Duende

Aydınlıktan uzaklaşmaya yakın olsa da ışık parçalarının zihnimize dokunduğu bir başlangıçtan 84 dakika ve 18 şarkı geçtiğinde ulaştığımız nokta, özgürleşilmiş bir karanlık.

Aydınlığın içindeki karanlık

2000'lerde yükselişe geçen indie müzik sahnesiyle Baltimore, adını temize çekiyor.

Her şeye rağmen Baltimore

<img src="https://images.aposto.com/2021/2/2021-03-15T19:30:22.081Z_sm.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yakın dönemde Netflix'te gösterime giren Malcolm &amp; Marie'nin yönetmeni Sam'in, babası Barry Levinson'ın izinden mi gittiği yoksa onu mu kopyaladığı sorusuna bir cevap niteliği de taşıyan Diner (1982); izleyicileri 1959 yılının Baltimore'una ışınlıyor ve bir grup genç erkeğin büyüme öyküsünden bir kesit sunarak kadınlar, arabalar, futbol takımları, pop şarkıcıları, kahveler, sigaralar gibi ipucu kelimelerle tanımlanabilecek geç 50'lerden bir panorama sunuyor. Bir grup erkeğin bir kafede oturup saatlerce boş konuştuğu sahnelerin telifinin Tarantino'da olduğunu düşünüyorsanız bir de Levinson'a bakın. Sinema tarihinin en iyi büyüme öykülerinden biri olduğunu belirtmemize gerek bile kalmadığı kanısındayız.

Baltimore ile ilgili hikayeler