Yayınımızın yazarları sizler için&nbsp;en favori&nbsp;albüm, konser ve performanslarını paylaşıyor.&nbsp; 1) Aklında en net kalan 3 konser deneyimin?Tuğçe<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2018 İstanbul Camel konseri (bir hayal gerçek oldu)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2018 Bochum Pentagram konseri&nbsp;(Almanya'da bir kuliste çok güzel muhabbet dönmüştü)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Wroclaw 2019 Haken konseri (Canlıda ilk dinlememdi, sahnelerine ve müzisyenliklerine bayıldım!)</li></ul>Turna(Mesleki deformasyonum ve aşırı konser yüklememden ötürü bu soruya sağlıklı cevap vermem mümkün değil, ama dönüm noktası saydıklarımı düşüneyim.)&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2006’da lise rock grubumla okul bahçesindeki konserimiz (İnsan ilkleri unutmuyor. Ayrıca hep dinleyici mi olmak lazım?)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mor ve Ötesi’nin ya 2005 ya 2006’da Antalya Cam Piramit’teki konseri… (Lisedeydim, Dünya Yalan Söylüyor çok popülerdi ve Antalya’nın neredeyse tüm liselileri oradaydık.)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hatırlamadığım bir yılda (muhtemelen 1998) Antalya Cumhuriyet Meydanı’nda gerçekleşen Ayna halk konseri. (Aklımın erdiği ilk konser sanırım. Çok uzak bir yerden az bir kısmını izlemiştik maaile. Ayna da o zamanların en hit grubuydu.)&nbsp;</li></ul> 2) Döndüre döndüre en çok dinlediğin 3 albüm?Tuğçe(Bu çok zor soru!)&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Soen "Lotus" (Lykiaia albümlerini daha çok sevmeme, Soen'i ilk o albümle tanımama rağmen Lotus aylarca kulağımdaydı. Nedeni bilinmemekte 🙂)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Replikas "Yaş Elli" (Lisans yıllarımın arkadaş toplaşmaları, Taksim sokakları hepsi sanki bu albümle doldu)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kardeş Türküler "Hemavaz" (Bu albüm sanki bir dönem hem kulağımda hem sokakta ve stantlarda aynı anda çaldı. Bir gün yine kulağımda kampüste bölüme giderken canım Selda Öztürk’le denk gelip tanıştım. Grup ayrı albüm ayrı özeldir.)</li></ul>Turna<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kurban “İnsanlar” (çok iyi albüm be!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sertab Erener “Sertab Gibi” (çok iyi albüm be!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Teoman “Onyedi” (Kardeşim de ben de küçükken çok severdik, bir dönem arabada yüzlerce kez dönmüştür kaseti)</li></ul> 3) En sevdiğin 3 festival/konser mekanı?Tuğçe<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Londra - Barbican (Camel'ı ilk izlediğim yer olmasından özel, sonra İstanbul’da Zorlu girdi hayatımıza, eş değer diyebilirim)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Amsterdam - Muziekgebouw (Mekanın tarihi yapısı ve akustiğine hayran kalmamak mümkün değil. Sahnedekine ek mekan da performans halinde resmen!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Volkswagen Arena (Çok sevdiğim isimlerin bazılarını ilk kez bu sahnede izledim, özeldir, ilk gençliğe çapadır.)</li></ul>Turna<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava Tiyatrosu (Harbiye özel bir yer, “Harbiye’de çalmak” ayrı bir deneyim. O yüzden her sanatçı Harbiye’ye bir başka bakar ve onları orada dinlemek, hele ki “ilk Harbiye konseri”ne denk gelmek bir başkadır)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Odin Pub, Antalya (Mükemmel bir rock bar, merak eden eski sayılarımızdan detaylı yazımı okuyabilir. Arayan elbet bulur.)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Üçüncüyü bilemedim, “en güzel deniz, henüz gidilmemiş olandır” diyelim.&nbsp;</li></ul>

Müzikli Mevzular

Kendimize Sorduk

3 Soru 3 Cevap

Amerika canlı yayında Irak’ı işgal etmiş; Türkiye sonunu hepimizin tecrübe ettiği yeni bir döneme girmiş, “Türkçe sözlü rock yapılır mı?” tartışmaları yeni yeni durulmaya başlamışken 7,5 milyon lira değerindeki bir albümün, bütün bu konular hakkında söyleyecek en az birkaç sözü vardı. mor ve ötesi’nin, başarılı ve üstüne hızla koydukları ilk üç albümün ardından yayınladıkları Dünya Yalan Söylüyor, ülke için, grup için, rock müziğin Türkiye’deki seyri için hatta her dinleyenin kendi tekil hayatı için bütün mümkünlerin kıyısında durup hamlesini yapmayı bekliyordu. 18 yıl önce yine bir 30 Nisan günü yayınlanan albüm, 2000’lerle birlikte altın çağını yaşayan Türkçe rock’ın dönüm noktalarından biri, en çok satan Türkçe rock albümü olmasıysa bunun sadece bir küçük bir kanıtı.Türkiye’de rock müziğin gelişimi, Anadolu rock’tan başlayıp '80 sonrası nispeten durağan dönemler ve 90’lardan itibaren yer altından çıkıp da alternatif sahnelere hükmeden büyük bir hareket olarak apayrı ve detaylı bir incelemenin konusu. Ama 2000’lerle birlikte, rock’ı alternatif olmaktan çıkarıp da ana akıma yaklaştıran, bütün ülkeyi bir anda etkisi altına almayı başaran şu iki albümün de hakkını teslim etmek gerekir: Duman – Belki Alışman Lazım (2002) ve mor ve ötesi – Dünya Yalan Söylüyor (2004). Sonrası zaten o dönemi yaşamış ya da bir şekilde takip etmiş herkesin malumu. Türkçe rock’ın, gitar-gitar-bas-davul'un altın çağı.Efsane sıfatını yakıştırmaktan çekinmeyeceğimiz prodüktör Tarkan Gözübüyük’ün elinden çıkan albüm, Şebnem Ferah’ın back vokalde olduğu Yardım Et’le başlıyor. Albüme adını veren “Dünya yalan söylüyor” dizesinin bir başkaldırı marşına dönüşüp de nakarat sonlarında hırsla tekrarlandığı şarkı, dünyayla olan genel dertleriyle birlikte, Amerika’nın halihazırdaki işgaline de taş atıyor. Ardından gelen Cambaz ise, grubun tartışmasız en büyük hit’lerinden biri. Çıktığı günden itibaren klibiyle birlikte bütün televizyonları ve radyoları ele geçiren, neye referans verdiği uzun uzun tartışılan şarkı bugün artık Ozan Tügen’in cümbüş introsunun girdiği o ilk andan itibaren herkesin hep bir ağızdan eşlik edeceği zamansız bir klasiğe dönüşmüş durumda.&nbsp;Üçüncü sırada, albümün en duygu yüklü belki de kişisel olarak en kolay bağ kurulabilecek şarkılarından biri, bir diğer klasik Bir Derdim Var&nbsp;yer alıyor. Şarkının zaman içinde ne kadar büyüdüğünü, dinleyenin içinde her defasında nasıl da serpilip değiştiğini, dönüştüğünü ve dönüştürdüğünü anlamak için, grubun açık havada senfoni orkestrasıyla birlikte şarkıyı çaldığı anda seyircinin tepkisini izlemek bile yeterli belki de. Nitekim Harun Tekin de mikrofonu bırakıp sözü seyirciye verdiği o anlarda aynen bunu yapıyor, haklı bir gurur ve zamanın sınavından galip çıkmanın mutluluğuyla, seneler önce yazdıkları şarkının, kalabalık hep bir ağızdan eşlik ederken nasıl da büyüdüğünü izliyor.Albüm aşk, hayat, reankarnasyon ya da hepsi hakkında olabilecek Re, bir Fikret Kızılok klasiğinin yeniden yorumu Sevda Çiçeği’yle devam ederken ardından gelen Serseri, politik duruşunu, isyanını ve kışkırtıcılığını hiçbir zaman saklamayan ve ihya etmeye de çalışmayan grubun, albümdeki en direkt şarkılarından biri. Sonrasında, daha kimse hakkında konuşmaya cüret edemezken, isim vere vere lanet okudukları Darbe (Büyük Düşler, 2006) ya da doğrudan adrese teslim Nakba, Festus (Masumiyetin Ziyan Olmaz, 2010) gibi şarkıların da bir habercisi.&nbsp;Albümde alıştığımız şekliyle bir aşk şarkısına en yakın parça Aşk İçinde. Kolay melodisi ve tekrar eden sözleriyle dinleyeni tanıdık duygularla yakınlık kurmaya davet ediyor. Aşk, ayrılık, öfke… Neredeyse baştan aşağı hit olan albümün geri kalanına göre biraz daha arka planda duran iki parça, Az Çok&nbsp;ve Son Deneme de albümün seviyesinin altında kalan şarkılar değil. Şansızlıkları belki de bu kadar yoğun bir albümde yer almaları. (Ne şansızlık ama!)Böyle büyük bir albümün kapanışının da aynı şekilde görkemli olması beklenir ki 27 dakikalık süresiyle Uyan tam da bunu yapıyor. Derdini, albüm boyunca anlatıp artık isyan edercesine hatta yakarırcasına “Uyan!” diye defalarca tekrar eden şarkı devamında Bir Derdim Var'ın emprovize bir versiyonunu hidden track olarak bulunduruyor.Bugün Dünya Yalan Söylüyor’un üstünden seneler geçmiş, grup da ülke de Türkçe rock da dinleyiciler de farklı farklı yollar almışken mor ve ötesi, bu defa da son albümleri Sirenler’le yeni mümkünlerin tanıklığını yapıyor. Seneler önce, heyecanlı genç bir grupken, tarihin durduğu yerden bakıp da bir başka tarihe tanıklık ettikleri gibi…<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0QbpgPjg5eOU5ltJ05r4V7?si=kJxS7awySXy6f0-3_7XU6Q" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/3/2022-04-30T08:40:55.783Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

mor ve ötesi'nin ikonik albümü politik duruşu ve isyanı ile bunca zaman sonra bile sahnedeki yerini koruyor. 

18 sene sonra bile "dünya yalan söylüyor"

Yıl 2001 gibi bir şey olmalı. Bir grup henüz kaynaşmış liseli Kadıköy’de Sahaf Kafe’ye kaçak soktuğumuz ve fark edilmediğini sandığımız biralarla demleniyoruz. Birazdan Kadıköy Halk Eğitim Merkezi’nde bir konser var, oraya geçeceğiz. Keyfimiz acayip yerinde. Yağmura aldırmadan sırası gelen kafeden çıkıp içki alıp geliyor. Bu minik kriminalliğimizle çok eğleniyoruz, çünkü güzel sarhoşuz… Evde bulduğum, harçlığımın şerefiyle filmini taktığım ve nereyi çeksem üzerine utanmadan flaşını patlattığım bir fotoğraf makinesi var elimde. O zamanki cep telefonlarımızın kamerası yok ve biz bir konseri gerçekten deneyimliyoruz. Sonradan filmi bastırması için babama veriyorum. Sağ olsun fotoğrafları getirdiğinde anneme “ya bu hep adamları çekmiş?” dediğini duyuyorum. Ben de içerden ses veriyorum “o adamlar Mor ve Ötesi baba!”.***Ders yükü artınca devreye dershaneler filan girmiş, yeni arkadaşlar edinilmiş, yeni alışkanlıklar öğrenilmiş derken senesi gelmeden girilecek bir sınava koşturuluyorum. İçimde zor tuttuğum bir enerjim var hep… Okul çıkışları bir grup arkadaş Çiftehavuzlar’dan Kadıköy’e yürüyoruz çoğunluk. Üzerindeki camı tuhaf mavi bir diskmenim var. Ev – Kur’dan bir mp3 alıp kendimi güncellememe daha var. CD çantam ve diskmenim hep yanımda ve çok sallanıp da aletin CDyi okuması şaşmasın diye saçma bir yavaşlıkta yürüyorum Kadıköy sokaklarında. Çekme CDlerimin yanında o zaman sanırım tek orijinal cd “Dünya Yalan Söylüyor”. Ne zaman başladı ve ne kadar sürdü bizim yaş grubunda yerli gruplarımıza burun kıvırmak şimdi pek hatırlamıyorum, ama etrafımdaki yaşıtlarımın “alternatif müzik”, hardcore ya da metal dinlediği sıralar ben bu albümü baya gizliden dinliyorum. Seçemediğim şarkılar arasında “Re” siz gün geçmiyor…***Nihayet 2005 gelip kapımıza çullanıyor ve biz de ÖSS’nin kapısındayız… Saçlar turuncuya boyanmış, sınav gözetmeninin bu çocuk o çocuk mu diye fotoğrafla beni kıyaslamasından illallah bir sınav sonrası annem ile babam beni şimdi Söğütlüçeşme metrobüs çıkışının olduğu noktaya, Rock İstanbul’a gidecek servise bırakıyorlar. 7YTL’ye Kilyos’a gidiyoruz. Ne acayip! Bizimkilerle gittiğimiz kamp tatillerini hatırlayamadığımdan, hafızamın diri tutacağı ilk çadırlı anım bu festival. &nbsp;Lise’den kurtulmuşum, yalnızca küçük bir zaman dilimi için kimseden geleceğe dair bir soru duymak istemeyen Tuğçe’nin enerjisini, heyecanını anlatamam… Kanalını pek hatırlamadığım bir mikrofon “Yanınıza festival için ne aldınız?” diye sorunca “Ne lazımsa aldık işte?” diyecek kadar heyecanlı ve tuhaflaşmış bir ben (heyecanlıyken awkwardness hâlâ benden sorulur). Festivalin kapanış konserine sıra gelmiş, fazlaca dağılmış/dağıtmışım, sahne önünden bağır çağır rahatsız ediciliğim aklıma geldikçe hâlâ çok utanır, yine de omzumu patpatlar ‘üzülme’, derim kendime. Bir müzisyenin küfür basmak isteyeceği o dinleyici olma anım da bu festivale aittir ve sahnede yine Mor ve Ötesi vardır…***Evet bu anıları neden anlattığım bence malumunuz. Mor ve Ötesi’nin yeni albümü&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1bN6NwrpjgzYH01Fy5gagf?si=60f18f50edce4833" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sirenler</a> ile albümde akan her bir detayın beni götürdüğü zamanlar, anlar, hisler ve elbette İstanbul… Albüm, çoğumuza bu türden anıları hatırlattığı, yakın geçmişimize dair tatlı bir ortaklık hissettirdiği için günlerdir herkesin yazdığı çizdiği övgüyü sonuna kadar hakkediyor. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1643559988141.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/CY92HaIsCcz/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">(Görsel: Koray Doyran &amp; Ataberk Akalın)</a>Bence, bazı gruplarla flört edip güzel bir ilişki yaşayıp kopuyoruz. Sonra zamanla sıkça karşılaştığımız bir tanıdığa dönebiliyor bu gruplar ve pek de beklemediğimiz bir anda yeniden buluşuyoruz. Kendi adıma Mor ve Ötesi’yle kurduğum bağ böyle bir yerde duruyor hayatımda.Sirenler, grup tarihiyle kişisel tarihimi, göçmeme rağmen gerimde bırakamadığım, bırakmayı da düşünemediğim İstanbul’umu düşündüğümde, tam da böyle hissettirdi. Birlikte büyümüş, olgunlaşmışız gibi... Albüm müzikal dil olarak hem alışık olmadığımız ufak tefek yenilikler barındırıyor hem de özlediğimiz, bildiğimiz, bağ kurduğumuz Mor ve Ötesi’nin ses dünyası, melodik yürüyüşü, tavrını sunuyor dinleyicisine. &nbsp;Öyle ki, bazı parçaları dinlediğim sıra “aa Bırak Zaman Aksın’daki şey gibiii” ya da “aaa bu ne güzel oturmuş buraya ya…” veya “sözler…” diye diye geçti. Özellikle şarkı sözlerine odaklandığımda yakın geçmişimizde birlikte kalbimiz ne çok kırılmış ne çok hayal kırıklığına uğramış, yas tutmuş, kalkmaya, umudumuzu korumaya ve öfkemizi diri tutmaya çalışmışız, diye düşünmeden edemiyorum. Ya da belki bir dinleyici romantizmiyle grubun tüm bu hisler etrafında albümü inşa ettiğini düşünmek işime geliyor, bilmiyorum. Benim gibi birçok dinleyicisinin, belki sizlerin dünüyle bugünüyle benzer bir his ve anı havuzuyla bu şarkıları dinlediğini düşünmek, hayal etmek hoşuma gidiyor. Ortak bir çemberin içinde gibi hissetmenin iyi geldiğini hatırlamak aslında…Albüm çıktığında İstanbul’daydım ve biraz ortama yayılan havayı hissedebildiğim için mutluyum. Gündelik hayatın içinde akarken grubun afişini metroda görmek kadar ufak bir şey bahsettiğim… Ayrıca, lansman konseri için Çiçek Pasaj’ının seçilmiş olması şehrin hafızasını albüm kadar kucaklayan bir hamle değil mi sizce de?Albümü ilk dinleyişimde ufak notlar almıştım kendime. Tekrar dinledikçe yeni notlar ekleniyor, mekân ve sokaklar farklı olunca kondurduğum notlar da değişiyor hâliyle. Aynı sebepten favorilerimin de dinledikçe değişeceğini düşünüyorum. Birkaç gün önce Eindhoven’a yeniden “ev” dediğimizi düşünerek döndüm. Bu da bitmeyecek bir düğüm herhalde ya, neyse… Bu duyguyla, favorilerimi düşündüğümde “Linç” epey sarmalıyor. Zaten hepsinin, her ayrı bütünün ayrı bir dürtelemesi var ve bence tek bir parça seçmek de pek mümkün değil bu albümden. &nbsp;Belki albümün üç parçalık bölümler ve iki köprü parçadan oluştuğunu bilmek, buna nedendir. Yine de birine çakılıp kalmadığımız albümler candır! Şimdilik beni en çok vuran son üçlü; Tünel, İstiklal ve Park, oldu. Belki sizler de favorilerinizi bizle paylaşırsınız, konuşuruz üzerine? Şimdilik böyle bir albümle yeniden buluştuğumuza teşekkürle, mutlulukla ve albümü tekrar döndürerek bitiyorum yazımı. Siz severlerine de iyi dinlemeler ve eskilerinin yanına ilişecek yeni anlar hediye diliyorum.

Dünya Yalan Söylüyor ile ilgili hikayeler