yapmadığını düşündüklerimize (varsaydıklarımıza) öfkelenerek ilerlemeye çalışıyoruz. Peki ne yapalım, neyi değiştirelim ya da dönüştürelim? Bunların önemli sorular olduğunun farkındayım. İnanıyorum ki, her kayıp, her acı bizlerin kendimizi değiştirmek ve geliştirmek için bir fırsat sunuyor. 

Schiffman’a dönelim tekrar. Makalesinin devamında şöyle diyor: 

“Günün sonunda yeni teknolojiler, yasalar ve hatta daha sürdürülebilir yaşam biçimleri tarafından kurtarılmayacağız. Yaklaşan fırtınayı atlatmayı başarırsak, bunun nedeni içimizde daha süptil ama daha da güçlü bir şeyin dönüşmüş olmasıdır. Bu daha süptil şeye “bilinç” diyebilirdik, ancak bu onu çok entelektüel gösterir; ona "ruh" diyebilirdik ki bu da kulağa ruhsal ve uhrevi gibi gelebilirdi. "Kalp" kelimesini zaten kullandık ama bahsettiğimiz şeyin ham duygu veya duygusallıkla pek ilgisi yok.

Belki de bunu ifade etmenin daha iyi bir yolu, değişmesi gereken bu şeye “hikayemizi” demek olabilir. Kim olduğumuz, dünyanın ne olduğu ve ona nasıl ayrılmaz bir şekilde bağlı olduğumuz hakkında farklı bir hikaye bulmamız gerekiyor. İnsanların doğaya hükmetmek, dünyanın canlı bedeninden mümkün olan maksimum ekonomik kazancı elde etmek için burada olduğumuzu söyleyemeyiz artık. Para biriktirmekten ve en yeni yüksek teknolojiden tamamen farklı bir başarı ölçüsüne ihtiyacımız var. Hepsinden önemlisi, yeni bir mutluluk anlayışına ve ona nasıl ulaşılacağına ihtiyacımız var.

Hikayemiz değiştiğinde, değerlerimiz değiştiğinde, yeryüzünde daha hafif yaşamaya başlarız. Daha hafif yaşadığımızda, dünya yavaş yavaş toparlanmaya başlar. Bu yeni hikayeye nasıl ulaşacağımızdan emin değilim. Ancak eski hikayenin işe yaramadığını kabul etmek gerekli ilk adımdır.”

Nasıl geliyor kulağa hikayemizi değiştirmek? Daha hafif yaşamak? Ne dersiniz? Olur mu? Belki de kabul etmemiz gereken bu yaşananların gerçekliğinden ziyade, mevcut hikayemizin gerçekdışılığı olabilir mi? 

Sevdiklerinin zamansız ve erken ölümlerinden dolayı hayatı kısa olarak değerlendiren Cemal Süreya’nın “Yeni Yaprak” dergisinde 1989 Ocak ayında yayımlanan “Kısa” şiiriyle bitirelim: 

Hayat kısa, 

Kuşlar uçuyor.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Dünya'dan

Dokunmadan İyileştir Beni

Temassız Terapiler Revaçta!

Dokunmadan İyileştir Beni

Spa, masaj, hamam sever misiniz? Ben bayılırım. Dolayısıyla pandemi süresince bunlardan mahrum kalınması beni oldukça üzdü diyebilirim.  

Hal böyle olunca, bu sürede “dokunmadan” yapılabilen bir takım terapiler dünyanın her yerinde popüler olmaya başladı. Bunlardan en çok bilinenleri, Reiki, Ses Terapisi ve Orman Banyosu.

Benim de birinci seviyesinde bulunduğum Reiki, Japonya'da ortaya çıkan bir enerji şifa şekli ve en iyi bilinen temassız terapilerden birisi. Uygulayıcısı, avuçlarını sizin üzerinizde tuttuğunda evrensel enerjinin transferi yoluyla çalıştığı söylenir Reiki'nin. Reiki sözcüğü, Japonca “rei” (evrensel) ve “ki” (yaşam enerjisi) kelimelerinden gelmektedir. Durgun enerjinin fiziksel hastalık ve duygusal acı ile ilişkili olduğu ve enerji akışını iyileştirdiği, gevşemeyi sağladığı, ağrıyı azalttığı, iyileşmeyi hızlandırdığı yönünde bir inanış var. 

2011 yılında yapılan bir çalışmada, Reiki alan kişiler, almayanlara göre daha fazla sağlık ve ruh hali faydaları göstermiş.

Ses Terapisi'nde ise, sesle şifanın, beyin dalgalarını değiştirdiğine, enerjik tıkanıklıkları serbest bıraktığına ve rahatlamaya neden olduğuna inanılan titreşimli sesler yaratmak için gonglar, tibet kaseleri ve akort çatalları gibi ses veya kutsal enstrümanları kullanılmaktadır. Bu terapinin, anksiyete ve uykusuzluk gibi rahatsızlıkları giderebileceğine, beyin dalgalarını senkronize edebileceğine ve hücrelerin titreşim frekanslarını geri yükleyebileceğine inanılıyor. 2017 yılında yapılan bir çalışmada, düşük frekanslı ses stimülasyonunun kullanımının fibromiyalji semptomlarında istatistiksel ve klinik olarak anlamlı bir iyileşme ile sonuçlandığını ve deneklerin hiçbir yan etki göstermediği kanıtlanmış. 

Orman Banyosu (Shinrin Yoku) ise Reiki gibi, Japonya'da ortaya çıkmış. Kendimizi bilinçli bir şekilde doğaya dahil etmenin bir uygulaması. "shinrin" orman, "yoku" ise banyo anlamına geliyor. Basitçe doğada olmak ve görme, işitme, tatma, koklama ve dokunma yoluyla doğayla bağlantı kurmak olarak tanımlanıyor. Yani ormana kalabalıklarla değil, mümkünse yalnız başınıza giderek, ya da grupla konuşmaksızın, duyulara dikkati getirip, doğayla bağlanma hali. Bir çok makaleye göre, Orman Banyosu aktivitelerinin kardiyovasküler fonksiyonu ve kan basıncını iyileştirebileceğini ve metabolizma, bağışıklık ve iltihaplanma üzerinde olumlu bir etkiye sahip olabileceği belirtilmiş.  Araştırmalarda, Orman Banyosu uygulamalarında, duygusal durumda önemli ölçüde iyileşme gözlendiği, kaygı ve depresyonun azaldığını kaydetti ve orman banyosunun fiziksel ve psikolojik sağlığı önemli ölçüde iyileştirebileceği sonucuna varılmış.

Ben dokunulan terapiler kadar, bu temassız terapilerden de zevk alındığını fark ettiğimden beri mümkün olduğunca uygulamaya çalışıyorum. Bir fırsat verin, keşfedecek çok şey var. 

Hikâyeyi paylaşmak için:
Nasıl?

Nasıl Kombin Yapılır?

Kombin Nedir, Ne Değildir?

Nasıl Kombin Yapılır?

İçimdeki Dünya bülteninde Nasıl? başlığı altında her sayıda nasıl yapılır, nasıl edilir, nasıl olunur sorularına cevap arıyoruz. Nasıl? köşemizin bu sayıdaki sorusu: 

Nasıl Kombin Yapılır? 

Erkek okurları başlıktan kaybetmeyelim, devam edin lütfen. Zira pembe rengi hangi çiçek deseniyle kombinleyelim minvalinde bir yazı olmayacak. İşimiz daha ziyade kombin yapabilmenin anlamı ve önemi. 

Küçük yaşlardan beri giyimle haşır neşir olduğumu söyleyebilirim. Ortaöğretim ve lise hayatımda dahi, nispeten özgürlüğe yer veren bir okulda olduğumdan, envai çeşit kombin yapmak için fırsatım oldu. Buna ayırdığım zamanı fark eden annem sık sık çıldırdı. Ben bazen akşamlarımı, bazen sabahlarımı buna ayırdım. Neyse ki genellikle eşyalarımı geceden hazırlayan sıkıcı insanlardan olduğumdan, fazlaca kafa yorduğum bu kombin serüvenim sürdürülebilir bir şekilde hayatıma dahil oldu. Artık biraz daha sakin olduğumu söyleyebilirim bu anlamda, ama içimde yatan kombin kraliçesi sürekli bir homurdanma halinde. 

Bir süredir evlerde otura otura zaten kombin hak getire, üzerimize iki birbirine uyumlu bir şey bile geçirip dışarı çıktıysak ne ala. Şahsen ben, taytıma ve spor tişörtlerime tutunmuş haldeydim. Biraz silkelenmek için gardıropların ve kombinlerin uzmanlarından Zeynep Erkan ile görüşmem gerekti, çok da işe yaradı. Bazı konularda destek almak, insanın kendisini ileriye taşıması için gerekli. Her şeyi kendimiz tek başımıza yapmak durumunda değiliz ve destek almanın önemini kendimize sık sık hatırlatırsak hayatımızdaki en küçük detaylardan en büyüklerine farklı deneyimlere de alan açmış olacağımıza eminim. 

Konumuza dönelim ve başlayalım hadi. Her zamanki gibi, kendi deneyimlerimden yola çıkarak derlediğim bir Nasıl köşesidir bu da.

1. Giydiklerimizin psikolojimize etkisini fark edelim.

Öncelikle giysilerimizin psikolojimizi etkilediğinin farkına varmakla başlayalım. 2012 yılında, ABD'deki Northwestern Üniversitesi’nde araştırmacılar, belirli giysiler giymenin kişilerin psikolojisini ve performansını etkilediğine kanaat getirmiş. Kıyafetlerin sembolik bir anlamı olduğu sonucuna varmışlar. Belirli bir anlamı olan bir giysiyi giydiğimizde, bu giysiler psikolojik durumumuzu etkileyebiliyor. Buna "örtülü biliş" deniyormuş. Buradaki anlamdan kasıt, bir hatırası olan giysi, belirli hisleri çağrıştıran giysiler, yazlık/kışlık kumaş vs. olabilir. Dolayısıyla giydiğimiz kombinlerin psikolojik durumumuza etki edebileceğini bilelim ve kabul edelim.

2. Dolabımızda bulunan her şeyi aralıklarla gözümüzün önüne serelim. 

İtiraf edin, o dolaplarda hiç giyilmemiş, etiketi çıkarılmamış, yıllardır yüzüne bakılmamış kaç parça eşya var? (Bunların dolaptan ayıklanması konusuna, yani detoks kısmına da başka bir bölümde geleceğiz elbet.) 

Her şeyinizi gözünüzün önüne alın. Bunu ara sıra yapın. Böylece, gerçekten çok kıyafetiniz varsa bunu fark etme imkanı da doğar. Hiç giyilmemişler ortaya çıkar. Belki bu giyilmemişler potansiyel kombin fırsatlarıdır zaten. Sürekli aynı şeyleri birbiriyle eşleştirmeye başladıysanız, bunu acilen yapmanız gerektiğini söyleyebilirim. Çünkü bir süre sonra, sürekli aynı parçalar içinde dönüp durmak (Cem Yılmaz değilseniz veya tamamen minimalist giyim tarzını takip etmiyorsanız), içten içe psikolojimizi de etkiliyor ve bizi dışarı çıkmaya dahi motive etmiyor olabilir. 

3. Nereye gidiyor olduğumuzu kendimize hatırlatalım. 

Giydiğimiz şeyin kendimizi, kimliğimizi ve hatta nasıl hissettiğimizi ifade etmenin bir yolu olduğuna şüphe yok. Giydiklerimizle aslında, başkalarının bizi nasıl algılamasını istiyorsak ve kendimizi nasıl görüyorsak onu yansıtmaya çalışıyoruz. Peki kendimize bir soralım; dışarı çıkarken üzerime geçirdiklerim gerçekten beni yansıtıyor mu? Sporcu bir insansanız, sadece spor giyinmek zorunda da değilsiniz. Ya da iş yerinde sadece ciddi kıyafetler giyen biri, her zaman kendisini o şekilde yansıtacak diye bir şey de yok. Kendinize başlangıçta iki soru sorun: Nereye gidiyorum? Ne yansıtmak istiyorum? 

4. Sizi mutlu ve keyifli hissettiren şeyler neler?

Önemli sorulardan biri de bu. Bunu genel anlamda kendinize hayat sorusu yapın derim. Çünkü gerçekten, sadece zorunluluktan yaptığımız şeyler, bir süre sonra her alanda sıkıştırmaya başlayabiliyor zihnimizi ve kalbimizi. 

Bu sorunun cevabını giyecekleriniz için özenle verin. Hangi kumaşlar sizi mutlu ediyor? O kumaşları birbiriyle kombinlemek size nasıl hissettirirdi? İçinde rahat hissettiğiniz, kendiniz hissettiğiniz desenler neler? Nereye gidiyorum ve ne yansıtmak istiyorum sorusuna vereceğiniz cevapta da, her zaman kendinizi keyifli hissettiren şeylerin etkisi olması çok olağan. Bunu göz önünde bulundurun, kombinleyeceğiniz parçalara bu gözle bakın. 

5. Önyargılarımızı rafa kaldıralım.

Resmen klişe bir cümle oldu ama tam bu şekilde belirtmek istedim. Kaldırın artık şunları ya. Kışın beyaz giyilmez, yazın ekose olmaz, baharda inek dağa kaçar, dağ yanar kül olur. Moda artık böyle bir şey değil. Moda aslında belki de gerçekten insanın kendine yakışanı giymesiydi ama bu da sonradan o kadar dillere pelesenk oldu ki anlamını yitirdi. 

Zihin özgür, beden özgür. Bu net! Beden özgür olunca, ne istediğini daha iyi ifade ediyor. Bir kaç bocalama yaşansa da, özgür bıraktığınız yerlerden bir süre zevk fışkırmaya başlayabilir. Bu sebeple rica ediyorum, kombinlerinizi yaparken bu ön yargıları da fark edin, eğer varsa. Evet demiyorum ki Aysel Gürel gibi, aklınıza ne esiyorsa üzerinize geçirip, onun da üzerine takıp takıştırın. Hoş onun da bir tarzı var kesinlikle ama, inanın çok daha farklı zevklerimiz olabilir. 

6. Dolapta nelerin eşleşebileceği konusunda bir simülasyon yapalım.

Bazen şöyle bir şey olabiliyor. Bir takım pantolonlar alınmış, bir takım etekler, şortlar alınmış, ancak bunların hepsi atıl duruyor ve kadınlar tek parça olan bir elbise, erkekler de kot-tişört ikilisine talim bir şekilde evden çıkmayı yeğliyoruz. Bunları hepsi biraz üşengeçlikten belki de. O yüzden dolaptaki altları ve dolaptaki üstleri ara ara, o sırada giymeyecek olsak bile eşleştirelim. Sonra günü geldiğinde o günkü psikolojimize hangisi uyuyorsa hoop üzerimize geçiriveririz. 

7. Düz renkler, desenler, dokular birbirine karışabilir. 

Genellikle 90’lar modasına hakim olan yaşıtlarım bilirler, biz resmen desenden ve karışıklıktan soğutulduk. Bir dönemin cezasını şu an çekmeyelim ve birbirine eşlenebilecek parçalara şans verelim. Çizgili bir kıyafetimizin içindeki renklerle kontrast olan başka bir desende kıyafetimiz de güzel bir kombine imkan sağlayabilir. Denemeden yargılamayın. Kombin işine yargısız bir şekilde yaklaşmak başarının anahtarı olabilir. Gerekirse fotoğraf çekin güvendiğiniz bir arkadaşınıza atın. Eğlenceli olur hem. 

Sözün özü, kombin işi, modayı bilmekten ziyade, giyen kişinin psikolojisi ve giyime yaklaşımından besleniyor bana sorarsanız. Siz kendinize özelsiniz, herkes gibi. İlham almak tabiiki mükemmel bir şey. Ancak sadece ilham alarak giyindiğimizde artık o kombinler bizim olmaktan çıkarak, bir kopyalama haline dönüşüyor. Halbuki kombin yaşayan bir şey. Beş sene önceki senin kombinlerinle, beş sene sonraki sen farklı olacak muhtemelen. O yüzden hep yargısız, açık bir zihinle gidelim dolabımızın önüne. Ve eğer her gün, istemesek de benzer şeyleri giyinme üşengeçliğine düştüysek, şimdi bir daha gözden geçirelim ve soralım. Nereye gidiyorum, ne yansıtmak istiyorum, neyden keyif alıyorum? 

Hikâyeyi paylaşmak için:
Şarkılarda Mindfulness

Moment

Balthazar'dan Bir Başyapıt

Bu sayının Mindfulness gözlem şarkısı: Moment. O kadar güzel bir şarkı ki, hem müziği hem sözleriyle. Dolayısıyla sadece bu şarkının sözlerinin tercümesiyle bırakıyorum sizi bu sayıda. Dinleyin, dinletin.

“I'm not in a hurry to

Stop living this illusion

And I don't even wanna know

How it's feeding my confusion

So can we take it all, this time

No need to start choosing

See baby ain't it fun to win

After so much losing"

Bu ilüzyonu yaşamayı sonlandırmak için acele etmiyorum. Bilmek bile istemiyorum, kafa karışıklığımı nasıl besliyor.

Bu sefer hepsini alabilir miyiz, seçmeye başlamaya gerek yok, görüyor musun bebeğim, o kadar çok kaybettikten sonra, kazanmak zevkli değil mi? 

“And anytime, anyhow

I'm living for this moment

But it means nothing without you

So why are you in a hurry to

Stop living this illusion”

Ve her zaman, her nasılsa bu an için yaşıyorum, ama sensiz hiçbir anlamı yok. Peki neden bu ilüzyonu sona ermesi için acele ediyorsun?

“After all there ain't nothing else

To build upon these ruins

Anytime, anyhow

I'm living for this moment

But it means nothing without you

Yeah you, Ooh

Free your mind, free your mind, Ooh

Free your mind, free your”

Sonuçta bu kalıntıların üzerine inşa etmek için başka bir şey yok. 

Her zaman, her nasılsa, bu an için yaşıyorum, ama sensiz hiçbir anlamı yok.

Evet sen, aklını özgür bırak, aklını özgür bırak…

Aklını özgür bırak, kendini özgür bırak…


“Every other mantra sounds

Like the next solution

See I come to you, you come to me

And so we'll preach our own conclusion”

Diğer tüm mantra sesleri bir sonraki çözüm gibi. Bak ben sana geliyorum, sen de bana, böylece kendi kapanışımızı gerçekleştireceğiz. 

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

YAZARLAR

İçimdeki Dünya

İçimdeki Dünya

İçimizdeki dünyaya yakınlaşabilir miyiz? Onu merakla keşfedebilir miyiz? Pratikler, ilhamlar, motivasyonlar ve şifa dünyasından haberler iki haftada bir posta kutunda!

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir