Aile buluşmasına hoş geldin

Albüm: Red Hot Chili Peppers, Unlimited Love

Süre: 73 dakika

Plak şirketi: Warner Music

Kartonet: 2022’nin albüm ikliminde uzun soluklu sessizliklerin bozulduğu durumlar hâkim. 2016’da çıkardığı The Getaway sonrasında Red Hot Chili Peppers tarafında işler uzun süre sessiz kaldı. John Frusciante sonrası devasa bir beklentiyi karşılaması beklenmesine rağmen başarılı bir iş çıkardığını düşündüğüm Josh Klinghoffer’la 2019 sonunda yollarını ayıran RHCP’de yıllardır beklenen buluşma gerçekleşti. John Frusciante, 2019 sonlanmadan RHCP’ye geri döndükten sonra açıklanan konserler, dörtlünün müzikal açlığının kanıtı oldu. Bu konserler malum sebeple gerçekleşemese de grup elemanlarının üretimden geri durmadı. 

Efsanevi prodüktör Rick Rubin’in kontrole geçtiği kayıt aşaması, Malibu’da bulunan Shangri-La stüdyosunda tamamlandı. Frusciante’nin dönüşünden sonra stüdyoda geçen ilk günle ilgili Rick Rubin’in “John’u da aralarında gördükten sonra çok etkilendim. Bunca zaman beraber harika müziklere imza atmış insanları bir arada eğlenirken ve yaratırken görmek beni duygusal bir yerden yakaladı. Sonrasında da ağladım,” sözlerinden buluşmanın önemini anlamak mümkün. 

Blood, Sugar, Sex, Magik’ten tutun By the Way’e, birçok müzikseverin hayatına dokunan bir dörtlüydüler. Unlimited Love’da da bildiklerini uygulamayı denediler ve istedikleri çizgiye yaklaştılar.

Red Hot Chili Peppers, Unlimited Love

Neden dinleyelim? Anthony Kiedis, Flea, Chad Smith ve John Frusciante’nin oluşturduğu bir albümü dinlememek için gruba karşı ön yargıdan da fazlasına ihtiyacı var bir dinleyicinin. Şubat başında çıkan ilk tekli Black Summer’ı birkaç sefer dinledikten sonra hem ritme hem de nakarata eşlik etmemek imkânsız hâle geldi. Üstüne Frusciante’nin alametifarikası gitar solosu şarkıya güç kattı. 

Kuşkusuz, Black Summer, bu albümün hiti. Bu cümleyi yazana kadar bu etiketin iddialı olduğunu düşündüm. Ancak albümü tekrar tekrar dinledikten sonra Black Summer kadar hem eski hayranları hem de yeni dinleyicileri bir potada buluşturan bir şarkı olmadığına karar verdim. 

Pek çok RHCP albümünde olduğu gibi, grup, yine her şarkıda farklı bir konuyu elmış. Bir akış bütünlüğü yok ama gruba alışınca aslında bu, bir bütünlüğe tekabül etmiş. Hemen söyleyeyim: It’s Only Natural ve Let ‘em Cry, bu albümün müzikal tatmin bakımından zirveleri. Flea’nın basları, grubun müziğinin iskeleti. Bu iki şarkıda da şaşırtıcı bir şekilde öne çıkmadan şarkılarla bütünleşip akılda kalmayı başarmış. Böyle olunca da dinleyicisini alıp farklı diyarlara göndermesi zor olmamış. Bir de Chad Smith’in enerjik olduğu kadar groovy davullarını da unutmamak lazım. 

Olumlu yanları fazlasıyla dikkat çekse de Unlimited Love, RHCP diskografisinde ortalama bir noktada konumlanmış durumda. Bazı şarkılar — isim vermek istemiyorum — sanki albümün süresini tamamlamak için eklenmiş ve uzatılmış gibi. Akılda kalıcılıktan uzak olmakla birlikte birkaç sene sonraya bile varlığını taşıyamacak kalite ve derinlikte. Yine de RHCP’nin yeni albüm çıkardığı bir döneme şahitlik etmek fazlasıyla tatmin edici. Umarım bir gün tekrar buralarda canlı izleyebiliriz.

Benzer işler: Foo Fighters, In Your Honor & The Smashing Pumpkins, Siamese Dream.