Öteki olmanın karanlığı

Senin ihanetlerin yüzünden neden böylesine acı çektim, bilmiyorum, daha doğrusu nedenini biliyorum, ama neden böylesine acı çektiğimi sana anlatabilmek için seçmem gereken sözcükleri bilemiyorum.

— Vladimir Nabokov, İnfaza Çağrı

Albüm: Fontaines D.C., Skinty Fia

Süre: 44 dakika

Plak şirketi: Partisan Records

Kartonet: NME’in, Fontaines D.C. için yaptığı “jenerasyonunun grubu” tanımı zihnimi terk etmedi albümün 44 dakikalık süresinde. IDLES başta olmak üzere birçok grubun açılışını yaparak başladıkları kariyerlerindeki en büyük şanslarından biri, türü tanımlayan prodüktör Dan Carey’e sahip olmaları. İrlandacadan "geyiğin laneti" olarak çevirebileceğimiz albümün ismine Carey, özellikle gitarlardaki dokunuşlarıyla karanlığın lanetini de ekledi. 

Skinty Fia’nın türdaşlarına yakın noktaları olsa da belirgin ayrışmaları da var. Kendine has tarafları oldukça baskın. Albümde lineer bir yükseliş var. Her şarkı, diğerinin bıraktığı yerin üstüne ekleyerek yolculuğu heyecanla birleştirmeyi görev edinmiş gibi. İşitsel olarak 1940’lı yıllardan The Maltese Falcon ya da Out of The Past gibi bir film noir örneği — belki de music noir diyebiliriz.

Albümün kendine has olmasının temel örneklerinden biri de The Couple Across The Way’in tamamının akordeon-vokal birlikteliğiyle ilerlemesi. Albümdeki diğer 9 şarkının yanında tamamen farklı bir çizgide yer alması müzikal çeşitlilik bakımından hoş dursa da görece bağlantısız hissedilmeye de açık. Bu durumun sebebi, grup elemanlarının Skinty Fia’yı iki parçadan oluşan bir albüm olarak yapmak istemeleri. Amaçlarına ulaşsalardı albümün diğer yarısında The Couple Across The Way gibi İrlanda müziğinden ilhamını alan şarkılar duyacaktık. Şimdiki hâli bir ön gösterim tadında.

Fontaines D.C., Skinty Fia

Neden dinleyelim?: Skinty Fia, hem siyasi hem müzikal hem de edebî olarak bir kütüphane âdeta. Vladimir Nabokov’dan James Joyce’a, Oasis’ten İrlanda’nın son 30 senedeki siyasetine, kısaca öteki olmaya karşı bağırmak tercih sebebi. Albümün kapağında yer alan renk paletindeki kızıl karanlığı müziklerinde de bulmak mümkün.

Albümün içinden herhangi bir şarkıyı öne çıkarmak çok zor. Ancak bu materyalin duygu durumunu ve müzikal kimliğini direkt yansıtan iki şarkının da adını geçirmek lazım. Bunlardan ilki albümün açılışını yapan In ár gCroíthe go deo. Birleşik Krallık'ta İrlandalı olmanın sadece yaşarken değil, ölünce de öteki olmaya sebep olduğunu aktaran harika bir hikâyeye sahip şarkının bas-davul uyumu da kulaklar için ziyafet. 

Diğer şarkı, albümün ikinci teklisi I Love You. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Türkiyeli gençler için kurduğu “Bu ülke, evlatlarına kendisinden başka bir şeyle meşgul olma imkânını vermiyor,” sözünün Fontaines D.C. ve İrlanda ilişkisi üzerinden bir yorumu âdeta. Lirik bakımdan grubun üç albümlük arşivinde yer alan en politik şarkı olmasının yanında müzikal yolculuklarının geçmişi ve geleceğini kapsayan beş dakikalık bir özet. Dogrel’deki enerjik ve gürültülü davulları da duyabiliyorsunuz, A Hero’s Death’teki tekinsiz vokalleri de… 

Fontaines D.C., dinleyicisine baştan sona bir öfke nöbetine şahitlik etme fırsatı sundu. Parmak sallamalara maruz kalarak ait olduğu yerden uzaklaştıran ama gittiği yere de alışamayan insanları hatırlatmak, dile getirmek istediler. Bu sebeple Nabokov’un aksine zifiri karanlığın içinde debelenmek yerine gerekli sözcükleri bulup zamanın ötesine geçecek bir mirasla yollarını devam etmeyi başardılar.

Benzer işler: Squid, Bright Green Field & Iceage, Plowing Into the Field of Love.