Henüz yirmilerini yaşayan altı yetenekli ve çok yönlü arkadaştan oluşan Black Country, New Road, 2020’lerin en sıra dışı gruplarından olacağını iki senede çıkardığı birbirinden harika iki albümle gösterdi.İlk albümleri For the First Time’la hızlı bir çıkış yakalayan grup, bir sene gibi kısa bir sürede ikinci albümlerini dinleyicileriyle buluşturdu. Ants From Up There, Black Country, New Road’un soluk kesici müzikal vizyonunu gösteren yılın en çarpıcı işlerinden biri.&nbsp;Grubun kurucu kadrosunda yer alan lead vokalist/gitarist Isaac Wood’un ayrılışının böylesine bir albümden birkaç gün önceye denk gelişi kuşkusuz hayranlarda hayal kırıklığına neden oldu. Öte taraftan, grubun Isaac’siz yola devam kararını tamamen yeni materyallerden oluşacak konserler ve potansiyel albümlerle duyurması cesurca ve takdire şayandı. Bu aynı zamanda grubun yaratıcı bir topluluk olarak kolektif üretiminin gücünü gösteren bir hamle olarak da ele alınabilir.Türkiye’de ilk kez 21 Ağustos Pazar günü İKSV’nin 50’nci yılına özel olarak düzenlenen Nick Cave &amp; the Bad Seeds konserinin açılışında izleyeceğimiz Black Country, New Road’dan Charlie Wayne’e aklımdaki soruları hayranlık perspektifinin dışında kalarak yöneltmeye çalıştım. Karşılığında da tıpkı müziklerinde olduğu gibi içten cevaplar aldım.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1660730246582.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.70" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Black Country, New Road, Fotoğraf: Holly Whitaker<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Şayet sizi tanımlayacak bir müzik türü varsa; ona post-punk mı, deneysel mi, yoksa art ya da post-rock mı demeliyim bilemiyorum. Zira müziğinize tamamen özdeş bir tür yok. Müzikal anlamda sahip olduğunuz eşsizliğinizin dinleyici üzerinde görece kısa bir sürede elde ettiğiniz etkiyi açıklayabileceğini düşünüyor musun?Başlı başına eşsiz bir müzik yapıyor muyuz bilmiyorum. Bence biz müzik tüketicileri olarak kendi jenerasyonumuzun deneyimleriyle şekillenmiş bir müzik grubuyuz yalnızca. Çevrimiçi dinleme deneyimiyle büyüdüğümüz için her tür müzik kulağımıza çalındı. Onları tüketme konusunda da “hesaplı” davranmak durumunda kalmadık. Bunca müzikle haşır neşir olunca da janrlar bir karışım içinde akışkan bir hâle geliyor. Bundan dolayı, (müziğimizi yazarken) en başından beri çok da kalın gözükmeyen (janr) sınırları arasında geçişler yapabilmemiz daha kolay oldu sanırım.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1660745831187.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.57" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Simon Monk tarafından tasarlanan tekli ve albüm kapak tasarımları<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yalnızca müziğinizde değil, aynı zamanda sağladığınız sanatsal deneyimde de çok fazla özgünlük var. Buna Simon Monk tarafından tasarlanan teklilerinizin ve albümünüzün kapak tasarımları, bir müzik grubu olarak sosyal medyadaki görsel kimliğiniz ve daha birçok şey dâhil. Bu sanatsal dönüşüm hakkında ne söylemek istersin? Isaac Woods’un gruptan yakın zamandaki ayrılığını da göz önünde bulundurduğumuzda bu dönüşüm BC, NR için yeni bir dönemin başlangıcını temsil ediyor mu?Görsel kimlik bizim için her zaman çok önemli oldu. Özellikle de grup hiçbir zaman üyelerinin kişilikleri etrafında merkezlenmediği için. Görsel kimliğimiz yarattığımız müzikle iç içe oldu daima, nihayetinde onu yüceltmeyi hedefledi. Simon’un sanatı ve sanatıyla birlikte kullandığımız çocukluk çizimleriyle müziğimizde keşfetmeye çalıştığımız sıcaklığı, nostaljiyi ve kırılganlığı yakalamak istedik. Üçüncü albümümüz için de böyle olacak ama öncelikle albümü yazmamız gerekecek. An itibariyle muhteşem dostumuz Ros Murray’le çalışıyoruz. Eminim ki sıradaki işimiz ne olursa olsun şu ya da bu şekilde o da bu sürece dâhil olacak.Türkiye’de ilk defa konser vereceksiniz. Burada hiç de azımsanmayacak sadık bir dinleyici kitleniz var. O klasik ve klişe soruyu sormayacağım. Müziğinizde anlattığınız hikâyelere böylesi içten karşılıklar almak müzisyenler olarak size nasıl etki ediyor?Doğrusunu söylemek gerekirse Türkiye'de bir hayran kitlemizin olması bana inanılması güç geliyor. Bu harika bir his ve her birimiz bunun hazırdan gelmediğini biliyoruz. Nick Cave konserine davet edildiğimiz için de hafiften afallamış durumdayız. Hepimiz o geceyi iple çekiyoruz. Coşkulu bir kalabalığın karşısına çıkmak sıra dışı farklar yaratan, bir konseri yüceltebileceği gibi mahvedebilecek de bir şey. Bence hepimiz buranın kültürünü içimize çekerek mümkün olan en uzun vakti geçireceğimiz için çok heyecanlıyız!<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1660730712810.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.17" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Black Country, New Road, Fotoğraf: Alex Ingram<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Son olarak, sizi karşımızda Black Country, New Road olarak görmemizi sağlayan, etkilendiğin albümlerden, filmlerden ya da kitaplardan birkaç tanesini paylaşır mısın?Grubun en müthiş taraflarından biri de hepimizin hafifçe farklı şeylerden etkilenmiş olması. Kesişim alanımız çok geniş ama son hâliyle müziğimizi daha çok şekillendiren şey ortak paydalarımızdan ziyade ayrıştıklarımız. Ayrıştıklarımız bir çekişme üzerine kurulu değil, yalnızca onlar sayesinde içinden seçim yapabileceğimiz çok daha büyük bir yaratıcı havuz elde edebiliyoruz. Şahsen, albüm yazım ve kayıt aşamasındayken bolca Sufjan Stevens, Olivia Rodrigo, Joyce Manor ve Wolf Parade dinlediğimi hatırlıyorum. Grupça da sıkça Arcade Fire, Big Thief, Arthur Russell ve Kanye West dinliyorduk. Kayıt stüdyosunda Luca’yı izlemiş ve filme bayılmıştık. Yine stüdyoda birkaç da kitap okumuştum. Bunlar James Baldwin’den çok sevdiğim Giovanni’nin Odası ve Haruku Murakami’den de kesinlikle nefret ettiğim İmkânsızın Şarkısı&nbsp;kitaplarıydı. Tekrar teşekkürler. Konserde görüşmek üzere!

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

Black Country, New Road, farklılıkların buluşmasından büyüyen ve türler arasında mekik dokuyan benzersiz müzikleriyle İstanbul'da! 

Kolektif yaratıcılığın parlak üyeleri: Black Country, New Road

Albüm:&nbsp;black midi, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/68z6MWYYNmvTcru1QMcYId?si=EjEx95GDQKSENUJ1dRqbug" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hellfire</a>Süre: 39 dakikaPlak şirketi: Rough Trade RecordsYayın tarihi:&nbsp;12 Temmuz 2022Kartonet:&nbsp;Hellfire, grubun kariyerindeki ilk konsept albüm olma özelliğine sahip. Bu bilginin yanına grubun tüm elemanlarının pandemide izole bir şekilde yazım sürecine dâhil olduğunu da ekleyeyim. Çok klişe gelse de söz konusu albümün konsepti ölüm. Bu, black midi’nin ölümü asla ciddiye almadığını anlamamızı sağlayacak sözlerin eşlik ettiği bir konsept. Kontrastları ve tahmin edilemezliği eline alan bu deli üçlünün Dangerous Liasions ya da 27 Questions gibi şarkılarını dinlerken David Cronenberg’in Crash&nbsp;öncesindeki akıl almaz harikalıklarını izliyormuş yanılsamasına kapıldım.Albümün başarısında grup üyeleri kadar büyük bir role sahip olan prodüktör Marta Salogni’den bahsetmek önemli. Salogni’yle önceki albümleri Cavalcade’ten John L&nbsp;şarkısının&nbsp;kayıtları sırasında tanışan black midi, bu ortaklıkla albümün hiperaktif dokusunu ortaya çıkardı.Albümün sözlerini ve müziklerini tamamlamış olarak stüdyoya gelen black midi üyeleri süreç sona erdiğinde yaşadıklarına inanmakta güçlük çekti. Salogni’nin direktifleri ve katılımıyla şarkıların iskeletleri sabit kalsa da önemli değişimler yaşandı. Bu uyum, ortak amaca hizmet etmenin değerini işitmemizi sağladı. Şarkılardaki değişimler, prova ve kayıt için geçen süre sadece 13 gün. Benim bu yazıyı okuduğunuz hâle getirmek için kafamda kurduğum gün sayısı neredeyse 10.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1660036264715.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">black midi, Hellfire<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? black midi’nin müziğini tanımlamaya çalışmak onları dinlemek kadar eğlenceli. Çünkü hiçbir tanım tam olarak sunulanın karşılığı değil. Hiperaktif mi dersiniz, fazla yetenek ve yaratıcılığın birleşimine eklenen alaycılık mı yoksa entelektüel birikimlerini her medyuma yansıtmaları mı emin değilim. Ancak bize Hellfire’da verdikleri müzik, her yerinden enerji ve zekâ akan bir anomali. Kendi diskografileri içinde tanımlamaya çalışırsak bu albümün Schlagenheim’la daha fazla bağı olduğunu söylebilirim. Schlagenheim&nbsp;gibi agresif ama temeldeki farkı daha esnek ve oyunlu bir iş. Tam da bu sebeple grubun bugüne kadar ürettiği en iyi albümle karşı karşıya olduğumuzu söylemek mümkün.&nbsp;Yirmili yaşlarının ilk yarısına varmayan grup elemanları, başta vokallerden sorumlu Geordie Greep olmak üzere ne kendilerini ne de anlattıkları hikâyeleri ciddiye almadıkları bir akışa sahip. Bunu Greep’in albümle ilgili söylediği “Cavalcade&nbsp;bir dram filmiyse Hellfire&nbsp;epik bir aksiyon filmi. Albümde anlattığımız insanlar aşağılık ve yüzlerine tükürülesi insanlar. Onları daha da egzajere etmek için uğraştım çünkü bu bir gereklilikti. Cehenneme de inanmıyorum ama tüm o eski aptallıklar albüme ve şarkılara yakıştı.” sözlerinden anlamak mümkün.Geordie Greep sadece albümün yazım sürecinde şarkı sözleriyle öne çıkmadı. black midi’nin tam olarak nasıl tanımlayacağıma emin olamasam da tiz bir alarm sesini andıran gitar tonunu bu albümün alametifarikalarından yaptı. Özellikle albümün ilk yarısında yer alan Sugar/Tzu ile Welcome to Hell&nbsp;bunun en iyi örnekleri.Albümden The Race Is About to Begin şarkısı, grubun hem tüm albümlerini hem de gelecekte yapacağı potansiyel işleri tek potada eriterek öne çıktı. Şarkının giriş riff’inde, Minutemen'in Double Nickels on the Dime albümünden Viet Nam&nbsp;şarkısının girişi kullanıldı. Grubun kalbi olan davulcu Morgan Simpson, aksak ritimleri, atakları, zilleri piyano akorlarına göre kombinlediği partisyonlarıyla dinleyicinin şarkıya eşlik edemeyeceği karmaşık bir yol çizdi. Grubun kalanının performansları da Simpson’ı ileri taşıyınca devasa bir katarsis ortaya çıktı. Özellikle şarkının ikinci yarısındaki duygu değişimi grubun geleceğine dair merakı da arttırıyor diyebiliriz.Benzer işler:&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Captain Beefheart, Trout Mask Replica&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Slint, Spiderland</li></ul>

black midi’nin yeni albümü Hellfire, her yerinden enerji ve zekâ akan bir anomali.

Ciddiyetsizliğe davet

Albüm: Interpol, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0P1hdnE62qqoPJZYIZSZn2?si=nQ-y23IrT9We5n0BfV8lpw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Other Side Of Make-Believe</a>Süre: 45 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Matador RecordsYayın tarihi:&nbsp;15 Temmuz 2022Kartonet:&nbsp;Cool&nbsp;kelimesinin müzik dünyasında karşılığını arıyorsak gideceğimiz en güvenli limanlardan biri Interpol olabilir. Tamamı pandemi sürecinde yazılan ve kaydedilen yedinci stüdyo albümleri The Other Side Of Make-Believe de bu duruşlarının bir devamı olarak gün yüzüne çıktı.&nbsp;The Other Side Of Make-Believe, Interpol’ün 20 yılı aşkın kariyerlerinde bir arada vakit geçirerek yazmadıkları ilk albüm olma özelliğine sahip. Yazım sürecine Paul Banks Edinburgh’tan, Daniel Kessler İspanya’dan ve Sam Fogarino da Georgia eyaletindeki Athens şehrinden katıldı. Bu mesafeli birliktelik, albüme olumsuz etki vermekten ziyade üç müzisyenin de daha özgür olmasına olanak sağladı. Bir yıllık uzaktan çalışmanın ardından önce Catskills’te bir araya gelen üçlü, şarkılara son hâlini verdi. Ardından Interpol ve El Pintor albümlerinde prodüksiyon masasında yer alan Alan Moulder ve Flood’la bir kez daha çalışmak için Kuzey Londra’nın yolunu tuttu. Prodüktör ikili, grup elemanlarından gelen farklı materyalleri bir potada hem eritmeyi hem de ortaya çıkan müziğin Interpol gibi tınlamasını sağladı.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1658319913193.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Interpol, The Other Side Of Make-Believe<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? Interpol’ün yaptığı bir albüme pozitif ve/veya hayata karşı umut tazeleyen bir iş diyeceğimi tahmin dahi edemezdim ancak The Other Side Of Make-Believe böyle bir albüm. Yine de Interpol diskografisinin en güçlü albümlerinden biri değil. Hit potansiyeli olan şarkılar da olmadığından albümün dinleyiciyi direkt yakalaması zor. Fakat birkaç dinlemenin ötesine geçildiğinde suyun derinleştiğini, albümün müzikal katmanlarının belirginleştiğini fark etmek mümkün. İlk iki tekli olan&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=-x1PMuD4ewk" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Toni</a>&nbsp;ve <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=3JuWMu6Adbw" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Something Changed</a>&nbsp;için çekilen kısa film tadındaki kliplerde Interpol’un derin sulardaki dünyası var.Grubun diskografisi ele alındığında 2014 tarihli El Pintor sonrasındaki sadeleşme aşikâr. Bu sadeliğin The Other Side Of Make-Believe’deki temel direkleri gitarist Daniel Kessler ile davulcu Sam Fogarino. Paul Banks, bir önceki albümle birlikte çoktan hem söz yazımında hem de vokalinde ulaşabileceği noktaları keşfedip onları sadeleştirmeye başlamıştı.&nbsp;Albümün adını sözlerinde ağırlayan Passenger, bir davulcunun dikkat çekmeye ihtiyaç duymadan şarkıyı nasıl öne taşıdığının en etkileyici örneklerinden. Kişisel yorumlar yerine odağımı objektif noktalara çekmeye çalışsam da bazı şarkılarda bunu başaramadığımı söylemem lazım. Bu albümün ve grubun El Pintor’la başlayan süreçte yaptığı en etkileyici parçanın Gran Hotel olduğu fikrindeyim. Paul Banks’in tekrara dayalı ama etkileyici sözlerini zirveye taşıyan kişi Daniel Kessler’dan başkası değil. Tıpkı Fogarino’nun Passenger’da yaptığı gibi öne çıkma hırsı yok. Şarkıda sade ama zekice dokunuşları var. Özellikle 03:45 sonrasını kulaklıkla ve mümkünse yüksek sesle dinlemenizi öneririm.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“So close on taking notes on my brain&nbsp;Will you be faithful, will you be my origin?&nbsp;All this is obsolete gardens are burning&nbsp;'Cause I'll do anything to know you're here again”</blockquote>Interpol, Gran HotelBenzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The National, Boxer</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Sound, Jeopardy&nbsp;</li></ul>

The Other Side Of Make-Believe’de birkaç dinlemenin ötesine geçildiğinde suyun derinleştiğini, albümün müzikal katmanlarının belirginleştiğini fark etmek mümkün.

Derinlik sarhoşluğu

Albüm:&nbsp;Angel Olsen, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/02R7PREL8nCr02CEYLy7YH?si=f1b664fce6274103" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Big Time</a>Süre:&nbsp;46 dakikaPlak şirketi:&nbsp;JagjaguwarKartonet:&nbsp;Kariyerinin tamamında hem kırılgan hem de güçlü bir insan imajı çizen Angel Olsen’ın zihinsel olarak kendini en özgür hissettiği yerdeyiz. Olsen 2020 yılında, kuir kimliğe sahip olduğunu ailesiyle paylaştıktan çok kısa bir süre sonra önce babasını, ardından da annesini kaybetti. Travma etkisi yaratabilecek bu kayıpların karşısında ne kadar güçlü ve yaratıcı biri olduğunu anlama şansı bulduk. Hem açılma hem de yas sürecindeki en büyük destekçisi olan partneri Beau Thibodeaux ise Angel Olsen’ın ve dolayısıyla Big Time’ın ilham kaynağı. Bu ilhamı albümle aynı adı taşıyan bir kısa <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=urC7dcimES0" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">filmle</a> izlemek de iç ısıtan bir dokunuş.Önceki albümlerinde olduğu gibi bu albümdeki her şarkıda da Angel Olsen imzası var. Prodüksiyon koltuğunda yer alarak Olsen’a eşlik eden isim Jonathan Wilson. Father John Misty diskografisine kattıklarıyla rüştünü ispat eden Wilson’la Olsen sanki uzun zamandır birlikte çalışıyormuşçasına bir uyum yakalamış. Wilson’ın kendi istekleri yerine albümün vadettiklerini Olsen’a doğru aktarabilme becerisi taktire şayan. Bunu Dream Thing ve Go Home şarkılarında deneyimlemek mümkün.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655978578023.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Angel Olsen, Big Time<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? Okumakta olduğunuz bu yayında yazmaya başladığımdan beri “benzer işler” kısmında en çok adını ve işlerini geçirdiğim müzisyen olan Angel Olsen’ın yeni albümü için olan heyecanım aradan geçen 20 günde azalmak bir yana dursun, katlanarak arttı. Olsen’ın kariyerini ele aldığımızda Big Time, ikinci döneminin içinde diyebilirim. Half Way Home’dan All Mirrors albümüne kadar geçen sürede daha minimal işler üreterek dinleyicisinin beğenisini kazandı. All Mirrors’la birlikte daha kapsamlı ve katmanlı üretimlerin içine giren Angel Olsen, bu albümde dinleyicisine iki döneminden de kesitler vererek değişime ortak etti. Albümdeki favorim Ghost On ve Through the Fires’taki yaylılarla gitarın uyumu için bu kaydın imzası diyebilirim.Önce kendisine ardından çevresine açılmayı başaran bir anlatıcının yasına ev sahipliği yapan albüm, Olsen’ın kariyerindeki en içe dönük kayıt olarak tanımlanabilir. Derinlerine kadar kazıyor hissettiklerini ve düşündüklerini. Ne demesi gerektiğiyle değil, ne demek istediğiyle ilgileniyor, belki de kelime oyunlarının peşine düşmeden cesur bir kadının güncesi demeliyiz dinlediğimiz materyal için. Zihninize Angel Olsen’ın rehberliğinde, akşam serininde denize karşı oturmuş ve yaşadıklarını hatırlarken arkasında bıraktığı yolun bilinci hâkim. Geriye kalan his, albümün özünde yer alan ve ne olursa olsun kendin olabilmenin verdiği huzur.- I can't say that I'm sorry&nbsp;When I don't feel so wrong anymore&nbsp;I can't tell you I'm tryin'&nbsp;When there's nothin' left here to try forAngel Olsen, All the Good TimesBenzer işler:&nbsp;<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Cate Le Bon, Mug Museum&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Soccer Mommy,&nbsp;Color Theory</li></ul>

Angel Olsen'ın son albümü Big Time, kelime oyunlarının peşine düşmeyen cesur bir kadının güncesi olarak karşımızda.

Bir yas güncesi

Albüm: Florence + The Machine, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4ohh1zQ4yybSK9FS7LLyDE?si=01efa54ef4dd4cb1" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dance Fever</a>Süre: 47 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Polydor RecordsKartonet: Dance Fever, Mart 2020’de kayıtlarına başlanması planlanırken hepimizin unutmak istediği günler yüzünden ertelenen bir albüm olarak müzik dünyasında yerini aldı. Kayıt sürecinin en zorlu süreci lojistik aşamaydı. Hayatını Londra’da sürdüren Florence Welch, bu kayıt için New York’a ekipmanlarından daha fazlasını taşıdı.&nbsp;Hayatta kalma endişesini ve lojistik sorunlarını geride bıraktıktan sonra kayıt sürecine zihnen geri dönen Welch, albümü 14. ve 17. yüzyıl arasında Avrupa’da etkili olan dans vebasından esinlenip isimlendirerek tamamladı. Tabii, albümün esin kaynağı sadece dans vebası değildi. Gotik romanlardan ve başta The Wicker Man olmak üzere Midsommar ve The VVitch gibi filmler de Dance Fever’ın ilham kaynakları arasında.Florence Welch, müzik eleştirmenlerinden yüksek puanları toplarken albüm de listelerde yukarı tırmandı. Birleşik Krallık listesine zirveden girdi. Bu noktada albümün yazım aşamasında Welch’in en büyük yardımcısı ve müzik insanı Jack Antonoff’a da değinmek gerekir. Lorde ve Lana Del Rey gibi isimlerle yaptığı çalışmalarla tanınan Antonoff, albümün ilk yarısına silinmeyecek bir imza bıraktı. Girls Against God, bu katkıyı en net duyabileceğimiz şarkı. Search and Destroy yorumlamasına "Welch’in Iggy Pop ve The Stooges hayranlığını resmiyete dökmesi," diyebiliriz. Welch, bu şarkıya kattığı yorumla köküne duyduğu saygının yanında ne kadar özgün ve yetkin bir müzisyen olduğunu da gösterdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654197664494.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Florence + The Machine, Dance Fever<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?:&nbsp;Albümün duruşunu bir şarkıyla özetlemek gerekse buna en büyük aday King olurdu. Şarkının albümden ilk tekli olarak şubat sonunda dinleyiciyle buluşması tesadüf değil. Florence Welch, bu şarkıda önce bir insan ve ardından bir kadın olarak karşılaştığı adaletsiz tutumları kararlı bir nezaketle anlatmaktan geri durmadı. Bu sayede de döneminin en güçlü seslerinden ve anlatıcılarından biri olduğunu tekrar gösterdi.&nbsp;Free’de kendi zihni tarafından parmaklıklara hapsedilse de özgürlüğünün engellenmeyeceğini, Dream Girl Evil’da "hayal edilen kadın" olmak gibi bir sorumluluğa kimsenin maruz kalmaması gerektiğini paylaştı.Aşkına yenik düşmektense onunla nasıl yaşaması gerektiğine çare aradığı ve kadın olmanın perspektifini dolambaçsız yollardan aktardığı My Love, mesaj yoğunluğunun yanında müzikal olarak da albümün en dikkat çeken şarkılarından biri. Yüksek tempolu pop ritimlerinin arkasına eklenen koro kısmında tüyleri diken diken eden bir atmosfer var. Albümün prodüktörlerinden biri olan Glass Animals’tan Dave Bayley’nin gitarıyla yaptıkları da Florence Welch’in performansının güçlendirdiğini söyleyebiliriz.&nbsp;Sanatçı, Dance Fever boyunca şifayı cevaplarda değil, sorularda aramayı tercih etti. Bu sayede de ortaya çıkan sonuç hem subjektif hem de objektif bir farkındalığın ürünü.&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">What strangе claws are these scratching at my skin? I nеver knew my killer would be coming from within</blockquote>— Florence + The Machine, KingBenzer işler:&nbsp;Emmylou Harris, Wrecking Ball &amp; Angel Olsen, Burn Your Fire For No Witness.

Florence + The Machine’in yeni albümüyle 14. yüzyıl çılgınlığına bir yolculuk.

Vebaya karşı şifa

Albüm:&nbsp;Harry Styles, Harry’s HouseSüre:&nbsp;42 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Columbia Records &amp; Erskine RecordsKartonet:&nbsp;Solo kariyerinin üçüncü albümü Harry Styles’ın kendini tamamıyla kabul ettirdiği iş olabilir. Albümde beraber çaldığı Kid Harpoon ve Tyler Johnson’la prodüktörlüğü paylaşması işitsel olarak da fark ediliyor. Ortak kararlarla ilerlenmiş olsa da birbirinden farklı perspektiflere sahip müzik insanlarıyla çalışmak Harry’s House’un önceki iki albüme göre farklı bir yer edinmesini sağlıyor. Elbette sadece prodüksiyon aşamasıyla değerlendirilmesi doğru olmaz.&nbsp;Bu farkın en bariz örneği, albümün çok sayıda melodiye sahip olması. Fine Line’da da melodiler yer yer dikkat çekmişti. Ancak bu albümün içindeki şarkıların, birkaç istisna haricinde, farklı motifleri ayrı ayrı entegre edebilmesi yoğun bir emeğin takdir edilesi başarısı. Örnek olarak Grapejuice’a bakmanızı öneriyorum.Albümün ismi, en az içindekiler kadar ilgi uyandırıcı bir çalışmanın sonucu: Harry Styles’ın üretim aşamasında esinlendiği insanlara direkt referans vermesiyle ortaya çıkıyor. Apple’a verdiği bir röportajda albümün isminin Haruomi Hosono’nun 1973 tarihli Hosono’s House albümünden geldiğini söyleyen Harry, cümlesini şöyle tamamlıyor:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Haruomi’nin albümünü dinlediğimde, buna bayıldım. Harry’s House isminde bir albüm kaydetmek gerçekten eğlenceli olacağını biliyordum.</blockquote>Styles’ın referansları bununla sınırlı değil. Joni Mitchell’ın 1975 tarihli The Hissing of Summer Lawns albümünde Harry’s House / Centerpiece&nbsp;isimli bir şarkısı var. Hâliyle albümün ismi açıklandıktan sonra Mitchell’ın vereceği tepki merak konusu oldu. Harry Styles’ın, Joni Mitchell’le iletişimine dair bir bilgimiz yok. Elimizde sadece Mitchell’ın attığı sade ve şık tweet'i var.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/5/1653645872994.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.74" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Joni Mitchell'ın Harry'nin albümü için attığı, "Albümün ismini sevdim," yazan tweet<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?: Harry Styles, hem şarkı yazarlığı hem de canlı performans kabiliyeti sayesinde solo kariyeriyle onu müzik sahnesine kazandıran grubu geride bıraktı. Bunu da sadece üç albümlük bir süre zarfında gerçekleştirdi.&nbsp;Kariyer çizgisine bakıldığında 1990’ların ilk yarısına damga vuran Take That grubundan ayrılıp solo kariyeriyle eşsiz bir başarıya ulaşan Robbie Williams’la olan benzerlikleri Harry’s House’u dinlerken iyice fark edilecek noktaya ulaşıyor. İlk iki albümünde Adore You&nbsp;ve Watermelon Sugar haricinde dünya çapında bir hit bulmakta yer yer zorlandığını dile getirebilirim. Bu aslında olumsuz bir yorum değil. Keza Robbie Williams’ın en çok eleştirilen noktası hitleri haricinde diskografisinin ortalama altı şarkılarla dolu olması.&nbsp;Harry Styles’ın her şarkısı belli bir seviyenin üstünde. Ancak Harry’s House’un çıkış parçası As It Was, Robbie Williams’ın Angels’ı gibi bir hit olmaya çok yakın. Belki de oldu bile.&nbsp;Albüm öncesi verdiği son büyük konser olan Coachella’da dinleyicilerden gelen reaksiyon da bunu destekleyen bir argüman.&nbsp;Harry Styles’ın önceki albümlerini ele aldığımızda Harry’s House’un bir nebze daha dingin olduğunu söylemek mümkün. Bunun en net göstergesi Little Freak’le başlayan albümün ikinci yarısında akustik gitarın öne çıkması. Bu sayede şarkıların dinleyiciye dokunması için gerekli alan sağlanmış. Bu tutumdan ayrışan tek şarkı Cinema. Onun gitarlarında da John Mayer var. Gitarlar haricinde Jamiroquai’ı andıran baslar ve synth'lerle dans etmemek mümkün değil. Şarkının iniş çıkışlarında süzülmek için ikinci verse’i oldukça ideal. Hadi koşup sarılın albüme.Benzer işler: Robbie Williams, Life Thru A Lens&nbsp;&amp; Halsey, Manic.

Harry Styles’ın Haruomi Hosono’nun 1973 tarihli Hosono’s House albümünden ilham alan müzikal evine hoş geldiniz.

42 dakikalık bir ev ziyareti

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Belki de Yunanlılar bu “taşkın” ve mükemmel hayatı kutlamak için sanata ihtiyaç duymuştu. Ama o zaman neden basitçe yaşayıp gitmek varken hayatı kutlama gereği duydular ki? Kutlama böylesine dört dörtlük bir hayata ne katar ve neden bir şey katması gerekir?&nbsp;</blockquote>— Adam Phillips,&nbsp;Yasak Olmayan Hazlarİki zorlu senenin üstüne dünya yeni yeni kendine gelmeye ve eski alışkanlıklarını hatırlamaya başladı. Bu süre boyunca birçok yeni grupla tanıştık ve hayranı olduğumuz pek çok grupla aramızdaki bağı kuvvetlendiren albümler dinledik.&nbsp;Ancak festivale gitmek, sahnedeki performansa canlı şahitlik edebilmek çok farklı bir doyum.&nbsp;Festivaller, müzikseverler için bir nevi hayatı kutlama gerekliliğinin yansıması.The Wolf of Wall Street’te Leonardo di Caprio’nun partilediği sahneyi hatırlarsınız belki. Aşağıdaki festivallere gitme fırsatı yakalayanlar olursa o sahneye yakın hislerle buluşacağına eminim. İyi eğlenceler.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652959702280.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Rock en Seine<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Adı:&nbsp;Rock en Seine Nerede?:&nbsp;Paris, Fransa Ne zaman?: 25-30 Ağustos☀️ Neden gidelim?: Beş geceye yayılacak Rock en Seine'de merak uyandırmayan tek bir grubu dahi yok. Benzer müzik türünden peş peşe isimleri programa dizmektense farklı janrlardan bir seçki oluşturmaları sundukları en büyük değer. Punk sularında kendinizi kaybederken birkaç saat sonra Arctic Monkeys'le jölelediğiniz saçınızı telefon kameranızdan tarayabilirsiniz. Ya da Kraftwerk’i canlı izlemenin vereceği tatmini sonraki gün Stromae’nin teatral performansıyla ileri taşımakta zorlanmayabilirsiniz.&nbsp;👀 Kimler var?: Nick Cave &amp; the Bad Seeds, Rage Against the Machine, Arctic Monkeys, Run the Jewels, Stromae, Kraftwerk, Fontaines D.C., Tame Impala, Squid, IDLES, Parcels, AURORA, The Blaze, London Grammar, DIIV, La Femme.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652960473420.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">NOS Alive<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Adı: NOS Alive Nerede?: Oeiras, Portekiz Ne zaman?: 6-9 Temmuz☀️ Neden gidelim?: NOS Alive, hem her sene kürasyon olarak üzerine eklediği programı hem de okyanus kıyısındaki eşsiz lokasyonuyla sıradan bir festival deneyiminin çok daha ötesinde. Bununla birlikte festivalde çok fazla ülkeden müziksevere denk gelmek mümkün. Sebebi de Avrupa standartlarında fazlasıyla uygun bilet fiyatı politikası. Bu yılki programa baktığımız özellikle akşamın ilerleyen saatlerinde sahneler arası depar atıp saniye hesabı yapmak şart.&nbsp;👀 Kimler var?: The Strokes, Florence + The Machine, Metallica, The War on Drugs, Stromae, Alt-J, Jorja Smith, Fontaines D.C., Jungle, Balthazar, HAIM, St.Vincent, Parcels, Phoebe Bridgers, Nilüfer Yanya.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652960754422.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Øyafestivalen<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Adı: Øyafestivalen Nerede?: Oslo, Norveç Ne zaman?:&nbsp;9-13 Ağustos 2022☀️&nbsp;Neden gidelim?: İskandinavya topraklarında bir müzik festivaline katılma hayali kurmayan az sayıda müziksever vardır. Øya'nın özenli müzik programının yanında Oslo'nun her daim bulutlu havası eşliğinde gri tonlu bir festival deneyimi yaşamak da oldukça cazip. Tabii bunun yanında üzücü bir gerçek de var: Festivalin bilet fiyatları, Avrupa ortalamasının çok üstünde. Ekstra motivasyon arayanlar programdaki Gorillaz, Michael Kiwanuka, Florence + The Machine, &nbsp;Little Simz, Sons of Kemet ve memleketinde Kings of Convenience'i canlı dinleme fırsatını kullanabilir.&nbsp;👀&nbsp;Kimler var?: Gorillaz, Nick Cave &amp; the Bad Seeds, Florence + The Machine, Little Simz, Suede, Parquet Courts, AURORA, Michael Kiwanuka, Emilie Nicolas, Altın Gün, Sons of Kemet, JARV IS..., Kings of Convenience, Yard Act.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652960825594.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Latitude Festival<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Adı: Latitude Festival Nerede?: Henham Park ya da Beccles — tercihi size bırakıyorum —, Birleşik Krallık Ne zaman?:&nbsp;21-24 Temmuz☀️&nbsp;Neden gidelim?&nbsp;Hemen her bölgesinde farklı türleri birleştirdiği kendine has festivaller düzenlemeyi başaran Birleşik Krallık'tan tek bir müzik etkinliği seçmek zor. Ancak kutsal topraklarda bir festival deneyimi yaşayarak 2022 yazını geride bırakma düşüncesindeyseniz Latitude gözleri kamaştıran bir programa sahip. Büyük sahneleri doldurmaya alışkın gruplarla, büyük sahneleri yakın bir gelecekte dolduracak grupları harmanlaması bunun en temel sebebi. Ayrıca İrlandalı grup Fontaines D.C.’nin çıkardığı harika albüm Skinty Fia’yı Birleşik Krallık sınırları içinde dinlemek de cabası.👀&nbsp;Kimler var?:&nbsp;Foals, Snow Patrol, Little Simz, Lewis Capaldi, Groove Armada, Phoebe Bridgers, Manic Street Preachers, Fontaines D.C., Kae Tempest, Curtis Harding, Nilüfer Yanya, Hurray for the Riff Raff, Self Esteem.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652961023825.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Pohoda Festival<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Adı: Pohoda Festival Nerede?:&nbsp;Trencin, Slovakya Ne zaman?:&nbsp;7-9 Temmuz 2022☀️&nbsp;Neden gidelim?&nbsp;Rock’n Coke’a veda etmenin hüznünü aradan geçen 9 yılda atamadıysanız Pohoda'yı radanıza almanızda fayda var. Slovakya’nın başkenti Bratislava’ya bir buçuk saat mesafede, ülkenin kuzeybatısında konumlanan Trencin şehrinin tıpkı Hezarfen gibi kullanılmayan bir havaalanında gerçekleşen festivalin her geçen sene daha da değerli hâle gelen bir programı var. Üç günlük festivalin öncesi ya da sonrasına kısa bir Viyana turu da ekleyerek seyahat sebeplerini artırmak da bir opisyon.👀&nbsp;Kimler var?&nbsp;Nick Cave &amp; the Bad Seeds, Libertines, Metronomy, Black Pumas, Wolf Alice, ZHU, Noga Erez, Floating Points, Snail Mail, Molchat Doma, Kevin Morby, Black Midi, Kokoroko, The Comet Is Coming, Shame, Squid, Yves Tumor.

Radarımızda 2022 yılının yaz aylarında Avrupa’nın dört bir yanında gerçekleşecek müzik festivalleri var.

Yılın en güzel dönemi: Müzik festivali mevsimi

Albüm:&nbsp;Arcade Fire, WESüre:&nbsp;40 dakikaPlak şirketi: Columbia RecordsKartonet:&nbsp;Albümün isminin geldiği Yevgeni Zamyatin imzalı distopya klasiği Biz, albümün yapım sürecinin denk geldiği pandemiyi ve sonrasındaki ayrılığı ne kadar da net bir şekilde tanımlamış. 2019 yılında kayıtlarına başlanan WE’de Win Butler’ın besteci kimliğinin daha da öne çıktığını dile getirebiliyoruz.&nbsp;Pandemi öncesinde Age of Anxiety ve End of the Empire’ların kaydını tamamlayan grup, prodüktör olarak da Nigel Godrich’le çalışmaya başladı. Böylelikle evlere kapandıkları dönem onlar için bir kazanca dönüştü. Bu süreçte Win Butler, en az birkaç albüm yapacak kadar materyal yazıp kaydetti. Uncondition’lar bu sürecin ürünleri olarak WE’de yer buldu.&nbsp;Arcade Fire’ın kurulduğu günden beri grupta yer alan ve grubun asıl yaratıcısı olarak tanımlayabileceğimiz kardeş Will Butler, albümün kayıtları tamamlanır tamamlanmaz gruptan ayrıldığını açıkladı; karar, hemen her müzikseverde şaşkınlık yarattı. Nitekim grup aile şirketi(!) gibi dursa da Will Butler’ın ayrılmasının temel sebebi yeni heyecan arama isteğiydi.Albümün dikkat çeken noktalarından biri de kapağı. Kapakta Agnes Varda’yla yaptığı Faces Places filmiyle ününe ün katan JR’ın imzası var. Gözün kırılan ışık sebebiyle sunduğu renklerin, albümün müzikal tarafta sunduklarına eşlik ettiğini söylemek mümkün.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/4/1652338336016.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arcade Fire, WE<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?: Arcade Fire, her albümünde kendi sınırlarının farklı bir köşesini keşfetmeyi tercih etse de onları Arcade Fire yapan müzikal kimlikten uzaklaşmadı. WE’de, yer yer The Suburbs’e göz kırpmalar ve Everything Now’la yakınlaşmalar mevcut.Albüm müzikalite olarak dikkat çeken bir farklılığa End of the Empire IV (Sagittarius A*)’daki saksofon bölümleri dışında sahip değil. Yüksek tempo, neşeli, bol&nbsp;synth’li, akustik gitarın hayati önem taşıdığı formül aynen uygulanmış. Bunlar&nbsp;WE’nin tekdüze bir iş olduğunu işaret etmiyor elbette. Özellikle Reflektor’la uzak ara zirveye ulaştığını düşündüğüm lirik yazımındaki mahirliğine yeni bir boyut katan Win Butler’ın bu albümün alacağı övgülerde derinlikli sözlerinin önemli bir yeri var. Tıpkı en büyük ilham kaynaklarından biri David Bowie’nin de yıllarca başardığı gibi.İçinde bulunduğumuz zamana bilim insanları dahi "İnsan Çağı" demeye başladı. &nbsp;Nitekim insanın olduğu yerde kusurlar da var. Arcade Fire’a referans vererek içinde bulunduğumuz zaman dilimine rahatlıkla&nbsp;"Anksiyete Çağı" diyebiliriz. Hatta genelden özele gidip "Anksiyete Çağımız" dersek daha iyi tanımlar belki — denemek lazım.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Her şey bittiğinde tekrar yapabilir miyiz? Her şey bittiğinde tekrar yapmak ister miyiz?</blockquote>— WE, Arcade FireBenzer işler: Andrew Bird, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6TqAnRWjGY3ztfajmS0HSG?si=scmTnVN9QFKFfRn6huERgg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Are You Serious</a> &amp; Grizzly Bear, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6FIFqclBriPCb0SjWDaHIk?si=cb8fc96794664a90" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Veckatimest</a>.

Arcade Fire’a referans vererek içinde bulunduğumuz zaman dilimine rahatlıkla anksiyete çağı diyebiliriz. Nitekim yeni albümleri WE’yle yaşanılan karşılaşmalar tam da öyle.

Anksiyete çağı(mız)

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Senin ihanetlerin yüzünden neden böylesine acı çektim, bilmiyorum, daha doğrusu nedenini biliyorum, ama neden böylesine acı çektiğimi sana anlatabilmek için seçmem gereken sözcükleri bilemiyorum.</blockquote>— Vladimir Nabokov, İnfaza ÇağrıAlbüm:&nbsp;Fontaines D.C., Skinty FiaSüre:&nbsp;44 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Partisan RecordsKartonet:&nbsp;NME’in, Fontaines D.C. için yaptığı “jenerasyonunun grubu” tanımı zihnimi terk etmedi albümün 44 dakikalık süresinde. IDLES başta olmak üzere birçok grubun açılışını yaparak başladıkları kariyerlerindeki en büyük şanslarından biri, türü tanımlayan prodüktör Dan Carey’e sahip olmaları. İrlandacadan "geyiğin laneti" olarak çevirebileceğimiz albümün ismine Carey, özellikle gitarlardaki dokunuşlarıyla karanlığın lanetini de ekledi.&nbsp;Skinty Fia’nın türdaşlarına yakın noktaları olsa da belirgin ayrışmaları da var. Kendine has tarafları oldukça baskın. Albümde lineer bir yükseliş var. Her şarkı, diğerinin bıraktığı yerin üstüne ekleyerek yolculuğu heyecanla birleştirmeyi görev edinmiş gibi. İşitsel olarak 1940’lı yıllardan The Maltese Falcon ya da Out of The Past gibi bir film noir örneği — belki de music noir diyebiliriz.Albümün kendine has olmasının temel örneklerinden biri de The Couple Across The Way’in tamamının akordeon-vokal birlikteliğiyle ilerlemesi. Albümdeki diğer 9 şarkının yanında tamamen farklı bir çizgide yer alması müzikal çeşitlilik bakımından hoş dursa da görece bağlantısız hissedilmeye de açık. Bu durumun sebebi, grup elemanlarının Skinty Fia’yı iki parçadan oluşan bir albüm olarak yapmak istemeleri. Amaçlarına ulaşsalardı albümün diğer yarısında The Couple Across The Way gibi İrlanda müziğinden ilhamını alan şarkılar duyacaktık. Şimdiki hâli bir ön gösterim tadında.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/3/1651676070692.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fontaines D.C., Skinty Fia<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?: Skinty Fia, hem siyasi hem müzikal hem de edebî olarak bir kütüphane âdeta. Vladimir Nabokov’dan James Joyce’a, Oasis’ten İrlanda’nın son 30 senedeki siyasetine, kısaca öteki olmaya karşı bağırmak tercih sebebi. Albümün kapağında yer alan renk paletindeki kızıl karanlığı müziklerinde de bulmak mümkün.Albümün içinden herhangi bir şarkıyı öne çıkarmak çok zor. Ancak bu materyalin duygu durumunu ve müzikal kimliğini direkt yansıtan iki şarkının da adını geçirmek lazım. Bunlardan ilki albümün açılışını yapan In ár gCroíthe go deo. Birleşik Krallık'ta İrlandalı olmanın sadece yaşarken değil, ölünce de öteki olmaya sebep olduğunu aktaran <a fr-original-style="" href="https://genius.com/Fontaines-dc-in-ar-gcroithe-go-deo-lyrics" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">harika bir hikâyeye</a> sahip şarkının bas-davul uyumu da kulaklar için ziyafet.&nbsp;Diğer şarkı, albümün ikinci teklisi I Love You. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Türkiyeli gençler için kurduğu “Bu ülke, evlatlarına kendisinden başka bir şeyle meşgul olma imkânını vermiyor,” sözünün Fontaines D.C. ve İrlanda ilişkisi üzerinden bir yorumu âdeta. Lirik bakımdan grubun üç albümlük arşivinde yer alan en politik şarkı olmasının yanında müzikal yolculuklarının geçmişi ve geleceğini kapsayan beş dakikalık bir özet. Dogrel’deki enerjik ve gürültülü davulları da duyabiliyorsunuz, A Hero’s Death’teki tekinsiz vokalleri de…&nbsp;Fontaines D.C., dinleyicisine baştan sona bir öfke nöbetine şahitlik etme fırsatı sundu. Parmak sallamalara maruz kalarak ait olduğu yerden uzaklaştıran ama gittiği yere de alışamayan insanları hatırlatmak, dile getirmek istediler. Bu sebeple Nabokov’un aksine zifiri karanlığın içinde debelenmek yerine gerekli sözcükleri bulup zamanın ötesine geçecek bir mirasla yollarını devam etmeyi başardılar.Benzer işler: Squid, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4z44Wir05QzQYSCs0KwsKX?si=22c76b5935d74690" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bright Green Field</a>&nbsp;&amp; Iceage, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1uxE3o03No4rPsWVyS0ZMS?si=5f810e560a604e2d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Plowing Into the Field of Love</a>.

Fontaines D.C., yeni albümü Skinty Fia’yla dinleyicisine baştan sona bir öfke nöbetine şahitlik etme fırsatı sundu.

Öteki olmanın karanlığı

Albüm: Wet Leg, Wet LegSüre: 36 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Domino RecordsKartonet:&nbsp;SXSW’in 2022 edisyonunun gözdesi Wet Leg, müzik dünyasında yer edinmek için ilk stüdyo albümünü yayımlamasına bile gerek duymadı. İlk teklisiyle birlikte Domino’nun radarına takılan ikilinin kariyer grafiği düzenli olarak yükselişteydi. Tabii ki bu yükselişi taçlandırmak gerekiyordu. 36 dakika gibi bir sürede ilgili kulaklarda yerini sağlamlaştıracak bir başlangıç yapmaktan geri kalmadılar.&nbsp;Her saniyesi ve kompozisyonuyla bir post-punk eseri Wet Leg’in prodüktör koltuğunda türün en dikkat çeken prodüktörü Dan Carey yer aldı. Fontaines D.C’den Squid’e, Black Midi’den Kae Tempest’e birçok harika ismin albümünde de görev alan Carey’nin dokunuşları net bir şekilde duyulmakla kalmayıp şarkıların viral olacak kadar geniş kitlelere ulaşmasını sağladı. Carey’nin önerisiyle bas gitarların çıktığı nokta, bu enstrümanı dinlemeyi seven müzikseverler için işitsel bir ziyafet. Chaise Longue ve Wet Dream, grubun hem yükselişini hem de yerini sağlamlaştırmasının birer örneği. Ancak bu ikilinin yanında Convincing ve&nbsp;Oh No gibi şarkıların payı da küçümsenmeyecek boyutlarda.Albümün yazım aşamasında Rhian Teasdale’ın, Hester Chambers’a göre daha aktif olduğunu söylemek lazım. Şarkıların tamamında imzası bulunan Teasdale, 6 şarkıyı tek başına ortaya çıkardı. Hemen hemen hepsinde görülen gençlik ve aşk teması, Loving You, Too Late Now’ın sözlerinde derinlik de kazanmış.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/3/1650440682910.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Wet Leg, Wet Leg<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?: Geçtiğimiz sene bu zamanlarda ilk albümünü çıkaran Dry Cleaning’le çok yakın bir çizgide Wet Leg. Bir renk paleti düşünecek olursak Dry Cleaning’in müziğindeki öfke siyaha yakın koyu renklerde, Wet Leg’in öfkesi beyazla gri arasında. Dry Cleaning kadar agresif olmadıklarını söylemek lazım. Hatta yer yer pop müziğe de yakınlar. Böyle olunca da daha tahmin edilemez ve oyuncaklı bir müzikle karşılaşma şansımız oldu. Ur Mum’daki çığlıktan tutun I Don’t Wanna Go Out’un asıl riffinin David Bowie’nin The Man Who Sold The World’e öykünmesine…&nbsp;Grubun geniş bir yelpazede farklı dokulardan beslenerek kendi bütünlüğüne ulaşmak için çıktığı uzun yolculuğun ilk adımına eşlik ettik. Ki 10 günlük süre zarfında Avustralya, İskoçya ve Birleşik Krallık listelerinde bir numaraya ulaşmaları bunun somut örnekleri. Hemfikir olunan bir nokta varsa bu da albümün yıl sonu listelerindeki yerini sağlamlaştırdığı.Teasdale-Chambers ikilisinin müziğindeki en değerli noktanın kendilerini ciddiye almayıp yaptıkları işle eğlenebildiklerini gösterebilirim. Öyle ki grubu dünyaya tanıtan şarkı Chaise Longue’un klibinin yapım aşaması bunun endirekt örneklerinden. Sadece 50 sterlin harcadıkları klibin tamamı cep telefonuyla çekilmiş; bununla yetinmeyen Rhian Teasdale, klibi Final Cut programının 1 haftalık ücretsiz versiyonuyla kurgulamış. Sahnede ve kayıtlarda birbirlerine güldüklerini, hata yapmak gibi bir düşünceleri olmadığını duyup kendilerine güvenin nedenini anlayabiliriz.&nbsp;Ne diyebiliriz ki? Harikasınız arkadaşlar. Lütfen böyle devam edin, ihtiyacımız var.Benzer işler:&nbsp;Dry Cleaning, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4oNy189uvEgnJKNLsWx9Zz?si=BTpBhSokQMOF9CI5Sfo8fw" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">New Long Leg</a>&nbsp;&amp; Eagles of Death Metal, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5mCunsrgsltXtI60XChYA0?si=SSdIA2qxSYOyNlDzLM9E_w" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Death by Sexy</a>.

Wet Leg’in geniş bir yelpazede farklı dokulardan beslenerek kendi bütünlüğüne ulaşmak için çıktığı yolculuğun ilk adımına eşlik ettik. 

Güler yüzlü ve pasif agresif 

Albüm:&nbsp;Red Hot Chili Peppers, Unlimited LoveSüre:&nbsp;73 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Warner MusicKartonet:&nbsp;2022’nin&nbsp;albüm ikliminde uzun soluklu sessizliklerin bozulduğu durumlar hâkim. 2016’da çıkardığı The Getaway&nbsp;sonrasında Red Hot Chili Peppers tarafında işler uzun süre sessiz kaldı. John Frusciante sonrası devasa bir beklentiyi karşılaması beklenmesine rağmen başarılı bir iş çıkardığını düşündüğüm Josh Klinghoffer’la 2019 sonunda yollarını ayıran RHCP’de yıllardır beklenen buluşma gerçekleşti. John Frusciante, 2019 sonlanmadan RHCP’ye geri döndükten sonra açıklanan konserler, dörtlünün müzikal açlığının kanıtı oldu. Bu konserler malum sebeple gerçekleşemese de grup elemanlarının üretimden geri durmadı.&nbsp;Efsanevi prodüktör Rick Rubin’in kontrole geçtiği kayıt aşaması, Malibu’da bulunan Shangri-La stüdyosunda tamamlandı. Frusciante’nin dönüşünden sonra stüdyoda geçen ilk günle ilgili Rick Rubin’in “John’u da aralarında gördükten sonra çok etkilendim. Bunca zaman beraber harika müziklere imza atmış insanları bir arada eğlenirken ve yaratırken görmek beni duygusal bir yerden yakaladı. Sonrasında da ağladım,” sözlerinden buluşmanın önemini anlamak mümkün.&nbsp;Blood, Sugar, Sex, Magik’ten tutun By the Way’e, birçok müzikseverin hayatına dokunan bir dörtlüydüler. Unlimited Love’da da bildiklerini uygulamayı denediler ve istedikleri çizgiye yaklaştılar.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/3/1649836556098.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Red Hot Chili Peppers,&nbsp;Unlimited Love<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?&nbsp;Anthony Kiedis, Flea, Chad Smith ve John Frusciante’nin oluşturduğu bir albümü dinlememek için gruba karşı ön yargıdan da fazlasına ihtiyacı var bir dinleyicinin. Şubat başında çıkan ilk tekli Black Summer’ı birkaç sefer dinledikten sonra hem ritme hem de nakarata eşlik etmemek imkânsız hâle geldi. Üstüne Frusciante’nin alametifarikası gitar solosu şarkıya güç kattı.&nbsp;Kuşkusuz, Black Summer, bu albümün hiti. Bu cümleyi yazana kadar bu etiketin iddialı olduğunu düşündüm. Ancak albümü tekrar tekrar dinledikten sonra Black Summer kadar hem eski hayranları hem de yeni dinleyicileri bir potada buluşturan bir şarkı olmadığına karar verdim.&nbsp;Pek çok RHCP albümünde olduğu gibi, grup, yine her şarkıda farklı bir konuyu elmış. Bir akış bütünlüğü yok ama gruba alışınca aslında bu, bir bütünlüğe tekabül etmiş. Hemen söyleyeyim: It’s Only Natural&nbsp;ve&nbsp;Let ‘em Cry, bu albümün müzikal tatmin bakımından zirveleri. Flea’nın basları, grubun müziğinin iskeleti. Bu iki şarkıda da şaşırtıcı bir şekilde öne çıkmadan şarkılarla bütünleşip akılda kalmayı başarmış. Böyle olunca da dinleyicisini alıp farklı diyarlara göndermesi zor olmamış. Bir de Chad Smith’in enerjik olduğu kadar groovy davullarını da unutmamak lazım.&nbsp;Olumlu yanları fazlasıyla dikkat çekse de Unlimited Love, RHCP diskografisinde ortalama bir noktada konumlanmış durumda. Bazı şarkılar — isim vermek istemiyorum — sanki albümün süresini tamamlamak için eklenmiş ve uzatılmış gibi. Akılda kalıcılıktan uzak olmakla birlikte birkaç sene sonraya bile varlığını taşıyamacak kalite ve derinlikte. Yine de RHCP’nin yeni albüm çıkardığı bir döneme şahitlik etmek fazlasıyla tatmin edici. Umarım bir gün tekrar buralarda canlı izleyebiliriz.Benzer işler: Foo Fighters, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2eprpJCYbCbPZRKVGIEJxZ?si=61DQJ5L3R42uRd2z1AM6sQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">In Your Honor</a>&nbsp;&amp; The Smashing Pumpkins, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2Qs2SpclDToB087fLolhCN?si=JcnHKUlLSdO2tQyiL-LI3g" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Siamese Dream</a>.

Blood, Sugar, Sex, Magik’ten tutun By the Way’e birçok müzikseverin hayatına dokunan bir dörtlünün son albümü Unlimited Love’a yakından bakalım.

Aile buluşmasına hoş geldin

Albüm: Ghostly Kisses, Heaven, WaitSüre: 36 dakikaPlak şirketi: Akira RecordsKartonet:&nbsp;Ghostly Kisses’ın türünü tanımlamak için onların müziğine çok da hâkim olmana gerek yok. Kulağa saçma gelen bir cümle olduğunun farkındayım ama bu fikrimi açmama müsaade edin. Dream pop sularına yakın gittiklerini düşünebiliriz. Özellikle ilk kısaçaları bu türe çok uygundu. The City Holds My Heart kısaçalarıyla başlayıp Heaven, Wait’e ilerleyen süreçte önce dream pop olarak kestirip atacak bir müzik yapmadıklarını gösterdiler. Ardından yaylıların piyanoyla uyumunun, atmosferi oluşturan bir vokalle nasıl birleşeceğini sergilediler. Ayrıca elektronik altyapıları bu kadar az kullanıp fark yaratmaları da takdire şayandı. Bu noktada grubun beyni Margaux Sauve’un hemşehrisi Men I Trust grubundan Dragos Chiriac’le beraber şarkı yazarlığı çalışması kendi sınırlarını keşfetmesini sağladı. Yine de Heaven, Wait’e gelene kadar beş sene ve üç kısaçalar çıkarması şaşırtıcı. Çünkü her kısaçalarda gelişen ve kişilik kazanan müzikleri, çoktandır albüm formatını hak etmişti. Margaux’la İstanbul’da vereceği konserlerden önce yaptığım söyleşide bu soruyu ona yönelttim. Aldığım cevabı seninle paylaşmak isterim.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Yazdığım her söz, yaptığım her şarkı, şarkı yazarlığımı keşfetmemi ve geliştirmemi sağladı. Pandeminin hemen başında da kolları sıvadım. Evlere kapandığımız süreçte Louis'le birbirimize şarkıların her hâlini, anlık fikirlerimizi, taslakları; kısacası her çalışmamızı gönderdik. Sonrasında fark ettik ki biz gerçekten bu albümü yapmaya hazırız çünkü zihnimizden müziğe doğru akan bir ırmak var. Doğru zaman gelmiş. Sonrasını zaten biliyorsun…”</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1648634573371.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Ghostly Kisses" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ghostly Kisses,&nbsp;Heaven, Wait<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?&nbsp;2022’de çıkan albümlerin büyük bir kısmında olan özgünlük ve abartıdan uzak yaklaşımın iyi bir örneği Ghostly Kisses’ın ilk albümü. Müziğindeki sadeliği şarkı sözlerine yansıtması, pastanın üstündeki çilek olmakla kalmayıp dönemdaşlarının arasında öne çıkmalarını sağladı. Henüz ilk albümünde üç farklı kıtada çalacak bir kitleye sahip olması, grubun bu formülünün sınırlara ihtiyaç duymadığının göstergesi. Kolay ezberlenebilir sözlerini dile takılan nakaratlarla desteklemesi İstanbul’da gerçekleşecek konserlerine ilgiyi arttırdı. Ancak sözlere eşlik etmekle sözlerin etkisine kapılmak farklı denklemler. Ben, sözlerin etkisinden henüz çıkamadım. Albüm yayınlanalı iki ay olmasına rağmen kapaktaki gibi suyun altında boğulmamaya derdindeyim.Albümün tamamına yansıyan yalnızlık ve kırılan kalpler, hepimizin hayatının değişmez bir gerçeği. Bir nevi yaşam gerekliliği. Margaux’nun buradaki başarısında psikoloji eğitimi almasının da etkisi var. Hitap ettiği kitleye, yani dinleyicisine hâkim. Cesaret edilemeyen sözlerle başlayan ve dinleyicisini katarsise sürekleyen bir kavuşma. Kırılan kalplerin mistik bir yolculuğu adeta Heaven, Wait&nbsp;ve bu sebeple çok özel. Suçlama yok, diyalog kurma isteği var. Heartbeat, Blackbirds, A Different Kind of Love başta olmak üzere albümün tamamı dikkat çekici. Kapanışı Margaux Sauve’un sözlerine bıraktım. Konserde görüşmek üzere.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Çocukken içinde büyük aşkların olduğu filmleri izlemek aşkın, bir kişinin varlığından daha büyük olduğunu anlamamı sağladı. Ayrı birlerden uzaklaşıp bütün olmayı öğretti.”</blockquote>Benzer işler: Art School Girlfriend, Is It Light Where You Are&nbsp;&amp; London Grammar, If You Wait.

Cesaret edilemeyen sözlerle başlayan ve dinleyicisini katarsise sürekleyen bir kavuşma. 

Kırık kalplerin mistik yolculuğu

Albüm: Ghost, ImperaSüre: 46 DakikaPlak Şirketi:&nbsp;Loma VistaKartonet&nbsp;Impera’yı pandemi vurdu diyebiliriz. Normal şartlarda Ekim 2020’de çıkması planlansa da sonuç hiç öyle olmadı. Pandemide kayıt planları sarktı. Süreç uzadıkça şarkıların demoları ilerleyemedi ve bir sonraki duyuruya kadar albümden bir haber alınamadı. Bu gelişmenin ardından grup, Meliora’da birlikte çalıştıkları prodüktör Klas Ahlund’un sorumluluğunu arttırıp Tobias Forge'la albümün anahtarını teslim etti. Verilen kararın doğruluğu, 2020’nin son çeyreğinde anlaşıldı ve Impera’nın kayıtları başarıyla tamamlandı. Ne zaman albümün dinleyiciyle buluşacağı bir sır gibi saklansa da Halloween Kills’in soundtrack’inde albümün ilk teklisi Hunter’s Moon yer aldı. Hunter’s Moon’da olumlu eleştirilerle karşılaşan Ghost, ikinci teklisini albümün ismi ve tarihiyle birlikte duyurmanın doğru bir karar olduğuna hemfikirdi. İkinci tekli Call Me Little Sunshine’ın ardından da Twenties’i paylaşmak, albümün anlatısına sirayet eden orta çağ gibi güç ihtiyacının bir karşılığı olarak değerlendirilebilir.Güç ihtiyacının bir diğer karşılığına da albümün çıktığı gece <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=XHy1POIGkKM" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tanıklık edildi</a>. Çaldıkları her yeri karanlık bir manastıra çevirmekte mahir olmak onlara yetmemiş olacak ki albümün lansmanını gerçekten bir manastırda gerçekleştirdiler. Görsel diliyle 70’lerin sonuna ışınlayan performans, beslendikleri kaynakları dinleyicilerine gösterdikleri bir tercih olarak görülebilir.Neden dinleyelim?&nbsp;Papa Emeritus ve havarilerinin beşinci stüdyo albümü olan Impera, her bir zerresiyle Ghost’un müziğinin tanımı. Dinleyicisinin bunu fark etmesine izin vermesiyse hem ödülü hem de laneti. Önce neden lanet olarak gördüğümü açıklayayım. 2010’da varlıklarını duyurdukları Opus Epoynmous’la hem müzikal hem de estetik tavırlarıyla dikkat çekmişlerdi. Kariyerlerini tamamen zıtlık ve şok etmek üzerine kuran bir grubun yaptığı her işin birbirine fazlaca benzemesi bu sebeple şaşırtıcı. Bir de yazım aşamasındaki performansını maalesef sesine yansıtmakta güçlük çeken Tobias Forge’nin vokal performansında hayal kırıklığı yarattığını söylemek mümkün. Ancak Forge’nin vokali ya da albümler arası geçişkenliğin yüksek oluşu işin kalitesine ket vurmadı.&nbsp;Ödül kısmına gelirsek. Impera, grubun alıştığı formülleri mükemmelleştirme çabasının en yeni sonucu. Sözler her zamankinden daha karanlık, daha şeytani, daha ürkütücü. Gitar tonuna gelecek olursak riff’lerden, sololara büyük bir işçilik var. Grubun ilk döneminde klavyeler nasıl başroldeyse bugününde de gitarlar öyle. Birbirine benzeyen işlerin içindeki en önemli üslup değişiminin sebebi bu. Değişimin en net duyulduğu şarkılar olan Spillways ve Call Me Little Sunshine için albümün içindeki başyapıtlar diyebilirim. Biraz daha ilk albümlere yakın bir tonda değerlendirebileceğimiz Darkness At The Heart Of My Love’ın da adı geçmeli. Harika bir akustik gitar bölümüyle açıldıktan sonra davul abartıdan kaçınarak sade bir partisyonla kendine alan yaratmış. Papa Emeritus olarak tanınan Tobias Forge, albümün söz yazımı bakımından zirvelerinden birine de ulaşınca bize tebrik edip dinlemekten başka bir opsiyon bırakmamış.Benzer işler:&nbsp;King Diamond,&nbsp;Them&nbsp;&amp; Candlemass, Psalms for the Dead.

Impera, her bir zerresiyle Ghost müziğinin bir tanımı. Dinleyicisine bunu fark ettirmesiyse hem ödülü hem de laneti.

Ödül ve lanet

Albüm:&nbsp;Stromae, MultitudeSüre:&nbsp;35 dakikaPlak Şirketi:&nbsp;MosaertKartonet:&nbsp;Müzisyen Paul van Haver ya da bilinen adıyla Stromae’nin önceki on yılı tanımlayan şarkıların birçoğunun altında imzası var. Racine carrée’den 9 sene sonra gelen Multitude’da heybesine eklediği yeniliklerle nevi şahsına münhasır müziğine ve sahnelere geri döndü. Hikâye anlatıcılığındaki dürüstlüğü ve netliğiyle dinleyicilerinin kalbini kazanan Stromae, olası dil bariyerine karşı da daha ‘Frankofon’&nbsp;bir müzikal kimlik oluşturdu. Bu doğrultuda piyano ve orgun iç içe geçtiği pasajlara, koro dokunuşları da eklemekle yetinmedi. Müziğiyle özdeşleşen elektronik altyapıların niceliği azalırken niteliği sabit kaldı. Artı olarak müziği, his olarak pozitif bir tona yaklaştıkça sözler sadeleşti. Sadeleşen sözlerden kastım elbette sığlık değil. Ağdalı bir anlatımla işi yok Stromae’nin. Direkt ve basit bir yapı kuruyor sözlerinde. Bu sayede de dinleyicisine “bu sözleri ben de yazabilirdim”&nbsp;dedirtse de neden yazamayacağını alaycı bir gülümsemeyle hissettirdiğini söylemek de mümkün. Bu özellikleri alt alta eklediğimizde de güçlü ve her şeyiyle tam bir Stromae albümüyle karşılaştığımızı anlamamız zor değil.Önceki iki albümünde Thomas Azier, Maitre Gims, shameboy gibi prodüktörlerle çalışırken Multitude’un prodüktör koltuğunda tek başına yer almayı seçmesi de albümün yazım öncesi aşamasının bir yansıması olarak ele alınabilir.Neden dinleyelim?&nbsp;E peki albümün yazım aşamasından önce ne olmuştu? Neden böyle bir tercihte bulundu? Paul van Haver, 2015 yılında sahnede geçirdiği panik ataktan sonra durmaya karar verdi. Kendini kelimenin tam anlamıyla evine kapadı. Üç seneden uzun bir süre asla halka açık yerlerde görünmedi, neredeyse sokağa adım atmadı. Tıpkı komedyen Bo Burnham gibi Stromae de yaşadığı temponun, ruh sağlığına zarar verdiğini anladı. İşte tam bu süreçte Multitude’a dair ilk fikirler zihninden parmaklarına dökülmeye başladı. Bu albümün çıkacağını duyurduğu televizyon şovunda kendisi ve müziğiyle ilgili sade ama dünyasını iyi özetleyen bir cümle kurdu: “Bir şeyleri karıştırıyorum, birbirine dâhil ediyorum. Yapmayı sevdiğim ve bildiğim şey aslında bu. İlham ve fikirler, her yerden, her zaman gelebilir ancak onları tek bir yerle kısıtlamamanız gerekir.”Multitude, oyuncaklı bir albüm. Adı dâhil her şeyi buradan düşününce bende çok daha temiz bir zemine yerleşti. L’enfer, Pas vraiment, Riez şarkılarını dinlerken Stromae’nin geçirdiği kriz sonrası ulaşmaya çalıştığı çıkış kapısına giderken neler düşündüğünü fark etmek mümkün. C’est que du bonheur ise aile ve çocuk sahibi olma kavramları hakkında yazılmış sayılı “gerçek”&nbsp;şarkıdan biri. Odakta kutsallaştırılmış kavramlar yerine kusurlu olmasına duyulan kabul var. Ki albümün en yüksek tempolu şarkısı olduğunu da düşündüğümüzde içinde bulunduğumuz ters köşeden aldığımız keyif paha biçilemez.Tüm bunların ardından yazıyı Stromae’nin kendi sözleriyle bitirmek en iyisi: “İnsanlar çoğunlukla içinde karanlık temaları da olan eğlenceli bir müzik olarak tanımlıyor yaptığım işi. Doğru, hayatı böyle görüyorum. Komple siyah ya da komple beyaz değil. Zor ama daha fazla, yaşamaya değer anlar olacak. Dip olmadan zirve, zirve olmadan dip olmayacağını biliyorum.”Benzer işler:&nbsp;Pomme,&nbsp;À peu près&nbsp;&amp; Indila, Mini World.

Multitude, oyuncaklı bir albüm. 


Suskunluğu dürüstçe bozmak

Yılın o vakti geldi. South by Southwest, bilinen adıyla SXSW demek yılın müzik festivali takviminin başlangıcı demektir. Meraklı kulaklara hitap eden SXSW ve tüm ilgiyi üzerinde isteyen Coachella festivaliyle ısınma turları biter. Primavera Sound’da resmî açılış yapılır ve ardından kasım ayına kadar süren yoğun festival dönemi başlar.&nbsp;Şimdi konumuza yani SXSW’ye geri dönelim. 1987 yılından beri şehirdeki genç nüfusun da etkisiyle Austin’de düzenlenen SXSW, sadece müzik değil sinema ve interaktif medya alanında da dikkat çekici bir programa sahip. Ancak bu yazının odağı meraklı kulaklar. Tüm şehri konser alanına dönüştüren SXSW, müzik sahnesinde yeni gruplar için en prestijli vitrinlerden biri aynı zamanda. 11-20 Mart 2022 tarihleri arasında barda, parkta, sokağın sonunda, lobide, otoparkta sahne alacak grupları etkinlik organizatörleri ve plak şirketlerinin yetenek avcılarıyla eş zamanlı keşfetmeniz için festival programında tur attık ve beş ismi Duende vitrinine taşıdık. Kalem kağıtın hazırla seni aşağıya alalım.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646909049911.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Hester Chambers, Rhian Teasdale" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hester Chambers, Rhian Teasdale (Wet Leg)<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Wet Leg2019 yılında kurulsa da pandemide keşfettiğim ve ilk albümünü heyecanla beklediğim Wet Leg, muzip iki yetenekli kadın müzisyenin harika post-punk girişiminin sonucu. Domino Records’la sözleşmesini ilk albümünü yayınlamadan imzalayan Wet Leg, SXSW’nin bu seneki edisyonunda 3 ayrı günde sahne almakla kalmayıp en merakla beklenen grubu da aynı zamanda. Festival, 8 Nisan kendi isimleriyle çıkacak albüm öncesi son provaların sahibi konumunda.The fin.İki sene önce hayatını kaybeden efsanevi basketbolcu Kobe Bryant’ın adının geldiği yer olan Kobe, Japonya’da kariyerine başlayan Yuto Uçino, Kaoru Nakazawa ikilisinin müziğini tanımlarken Mono benzerliğinden bahsetmemek güç. Bas gitarın kullanımını grubun imzası olarak tanımlayabilirim. Ancak yırtıcılıklarını müziklerine kontrollü bir üslupla yedirmeleri aklımı başımdan aldı. 2014’te kariyerine başlayan bu grubu nasıl önceden duymadım diye kendimle ufak gerginlikler yaşadım. Keşfetmemek pişmanlık yaratır.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646909408999.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Maddison McFerrin" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Maddison McFerrin<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Maddison McFerrinFestivalde ilginin yüksek olacağı müzisyenlerden biri de kendine has vokalini R&amp;B’nin kökleriyle nefis bir uyumla harmanlayan Maddison McFerrin’den başkası değil. 2018’deki ilk SXSW performansında KCRW’ın dikkatini çekmişti. Ardından 2019 çıkışlı You+I isimli EP’siyle KCRW’ın ne kadar yerinde bir keşif yaptığı anlaşılıp onun müziğiyle tanışan hemen herkesin hayranlığını kazanan bağımsız müzisyen McFerrin, SXSW’in bu seneki edisyonunun geleceği en parlak isimlerinden biri.Jouwala CollectiveUzun zamandır Jouwala Collective kadar dinlerken kendimi kaptırdığım etnik, yöresel dokusu olan özgün bir grup olmadı. 2019 çıkışlı adıyla müsemma Bazaar&nbsp;albümünün&nbsp;her şarkısında kültürel mozaiğe sahip sesler hâkim. Bunun yanında da funk temelli müzikleri çok dinamik ve bir o kadar güçlü. Dinledikçe daha farklı bir noktasını keşfettiğiniz gruplardan. Şimdiden 500-1000 kişi arası bir katılımla gerçekleşecek İstanbul konserlerini gözümde canlandırır gibiyim.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646912003632.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="The Dumes" ratio="1.26" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Dumes<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">The Dumes Rock müziğin California’dan çıkan en yeni üyelerinden The Dumes, sesi ve söz yazarlığıyla dikkat çeken frontwoman Elodie Tomlinson liderliğinde ilk albüm hazırlığında. Geçtiğimiz sene Grammy kazanmış bir prodüktör olan Joe Chiccarelli'yle ilk EP’lerini dinleyicileriyle buluşturdular. Everything Is Horrible isimli bu EP, yer yer klişelere yer yer zeki motiflere sahip Strokes-vari bir çalışmaydı. Kariyerlerinin başında müzikal kimliklerini oluşturmaya çalışan grup, pek çok açıdan keşfetmeye değer.SXSW’nin 2022 edisyonunda radarımıza bu isimler takılsa da programda farklı müzik türlerinde yüzlerce grup var. Girişte de söylediğim gibi meraklı kulaklar için festivalin oluşturduğu Spotify çalma listesi tam bir keşif alanı. Ortamlarda kariyerlerinin başında denk geldiğiniz grup için&nbsp;“bunu ilk ben keşfetmiştim.”&nbsp;deme şansınız yüksek. Zira ben demeye başladım bile.<a bgcolor="#e06535" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/16YtIGQgt5OZvlTPBAGcUF?si=09718554794d4644" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-10T11:37:02.460Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="SXSW 2022 Playlist" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Meraklı kulaklar toplansın, festivalin müzik programında kısa bir tur 

SXSW'dan müzikal keşif rotaları

Albüm: Mitski, Laurel HellSüre:&nbsp;32 dakikaPlak Şirketi: Dead OceansKartonet:&nbsp;Laurel Hell, ilhamını Apalaş Dağları’ndan, karakteristik seslerini prodüktör Patrick Hyland’ın Mitski’yle yakaladığı uyumdan aldı. Guardian’a verdiği röportajda “Ben, insanların duygularını attığı bir kara deliğim,” diyerek varlığını tanımlayan Mitski, altıncı albümüyle birlikte kara deliğinin boyutlarını keşfetmek için benliğinde yolculuğa çıktı. Çünkü Be the Cowboy sonrası, albümü yazmaya başladığı dönemde, hem özel hayatında hem de pandemi sebebiyle; her şeye rağmen umutlu olmak, mutluluk, çok kazanmak gibi kavramları bir illüzyon olarak gördüğünün farkına vardı. İşte bu noktada da Patrick Hyland’ın varlığı birkaç kat daha öneme sahip. Mitski’nin yazım aşamasında her detay üzerine haftalar geçirmesinin ardından süreçten rahatsızlığını, “akıl sağlığımızı tehdit edecek bir noktaya gidiyoruz,” şeklinde dile getirip tıkanmayı ortadan kaldırması belki de bu albümü duyabilmemizi sağlayan temel nokta. Hyland’ın prodüktör koltuğundaki varlığı, önceki Mitski albümlerine göre daha kompakt bir albüm dinlememizi sağladı. Tüm bu karamsar ve içe dönüklüğün aksine Mitski’nin her söyleşisinde pandeminin ona iyi geldiğini dile getirmesi, akıllara Umut Sarıkaya’nın “kızgın değil kırgınım,” <a fr-original-style="" href="https://devdala.files.wordpress.com/2015/07/11713810_10152988129797514_9066447361064079441_o.jpg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">karikatürünü</a> de getirmiyor değil.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/2/1646128003706.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" alt="Laurel Hell" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mitski,&nbsp;Laurel Hell<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? Mitski’nin dünyasına, 32 dakika gibi kısa bir sürede şok tabancasıyla vurularak dâhil olmak için dinlemenizi önerebilirim. Lush'la başlayıp her albümünde bir basamak daha geliştirdiği hikâye anlatıcılığının en son geldiği noktayı duymak için dinlemenizi önerebilirim. Arşivinde son 10 yılın türü içindeki başyapıt albümlerinden&nbsp;Be the Cowboy’a sahip bir sanatçının ürettiği her iş zaten fazlasıyla merak konusu. Bu maddelerin haricinde Mitski’nin huşu veren sesiyle sözlerin tezatlığının oluşturduğu atmosfer, herkese farklı bir noktayı çağrıştırabilme gücüne sahip. Elbette albümü öne çıkaran noktalar sadece vokaller ve sözler değil. Her albümünde besteciliğini ve müzisyenliğini de geliştirerek keşfetmeye çalışan Mitski, Laurel Hell’de tıpkı Be the Cowboy’da olduğu gibi her şarkıyı aynı köklerden beslese de farklı topraklarda yeşertiyor ve mahirliğini dinleyicisine bu şekilde gösterdiğini söylemek mümkün. Bu noktada da bir şarkı bence daha önde. Lou Reed’in solo kariyerinin ilk dönemlerine çok benzeyen bir gitar-davul birlikteliğinin taşıdığı Heat Lightning, albümdeki en deneysel parça olabilir. Şarkı ilerledikçe klavyenin yer yer Mitski’den rol çalması, bas gitarın abartıdan uzak ve yerinde dokunuşlarıyla yeni kapılar açması eşsiz bir deneyim. Şimdiden Laurel Hell&nbsp;albümünü İstanbul’da canlı dinleyebilmek için gün saymaya başlanabilir.Benzer işler:&nbsp;Torres, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1wxCJeQNOoNiZmaN6Ma4js?si=bSzKtlhdSPyNaAcD-u_psQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sprinter</a> &amp; Angel Olsen, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7t7tfXDhXiQpAV2uNfYWWG?si=48IHJRruRCu8HL5e52AO1A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">All Mirrors</a>.

Mitski, son albümünde olduğu gibi her şarkıyı aynı köklerden beslese de farklı topraklarda büyümeye bırakıyor ve bu noktadaki mahirliğini dinleyicisine gösteriyor.

Dünyayı Mitski’nin gözünden görmek

Albüm:&nbsp;Beach House, Once Twice MelodySüre:&nbsp;84 dakikaPlak Şirketi: Bella UnionKartonet: Bir eseri benliğimize katmadan önce ne kadar beklersek ya da arzularsak, o eserin bizimle olan yolculuğunun da o kadar uzun ve kapsamlı olacağını düşünenlerdenim. Beach House’un sekizinci stüdyo albümü Once Twice Melody de grubun diskografisine yerleşip 2022 yılının öne çıkan albüm listesinde kendine yer buluyor. Albümle aslında çoğu dönemdaşının aksine direkt tanışmadık. Kariyerlerinde ilk kez prodüktör koltuğuna da oturan Beach House, albümün paylaşımını dörde bölmeyi tercih etti. 18 şarkıdan oluşan 84 dakikalık Once Twice Melody aslında 4 aydır farklı kısımlarıyla ayın albümlerinden biri olmayı başarıyordu. İkili kasım - şubat ayları arasında dörde böldüğü yayın takvimi sayesinde dinleyicileriyle değişen ve dönüşen bağlar kurdu.Albüm kayıtlarına kendi şehirleri olan Baltimore’da başlayan ikili, önce Minnesota’ya ardından da Los Angeles’ta iki farklı stüdyoya giderek kayıt aşamasını tamamladı. Dört bölümün dört farklı stüdyoda kaydedildiğine dair grup elemanlarından bir doğrulama gelmese de böyle bir iddia da var. Beach House albümlerinin hiçbirinde hemfikir olunan bir favori parçaya denk gelmeyiz. Onun yerine her şarkıyı aynı seviyede kendi doğrularında kusursuza yakın yaptıkları için albümün bütünü öne çıkar. 18 şarkının hepsinin kendince ayrılıp öne çıktığı noktalar olduğunu düşününce grubun alametifarikasını gerçekleştirdiğini anlıyoruz.<img src="https://images.aposto.com/2022/1/2/1645522794336.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" alt="Beach House, Once Twice Melody" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Beach House, Once Twice Melody<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? Bu soruya&nbsp;“Çünkü Beach House yeni albüm çıkardı.” gibi yukardan bakan bir cevap vermeyi düşünmedim dersem yalan olur. Neden bu kadar net bir düşünceye sahip olduğumun sebeplerini açıklamak isterim. Albümün içine iyice girmeden önce karşımızda çok iyi olsa da başyapıt denebilecek bir çalışma olmadığının farkına varmalıyız. Ancak, müziğini, anlatının karmaşıklığı yerine sadelik ve tabiri caizse basitlik üzerinden kurması, her şarkının size farklı bir duygu bütünlüğü sunmasına olanak sağladığını söylemek mümkün.&nbsp;Grubun müziğinde klavyenin önemini anlatmak da manasız bir çaba. Victoria Legrand’ın kişisel deneyimlerinden yola çıkarak yazdığı sözler özel olduğu kadar ilgi çekici de. Sözlerin kıymetinin farkında olan grup, resmî <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/c/BeachHouseVideoZone/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YouTube hesabında</a> her şarkı için birbirinden farklı bağımsız iş üreten sanatçılara özel animasyon lirik videoları hazırlattı. Albümün belki de en etkileyici nüansı, yoğun bir şekilde hissedilen tiyatral havası. Özellikle Superstar, Masquerade, Illusions of Forever ve Modern Love Stories'i dinlerken Alex Scally’nin gitarlarında duyabileceğimiz bu havayı Victoria Legrand’ın görece muzip vokalleriyle birlikte harmanlamak tarifi güç bir tatmin.&nbsp;Aydınlıktan uzaklaşmaya yakın olsa da ışık parçalarının zihnimize dokunduğu bir başlangıçtan 84 dakika ve 18 şarkı geçtiğinde ulaştığımız nokta, özgürleşilmiş bir karanlık. Karanlığa ulaşırken de beyazdan siyaha giden renk paletinin tonlarını bize gösteriyor Beach House, tıpkı zamana meydana okuyan bir tiyatro oyunu gibi…Benzer işler:&nbsp;Cocteau Twins, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7pBPB9vwqCMLKNmUCK4k62?si=8dde4827c62a47bd" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Treasure</a> &amp; Deerhunter, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/43uLXkk88Byu9LWsZ6p4wm?si=JGQetcG3QRChiBG9LaT9ug" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Microcastle</a>.

Aydınlıktan uzaklaşmaya yakın olsa da ışık parçalarının zihnimize dokunduğu bir başlangıçtan 84 dakika ve 18 şarkı geçtiğinde ulaştığımız nokta, özgürleşilmiş bir karanlık.

Aydınlığın içindeki karanlık

Albüm:&nbsp;alt-J, The DreamSüre:&nbsp;49 dakikaPlak Şirketi:&nbsp;Infectious MusicKartonet:&nbsp;2022 ne kadar bereketli bir yıl oluyor. Daha yıla başlayalı 50 gün olmadan yıl sonu listelerine göz kırpan albümler hayatımıza dâhil oldu. 2010’lu yıllara damga vurarak kariyerini başlatan alt-J’i de bu bolluğa konsept bir albümle katılırken gördük. Grup, beş senelik aranın ardından tüm albümlerinin prodüktör koltuğunda oturan Charlie Andrew imzasıyla yollarına kaldığı yerden devam etmiş. Müzikal kısmında bu sebeple önceki alt-J albümlerine göre sözlerdeki karanlığı öne çıkaracak&nbsp;“aydınlık”&nbsp;dokunuşlar – Happier When You’re Gone, Chicago ve Walk a Mile - haricinde çok farklı ya da cesur değişimler duyduğumuzu söylemem mümkün değil. Ancak Southampton merkezli sanatçı Joel Wyllie imzası taşıyan albüm kapağındaki kompozisyon; hayallerin, hayal kırıklıklarına nasıl dönüşebildiğini sözlerine taşıyan 12 şarkılık albümün anlatısına boyut katıyor. Bu esnada albümdeki bazı parçalar – Bane ile The Actor - kendi içlerinde, birbirlerine referans veriyor ve bunu göze parmak bir tavır yerine alegorinin gücüyle gerçekleştiriyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/1/3/1645039032031.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" alt="alt - J, The Dream" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">alt - J, The Dream<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? An Awesome Wave, This Is All Yours gibi albümlerle kariyerine başlayan bir grubun yeni bir albüm yayınlamış olması dahi aslında dinlemek için fazlasıyla geçerli bir sebep. Bir de bunu yaparken albümün ismine ve tamamına yansıyan atmosferi, yapboz gibi birleştirdiği bestelerle sununca, şimdiden yılın dikkat çekenleri arasına giriyor. Az ve öz deyiminin karşılığını Hard Drive Gold ve Walk A Mile'da Gus Unger-Hamilton’ın çaldığı bas gitarları dinlerken keşfedebiliyoruz. Yeri geldiğinde bas yürüyüşleriyle ritmi öne çıkarırken yeri geldiğinde minimal hamlelerle solo gitar gibi dikkat çeken kompozisyonlar kullanmayı tercih etmiş Hamilton.&nbsp;Joe Newman’ın dingin vokallerinin etkisini biliyorken albümün tekinsizliğinin temel taşlarından biri olan gitar performansının da hakkını vermek lazım. Losing My Mind esnasında önce reverb ardından klavyeyle uyumlu partisyonları duyduktan sonra albümün önceki şarkılarında da hissettirmeden ne kadar kıymetli işler ortaya çıkardığını gösterip, dinleyicisine en az birkaç kez daha dinlemesi gerektiğini hissettiriyor. Ki hem bu şarkı hem de albümün tamamında yer alan koro kısımları, müziğin duygusunun öne çıkmama ihtimalini sonlandırıyor. Newman’ın performansının haricinde önceki alt-J albümlerine göre The Dream’in farkının, rollercoaster etkisi yaratıp, farklı ruh hâllerine hitap eden şarkıları bir potada eritebilme becerisi olduğu söylenebilir. Yine de pandemi döneminde üretildiğini ve grup elemanlarının çevrelerinden insanları kaybettiğini düşünmemiz lazım. Bu doğrultuda albüm farklı ruh hâlleri sunuyor olmasına rağmen grubun külliyatındaki en içe kapanık, en karamsar olarak tanımlanabilecek çalışma olarak kendine yer buluyor. Altında yatan sebepse hayallere yer olmadığını hem kendi hem de anlattıkları diğer insan hikâyelerinin soğukluğuyla karşılaşarak anlamaları…&nbsp;Bu anlatıların hepsini ve daha fazlasını birkaç ay sonra İstanbul’da izleyebileceğimizi düşününce, albümden uzak geçen her günün bir şeyleri eksik bırakacağı fikriyle yüzleşiyor ve sizlerin de bu yüzleşmeye eşlik edeceğini umuyorum.Benzer işler: Foals, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6SBkXTPlJ3oEaFwRm5o2lD?si=SqFLURkhSmqZFNYH0py3sQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Holy Fire</a> &amp; Metronomy, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/716fnrS2qXChPC3J2X73pK?si=i6xfIM63TiWJa-j7sYzKyA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The English Riviera</a>.

The Dream’in önceki alt-J albümlerine göre farkının, rollercoaster etkisi yaratabilen, farklı ruh hâllerine hitap eden şarkıları bir potada eritebilme becerisi olduğu söylenebilir.


Hayallere yer yok

NBA’de sezonun başlangıcı uykudan yoksun geceler sebebiyle dün gibi gelse de yarısından fazlası geride kaldı. Bu geride kalan sürecin dikkate değer, beklentiyi aşan ya da karşılayamayan çok fazla öznesi olsa da bir takım seviyeyi farklı bir noktaya taşıdı —bahsedilen, NBA tarihinin bir maçta ulaşılan en büyük farkını 152-79’luk skorla Oklahoma City Thunder karşısında yakalayan Memphis Grizzlies’tan başkası değil.&nbsp;Memphis’in ulaştığı tarihî fark, sezonun şu noktasına kadar sunduklarının yanında unutulmaya başlayan bir veriye dönüştü.<img src="https://images.aposto.com/2022/0/4/1642711326475.png" width="550" alt="Memphis Grizzlies" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Grizzly Bear Blues<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Dün</h2>Memphis’in bu sezon ulaştığı performansın altında doğru planlamayı, hızlı sayılabilecek bir şekilde sahaya yansıtabilmek yatıyor. 2019 yılında önce Marc Gasol’ü takasla Toronto Raptors’a gönderip ardından da Mike Conley'le sözleşme yenilemeyip bu süre zarfından Jaren Jackson Jr., Brandon Clarke ve Ja Morant gibi oyuncuları draft edip, Grit and Grind Memphis’ini 2020’li yılların en ilgi çekici çekirdeğini kurmaya tercih etmeleri en doğru adımlardan biriydi.&nbsp;Bunu yaparken de Mike Budenholzer’ın yanında işi öğrenen Taylor Jenkins’e anahtarı teslim edince Memphis Grizzlies’in sunacakları heyecan vaadediyordu. Nitekim bu vaadin doluluğunu anlamamız uzun sürmedi. 2019/20 sezonunda COVID gölgesinde gerçekleşen&nbsp;bubble’a kalan takımlar arasında konumlanıp NBA tarihinin ilk play-in’inde Portland Trail Blazers'la mücadele ettiler.&nbsp;İlgi çekenler:&nbsp;Portland’a yakın bir maçla mağlup olsalar dahi yeniden yapılandıkları sezonu bu noktada bitirmeleri ilgi çekmişti. İlgiyi sonraki sezonun en flaş sonuçlarından biriyle desteklediler. Yine play-in’e kalan Memphis, önce San Antonio Spurs’ü ardından da Stephen Curry’nin MVP adayı olduğu bir sezonda Golden State Warriors’ı devirip 8. sıradan play-off’a kaldı.&nbsp;Normal sezonun durdurulamaz gözüken takımı Utah Jazz’a karşı deplasmanda seriye galibiyetle başlasalar da 4-1’le elenip bir önemli adımı daha beklentiyi aşarak başarıyla tamamladılar.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bugün</h2>Bu sezon son 2 sezondaki performansını düşünerek en azından play-in oynamalarına kesin gözüyle bakılıyordu. Takımın genç yıldızı ve geleceği olarak konumlanan Ja Morant, bunu yeterli görmüyordu. Değil All-Star, MVP listesinde adını geçirecek performansıyla başladığı sezonda, Memphis’in savunma temelli birçok eksisi rakipleri tarafından fark edilmişti. Ja Morant’in hücumda sunduklarını savunmada veremeyip eksi yazmasını da anlayabilirdik aslında.&nbsp;Memphis için sezonun kırılma anı: Dönüşüm, Ja Morant’in Atlanta Hawks maçında sakatlanıp kaçırdığı 1 aylık süre zarfında yaşandı. Morant’in yokluğunda görece güç kaybı yaşaması beklenen Memphis’in bulduğu çözüm, ligin en iyi birkaç savunma takımından birine dönüşmekti. Bu dönüşümün hücum ayağına da Desmond Bane’i enfes bir şekilde monte eden Taylor Jenkins, beklediğinden belki de daha fazlasına ulaşıyordu.&nbsp;Nasıl?:&nbsp;Önce play-in basamaklarının üstüne çıkan Memphis, istikrarsız konferans rakiplerine karşı istikrarlı çehresiyle play-off için olası bir saha avantajı elde edebilecek noktaya yükseliyordu. Yükselme esnasında sezona düşük bir şut yüzdesiyle devam eden Jaren Jackson Jr.’ın da form ve öz güven yakalaması eklenince Memphis için işler daha da iyiye gitmeye başladı.&nbsp;Jenkins etkisi:&nbsp;Ja Morant’in olmadığı sürede takımın savunma direncini istediği seviyeye getiren Jenkins, yıldız oyuncusunun hiç sakatlanmamış gibi dönüşüyle beraber belki de ligin en mutlu koçuna evriliyordu. Ja Morant’in dönüşünün ardından Memphis Grizzlies organizasyon tarihinin rekorunu kırıyor ve tam 12 maçı üst üste kazanıyordu — Ja Morant’in Lakers’a yaptığı arşivlik blok da özellikle hafızalara kazındı. Şaşırılmayacak şekilde an itibarıyla ligin en çok sayı atan 4. takımı&nbsp;olan Memphis’in sezonunu tanımlayan savunmadaki çehre değişimi de çok dramatik.&nbsp;En az sayı yiyen 10 takımdan biri: Ja Morant’in sakatlandığı Atlanta Hawks maçına kadar ligin en kötü 5 savunmasından biriyken şu anda en az sayı yiyen 10 takımdan birine evrildi. Ligin en çok ribaund alıp top çalan ve blok yapan takımı olmalarıysa ne kadar hareketli ve iştahlı oynadıklarını gösteriyor. Memphis’i yenmek için nefesinin kesilmesini beklemek hiç de akıl kârı değil.&nbsp;Onları yenebilmek için tıpkı 15 Ocak’ta Dallas Mavericks’in yaptığı gibi nefes aldırmayan savunmaya eklenen görece düşük tempolu bir orta tempo yarı saha basketbolu gerekiyor. Rakipler, bu oyun tipiyle Ja Morant’in yırtıcılığını bir nebze köreltip yanındaki oyuncuların bireysel yetenek haznelerinin henüz gelişim aşamasında olmasından faydalanabilecek fırsatlar bulacak diye düşünüyorum. Ancak başlarında Taylor Jenkins gibi zeki ve fazla çalışkan bir koç olduğu sürece çözüme ulaşmaları hiç de uzak değil.<img src="https://images.aposto.com/2022/0/4/1642713401852.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Grizzly Bear Blues<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yarın</h2>Son iki sezonda, önce play-in’de elenip, sonraki sezon play-in’de iki rakibini birden mağlup ederek play-off yüzü gören Memphis’in bu sezonu Batı’da ilk 6’ya girerek direkt play-off’ta tamamlayacağını tahmin etmek, San Marino karşısında Birleşik Krallık ya da Almanya’nın galip geleceğini bilmeye benziyor.&nbsp;En fazla taraftar kazanan ve ilgi gören takım: Memphis Grizzlies’in 2020’li yılların dünya çapında en fazla taraftar kazanan ve ilgi görecek takımlarından biri olduğunu düşünüyorum. Bu, NBA’in bu 10 yıldaki yüzü Memphis Grizzlies olacak demek değil. Şu anda Cleveland Cavaliers'la beraber ligin en izlenesi iki takımından biri ve tamamen izlence bakımından düşünecek olursak eldeki çekirdeğiyle beraber Memphis Grizzlies-Cleveland Cavaliers rekabeti görmeyi dileriz. Ama Memphis için gerçekçi ve temkinli olup 1-2 sene daha gelişmelerini izlerken mental dirence ulaşmalarına şahitlik edeceğiz. İşte o noktadan sonrası "Sky is the limit!"

Punto, gazetecilikten beslenirken, spor kültürünü şekillendiren olayları neden ve sonuçlarıyla geniş perspektiften ele alır. Futbol, tenis, atletizm, voleybol ve basketbol başta olmak üzere tüm atletik branşların etrafında gelişen hikayeler, gelen kutunda.

Futbol, basketbol, tenis, atletizm ve voleybol etrafında gelişen hikayeler.

Punto 

Ja Morant’in Atlanta Hawks maçında sakatlanıp kaçırdığı 1 aylık süreden sonra güç kaybı yaşamak yerine Memphis Grizzlies, ligin en iyi birkaç savunma takımından birine dönüştü.

Dün, bugün, yarın

“Katil dışarda ve ben içerdeyim. Ama katilden de benden de daha korkunç biri bu lanet şehre geliyor. Ayak seslerini duyuyor musunuz? Yaklaştığını duyuyor musunuz?”-Roberto Bolano71 yıllık Formula 1 tarihinin en uzun sezonunun bitmesine artık sadece 5 yarış kaldı. Kalan pistlerin yapıları, pilotların içinde bulunacakları stres koşulları, dişe diş geçen şampiyonluk mücadelesi derken normal şartlarda yapılabilecek tahminleri ve ön bakışları sunmak da zorlaşıyor. Bu beşlinin başlangıcı ise Formula 1’de yarışmayı başarmış ilk Meksikalı kardeşlerin adını yaşatan Autodromo Hermanos Rodriguez ya da bilinen ismiyle Meksika Grand Prix’si&nbsp;olacak.Meksika, Formula 1 takvimine katıldığı 2015’ten beri düzlük hızına karşı yere basma gücü temelli iki tasarım prensibine sahip araç tipinin mücadelesini öne çıkardı. Bu hafta sonu da bunun dışına çıkılmayacağı bariz olarak fark edilmekte. Amerika’da uzun düzlüklere sahip ikinci sektörde rakibi Red Bull’a karşı çok kritik onda birler kazanan Mercedes için Meksika’nın start finiş düzlüğünün de bulunduğu ilk sektörü hayati önem taşımakta. Red Bull, Amerika’nın ikinci sektöründe kaybettiği saniyeleri ilk ve son sektörde, tabir-i caizse söke söke geri kazanmıştı Mercedes’ten. Bu noktada Meksika’nın da çok farklı olacağını düşünmüyorum. Mercedes’in ilk sektörde, iki DRS alanına sahip düzlükle rakibine göre -önceki yılları da düşününce- 0.2’ye yakın bir avantaj elde etmesi beklense de ikinci ve üçüncü sektörde Red Bull daha güçlü duruyor. 6. virajda başlayıp 12. virajda biten S virajlar, Red Bull’un kaybettiği 0.2’yi geri almakla kalmayıp 0.1 daha öne çıkmasına olanak sağlayabilir. Elbette kâğıt üstünde görünen bu saliseler, pist yapısına uyumlu araç tasarımları konularının bir de rekabet ekseni var.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/10/4/1636061429167.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.78" width="550" alt="Meksika GP" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Racing News365Amerika’da 7 kez dünya şampiyonu rakibi Lewis Hamilton’a fırsat vermeyerek kazandığı galibiyetin yanına eklenen +6 puan, Max’in bu sezon aldığı birçok galibiyetten çok daha büyük bir değere sahipti. Hollanda yarışı sonrasında ciddi bir ivme kaybı yaşayan Max Verstappen’in, Mercedes’in en güçlü olduğu pistte pilotajıyla kazanması Lewis Hamilton’a da bir uyanma çağrısı niteliği taşımakta. Aradaki 12 puanlık fark az olsa da Meksika’nın Red Bull’a uyumlu olduğu ve işlerin yolunda gitmesi durumunda tüm hafta sonunu domine ederek duble beklentisi var. Ki Meksika sonrasında son sprint yarışını izleyeceğimiz Brezilya da kağıt üstünde Max Verstappen’in galibiyete yakın göründüğü bir diğer pist. Bu noktada Lewis Hamilton’ın Meksika’da bir şansa sahip olması için Valtteri Bottas’ın cebinden tavşan çıkarması ve en azından Red Bull pilotlarını sıralama turlarında bölmesi gerekmekte. Bottas eğer sezonun büyük çoğunluğunda olduğu gibi pasif bir cumartesi günü geçirir ve Red Bull pilotlarına yaklaşamazsa o zaman başka bir durum oluşur…&nbsp;Pazar gününe Red Bull pilotları ilk iki sıradan başlarsa –ki Ricciardo ile Verstappen’in beraber yarıştığı dönemde bunu başarmışlardı- Meksika’nın geçiş yapmaya uygun yapısı dahi Lewis Hamilton’ın yüzünü güldürmeyecektir. Bir de Red Bull pilotlarının yarışı ilk iki sırada kontrol ederek götürdüğü bir yarış izlersek ve eğer bu ikiliden öndeki isim ev sahibi Sergio Perez olursa Formula 1’in en rahatsız edici birkaç özelliğinden biri olan takım emirlerine de&nbsp;denk gelebiliriz. Formula 1’den bahsediyoruz; burada maalesef para ve güç konuşur…

Lewis Hamilton’ın Meksika’da bir şansa sahip olması için Valtteri Bottas’ın cebinden tavşan çıkarması ve en azından Red Bull pilotlarını sıralama turlarında bölmesi gerekmekte. Aksi denklemde kan kaybı artarak devam edecek.

Ant Arın Şermet

Kolektif yaratıcılığın parlak üyeleri: Black Country, New Road