Yılı kapattığımız bugünlerde ben de şöyle bir dönüp geçen yıla bakmak ve aklımda müzikli ne kaldıysa buraya iliştirmek istedim.2022, Hollanda’da bıktıran kapanmaların ve yılın başında gerçekleştirdiğim herkesin Covid olduğu eksik bir İstanbul ziyaretinin ertesinde, davetsiz misafir Covid’in bir bar masasında beni de bulmasıyla başladı. Ezcümle, 2022 hem İstanbul’da hem Hollanda’da hem de benim kendi bedenimde kaçırdığım konser ve etkinliklerle geldi. Kaçırdıklarım bir kenara, aklımda kalanlara, Aposto’ya taşıyamadıklarıma dönelim.&nbsp;<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Eeee bu işler böyle!”</h3>İlk aklıma gelen 2022’nin Mart ayında koşarak gidip kederden sarhoş ayrıldığım, benden okumaya çok alıştığınız konser mekânı Eindhoven Muziekgebouw’da gerçekleşen Moğollar ve Altın Gün konseri… Kederimin ilk nedeni kimsenin yadırgamadığı, müzik endüstrisinin böyle işlediğinin altını rahatlıkla çizebildiği ve olması gerekenin de bu olduğunu söylemekten çekinmediği bir hâl. Moğollor, Altın Gün’ün alt grubu…Çok duygusal bir yerden, bu işlere yeni yeni bulaşmaya çalışan biri olarak bu işler böyle olmak zorunda değil, diyorum ben de. Dinleyici; dinleme kültürü ve alışkanlıkları bakımından yönlendirilebilir, değiştirilebilir. Hollandalı senin kadar bilmiyor, sana soruyor, getirdiğin işe sen ne dersen inanıp ona göre ajanda yapıyor; neyi kim dinler, kimin değeri nedir… Fazla naif bulanınız olacaktır, ama değişim çeperlerde de mümkündür. Buna inanan bir yerden bu tür şeyleri anlamamayı tercih ediyorum.Senelerin “Moğollar’ı” Eindhoven’da, göçmen profilin handikapları düşünülmüş bile olsa, Altın Gün popülarizmiyle yan yana gelmeseydi keşke. Neyse, bu kederin yanına en son lise ve üniversite yıllarımın festivallerinden kim bilir hangisinde dinlediğim, canlısına hasret kaldığım Moğollar’a burada kavuşmuş olmakla avundum elbette. Kederin diğer yanı, Altın Gün’ün performansı, özensizliği ve Moğollar’ın kendilerine sahneden çaktığı selama verdikleri tutuk karşılık…Dünyasını sesle kuranların salondan çıktığı, dinleyicinin “göçmen ya” göbek atsın yeter, diye bir performansa fit edildiği, maalesef dinleyiciyle iletişimin de pek az olduğu bir performans. Yeniden üretimleri seven ben, Altın Gün’e ölüp biten güruha rağmen bu performans akşamından tatsız ayrıldım. Belki bir iki konserlerini daha görmek gerekir... Moğollar -hikâyelerini ve müzikal kısmını söylemiyorum bile- muazzam dinleyici iletişimi ve özlediğimiz şarkılarıyla bizlere çok güzel dakikalar yaşattı. Biraz da o farkı görünce, birkaç ışık mı sahnedekini şova dönüştürdü o akşam diye düşünmeden edemedim. Neyse! “Onlar Moğollar!” diyerek kendime başka, size başka şey hatırlatmak istiyorum.Murat Meriç geçtiğimiz günlerde bir yazı yazmıştı. Yaşananların ardından öfkesinin sesini kısıp başına oturulmuş bu yazı, okurda da hem öfke hem hayranlık hem de gurur gibi duyguları harekete geçiriyor. “Biz Moğollar’ız!” demiş ya Cahit Berkay… Orada neler olup bittiğini <a fr-original-style="" href="https://www.gazeteduvar.com.tr/edirnede-mogollar-konserine-baskin-haber-1591371" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya tıklayarak</a> bir okuyun, biraz düşünelim, hatırlayalım isterim.&nbsp;Ve artık dünyanın neresinde olursak olalım “Eee bu işler böyle!” demeyi bırakalım…<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Prognosis ’22!&nbsp;</h3>Nisan ayında gerçekleşen Prognosis ’22 tam anlamıyla savaşın ve Covid’in gölgesinde kaldı. Biz dinleyicisine açtığı fiziksel ve sessel mekânla soluk olurken müzisyenlerin de türlü ruh hâllerini paylaşıp içlerinde barınamayan enerjiyi akıttıkları bir performanslar dizisi oldu. Öyle ki, Focus ile 50. yıllarını kutladık; grubunun (Haken) Covid tedirginliği ile yalnız bıraktığı Ross Jennings’in inanılmaz samimi tek kişilik performansına ortak olduk ve kendisinin ikinci grubu Novena’yı keşfettik. Öte yandan Leprous’un billur sesli vokali Einar Solberg'in sevgilisinin ailesini savaş bölgesinden kurtarmak için saatlerce direksiyon sallamış yorgunluğuna, öfkesine ve o rahatlama hissine ortak olduk. Anlayacağınız, 2022 Prognosis Fest birçok açıdan özeldi… 2023 ajandalarını da daha festival bitmeden bir de İngiltere ayağı koyacaklarının müjdesiyle açıkladılar ki daha ne olsun! İmkânı olan aman kaçırmasın, cayır cayır gruplar var listede yine! <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/prognosisfestival/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Buraya</a> tıklayarak program(lar)ı görebilirsiniz.&nbsp;Yaza doğru, Mayıs ayı gibi ben Fonema’yı kurup amatör ve profesyonel dünyada neler olduğunu anlamak için şehirde fırsat buldukça dolandım durdum. Bir yandan başka yeni bir oluşumda gönüllülük, bir yandan göçmen ve &nbsp;yerli ekipler ne yapıyor diye bakınmalar…&nbsp;Bir anı: Amerika’dan Eindhoven’a kadar gelen blues-funk grubun konserinde, yanımda tatlı eşim Barış, şehrin tanımadığım yüzleriyle tanıştık. Telefon numarası al ver yapmalı, kapı önü sohbetli, grup elemanları ile bakışmalı bar sohbetlerinde alkolün yeni tanışlara verdiği yetkiyle biz expatların, ekonomik ve emlak piyasası gibi durumlarla, lokallerce nasıl da sevilmediğini (nefret kelimesini işitmek hoş olmadı) bir de dolaylı yoldan öğrendik. Eh tanıdık gelmiştir, hayatın her anı ve alanında denk geldiğimiz yabancının yabancı kalmasını istediğimiz asıl “yabancılık”…&nbsp;O dolaylarda ya da ertesinde şehre Alan Parsons Project gelecek; ben de bilet bulamamışım diye kelimenin tam anlamıyla ağlarken, sağlık sebepleriyle konserin ertelenmek zorunda kalışı karmakarışık duygular ekti içime... Araya bir Fazıl Say konseri sıkıştırıp Amsterdam’ın meşhur konser salonu, Het Concertgebouw’a aşık olup Türkiye’ye doğru yola çıkmak; orada özlenen barlarla, müzikli mesaisi olan arkadaşlarla buluşmak, Barış Dai’nin konseri dolayısıyla eski ‘scene’le buluşmak ve birkaç hafta sonra Eindhoven’a dönüş… O sırada Fonema için planlar, tasarılar, ufak tefek eğitimler ve yaz boyu Alan Parsons Project ile gelgitli bir ilişki.Eylül ayı Aposto sayılarımıza yansıdığı gibi geçti. Boban Marković, Sertap Erener ile Merhaba Eindhoven ve tanışmalar… O sayıları da belki <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/ekimden-sesler" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yeniden buradan okumak istersiniz.</a><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Komşu beldenin sundukları</h3>Ekim ayında Vola ve Voyager konseri… Eindhovenlı biri olarak buranın konser ajandasını fena bulmasam da yarım saat mesafede Tilburg’un inanılmaz bir konser ajandası olduğunu söylemeliyim. Lokal barlarına ya da ‘scene’ine dalmak tipik lokal muhafazakârlığı ile kolay olmayan şehirde, uluslararası isimler dinleyicisine şöyle bir selam çakıp geçiyor. Vola konseri de bunlardan bir tanesiydi. Vola ile ilişkimiz enteresan bir yerden geçmiş. -miş diyorum çünkü ben de yeni ayıyorum duruma :) Birkaç yıl evvel Belçika’da Agent Fresco’yu da keşfettiğim Katatonia konserinde alt gruplardan biriymiş. Bahsettiğim konserde dinlediğimi bir sebepten hatırlamadığım bu grubu yıl içinde hem evde hem de arkadaş tavsiyeleriyle yeniden dinlemeye başlayınca 'ilk kez duymuş ve hastası olmuş hâlde' konserde yerimi aldım :) Tilburg konseri tek kelimeyle harikaydı. Sesinden, sahnesine, ışıklarına… Bu konserle artık tam bir Vola dinleyicisiyim! Neyse, Vola performansını beklerken başka bir karşılaşma da elbette yaşandı. Voyager… Avustralyalı grup son dönemin prog kültürüne kendi üslubunu katıyor. Poptan elektroniğe, disco öğelerden djent bezemelere, çok dilli, lezzetli vokal armonileriyle ördükleri bir üslup… Kalabalık kadrolarına rağmen dinamik sahne performanslarıyla da bu kültüre yine çok şey kattıklarını, katacaklarını düşünüyorum.Yılı kapatırken Fonema’ya ağırlık vermek ve olası projeler üzerine düşünmek, okumalar yapmak… Burada da dile getireyim de hiçbir işi ertelemeye yüzüm olmasın. Zira müzik endüstrisi, grup ve mekân görüşmeleri, işin mutfağı gibi kısımlarda öğrenmek istediğim tonla şey var. Şimdiye kadarki gözlemim: bulunduğumuz memleketler sanatsal üretimlerin yolunu tıkadıkça sınırlar iyice yumuşasın istiyoruz. Öte yandan bu ekonomik iklimde, göçmenin yeniden bir kriz konusu edildiği günlerde bakış açıları ve yaklaşımlar da aynı hızda değişiyor. Mesele bir söylemi, sanatsal ürünü ya da belki bazı oluşumlar açısından ‘anı’ paylaşmanın gerisinde kalıyor. Pazarlanan ürünler ve isimler bir tekrar butonunda, bir zümrenin popülerleşmesi gerçekleşirken diğer tarafta başka yollar arayan müzik insanları aynı potaya iliştirilmeye çalışılıyor sanki… Bunlar olumlu olumsuz, işin kuralı gibi yerlerden yargılar içerebilir elbette, benimki yalnızca hissedip gözlediğim ve gittikçe koyulduğunu düşündüğüm şeyler.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki ya kavramlar?&nbsp;</h3>QR sistemleri ve HES kodlarını neyse ki ilk çeyreğinde son kez kullandığımız 2022, benim açımdan kavramsal olarak da durakları olan bir yıldı.&nbsp;Öncelikle, artık sesli olarak da dile getirebilecek kadar kendimi anladığım, kabul ettiğim mesele “bağlam”ın kendisi oldu. Bilginin önemine ve gücüne elbette saygıyla; bilginin çoğunluk iktidar alanı olarak kullanıldığı, bir çeşit “bilmeler” dünyasında yarışır gibi yaşanırken ben bunun aksine bir kabuldeyim. Bilginin hap olanıyla yolum epeydir ayrı ve bunu sahiplenebilmek 2022'nin hediyesi niteliğinde diyebilirim. Dünyayı, müziği, edebiyatı, izlediğim, okuduğum, dinlediğim şeyleri “bağlamsal” olarak sindirip algıladığım ve bir yanıyla da duygusal bir sosyallikle yaklaşmamın altını çizebilmek… Herkesin hap bilgi yarışından kendini gönül rahatlığıyla sıyırabilmek...&nbsp;Öğrenme biçimi ve algısı farklı çalışan herkesin muhakkak bir kendine göreliği vardır. Ben kendi adıma benimkinin bu olduğunu artık söylemekten çekinmiyorum. Bilmem kaç senesindeki bir konser kaydını ya da albümü, şarkıyı hatırlayamam belki ama onun yarattığı etkiyi, anlam dünyasını, örtüşmeleri ve zıtlıkları, niyetleri, o üretime dair yorumları, belki yazıları, oradan çıkmış başka üretimler ve soruları, satır araları bende daha fazla yer ediyor. Belki de bundandır “disiplinlerarasılık” diye tutturmalarım…&nbsp;Diğer yandan bu yıl duygular tarihi, duygular sosyolojisi ve müzik ile bedeni aynı yerde düşünmekle geçti. Sesin ve sözün, hatta bazen sessiz sözün biriktirdiği hafıza üzerine daha çok düşündüğüm bir yıl oldu. Naçizane bir tavsiye ile belki giriş anlamında Barbara H. Rosenwein, Riccardo Cristiani’nin “Duygular Tarihi Nedir?” kitabını dillendirebilirim burada. Her disiplinden araştırmacının duygular üzerine nasıl yollar izlediğini, farklı bakış açılarını giriş niteliğinde toplayan kitap, müzik üzerine de birçok düşünme kapısı araladı bana. Bu yüzden belki müzik-psikolojisi / psiko-müzikoloji gibi alanların konusu olan ya da olacak, “Nasıl Dinliyoruz? Neden Dinliyoruz? Nasıl ve Ne İçin Seçiyoruz?” soruları masamın üzerinde bana bakıyor. &nbsp;<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Son olarak</h3>Müziğin, seslerin an ile ilişkisinden başka, bir de sessizlik meselesi var. Dışsal ve içsel bir sürü sesle başa çıkmaya çalıştığımız, farkına varmadan bu seslerle yorulduğumuz bir dünyada sessizliğin sinir sistemimiz için ne kadar yararlı olduğu çokça konuşuluyor. Seslerin çoğunun zihin ve sinir sistemleri için tehdit unsuru gibi çalışabileceği, dolayısıyla kendi sesimiz de dahil kendimizi içine dahil ettiğimiz tüm seslerden arındığımız bir sessizlikle günde 10-15 dakikanın bizleri daha sağlıklı yapacağı, mindfulness eğitimlerinin en önemli söylemlerinden biri. Düşüncelerin sessizliği ise, akışına müdahale etmemekle mümkün. Müdahale etmemek, yargılamamak bir sessizlik ve dinginlik sunuyor… Aslında bir iletişim sunuyor. Önce kendinle sonra dışarıyla ve dışarıdan gelen her neyse onunla…&nbsp;Peki kaç türlü sessizlik mümkün? Ya da en başta sessizlik nedir? Her şeyin kapama tuşuna bastığımızda dahi bizi bir ortam sesi, belki de gürültü çevreliyorken ortaklığını kuracağımız sessizliğin huyu, dili nedir? Sessizlik kelimesi acaba yeniden mi düşünülmeli? “Ses” kavramı üzerine kurulu müziğin de sessizi mümkün kılınmaya çalışılırken…&nbsp;Eh, 2022’yi ben bu sorularla kapatıyorum. Buraları merak edip öğrenmeye bakacağım.&nbsp;2023’ten temennim de sessizlikle daha çoğumuz bağ kursun, korkmayalım kendisinden. Ve kendi adıma tabii daha çok üretimle ve üretenle yakın temas diliyorum 🙏 …&nbsp;Hepimize, dünyada ne olursa olsun, olabilecek en iyi seneyi diliyorum…

Müzik dünyalarının farklı bakış açılarını; tarzlardan ve kalıplardan bağımsız haberler, okumalar ve dinleme alışkanlıklarıyla tartıştığımız paylaşımlar e-posta kutunda!

Müzik dünyasından farklı açılar ve dinleme alışkanlıkları.

Müzikli Mevzular

Geçen yıldan yazıya ilişenler

Yazmaya Otururken Geçen Yıl 🎊

Edebiyat ve müzik dendiğinde aklınıza ne geliyor? Ben öncelikle ne kadar büyük bir başlık olduğunu ve ne kadar dallanıp budaklanabileceğini düşünüyorum. Hepsinden önce konuya edebiyat tarafından mı, müzik tarafından mı yoksa zaman zaman ikisinin birbirini doğuruşu üzerinden mi; üretenlerin metinler arasılığını mı, metni hepsinden bağımsız bir dünya olarak mı ele alacağımızı düşünmeye dalıyorum… Dünyada ve Türkiye’de bambaşka örneklerle, eğilimlerle karşılaşacağımızı unutmadan, başka bir sürü şeyi de ekleyebiliriz bu saydıklarıma.

Metinlerarası Zihin Akışı

Geride bıraktığımız sayıdan bu yana, canım masa arkadaşım kadar yoğun olmasa da birkaç konser izledim. Ve bu sayıda, Eindhoven’ın önemli konser mekânlarından Muziekgebouw Eindhoven’da izlediklerimden bana kalanlar etraflarında bazı kavramları birlikte düşünelim istiyorum.

İzlediklerimden Bana Kalanlar

Yayınımızın yazarları sizler için&nbsp;en favori&nbsp;albüm, konser ve performanslarını paylaşıyor.&nbsp; 1) Aklında en net kalan 3 konser deneyimin?Tuğçe<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2018 İstanbul Camel konseri (bir hayal gerçek oldu)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2018 Bochum Pentagram konseri&nbsp;(Almanya'da bir kuliste çok güzel muhabbet dönmüştü)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Wroclaw 2019 Haken konseri (Canlıda ilk dinlememdi, sahnelerine ve müzisyenliklerine bayıldım!)</li></ul>Turna(Mesleki deformasyonum ve aşırı konser yüklememden ötürü bu soruya sağlıklı cevap vermem mümkün değil, ama dönüm noktası saydıklarımı düşüneyim.)&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2006’da lise rock grubumla okul bahçesindeki konserimiz (İnsan ilkleri unutmuyor. Ayrıca hep dinleyici mi olmak lazım?)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mor ve Ötesi’nin ya 2005 ya 2006’da Antalya Cam Piramit’teki konseri… (Lisedeydim, Dünya Yalan Söylüyor çok popülerdi ve Antalya’nın neredeyse tüm liselileri oradaydık.)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hatırlamadığım bir yılda (muhtemelen 1998) Antalya Cumhuriyet Meydanı’nda gerçekleşen Ayna halk konseri. (Aklımın erdiği ilk konser sanırım. Çok uzak bir yerden az bir kısmını izlemiştik maaile. Ayna da o zamanların en hit grubuydu.)&nbsp;</li></ul> 2) Döndüre döndüre en çok dinlediğin 3 albüm?Tuğçe(Bu çok zor soru!)&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Soen "Lotus" (Lykiaia albümlerini daha çok sevmeme, Soen'i ilk o albümle tanımama rağmen Lotus aylarca kulağımdaydı. Nedeni bilinmemekte 🙂)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Replikas "Yaş Elli" (Lisans yıllarımın arkadaş toplaşmaları, Taksim sokakları hepsi sanki bu albümle doldu)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kardeş Türküler "Hemavaz" (Bu albüm sanki bir dönem hem kulağımda hem sokakta ve stantlarda aynı anda çaldı. Bir gün yine kulağımda kampüste bölüme giderken canım Selda Öztürk’le denk gelip tanıştım. Grup ayrı albüm ayrı özeldir.)</li></ul>Turna<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kurban “İnsanlar” (çok iyi albüm be!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sertab Erener “Sertab Gibi” (çok iyi albüm be!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Teoman “Onyedi” (Kardeşim de ben de küçükken çok severdik, bir dönem arabada yüzlerce kez dönmüştür kaseti)</li></ul> 3) En sevdiğin 3 festival/konser mekanı?Tuğçe<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Londra - Barbican (Camel'ı ilk izlediğim yer olmasından özel, sonra İstanbul’da Zorlu girdi hayatımıza, eş değer diyebilirim)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Amsterdam - Muziekgebouw (Mekanın tarihi yapısı ve akustiğine hayran kalmamak mümkün değil. Sahnedekine ek mekan da performans halinde resmen!)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Volkswagen Arena (Çok sevdiğim isimlerin bazılarını ilk kez bu sahnede izledim, özeldir, ilk gençliğe çapadır.)</li></ul>Turna<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava Tiyatrosu (Harbiye özel bir yer, “Harbiye’de çalmak” ayrı bir deneyim. O yüzden her sanatçı Harbiye’ye bir başka bakar ve onları orada dinlemek, hele ki “ilk Harbiye konseri”ne denk gelmek bir başkadır)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Odin Pub, Antalya (Mükemmel bir rock bar, merak eden eski sayılarımızdan detaylı yazımı okuyabilir. Arayan elbet bulur.)</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Üçüncüyü bilemedim, “en güzel deniz, henüz gidilmemiş olandır” diyelim.&nbsp;</li></ul>

Kendimize Sorduk

3 Soru 3 Cevap

Son dönemde dinleyip izlediklerimiz ve kulağımıza kaçanlardan derlediğimiz önerilerimizle karşınızdayız.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Loş Sohbet “Burak Gürpınar”</li></ul>Birçoğumuzun ergenliğini, gençliğini tatlı tatlı meşgul eden Kurban grubunun kalpleri fethetmiş lokum gibi davulcusu Burak Gürpınar’la günümüzün en tatlı delilerinden Caner Özyurtlu Loş Sohbet kanalında çok güzel bir sohbet gerçekleştirmişler. Eminiz sizin de hem gruba hem de Gürpınar’a dair merak ettiğiniz tonla şey var! Gülümseyerek izleyeceğiniz bölüm için <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=l3hDHzcGV1Q&list=RDCMUC0V8gmCHji3O0tqlJy86BTA&start_radio=1" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya tıklayabilirsiniz</a>. <ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Genç Piyanistten Büyük Başarı!</li></ul>Genç piyanist Zeynep Özden, İngiltere'nin en prestijli dört okulu arasından The Yehudi Menuhin School’unda! Genç yaşına rağmen birçok konser verip ulusal ve uluslararası yarışmalarda ülkemizi başarıyla temsil eden Zeynep Özden, 2022 yılında lise müzik eğitimine İngiltere’de devam etmek için İngiltere’nin en prestijli okullarından birinde yoluna devam edecek. Tebrik ediyor, müzik hayatının su gibi akıp gitmesini diliyoruz! <ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Peyk Plağı Çıktı!</li></ul>Aranızda Peyk sevmeyen var mı? Peyk’in beklenen plağı çıktı! Sevenleri ve dinleyenlerine müjde olsun. Bu plak grup için önemli olduğu kadar dinleyicisiyle yeni buluşmalara kapı aralayacağından sevenleri için de bir o kadar önemli… 21 Ekim Cuma akşamı DasDas’ta plak lansman konserini kaçırmayın! Şimdiden iyi eğlenceler, iyi dinlemeler!

Hoşumuza Giden Haberler

Kulak Ver!

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(232, 132, 193); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(232, 132, 193); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">… sonra gemiler trenler birbiri ardınca gitti,müziği kestiler upuzun bir yaz gürültüsü oldum. …</blockquote>Küçük İskender Bu sayıda Eindhoven müzik sahnesine dair aldığım notları sizlerle paylaşacağım. Ama önce aklımdaki ve kalbimdekine dair iki kelam etmeden geçmek istemiyorum. Hikâye anlatıcılığının en güzel hâllerinden biri olduğunu düşünürüm müziğin. Aslında çok kültürel bir kavram olmasına rağmen, birçok güzel alt nedenle ve sesin kişide yer etme gücüyle, oldukça çoğul bir deneyim biçimi aynı zamanda. Müzik yasakları, festival iptalleri, müzik üretenlerinin artık nefes almak için giriştiği arayışlar ve maalesef görmezden gelinişleri ile yaşadıkları hayal kırıklıkları…&nbsp;Müziğe ve kültür dünyasına alınan tavır bugün hepimizin yüzündeki tebessümden, cebinden, hayatındaki anlardan çaldığı kadar, yarına kalacak kültür dünyamızdan da çalıyor, törpülüyor, yanlış budama ile üretenleri, meraklılarını küstürüyor. Umarım bu bir yerde durur, çünkü bu gidişattın bize bırakacağı olası “gürültünün” kendisi olamayacağımız gibi, altından da kalkamayacağımız çok açık.***Birkaç sayıdır, Eindhoven müzik ajandasının hızla yoğunlaştığından bahsediyordum. Hatta Hollanda geneline bakınca, bazı kentlerin konser takvimi insanda “hangi birine yetişilir, nasıl olur” gibi bir his bırakıyor. Pandemi sonrası bu güzelleşme, yanında biletlerle doğal bir fiyat artışını da beraberinde getirdi. 2020’den hemen önce 10 ile 25 euro arası ödeyerek dinlediğimiz hatırı büyük isimler, organizasyonlar yerini şimdi kapıyı 35 euro ile açan satışlara bıraktı. İsmin endüstriyle olan ilişkisine göre de bu fiyat 300 euroları aşabiliyor. Bu hâlin farklı müzik türlerini kendi toplulukları içinde başka yerlerden etkilediklerini düşünüyorum. Her katman kendi meşrebince yeniden canlanmaya, arayı kapamaya ve bunu yaparken de yeni bir ritim kurmaya çalışıyor. Tavır anlamında Eindhoven’ın bar sahneleri ya da müzik ilişkili toplanma rutinleri farklılaşıyor ve dışa açılıp yoğun bir trafik yaratıyor.Eindhoven’a ilk taşındığım senelerde tanıştığım Music with Strangers topluluğu* içinden artık yarı profesyonel ve profesyonel kişiler ile yeni topluluklar/çevreler çıkarmaya başladı.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://mexpo.online/about-us/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Stichting Mexpo</a>* ekibi de burada tanışmış, kendini burada pratiklemiş müzisyenlerin/ses mühendislerinin ve müzik meraklıların başlattığı bir oluşum. Hedefleri, lokal amatör müzisyenleri prodüksiyon ve organizasyon anlamında desteklemek. Bugünlerde ben de bu oluşuma gönüllü yazıldım ve neyi nasıl yaptıklarını gözlemeye, öğrenmeye çalışıyorum.Bağımsız ve amatör Eindhovenlı müzisyenlere alan yaratmaya çalışan bu ekibi takip etmeye başladığımdan beri gözlediğim bazı şeyleri kendime ve şimdi sizlere not düşüyorum; “bağımsız amatör” denildiğinde çoğunlukla metal ve rock alt müzik türlerinde üretim yapan müzisyenlerle tanışıyoruz.&nbsp;Pop, Blues, Country, singer-songwriter&nbsp;türlerine dahil edebileceğimiz müzisyenlerin sayısı nazaran az. Yine bu türlerde müzik üretenler konserdense paylaşımlı sahne etkinliklerinde kısa performansları tercih ediyor.Öte yandan, amatörlük kavramının kapsamı Mexpo için de oldukça geniş. Örneğin; cover çalan, müziği tamamen hobi olarak görenlerle kendi müziğini yayınlamış ya da buna hazırlanan müzisyenlerin hepsi bu tanımda ortaklaşabiliyor. Mexpo’nun vermeye çalıştığı ses desteği, sahne - mekân sağlama desteği, görsel materyal desteği ve hatta sahne arkasında deneyim kazanmak isteyenlere birlikte deneyim imkanı. Bu&nbsp;alan açma&nbsp;işi benim gözlemimce başka bir ortaklık/kavram etrafında toplanıyor. Hepsinin toplamında bu ortaklığı “sahne açmak/yaratmak”&nbsp;üzerinden düşünüyorum. Yani, şehrin geneline yayılmış irili ufaklı sahnelerin ya da mekânının bir köşesine sahne açabilecek, kendi ismi (de) bilinsin isteyenlerin, ilişkilerini kullanarak lokalde daha çok “ses” alanı biriktirmesi. Aslında herkes “kendine bir sahne” oluşturmaya, yaratmaya çalışıyor. Ve yukarıda bahsettiğim, özellikle pandemi sonrası büyük sahnelerin yoğunlaşan takvimlerinin yanı sıra şehrin başka bir katmanında da alternatif sahne düsturu, yoğun bir tempoyla farklı bir koldan işliyor.Kıyaslamak istemesem de arada özlem ve beklentileri tarttığımda, İstanbul’un sokakta aktığını, sakladıklarının bile bir anlamda görünür olduğunu; Eindhoven’daysa şehri deneyimlemek için daha derine, sokak içlerine, mekanlara girmek gerektiğini düşünürüm. Sanırım bu alternatiflerle lokalin çoğunluğu sevmese de Eindhoven’ın bu yapısı da eğilip bükülüyor. Artan göçmen, üreten sayısıyla şehrin görünür yanları artıyor.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kendine sahne açmak/yaratmak…&nbsp;</h3>Geçtiğimiz günlerde, Mexpo’nun ses mühendisliği ile destek olduğu bir open mic etkinliğinde Jamaikalı bir müzisyen, bunun kendince bir örneğini gösterdi. The Student Hotel isimli konaklama mekanının (biz geldiğimizde o yüksek bina orada değildi, oralar dutluktu) restoran ve bar katında küçücük bir alana sahne kuruldu. Birkaç mikrofon, amfi ve gelenlerin kendi ekipmanlarına yetecek bir sistemle sınırlı bir sahneden bahsediyorum. Etkinlik az kişiyle, müzisyenlerin hem cover çaldığı hem de varsa kendi parçalarını paylaşıp sosyalleştiği bir akşamdı. Şehir merkezinde başka bir mekanda Jamaikalıların buluşma etkinliğine çalmak için gelen bir başka müzisyen de o akşam dinleyiciler arasındaymış. Bir aralık Student Hotel çalışanlarından bir tanesi Mexpo’nun ses ekibine aramızda iyi bir müzisyenin olduğunu haber verip bir de alt yapı iletti. Hâlâ müzisyenin kim olduğunu merak eden seyirci enstrümansız olur muymuş, bu open mic kafasına uyan bir şey miymiş&nbsp;gibi şüphelerle beklerken aynı çalışan bize müzisyeni anons etti. Bir sunuş yaptı… Bu da etkinliktekiler için alışılmadık bir durumdu. Open mic'da herkes çıkar kendini sunar, tanıtır ve önceden adı yazdırıldığından gelir, sahneyi devralır…Neyse, bu sunumun ardından sahneye çıkan müzisyen büyük bir enerjiyle, kendisine sahneye kadar küçük bir koridor girişi kurguladı. Sonra da seyirciyi, ikinci dakikada sorularla, şarkılara fiziksel ve sessel davetle, sahnedekilerden duymaya alıştığımız klişelerle, anında kendine bağladı. Ortamda şüpheler dağıldı, dans hakim oldu. Müzisyen, şarkı arasında, yine önceden düşünüldüğü belli olan ama bu ortamdakilerin bence pek ihtiyaç duymadığı, hayata yönelik pozitif motivasyon cümleleri dizdi. “Hayatta her türlü kötülük olsa da biz o kötülüklerden çıkabiliriz, vi ken du it, vi ken fiıl it, vi ar sıtrong, vi ar Eindhoven, vi ar emeyzing! Dans!” Son şarkı, tekrar coşuş ve yüksek bir enerji ile sanki bir konser salonundan çıkar gibi aynı koridorla çıkış… Sonra, üç şarkılık performansın üzerimizdeki etkisiyle, enerjimiz The Cranberries’in Zombie’si ile biraz distorşın yedi.Eşimle mekandan ayrılıp yürüdüğümüz sırada amatör veya değil, adamın bu işi kendisiyle nasıl bağdaştırdığını, “sahne”ye çıkmak isteyip o sahneyi nasıl yarattığını konuştuk. Ne kadar klişe dolu olursa olsun, o sıra mekandakileri bağıra bağıra muhabbet ettirmeyip ilgiyi kendi üzerinde nasıl topladığını ve o küçücük mekanda kendi fizikselliği üzerinden nasıl bir sahne kurguladığını eşeledik biraz. Star olmak istiyorsan star gibi hareket edeceksin!Biz eve dönerken, aynı müzisyenin asıl sahne aldığı mekanda parti devam ediyordu. Dışarıdan bir göz gezdirdik. Oradaki mekân open mic etkinliğindekinin aksine bir sahneye sahipti. Çalacak kişinin performansına özel, fiziksel olarak hazırlanmış, dans edenlerden biraz yukarıda… Yani sahneye çıkacak olanın performansına ilişmesi gereken ek bir kurguya ihtiyacı yok. &nbsp;***Bu etkinliğin ertesi akşamında, yine Mexpo ekibi komşu kentlerden birinde küçük lokal bir barda konser organizasyonu gerçekleştirdi. Progressive metal/rock yapan iki grup ile bu soundlara yakın bağımsız bir isim daha sahne aldı. Küçük, 100 kişi alır mı şüpheli, havasız, ses seviyeleri yüzünden kapısı pek açılmayan, dışarı elinde içki bardağınla çıkmanın yasak olduğu mahalli bir bar… Aile sıcaklığında metal!🤘 Bu etkinlikte de fiziksel olarak bir sahne paylaşılmış olsa da bardaki ekip, bara gelen dinleyiciler, Eindhoven’dan gelen müzisyen/organizasyon ve dinleyici herkes kendi adına kendi sahnesine çıktı, diye düşünüyorum. Sanırım bunu biraz etkileyen/doğuran, organizasyonda yer alan gruplarda expatların da yer alması, Hollanda’nın küçük bir ülke olmasına karşın çok farklı diyalektleri ve lokallikleri barındırması gibi nedenlerin yanında ortamın her açıdan çok dilli olmasıydı. Herkes ya kendi dilini konuştu ya da yakın olduğu dilin yamacında, yöresinde dolaştı. Bu akşamla ilgili kendime düştüğüm not; seyircinin yeni bir şeye olan merakı canlı olsa da sabırsızlığı çok belirgin. Sahnedekinden vazgeçmeye teşne, dikkati ayakta tutmak için tanıdık bir şeyler duyurma gerekliği.Lokal olmak, bu konser akşamında organizasyonun karakteri bakımından da altı çizilen bir kavramdı. Eindhovenlı lokaller Den Bosch’da… Buraya taşınmamın ilk zamanları lokalliği kente mal edebilirken, zamanla bu gibi etkinliklerle bu kavramı bir bar etrafına da sığdırabileceğimizi gözlemliyorum. Şehrin İstanbul ile kıyasladığımda sahip olduğunu düşündüğüm hâlinin değişmeye ve eğilip bükülmeye başladığını söylemem biraz da bundan. Müzik sahnelerinin çok katmanlılaşması, bireysel girişimlerin farklı sahneler açması, farklı müzik perspektiflerinin mobil bir tanışma ağına sahip olması ve bu gibi vesilelerle şehir dışa daha açık hâle gelirken lokalliğin de şubelere ayrılmaya başlaması… Kendi adıma İstanbul ve benzeri şehirlerde olduğunu düşündüğüm gibi.&nbsp;Kent algısının flulaşmaya başlaması,&nbsp;şehri ve müzik haritasını tanımlamak için farklı anlatımlar aramaya başlamak da buna dahil edebileceklerim.Sonunda her şehri olduğu gibi Eindhoven’ı da değiştiren, dönüştüren kalabalıklaşan nüfus ve bu nüfusla beliren yeni ihtiyaçlar. Çalışma saatlerinin uzaması, yeni iş alanlarının açılması, kentsel dönüşüm, mekanların işleyişlerindeki değişimler, iyisiyle kötüsüyle her anlamda yoğun bir trafik… İhtiyaçları bilmem, ama nüfus kalabalığının, üretenlerin artmasıyla birlikte onlara alan açanların da artmasının “kendine bir sahne açmak/yaratmak” ile ilgili olduğu aşikar…<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Music with Strangers*:&nbsp;Bu topluluk, hobisi müzik olan expatların ön ayak olduğu, lokal müzisyenlerle bir araya gelerek ortak seslerde ya da kendi kültürel sesleriyle bir araya gelip müzik yaptığı bir topluluk. Zamanla bu topluluktan yeni müzik grupları, enstrüman hocaları, bireysel organizasyon girişimleri çıktı.Stichting*:&nbsp;Vakıf

Kendine bir sahne yaratmak

Eindhoven'dan notlar

İçinden geçtiğimiz günler, birbirimizin hikâyesini dinleyerek ya kendimizden bir şeyler çıkarmaya çalıştığımız ya da bu hikâyelerden cesaret alıp yolumuzu renklendirmeye çalıştığımız günler… En azından ben dinlemeye yetişemediğim podcastlerin misafirlerine, konularına, uzayan ve hâlihazırda benimle yoğurulan okuma listelerime bakınca durumu biraz böyle görüyorum.Okuduğunuzda gözünüze biraz ucuz gelecek belki ama müziğin değmediği, içinden geçmediği yer yok.&nbsp;Son&nbsp;bültenden bu yana geçen bir aylık sürede vaktiyle çok güldüğüm&nbsp;“müzik her yerde” cümlesi cebimde, dolandım durdum. Artık gülmüyorum bu cümleye. Aksine, içini dolduran düşünce ve ses dünyalarına, o ses dünyalarından çıkan üretimlere, değdikleri yerlere bakmaya çalışıyorum. Oradan da kendime dair bir soruşturma hâli devam ediyor elbette. "Neden, nasıl, ne için, neye varacak?" gibi tonla soruyla…Geçtiğimiz günler de böyle şeylerle bezendi benim için. E.T. Amadeus Hoffman’ın “Kum Adam”&nbsp;öyküsüyle geçirdiğim vakitte, yazarın başka bir yönüyle tanıştım. 1800'lerde yaşamış müzik eleştirmeni yazarın Mozart hayranlığı sebebiyle ismini değiştirten deliliğinin sindiği kurgu dünyasına açılan kapı, başka bir gün Teoman’ın konuk olduğu bir podcast ve Fasa Fiso’suna bağlandı. Oradan Bülent Ortaçgil&nbsp;ile hasret gidermelik söyleşilere, YouTube’da o kanal senin bu kanal benim müzisyenlerin birbirleriyle yaptıkları şarkılı, röportajlı kısa sohbetlere… Sonra, Oya Baydar’ın “O Muhteşem Hayatınız” adlı eserinde bir ses sanatçısının hayatına okur olarak eşlik etmemiz beklenen kazı çalışmasına... Öte yandan artık kanıksadığımız "arkaplan müziği” kavramının restoranlardaki yeme hızımız üzerindeki etkisinden, casinolarda oyun oynayanların onlar kartlara dalmışken müziğin de ruh hâlleriyle oynayarak duygu durumlarını ve motivasyonlarını yönetmekteki rolü gibi bir dizi <a fr-original-style="" href="https://www.music-news.com/news/Underground/149992/Why-background-music-is-so-important-in-the-online-casino-industry?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">okumalı</a>ğa…&nbsp; Ve tabii zengin çeşnisiyle Eindhoven’ın konser takvimi müthiş bir hızda tükenen biletlerle hayatı başka bir yere taşıyor. Ona mı buna mı bilet almalı derken bazen en sevdiklerim kaçıyor, bazen de cebimde hiç beklemediğim biletler buluyorum.Bunları bir ödev tahtasına “Bakın neler yaptım” demek için değil, aklımın nerelere uğrayıp nasıl cevaplar ya da sorularla ilişkilendiğini biraz örneklendirmek için yazıyorum. Bu kalabalık yığını ve farklı duraklar her zaman var. Bu yığının içindeki hikâyeler yardımcı, bazen de itici güç oluyor, bunu anlıyorum. Hikayesini dinlediklerimizde, okuduklarımızda ya da müziğini dinlerken paylaştıklarımızda ortak bir sezi, kendine dair olanın arayışı var gibi geliyor bana. Hiç bitmeyen bir “ben” arayışı ya da o güne getirdikleri “ben” dediklerini anlama çabası seziyorum. Tabii etrafını dallandırıp budaklandıracak derinlikleri var bu sezi dediğim şeyin ve ben de ister istemez tüm ilişki kurduğum, merakla ya da haberdar olmak için baktıklarımla kendime dönmeye çalışıyorum. Bir şeyler başarmış, benim gibi göçmüş, yeni başarılar için yeni hikâyeler oluşturan ya da oluşturmaya çalışanlarla konuşurken de biraz bunu kurcalıyorum. Neden içinde özellikle müziğin geçtiği hikâyelere bu merak? Müziğin bıraktığı o etkiyi tartışma, konuşma hevesi nerede başladı? İnsanlarla üretimleri üzerine konuşmayı, onları dinlemeyi, onlara sorular sormayı bana bu kadar sevdiren şey ne? Belki cevaplarını bulurum... Bulmak zorunda mıyım? Emin değilim, ama uzun zamandır görmediğim bir dostun ziyareti sırasında bir dizi soundtrack'iyle kulağıma kazınan Nickle Creek’i&nbsp;“Şunu duydun mu?” diye açması bambaşka bir kapı açıyor bende. Ben bunun anlamını düşünmeyi çok seviyorum! Neyse biraz daha dolanalım buralarda, vardır bir sebeb-i derdi. :)Güzel masa arkadaşım Turna kendiyle röportaj yapmaya karar verince ben de günlüğümü buraya taşıdım diyelim. Hollanda’ya taşındığımdan beri türlü nedenlerle bir türlü devamını getiremediğim akademik hayat baktım olacak gibi değil, bir yandan böyle sorular da artıyor ve büyüyor; “Bir şey yapmadan anlayamayacağım bu işi”&nbsp;diyerek girişimci olmaya karar verdim. Yazması da ilginç geliyormuş, yalnız kulak yadırgamamış. Evet girişimcilik… Kendi şirketimi kurup meraklarım neyse, hem kendime hem üretenlere ve üretilmiş olana dair cevaplar ararım diye düşündüm. Cevap da şart değil işte, aslında anlamak için orada olmak…Hanımlar, beyler! “Fonema” (Music, Culture &amp; Event Organisation) adını verdiğim şirketimi kurmuş bulunuyorum. Hemen söyleyeyim, öğrenilecek çok şey var… Girişimciliğin ne olduğunu anlamak, sindirmek, her şeyden önce bu inşa sürecinin bana hitap etmeyeceğini görmek var... Bunu bile bir yolculuk olarak görmek istiyorum. Çünkü, hayatın bize yüklediği “Yaşın … oldu” oyununa çok sık düşer olduk ve insanın ellisinde, altmışında da “Gelecekte ne olacağım?” sorusunu sorabileceğini unutuyoruz. Bakın Teoman’ın Fasa Fiso’su&nbsp;sırf bu yüzden tavsiyemdir. Adam kaç yaşına gelmiş, hâlâ "Büyüyünce ne olacağım?" diyor ve - endüstriyel mendüstriyel - başarılı bir kariyeri var. Neyse… Fonema! Yakın zamanda cismen de kendisini duyurmaya, sunmaya hazırlanıyorum. Yavaş olur benim işim gücüm, olsun… Benim sesimden, aklımın işleyişinden pek farklı olmasını istemediğim Fonema ile workshoplar, projeler ve hayalini kurduğum başka şeylere ön ayak olabilmek gibi bir dizi plan masamda bugünlerde. Mevzusu müzikli yani… Hikâyesini de zaman gösterir…&nbsp;Bu yazının 'hikâyesi' şimdilik burada kalsın, Turna’nın kendiyle yaptığı röportajın bende yarattığı kıpırdanmayla heyecanlı bir haber paylaşımıyla bitireyim. Eindhoven’da 24 Eylül’de Eindhoven Muziekgebouw’da Türkiyeli göçmenlerce kurulmuş TPN-E vakfının ön ayak olduğu tek günlük bir festival gerçekleşecek. Kapanış konserinde sahnede Sertab Erener olacak. Benim gibi hayatlarını buralarda yeşillendirmeye uğraşan, yeni yeni işlerle deneyim alanlarını değiştiren ve bunları paylaşma fırsatı bulacak göçmenlerin bir araya geleceği bu festivali merakla bekliyorum. Daha doğrusu Sertab Erener’i buranın soluyuşuyla nasıl bir hâlle dinleyip gözleyeceğimin merakını taşıyorum…&nbsp;Merakla. Bu yazının ayakta tutmaya çalıştığı, geleceğe ve bizim Müzikli Mevzular olarak kendimize dalışımıza merakla.

Kendine ve başka rotalara doğru yollar ararken

Tuğçe'nin 'Müzikli Mevzular'ı

Bir araya geldiğimiz sofraların, sevdiklerimizle çıktığımız yolculukların ortak bir ses havuzu olduğuna inanıyorum. Bu ortaklıklar günümüzde en hızlı yoldan çalma listeleriyle sağlanıyor. Ya aramızdan birinin hazırda tuttuğu bir listesi oluyor ya da özellikle o birlikte geçecek zaman için özel olarak hazırladıklarımız… Öte yandan bu listeler anın içinde şekillenebiliyor, çalan şarkının bir diğerimizin çalma listesindeki yeri o ses havuzunu dallandırıp budaklandırabiliyor (‘bak bundan sonra şu çok iyi gider!’). Böylelikle herkesin cebinde arandığı şarkıları masaya döküvermesi o ses havuzunu, belki yalnız o masaya has kalacak şekilde dolduruyor.&nbsp;Sözü bu ortaklık üzerinden rakı sofrasına ve ‘o masada müziği birbirimize, birbirimizi müziğe nasıl köprü yapıyoruz’a getirmek istiyorum. Zîra kısa süre önce Fransa’nın Champagne Bölgesi’ne doğru çoğunluğu Türkiye’den göçmüş bir grup arkadaşımla çıktığımız tatilde rakı içerken aklımda dolananlar bunlardı. Bir edebiyat atölyesi vesilesiyle bir araya gelmiş bir grubuz. Aramızda bir de buralı (Hollandalı) bir arkadaşımız yer alıyor (rakılar kendisindendi!). Hayat tecrübesi ve zamanı benden epey önde bu grupla tatil planı yaparken, benden rakı için bir çalma listesi hazırlamamı istediler. Kimisi makam ismi de verip bir sıra dizerek, kimisi parmak şıklatarak eğlenmek arzusunda olduğunu iletti. Ben de hem evvelki sofra deneyimlerimden hem kafamdaki meyhane imgeleminden hem de çocukluğumun evinde içilen rakıların melodilerini hatırlamaya çalıştıklarımla bir tatil öncesi geçirdim. Elbette bende yeri sağlamlaşmış şarkılar vardı, ama acaba bu sofrada ortaklığı ne kadar kurar emin olamadığımdan bir de işin erbabına, kütüphaneme, sevgili Murat Meriç’in “Hayat Dudaklarda Mey” adlı çalışmasına koştum. İnanılmaz güzel, iki ciltlik bir kaynak. Arada git gel buluşmalık, yakın geçmiş şarkılarıyla da hayran olunası tarihsel bir çalışma… Biraz sonra da bu kitap çalışmasının&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/6a34AmM1DxL7OxSdAAWuyt?si=8e91347b5e6e4a78" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify’da bulunan listesi</a>ne uzandım. Açıkçası çok kopyalar çektim ve hatta bence başka bir listeye ihtiyaç duyulur mu diye düşünmeden edemedim. Öyle güzel kapsamlı, rakının ayarına eş uyumlu, lokum gibi bir liste. Bu arada Spotify üzerinde ne çok “rakı sofrası” çalma listesi varmış onu da görmüş ve hatta kurcalarken maruz kalmış bulundum. Anlaşılan hepimizin kendince bir ses dünyası var rakı kadehine doladığı… Zaten ben de çok az insanın rakısını sessizlikle yudumladığına tanıklık ettim, ki onlar da bir saatten sonra rakının kendilerine verdiği yetkiye dayanarak zihinde akan melodiyi dudaklarına dolamıştır… Yani benim gözlemim, müzik hep orada, bir tür zemin işleviyle içilen rakının, sofranın ruhunun belirleyicisi konumunda. Neyse… Bir rakı masasına bir şeyler hazırlamaya heveslenmişken etrafımdakilere sormaya, onların rakı kadehine eşlik eden şarkıları merak etmeye başladım. Öyle ki Beats By Girlz’ün geçtiğimiz Kreşendo sayısında az sayıda da olsa yazarlar olarak bir çalma listesi çıkarmış olduk. Gördüğüm, ruh olarak yeri sabit şarkılarda benzer yerlerde dolandığımız… Ama eminim ki o şarkılarla başka yerlere kadeh kaldırıyoruz. Bir neyse daha… &nbsp;Bu merak biraz daha dallanıp budaklanıp uzunca bir süredir aklımı ve beni meşgul eden ‘neden bunu dinliyoruz, neden ve nasıl bu müziği/ şarkıyı/ sesi ya da melodiyi seçiyoruz’ gibi yerlere geldi. Ve, Fransa’da rakı masası kurulup da hafiften demlenmeye başladığımızda arkadaşlarımı seyre başladım. Kimisi hemen, hiç yabancılık çekmeden yüksek perdeden şarkıların en bildikleri yerlerine eşlik etti, kimisi bu listeyi bu yaşta nasıl hazırlamış olabileceğime şaşırdı (Teşekkürler sevgili Murat Meriç!). Ben de daha evvel hiç bulunmayışıma rağmen, gençliği İzmir’de geçmiş ve oralı şarkıları özlemle, aşkla söyleyen iki arkadaşımla nasıl olup da içten bir ortaklık duyabildiğime şaşmakla, masadaki Hollandalı arkadaşlarımızın Zeki Müren semalarında gezdiğimiz sıra bizim şarkılarla olan bağımızı gözlemleyişlerine, Selim Sesler’e kapak attığımızda onların kulağında nelerin değiştiğine merakla daldım… ‘Kültür dediğimiz şey (bir kez daha) ne?’, ‘saydığımız şey ne kadar kültür?’, ‘bizi ayıran / bağdaştıran ya da buluşturan bir kültürse bu rakı hadisesine müzik nasıl bir besleyici ya da geri çekici?’ gibi, kendimce ufak cevapları olan, ama hala heyecanla sorabileceğim sorulara bulandım. Bunun üstüne işler henüz şıkıdımlaşmamışken müziği durdurup kendimce bir oyunla arkadaşlarıma, ‘sizin için rakı sofrasının duygusu nedir? Nasıl bir şarkıyla / müzikle buluşur?’ diye sordum. Biraz gıcıklayıcı olup teker teker isimle sordum hatta… Rakının bize öğretilmiş, hatta belki kurgulanmış (kültür meselesini bundan sorguladım galiba biraz) bir duygusu olduğunu düşündüğümden müziği onun eşlikçisi ve o kurgunun temel unsuru bellediğimden sordum bunu. &nbsp;Masada çok azımız bir duyguyu tarif etti… Neredeyse hepimiz ya bir kavramla ya da bir anıyla cevap verdi sorularıma. Sanırım en zoru bize hatırlattığı kişileri ve onların duygusu olduğundan aramızda sözle saklananlar da oldu… Elbette anıların da kavramların da işaret ettiği duygular vardır, ama sanıyorum bize öğretilmiş olduğunu düşündüğüm yanıyla rakının o muğlak ve hüzünlü hâli / ruhu, duyguyu tarife belki de bizi zorladı. &nbsp;Ya da rakının kabul ettiğimiz o ağırlığıyla ilgili bir durum olmalı ki açık veremedik. Hadi bir neyse daha gelsin… Bu sorulardan sonra, sanki masanın havası değişti. Çok eğlendiğimize de özlemle coştuk, &nbsp;kadehlere daha uzun baktık ve sayımız biraz azalınca şarkı sözlerinde ‘bak bak ne diyor!’, ‘bu nasıl bir tariftir ama!’, ‘söz yazarlığını görüyor musun?!’, gibi birbirimize işaret ettiklerimizle o merakını duyduğum duyguları açık ettik. Beni etkileyen bir iki yanıtın yanında, Ferdi Özbeğen’den nihayet Sezen Aksu’ya vardığımızda söz yazarlığı, Aysel Gürel ve onun bence çok azını bildiğimiz şairlik hikâyelerini birbirimize anlatırken bir arkadaşımız; ‘bence bu kadınlar bizim için kendini feda etmiş kadınlardır’&nbsp;dedi. &nbsp;Hemen belirteyim, nerdeyse içmeyenimizdi bu arkadaş ve ben şaşkınlıkla bunu kendime not etmişim. Sonra bu bana daha Istanbul’da yaşadığımız yıllarda yine bir rakı sofrasında çok sevdiğim bir hocamın Sezen Aksu şarkılarıyla ilgili söylediği şeyi anımsattı. Hocam, bir yıl boyunca arabada, evde, her yerde Sezen Aksu dinlediğini ve neredeyse insana dair her duyguya karşılık bir hikâye, şarkı bulmanın mümkün olabileceğini düşündüğünü, söylemişti. Şarkılarda kendini bulma, söyleyemediğinin birilerince söylenmiş olmasına borçlu / minnettar hissetme hâli ya da el ele tutuşabiliyor, birlikte o rakıyı içiyor hissetme duygusu bana hâlâ bir yanıyla ilginç ve güzel geliyor. Çok hissettiğim bir yerden… Bunlar zihnimde dönerken, masadakilerin büyük çoğunluğu göçmen olduğundan şarkılarla hissettiğimizin kuvvetinde ve bu bahsettiğim güçlü cümlede ‘acaba biraz da gitmiş olmaktan mı?’ sorusu kadehime ilişti. Diğer yandan hocamla olan sohbeti hatırlayıp bugünkü algımla, ‘o kadar yoğun bir şekilde şarkılarla kendini izlemeye ve dinlemeye dalmaktan mı? Acaba şimdi ne söyler?’&nbsp;sorusu ilişti. Kendimce elbette ufak tefek cevaplarım var bu türden sorulara, ama en keyiflisi soruları paylaşmak bana kalırsa… &nbsp;Rakının içildiği kişilerin seçildiği gibi seçiliyor şarkılar da… Bu da öğrendiğimiz bir şey değil mi? Herkesle rakı içilmez! Hadi bir daha sorayım, neden o kişiyi / kişileri ve şarkıları seçiyoruz? Her listeyle, her şarkıyla ortaklık kurulabilinir mi? O ses havuzunu bize özel kılan şey ne çoğunlukla? Nasıl bir ses trafiği olmalı sizin sofralarınızın? Ya da o meşhur kadehi bir de olmayan için masaya tıklattığımızda, andığımız kişiyi bir ses imgelemiyle mi hatırlarız her zaman (bende öyle olur mesela)? Kendi sesinizi eşliğe koyduğunuzda ne olup bitiyor içerinizde? Anının ve anın anlamı nasıl bir yere evriliyor o masadan geçen şarkılarla? Hangi beklentilerle oturup nasıl kalkıyoruz? Eğer müzik, o anlamlı şarkılar olmasaydı yine de öyle kalkabilir miydik o masadan?Tamam çok uzattım…Kimi belki pek kolay kimi çaktırmadan zor bu soruları sormak da rakıyla buluşmak da güzel ve yoğun benim için. Bizim masanın cevabı bence “özlem” duygusuyla çok ilintiliydi. Sanıyorum, dünyanın gittiği yer dolayısıyla da “özlem” artık son zamanlarda hepimizin ortak duygusu. Dolayısıyla ortak bir ses havuzunda buluşmak da rakıyla ağır ağır demlenmek de dünyanın, memleketin, kendimizin derdini paylaşmak da sabır işi… Ben birbirimize kulak (evet kucak da olabilirdi ama önce kulak) açabildiğimiz, buna ekonomik olarak da gücümüzün yetebildiği sofralarınızın olmasını dilerim. Şerefinize!&nbsp;

Yoksa ... dan mı?

Rakıdan mı Şarkıdan mı?

Eindhoven yakın zaman güzel bir ivmeyle tüm etkinliklere açıldı. Aylardır ertelenen, askıya alınan konserler bekleyeniyle buluşuyor. Kimi sahne ücretsiz hızlı test sonucu barkodunu görmek istiyor, kimisi de etkinlikte satılan bilet sayısına bakıp gerek görmüyor. Limit, 500 kişi…&nbsp;Geçtiğimiz hafta önce Karsu, ardından Altın Gün &amp; Moğollar konserlerini izleme şansım oldu. Kendi adıma pandemi ve evde yaşam tecrübesinin ardından eski etkinlik seçme alışkanlığımı kırmaya çalışıyorum. Sanırım bu da biraz, göçmen olduğunu kabul etmekle ilgili… Karsu konserinin düşündürdükleri, hissettirdikleriyle başlayayım, özlem giderdiğim kısmını başka bir bültene bırakıyorum.&nbsp;Karsu’nun Türkiye ve Hollanda’da yükselişini; Hollandalılar, farklı zamanda taşınmış Türkiyeli göçmenler ve Türkiye’deki dinleyicileri arasında nasıl popülerleştiğini neredeyse adım adım izledik. Bir süredir siz de her yerde Karsu görmüyor musunuz? Kendi adıma, bir zamandır kafamı nereye çevirsem Karsu’yu görüyorum! Bu kadar görünür olması yaptığı işin, müzisyenliğinin değerinden elbette eksiltmez ama yukarıda bahsettiğim lokal ve göçmen grupların ayrı ayrı birer temsil yükleyerek kendisini sahiplenişi, sanki birbirinden farklı Karsu profilleri yarattı. Neyse! Bugüne kadar neden bir Karsu konseri izlemekten kaçındığımı anlatmaya çalışıyorum. Öte yandan kendi göç deneyimim, ufak bir yerde yaşıyor olmak, farklı zamanlarda taşınmış göçmen grupların böyle etkinliklerde buluşması, bende bugüne kadar konforsuz bir his yarattı. Bir konsere gittiğimizde ne kadar kişisel bir deneyim yaşarsak yaşayalım salonu paylaştığımız kitle de önemli oluyor… Bunu kibir taşıyan bir yerden söylemiyorum elbette, seyircinin konumlandırılışını da düşünerek söylüyorum.&nbsp;Konser, 6 Mart akşamı Eindhoven’ın önemli ve güzel konser mekanlarından Effenaar’ın büyük salonunda gerçekleşti. Uzun kuyrukla soğukta bir süre beklediğimiz, sahnenin geciktiği bir başlangıçla, kalabalığın yeni tanışmalar yaşadığı bolcana tanıdıkla karşılaştığı bir gece oldu. Öte yandan Hollandalı dinleyicilerin farklı Türkiyeli göçmen profilini merakla, ikinci bir sahneymişçesine izlediği de bir geceydi. Tanışma oralarda da devam ediyor anlayacağınız…&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/0/1647131585250.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Tugce HakararÖncelikle o gün sahnede olan müzisyenleri kulak suyu etmek istiyorum, çünkü hepsi birbirinden iyiydi ve o akşamın performansını başka bir yere taşıdıklarını düşünüyorum. Birbirini çok iyi tamamlayan üç üflemeli enstrümanist; Randell Heye (trompet), Efe Erdem (trombon), Marc Mangin (saksafon); davulda Willem van der Krabben, bas gitar ve sint-bas’ta Mart Jeninga ve gitarda Jessy Hay birbiriyle yarışan performanslar sergiledi. Karsu şarkı arası aktarımları ve hikâye anlatımlarını Hollandaca gerçekleştirdi. Ingilizce, Hollandaca, Türkçe ve Ispanyolca şarkılar seslendirdiği konserde, &nbsp;Karsu’nun dinleyicisiyle kurduğu ilişkiyi hem şaşkınlık hem de soru işaretleri ile izledim. Beden dilinden yüzündeki ifadeye büyük bir heyecan ve enerjiyi taşıyor olmasının yanı sıra; yüzünde donuk bir ifade ile dinleyicileri gözleyip tartışını izlerken bir yandan da her duruşunun bir fotoğraf veriş olduğunu düşünmeden edemedim. Dinleyiciyi izlemek, tartmak kısmını önemli buluyorum, çünkü akşamın performansı açısından bunun oldukça belirleyici olduğunu söylemeliyim. Sahnedeki iyi müzisyenliğin doğaçlamayla buluştuğu bazı anlarda Karsu’nun bu dinleyiciyi tartışı trafiği değiştirdi. Belki bu da benim göçmen refleksimle bir düşünüştür, ama davulcunun ya da bas gitaristin solo attığı anlarda dinleyiciyi ayakta tutmak, kaybetmemek, o performans anının anlaşılacağından emin olmamak gibi bir sezgi ve yönlendirmeden bahsediyorum. Öte yandan buna şaşırmamak da gerekir herhalde. Çünkü bu etkinlik, dinleyiciler için müzikle olduğu kadar birbirleriyle de buluşma fırsatı olduğundan sohbet seslerinin piyanoyu bastırdığı anlar yaşanmadı değil… Ve yalnız bildiği ritim kalıplarına, sevdiği ya da özlediği şarkılara 'coşan' bir dinleyici refleksi hakimdi salonda. &nbsp;Coşma kısmının da altını çizmek istiyorum… O akşamki performans özelinde; başka dillerde müzisyenliği, vokali oldukça derli toplu, sesinin sınırlarını bilen ve parçaların hakkını veren bir Karsu performansı izledik. İzlediğim performans bir ilk buluşma olduğundan büyük, keskin yorumlar yapmak istemiyorum, ancak repertuarın Türkçe coverları kucaklayan kısmında, aynı özeni yakaladığını söyleyemem. Bunu Karsu’nun Türkçe ile olan ilişkisine bağlamak elbette mümkün, çünkü kendi yazdığı, Türkçeyle düşünüp tasarladığı uzun mesai harcadığını düşündüğüm şarkılarında o özensizlik söz konusu değildi. Yine de yazının başında bahsettiğim Karsu’nun farklı dinleyici toplulukları tarafından sahiplenişiyle ilgili detayı hatırlayarak; performansını etkileyecek kadar bir kendine güven ve özensizlik mi söz konusu diye düşünmeden edemiyorum. Çünkü seyircinin melodiyi ya da ritmi duyup coştuğu anlarda Karsu’nun da yalnız bu coşkuyu ayakta tutma ihtiyacına kapılışını izledik.&nbsp;Konser üç şarkılık shuffle set bir bis ile bitti. Gitarist Jessy Hey, sahneden ayrılmak üzere olan müzisyen arkadaşlarına güzel bir mizansenle meydan okuyunca, &nbsp;Jest Oldu ile başlayan bis Domates Biber Patlacan’a bağlandı ve ardından olmazsa olmaz bir Sezen Aksu coverı ile son buldu. Jest Oldu’yu Anneke Van Giersbergen de güzel coverladı, parça cover haliyle yeniden popüler oldu, herkes sevdi, diye keşke çalmaya devam etmeseler… Düzenleme ve performans anlamında maalesef epey fark var. Türkiyeli seyirci zaten ağırlıkta, beğeneceklerdir, gibi bir şey mi düşündüler bilemiyorum… Elbette özlem dolu seyircinin damağında tat bırakmak için iyi bir kapanış, ama bahsettiğim vokal özensizliğini iyi müzisyenlerin paslaşması ve seyircinin coşkusu kurtardı.Karsu’nun Hollanda turnesi sold-out devam ediyor… Ben geceden yeni ve iyi müzisyenler tanıyarak ayrıldığıma mutluyum. Türkiyeli göçmenlerin sahiplendiği bir ismi, &nbsp;bir konser ortamında dinlemenin öyle çekindiğim kadar konforsuz hissettirmeyişi, bunun da başka bir deneyim oluşunu ders haneme işleyerek ayrıldım.&nbsp;

Sonunda Ben de İzledim, dediklerim ve Özlem Giderdiklerim: Karsu Konserinden Kalanlar


Konser Notları 

Veys Çolak ismini birçok yerde duyduğunuzu, okuduğunuzu ya da şarkılarını severek dinlediğinizi düşünüyorum. Peyk, Kesmeşeker gibi gruplarla çalmış, şimdilerde Babazula ile zaman zaman sahne alan; Melek Mosso, Eda Baba, Ceren Gündoğdu, Elçin Orçun, Melisa Karakurt ve Melis Karaduman gibi birçok isimle düet yapmış, çok enstrümanlı ve çok-disiplini bir müzisyen… Dahası müzik yazarlığı ve sahne fotoğrafçılığı gibi alanlarla da mesleğini bir arada tutmuş, beslemiş.Kısacası Veys Çolak, müziğin performatif hâlinden ötesiyle ilgilenen, anlatan, üreten; sahnenin arkasındakileri de aynı amaçta buluşan farklı üretim noktalarıyla görünür kılmaya çalışan bir müzik insanı. Kendisiyle 15 Nisan’da yayınlanacak albümüyle başlayıp müzisyenliğinden, ait olduğu müzik sahnesinde nasıl yol aldığına, şarkıların üretim süreçlerinden müzik endüstrisinin sıkıntılarına birçok konuyu konuştuk.Albümden önce 18 Mart’ta, Veys Çolak’ın enerjisini “Kimsenin Kimsesi” şarkısına yakın, diye tarif ettiği “Yaralara Saygılar” isimli parçayı dinleyeceğiz. Ardından 1 Nisan’da başka bir tekli, “Gülüşümden” dinleyiciyle buluşacak. Bu sırada bir de buradan hatırlatalım, 23 Mart tarihinde Blind İstanbul’da yukarıda saydığım birçok ismin de yer aldığı bir konser gerçekleşecek. Sevenlerinin kaçırmaması dileğiyle!Yakın zamanda BBI Müzik (Bir Baba Indie) ile anlaşayan Veys Çolak, bağımsız müzisyen olmanın özgürleştirici olduğu kadar zaman zaman yorucu olduğunu ve ürettiği müzik sahnesini de beslemesi gerektiğini çok güzel anlatıyor;“…Bağımsız olmak çok güzel, ama bir noktada yaptığınızın bir iş olduğunu, bu işten başkalarının da kazanması gerektiğini ve bu sayede işlerin büyüyeceğini kabul etmek gerekiyor. ... … Onlar benim hem arkadaşlarım hem de yeni büyüyen bir firma. Daha çok alternatif isimler var bünyelerinde. Büyük bir firmayla anlaşmaktansa, ‘alo’ dediğimde cevap alabileceğim, bana üretimin klip, kapak gibi kısımlarında da yardım edebilecek birileriyle olmak istedim. Yıllardır bunları kendim zaten yapıyordum ama yoruluyorsun. Bir noktada bu gibi şeylerde yardım almak gerekiyor…”&nbsp;Özellikle pandemi sürecinde kendisinden her ay şarkı dinlediğimiz Veys Çolak’a olmazsa olmaz soruyla müzisyen sıkıntılarına dair ne düşündüğünü soruyorum. Bu vesileyle ilk kez bir müzisyenin müzik hukukunu da araştırdığını, bunun da önemini hatırlatma, müzik yazarlığı yaptığı dönemde de bu konuyu gündeme getirme ihtiyacını öğreniyorum.“Aslında bu ülkede hepsi çok zor biliyorsun. Ama işte sağlık sigortası dediğin şeyi dışarıdan yatırdığın sürece evet hastaneye gidip tedavi olabiliyorsun. Ben Türkiye’de emekliliğe inanmıyorum gerçekten… Eserinin haklarıyla ilgili ise, şunu söyleyebilirim; şirketlerin hepsi o hakların peşinde. Daha fazla almanın peşinde. … …Olur da milyon dinlenir, patlarsa yaptığın iş, mecbur yine konserden kazanmaya çalışıyorsun. Şu an herkes bunu yaşıyor. İşin dijital kısmı tartışmaya çok açık ve kaotik bir hâlde ilerliyor. … … Telif haklarıyla ilgili zaten MESAM, MSG üyesiyiz birçok müzisyen. Ben aynı zamanda bir edisyon firmasıyla da çalışıyorum. Herhangi bir durumda müzik hukuku ile ilgili avukat görüşmelerim de olabilsin, haklarımı savunabileyim diye…”Veys Çolak yoğun müzikli takviminin yanı sıra, yakın zamanda Berlin’e taşınmayı planlıyor. Altı yıldır Türkiye’den uzak yaşayan biri olarak neden taşındığını sormadan geçemedim.“..Oradaki sakinliği, kurallı oluşu seviyorum. … yirmi yıldır burada yaşıyorum, burayı zaten seviyorum, Kadıköy’de büyüdüm diyebilirim… Ama biraz farklı bir ortamda çalışmak, vizyonu genişletmek lazım. Gidişimdeki asıl sebep, oradaki müzisyenler ne yapıyor, bizim kaygılarımızdan uzakta ne yapılabilir, bu kaygılardan uzaklaşabilir miyim, oradaki müzisyenlerle ortak bir şeyler İngilizce / Almanca şarkılar yapabilir miyiz, biraz bunları tatmak istiyorum. …”Bağları koparmadan, yeni köprüler kuracak şekilde göç etmek sanırım en güzeli. Veys ile uzun bir söyleşi yaptık, röportajın tamamı için <a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2022/03/13/yeniler-veys-colak/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müzikli Mevzular blog sayfası</a>nı ziyaret etmeniz yeterli. Belki aynı yaşlarda olduğumuz okurlarımız da benim gibi, Veys’in hatırladığı ve hatırlattığı Kadıköy sahneleri ile kendi ilk gençliğine gider kim bilir…Röportaj sırasında defterime şöyle bir not düşmüşüm: “şarkıların üretim süreçlerinden bahsederken evden eve stüdyo köprüleri kurulmuş, meşakkatli bir süreçten bahşediyor. O anlatırken “hız” dedi, ama baştan sona dinlediğim şeyde anahtar sözcükler çevre, müzik scene ve iletişim.” Günümüzün koşullarında her müzisyenin eşit imkanlara sahip olamadığını düşünürsek kolektif olmanın, iş birliklerine açık ve bir müzik çevresine sahip olmanın önemi çok açık.Üreten olabilmek için beslemek ve beslenmek iç içe…&nbsp;

Yalnız kendi işini değil, üretiminin etrafında yeşerenleri besleyici olması için anlatan müzisyenlerle sohbet etmenin keyfiyle...

Yeniler - Veys Çolak

Yıl 2001 gibi bir şey olmalı. Bir grup henüz kaynaşmış liseli Kadıköy’de Sahaf Kafe’ye kaçak soktuğumuz ve fark edilmediğini sandığımız biralarla demleniyoruz. Birazdan Kadıköy Halk Eğitim Merkezi’nde bir konser var, oraya geçeceğiz. Keyfimiz acayip yerinde. Yağmura aldırmadan sırası gelen kafeden çıkıp içki alıp geliyor. Bu minik kriminalliğimizle çok eğleniyoruz, çünkü güzel sarhoşuz… Evde bulduğum, harçlığımın şerefiyle filmini taktığım ve nereyi çeksem üzerine utanmadan flaşını patlattığım bir fotoğraf makinesi var elimde. O zamanki cep telefonlarımızın kamerası yok ve biz bir konseri gerçekten deneyimliyoruz. Sonradan filmi bastırması için babama veriyorum. Sağ olsun fotoğrafları getirdiğinde anneme “ya bu hep adamları çekmiş?” dediğini duyuyorum. Ben de içerden ses veriyorum “o adamlar Mor ve Ötesi baba!”.***Ders yükü artınca devreye dershaneler filan girmiş, yeni arkadaşlar edinilmiş, yeni alışkanlıklar öğrenilmiş derken senesi gelmeden girilecek bir sınava koşturuluyorum. İçimde zor tuttuğum bir enerjim var hep… Okul çıkışları bir grup arkadaş Çiftehavuzlar’dan Kadıköy’e yürüyoruz çoğunluk. Üzerindeki camı tuhaf mavi bir diskmenim var. Ev – Kur’dan bir mp3 alıp kendimi güncellememe daha var. CD çantam ve diskmenim hep yanımda ve çok sallanıp da aletin CDyi okuması şaşmasın diye saçma bir yavaşlıkta yürüyorum Kadıköy sokaklarında. Çekme CDlerimin yanında o zaman sanırım tek orijinal cd “Dünya Yalan Söylüyor”. Ne zaman başladı ve ne kadar sürdü bizim yaş grubunda yerli gruplarımıza burun kıvırmak şimdi pek hatırlamıyorum, ama etrafımdaki yaşıtlarımın “alternatif müzik”, hardcore ya da metal dinlediği sıralar ben bu albümü baya gizliden dinliyorum. Seçemediğim şarkılar arasında “Re” siz gün geçmiyor…***Nihayet 2005 gelip kapımıza çullanıyor ve biz de ÖSS’nin kapısındayız… Saçlar turuncuya boyanmış, sınav gözetmeninin bu çocuk o çocuk mu diye fotoğrafla beni kıyaslamasından illallah bir sınav sonrası annem ile babam beni şimdi Söğütlüçeşme metrobüs çıkışının olduğu noktaya, Rock İstanbul’a gidecek servise bırakıyorlar. 7YTL’ye Kilyos’a gidiyoruz. Ne acayip! Bizimkilerle gittiğimiz kamp tatillerini hatırlayamadığımdan, hafızamın diri tutacağı ilk çadırlı anım bu festival. &nbsp;Lise’den kurtulmuşum, yalnızca küçük bir zaman dilimi için kimseden geleceğe dair bir soru duymak istemeyen Tuğçe’nin enerjisini, heyecanını anlatamam… Kanalını pek hatırlamadığım bir mikrofon “Yanınıza festival için ne aldınız?” diye sorunca “Ne lazımsa aldık işte?” diyecek kadar heyecanlı ve tuhaflaşmış bir ben (heyecanlıyken awkwardness hâlâ benden sorulur). Festivalin kapanış konserine sıra gelmiş, fazlaca dağılmış/dağıtmışım, sahne önünden bağır çağır rahatsız ediciliğim aklıma geldikçe hâlâ çok utanır, yine de omzumu patpatlar ‘üzülme’, derim kendime. Bir müzisyenin küfür basmak isteyeceği o dinleyici olma anım da bu festivale aittir ve sahnede yine Mor ve Ötesi vardır…***Evet bu anıları neden anlattığım bence malumunuz. Mor ve Ötesi’nin yeni albümü&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1bN6NwrpjgzYH01Fy5gagf?si=60f18f50edce4833" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sirenler</a> ile albümde akan her bir detayın beni götürdüğü zamanlar, anlar, hisler ve elbette İstanbul… Albüm, çoğumuza bu türden anıları hatırlattığı, yakın geçmişimize dair tatlı bir ortaklık hissettirdiği için günlerdir herkesin yazdığı çizdiği övgüyü sonuna kadar hakkediyor. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1643559988141.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/CY92HaIsCcz/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">(Görsel: Koray Doyran &amp; Ataberk Akalın)</a>Bence, bazı gruplarla flört edip güzel bir ilişki yaşayıp kopuyoruz. Sonra zamanla sıkça karşılaştığımız bir tanıdığa dönebiliyor bu gruplar ve pek de beklemediğimiz bir anda yeniden buluşuyoruz. Kendi adıma Mor ve Ötesi’yle kurduğum bağ böyle bir yerde duruyor hayatımda.Sirenler, grup tarihiyle kişisel tarihimi, göçmeme rağmen gerimde bırakamadığım, bırakmayı da düşünemediğim İstanbul’umu düşündüğümde, tam da böyle hissettirdi. Birlikte büyümüş, olgunlaşmışız gibi... Albüm müzikal dil olarak hem alışık olmadığımız ufak tefek yenilikler barındırıyor hem de özlediğimiz, bildiğimiz, bağ kurduğumuz Mor ve Ötesi’nin ses dünyası, melodik yürüyüşü, tavrını sunuyor dinleyicisine. &nbsp;Öyle ki, bazı parçaları dinlediğim sıra “aa Bırak Zaman Aksın’daki şey gibiii” ya da “aaa bu ne güzel oturmuş buraya ya…” veya “sözler…” diye diye geçti. Özellikle şarkı sözlerine odaklandığımda yakın geçmişimizde birlikte kalbimiz ne çok kırılmış ne çok hayal kırıklığına uğramış, yas tutmuş, kalkmaya, umudumuzu korumaya ve öfkemizi diri tutmaya çalışmışız, diye düşünmeden edemiyorum. Ya da belki bir dinleyici romantizmiyle grubun tüm bu hisler etrafında albümü inşa ettiğini düşünmek işime geliyor, bilmiyorum. Benim gibi birçok dinleyicisinin, belki sizlerin dünüyle bugünüyle benzer bir his ve anı havuzuyla bu şarkıları dinlediğini düşünmek, hayal etmek hoşuma gidiyor. Ortak bir çemberin içinde gibi hissetmenin iyi geldiğini hatırlamak aslında…Albüm çıktığında İstanbul’daydım ve biraz ortama yayılan havayı hissedebildiğim için mutluyum. Gündelik hayatın içinde akarken grubun afişini metroda görmek kadar ufak bir şey bahsettiğim… Ayrıca, lansman konseri için Çiçek Pasaj’ının seçilmiş olması şehrin hafızasını albüm kadar kucaklayan bir hamle değil mi sizce de?Albümü ilk dinleyişimde ufak notlar almıştım kendime. Tekrar dinledikçe yeni notlar ekleniyor, mekân ve sokaklar farklı olunca kondurduğum notlar da değişiyor hâliyle. Aynı sebepten favorilerimin de dinledikçe değişeceğini düşünüyorum. Birkaç gün önce Eindhoven’a yeniden “ev” dediğimizi düşünerek döndüm. Bu da bitmeyecek bir düğüm herhalde ya, neyse… Bu duyguyla, favorilerimi düşündüğümde “Linç” epey sarmalıyor. Zaten hepsinin, her ayrı bütünün ayrı bir dürtelemesi var ve bence tek bir parça seçmek de pek mümkün değil bu albümden. &nbsp;Belki albümün üç parçalık bölümler ve iki köprü parçadan oluştuğunu bilmek, buna nedendir. Yine de birine çakılıp kalmadığımız albümler candır! Şimdilik beni en çok vuran son üçlü; Tünel, İstiklal ve Park, oldu. Belki sizler de favorilerinizi bizle paylaşırsınız, konuşuruz üzerine? Şimdilik böyle bir albümle yeniden buluştuğumuza teşekkürle, mutlulukla ve albümü tekrar döndürerek bitiyorum yazımı. Siz severlerine de iyi dinlemeler ve eskilerinin yanına ilişecek yeni anlar hediye diliyorum.

Yeniden Buluştuk Övgüsü 


O Adamlar Mor ve Ötesi Baba!


Aralık sonunda tam kapanmaya giden Hollanda’da, Ocak ortası gibi kuaförler açılıp da kültür mekânları açılmayınca, buraların naifliğinde bir tepkiyle şehrin önemli bir iki konser mekânında canlı müzik eşliğinde rezervasyonlu saç kesimleri gerçekleşti. Bu “kimsenin keyfini kaçırmak istemeyen, yalnızca tepkisini ortaya koyan eylem” canlı olarak mekânların web sitelerinden izlenilebildi. Zira aynı sıralarda belediyeler de gidiş hattan korkmaya başlamış, bazı mekânlara kapılarını açabileceklerini ceza yazmayacaklarını salık vermişti. Anlayacağınız herkesin sıkışık hissetmenin doruğuna geçtiği günlerdi… Neyse ki, geçtiğimiz günlerde, bar ve restoranlar yeniden açıldı! Benim için de İstanbul’dan sonra tam bir şehre geri dönüş oldu.<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1643560573274.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">(Görsel: njo.nl)Hâlâ saat kısıtlaması olsa da güzide Eindhoven’ımızın barlar sokağını ziyaret etmek, kendimizi İstanbul deneyimlerimizi özledikçe attığımız rock/metal bar Cafe The Jack’e atmak, bizi biz yapan şeylerin altını daha çok çizdi. Zira, İstanbul’da tiyatro, sinema ve konser izledikten sonra nefes aldığımı hissederken eşim Barış telefonda Sezercik gibi “bir gün ben de yicem!” diye dinlemişti neşemi. Beraber bir bara gidip oturmayalı tam iki yıl geçmiş… Bunu düşünmek hiç istemeden henüz boşken kapısından girdiğimiz mekânın an be an doluşunu izleyip çocuk gibi sevindik. Motörhead’den Offspring’e Metallica’dan Red Hor Chili Peppers’a ordan oraya zıplayan çalma listesiyle yine hem özlemler giderdik hem de bir yerde oturup müziği, çalanı konuşmayı hatırladık. Müziğe göbekten bağlı, bizi biz yapanlardan umarım hiç mahrum kalmaz, en kısa zamanda da arayı kaparız…

Eindhoven Yeniden Açılıyor!

Minik Bir Bar Ziyaretinden Kalanlar

18 Ocak’ta, Zorlu PSM’de, Mercan Selçuk’un farklı yaş gruplarından dansçıları bir araya getirerek babası Timur Selçuk’un müziğini bedene ve kareografiye döktüğü gösterisini izleme şansı buldum. Gösterinin adı tatlı manidar... Yanılmıyorsam, Timur Selçuk’u henüz kaybetmemişken, baba kız bir <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=AJ7CafnvGlk&t=741s" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Tv programı</a>nda gösterinin röportajını da beraber vermişlerdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1643560978555.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="3.21" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">(Görsel: Zorlu PSM)Gösteri, Münir Nurettin Selçuk’un oğlunu takdimiyle başladı. Güzel düşünülmüş, seyircisine heyecan veren bir giriş... Öte yandan Timur Selçuk’un kendini, ailenin müzikal geçmişini ve sahne anılarını anlattığı bölümleri “Bir Yudum İnsan” kesitlerinden izlemek, başlarda iyiden bir nostalji hissi verse de bu görüntülerin gösteri boyunca sık kullanılan bir malzeme olması bir zaman sonra beni bir dans gösterisi izleme hissinden biraz uzaklaştırdı.Kullanılan kayıtların püri pak olmaması müziğe ve kullanılan müzik materyaline dair sıcak, gerçek hissettirdi. Mercan Selçuk’un söylemiyle bu şarkıların “beden diline aktarılması” tıpkı Timur Selçuk’un müziğinde olduğu gibi güzel bir çeşni barındırıyordu. Klasik danstan modern baleye birçok öğenin bir arada olduğu yeni bir tat sunusuydu.Gösteri sırasında ve sonrasında aklımda kalan sahnede olup bitenden çok salondaki seyirci, seyircinin performansa gösterdiği özen ve özensizlik ile katılımdı. Belki uzun zamandır bir salonu ve sahnede olup biteni ortak bir paylaşımda deneyimlemediğimden buna çok dikkat kesildim, bilemiyorum. En arkanın bir önünden izlediğim gösteride, etrafımdaki seyircinin performansından anladığım kadarıyla, dansçı yakınları o gece salonda bir çoğunluk oluşturuyordu. Müziği ve anlatımı tam anlamıyla takip etmekten çok, sırası geldiğini düşündükleri ancak zamansız alkışlarla, bazen tezahüratla ya da fazla heyecana kapıldıkları, müziğin ritmi dışında bir katılımla biz diğer izleyenlerin de dikkatini bastırdılar. Aralıklarla da flaşı açık telefonlarla video kaydı almaya çalışanları düşününce, zaman zaman sahnede izlediğim gösterinin bir okul etkinliğinde yapıldığı hissine kapıldığımı söylemeden edemeyeceğim. Yapılan ya da yapılmaya çalışılan işin özelliği böyle budanıyor sanki… Neden sadece orada olamıyoruz? Neden seyirci olarak herkesin kendi ve sahne arasında bir anı yaşadığını göz önünde bulunduramıyor ve ayrıca bir performans gösterme ihtiyacı duyduğumuzu düşünüyorum… Seyirci tepkileri, zamanlaması ayrıca konuşmamız gereken bir şey sanki.Sahneden aklımda kalan diğer iki şeyden ilki; Hazal Selçuk’un düzenleme ve vokallerini yaptığı İkinci perdenin açılış parçası “Yas” ile koreografisi. Parça, iniş çıkışlarıyla girip çıktığı hâllerle hem müzikal hem de koreografi anlamında ayrı bir toplam gibi… Gidecek olanlarınız olursa muhakkak başka bir göz ve kulakla o anda olsun derim. Diğeri ise; dansına da tatlı espriler işlenmiş, en çok pelesenk olan parçalardan biri “Ekonomi Bilmecesi”. Seyircinin alkışı, katılımı, coşkusu epey doruğa yükseldi bu parçayla. Kim bilir, belki en çok bilinen olduğundan belki de günümüz ekonomisinde hâlâ güncelliğini koruyan “cuk” bir iş olduğundandır…Bir aileden kuşaklar arası bir sanat ortaklığı, bu fikrin etrafında dans eden yedisinden otuz küsürüne bir ekip… Her gösteri hem sahnedeki hem de misafiri için başka bir deneyim, bir araya geliş. Vakti ve imkânı olanlara tavsiye ederim, iyi bir tanesine denk gelmeniz dileğiyle…Son olarak, İstanbul’da nereye girip çıksam Hollanda’ya dönüşte almam gereken negatif test sonucunu düşünerek biraz tedirginlik yaşadım. Zorlu PSM önlemler ve etkinlik katılımcılarının salondan çıkışını organize etmekte de oldukça iyiydi. Konforlu hissettirdi.***<img src="https://images.aposto.com/2022/0/0/1643561090848.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.02" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.townandcountrymag.com/leisure/arts-and-culture/a38173983/tick-tick-boom-jonathan-larsen-family/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">(Görsel: https://www.townandcountrymag.com/)</a>Müzikal film, dizi izlemeyi sevenlere gelsin!Jonathan David Larson’ı ve hikâyesini bilenler bilir. Müzikal ruhuna başka bir dil getirmiş, maalesef çok erken yaşta buralara veda etmiş söz yazarı, besteci ve oyun yazarı. Film, kendisinin hikâyesini anlatan ve aynı isimli müzikalinden uyarlama 2021 yapımı “Tick, Tick... Boom!”. Netflixt’e hâli hazırda mevcut.Hepimizin, özellikle günümüz bireyinin zamanla zaten bitmeyen derdinin pandemiyle iyice koyulduğunu düşünüyorum. Hangimiz biraz dursa zaman ellerimizden kayıp gitmiş, her şeye çok geç kalmış gibi hissetmiyor? Filmi tam da bu yüzden önermek istedim. Çoğunluğumuzun kendini bu kaygı yüzünden üretme, geride bir iz bırakma baskısı altında tutmasından… Jonathan D. Larson da daha 90’ların başında 30 yaşın büyük gelişi ve yapmak istediklerinin telaşesindeyken elinden kayıp gidenlerle boğuşmak zorunda kalıyor. Zaten herhalde en çok da hayatımızı diri ve sabit tutmak için deliye döndüğümüzde bir şeyler aksine dönüyor. İşte sanatçının da bu boğuşma üzerinden anlattıkları bir müzikali ve yeni bir dili var ediyor, ancak Larson beklenmedik bir ölümle çok erken yaşta hayatını kaybediyor…&nbsp;Jonathan Larson’ı başarılı oyuncu Andrew Garfield canlandırmış. Performansı görülmeye değer. Şimdiden iyi seyirler olsun, umuyorum siz de hikâyenin kendisi üzerinden benim gibi biraz durup günün telaşesini düşünürsünüz.

Bir Sahneden Bir Ekrandan

İzlediklerime Düştüğüm Notlar

<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://beatsbygirlzturkey.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Beatz by Girlz Türkiye</a>’nin haftalık bültenleri ve kapmasında hazırlanan konsept dinleme listelerine denk gelmediyseniz buyurun <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/user/g2y0s0hjrfu17sdujkcd29bhy?si=237ea993ed024058" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan tık</a>layınız. Müzikle birbirine omuz veren kadınlardan, kadın seslerini bir araya getiren bolca liste bulacaksınız.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="http://kulturakademie-tarabya.de/tr/?init=true" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kulturakademie Tarabya</a>’nın 2019 yılında konuğu olan Sultan Tunç’u, Almanya doğumlu hip hop yapımcısı ve müzisyeni, şimdi <a fr-original-style="" href="https://www.facebook.com/KOOLRASTABABA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Rasta Baba Bande</a> ismiyle dinliyoruz. <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/7viPzcOp7tbMja9fuuMto1?si=ZDf0BnXbQrWSlxvxshCN-w" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Lost in Europe</a>&nbsp;bir proje olarak kaydedilmiş ve birçok ismi de bir araya getirmiş! Veys Çolak, Barış Büyükyıldırım, Çağatay Bırakın ile Erdem Göymen bu proje için bir araya gelen acayip müzisyenler. Bolca tanıdık soundun farklı üsluplarda izini süren albüm Planet Earth Stüdyolarında kaydedilmiş; düzenleme ve miksler Nicolas Mercet tarafından yapılmış ve son olarak masteringi ise bir diğer büyük isim Prodüktör Ganjamana emanet edilmiş. Konuk müzisyenler arasında avangart caz müzisyeni Angelika Niescier de yer alıyor. Albüm çok güzel akıyor, nasıl bitip başa sardığını anlamadığınız bir dinleme deneyimi olur umarım.</li></ul>

Radara Takılasıcalar

Kulaklara Su

Bu ayın bülten yazısına başlamak genelde olduğundan biraz daha zor oldu. Ben de oturdum önceki bültenlerde yayınlanmış yazılarıma baktım. İnsan, yazdıkları yoluyla dışarıyla bağ kurmaya çalışırken kendiyle kurduğu bağı unutabiliyormuş, kendi adıma onu fark ettim. Geçtiğimiz mayıs ayında pandemi tam merkezimizdeyken&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/ne-gundemden-kopmak-ne-de-dusunmek-muzigi" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şöyle bir paragraf</a>&nbsp;dökülmüş benden;“…Kendi adıma hem İstanbul’da hem Eindhoven’da sık gittiğim mekânların çalışanları sayesinde müziğe, kente dair pek çok ipucu edinmişimdir. Arkadaşlıklar, yalnızlıklar, listelere eklenen yeni şarkılar hatta bazen kitaplar ve yeni mekânlar... Yani müzik kadar, mekân… Pandemi en çok bunu elimizden aldı ve biz bu yoğun tempoyla açığı kapamaya çalışsak da işin performans kısmına daha çok odaklanıyoruz sanki. Ya da çevrim içi alan hep var olduğundan fiziksel mekânın bir paylaşım alanı ve sağlayıcı oluşuna duyarsızlaştık… Dolayısıyla, ‘mekân’ kavramı rastlantısal ve beklenmedik olanı içinde barındırdığından sanki çevrimiçine nazaran başka bir tekinlilik, tekinsizlik hâli barındırıyor. Çevrimiçlerinde her şeyin bizim kontrolümüzde olması, paylaşımın ve buluşmaların bu kontrol ve seçimlerle ilerlemesi biraz yorucu değil mi? Yakında pandemiden de yıllık izin isteyecek hâle gelmeyiz umarım. …”Bu aralar Hollanda’da yeniden arttırılmaya mecbur kalınan önlemler, kısmi kapanmayla kültür-sanat mekanlarının 17:00’dan sonra açık olamayacak olması, bana yeniden böyle hissettiriyor. Tedbirli davranmakla, konser izleme özlemimin başını okşamak arasında sıkışıp kalmış hissediyorum. Öte yandan, yeniden iptal edilmeye başlayan konser ve etkinlikler, daha ileri tarihli performanslara bilet almakta şüpheler ve artık çevrimiçi mekânda pandemi hiç olmamış gibi denk geldiğim başka deneyimler…* * *Araya bir şarkı: Buralardan bir sesle, singer songwriter <a fr-original-style="" href="https://marisedenbakker.nl/bio/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Marise</a>’nin yeni teklisi <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1uvmGMoz5YKQoawqFnZy49?si=b8032b556cf948e5" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Koude Lijf” i buraya</a>&nbsp;kondurup devam edelim.* * *Kasım ayını biz Eindhovenlıların iştahla beklediği ışık festivali <a fr-original-style="" href="https://www.gloweindhoven.nl/en" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Glow</a> ile açtık. Festival, geçen yıl tam kapanma hâlinden gerçekleştirilememiş, şehrin bazı evlerine ve noktalarına kondurulmuş birkaç ışıkla varlık göstermişti. Bu yıl kavuştuk, ancak son günü hükümet yeni kuralları açıklayınca festival yetkilileri tezgâhı toplamaya karar verdi. Hâliyle bir kısmımız için şehrin tanık olamadığı mahalleri içimizde ukde kaldı. Glow nedir, müziksel durumu nedir, diye soracak olursanız; en yalın hâliyle uluslararası birçok katılımcının içinde yer aldığı çok disiplinli bir sanat tasarım festivali diyebilirim. Bu çok disiplinli hikâye ve fikirlerin sergileniş biçimi, şehrin üstüne bir örtü gibi serilirken kendi adıma mekân kavramını tekrar ve tekrar düşünüyorum. Müziğin / sesin zaman zaman nesneleşerek sergilenmesi, zaman zaman arka plan öğesi olarak kullanılması, hiç kesilmeyen bir ses ağının içinden geçtikten hemen sonra ya tamamen ses öğesinden arındırılmış bir tasarım alanıyla ya da parçalanmış, distorsiyona uğratılmış seslerle kuşatılmış sergilerle şehrin mekân algısı zihinlerimizde kırılmaya uğrayıp yeniden inşa oluyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/0/1638105777883.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Tuğçe HakararIşıkla kırılan bu algının, hepimizin ortak bir anla paylaştığı ancak farklı ilişkiler kurduğu, müzik eliyle yeniden inşasından bahsediyorum kısaca. Bu yıl sergilenen projelerde aklımda dönen bu detayı daha çok gözledim ve hissettim. Kullanılan ışık teknolojileri de ses ambalajları da özellikle pandemi sonrası mekânlarla kurduğumuz ve kurabileceğimiz ilişkiyi farklı konsept ve çağrışımlarla yeniden hatırlatmak ister gibiydi. Bu hafıza yoklama, oluşturma işi mekânın tarihsel bağlamını teknolojiyle birleştirerek, durağan ve akışkan etkinlik anlarıyla sağlanmıştı. Şehrin kanal girişine konumlandırılmış ikinci dünya savaşından kalma teknolojiyle tasarlanmış büyük bir ışık kaynağı, kanalı boydan boya aydınlatıyordu. Sergi malzemesi bu teknoloji ve ışık kaynağı olduğu kadar kanal boyu uzanan hûzmeydi de. Bu hûzme, kanalın diğer ucundan ona doğru yürünmeye başladığında uzaktan gelenlerle tersine yürüyenlere o savaş ortamını hissettirmeyi başarıyordu. En azından sisli ve soğuk şehir ortamı bana bu hissi vermekle, ışığın ana noktasında duran izleyici ve katılımcıların sessizliği, hûzmeyi fotoğraflama hevesinin yanında, bu aletten çıkan sesle de ilgilendiklerini düşündürttü. Ses öğelerinin festival boyunca sergi alanını ve anını yaşatacak kadar bir alana yayılmış olması da bana bunu düşündürtmüş olabilir tabii… Başka örneklerle; boş-eski bir fabrikaya yansıtılmış görsel tasarımlarla kutsal bir mekân kurgusunu, duymadığımızı sanabileceğimiz bir müzikle sergilemek, akan suyla ışığın buluşma anlarını sintisayzır ile sesli bir anlatıma dönüştürmek bana bütün bu mekânsal kırılmayı ve yeniden inşaları düşündürten detaylardı.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/0/1638105824157.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Tuğçe HakararMaalesef kendim için bu festivalden video çekmedim, ama eşim Barış kendi vlogu için birlikte gezdiğimiz sırada buralarda görüntüler aldı. Kafanızda canlanması için onun vloguna <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=g4IXpwP6bPs&t=586s" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>&nbsp;bakabilir ya da <a fr-original-style="" href="https://www.gloweindhoven.nl/en" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Glow Eindhoven’ın internet sitesi</a>nden projelere dair okumalar yapabilirsiniz.Eindhoven dışarıdan izlendiğinde, sokaklarında yüründüğünde gözler önünde olmayan ve şehri yaşamak için binaların içine girmeniz gereken bir yer. Glow ile de hem pandemi arasında (?) sakinlerini buluşturdu hem de birkaç günlüğüne katmanlarını farklı katmanlara teslim ederek, başka bir şehir gibi ayakta durdu. Bana göre, sanat ve teknoloji bize bir şeyler düşündürttüğü, başka yerlere bakma ihtiyacı doğurduğu zaman gücünü kullanmış oluyor. Bu yıl Glow kapsamında sesi de ses nesneleri ve tasarımlarını da farklı işlevlerde kullanan sergiler / sunumlar gördüğüme mutlu, ancak kısıtlamalar açıklanınca etkinliklerin bitirilmesine üzgünüm. Maalesef, virüs buralarda kendini yeniden hatırlatırken müziğin mekânsallığı ile kurduğumuz ilişki de yeniden budandı gibi hissediyorum.Bu his ve düşüncelerle yeniden belli kavramlara dönüp dolanmak, müzikle kurduğumuz bağlar ve müzikal zevkimizin temelleri ile dinleme alışkanlıklarımız üzerine düşünmek okuduklarımı da etkiliyor tabii. Stravos Stavrides- Müşterek Mekân, Gaston Bachelard- Mekânın Poetikası ve Roland Barthes’ın Görüntünün Retoriği, Sanat ve Müzik&nbsp;kitapları sık sık kütüphaneden çıkıyorlar. Bir de bu aralar beklediğim, bence yeni sayılan Nolan Gasser’ın Why You Like It: The Science and Culture of Musical Taste kitabını burada geçirmiş olayım. Denk gelirsek, mail ya da başka yollarla paylaşabilirsek birlikte düşünebilmek dileği ile.*(Stravos Stavrides – Müşterek Mekân, Müşterekler Olarak Şehir, Çev: Cenk Saraçoğlu, Sel Yayınları)

“… Müşterek mekânları farklı bir kültürün ari ifadeleri olarak değil, içinde farklı bir geleceğin görüntülerinin anlık da olsa belirdiği süregelen melez kolektif çalışmalar olarak ele almak gerekir. …” *

Şehrin Düşündürdükleri

Hollandalı progressive rock grubu <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/3w34NmNWqcGYg85t7ALa2D?si=ggUz2H40TM-bry8U_glB5w" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kayak</a>&nbsp;açıklanan tur programlarının son turları olacağını açıklamış. Pandemide, bu yılın başlarında yeni albümlerini sevinçle havadislemiştim, bu yüzden benim için biraz şaşırtıcı bir haber oldu. Hoş, gruplar bunu yapar; müziği bırakacaklarını ya da son tur / son konser gibi açıklamalarda bulunurlar. Sonra kimisi söyleminde kalır kimi kalmaz devam eder… İşin dinleyici tarafında olmak hep bir beklenti içerdiğinden bu tür haberler buruktur, ben de buruk hissedenler arasındayım.Hayranı olduğum, Camel grubu ile ilk olarak tanıdığım Ton Scherpenzeel’in <a fr-original-style="" href="https://www.loudersound.com/news/dutch-prog-legends-kayak-call-it-a-day-with-final-tour" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Prog Magazine’de yer alan açıklaması</a>nda; bu kararı çok zor aldıklarını, müzik yapmanın / çalmanın kendisini hâlâ çok sevdiğini, ama grup olmanın getirdiği tempoyla ilgili kapasitesinin limitlerinde hissettiğini söylemiş. Grup bu son turla önümüzdeki yıl, 50. yılı devirerek aktif sahne hayatına veda etmiş olacak. Haber buruk, ama yine de bu zamana kadar Kayak grubundan bizlere ulaşmış sesler, şarkılar kulaklarımızda dönmeye devam edecek. Yani yeniden kendine mekânlar (kulaklar) bulacak / açacak, içsel yeni performanslara dönüşecek… Ne dersiniz, kayıtlı müziği bir de böyle bir döngüyle düşünmek mümkün müdür?

Hollanda semalarından başka bir haber daha var gündemimde.

Veda Busesi

Aposto! bültenleri arasında siz okurlarımız ve takipçilerimizin belki fark edeceği bazı denk gelişler yaşanıyor. Bu denk gelişler, müzik dünyasında benzer çemberlerde dolandığımızı ve bu çevrelerin üretimleriyle, söylemleriyle daha çok buluşma ihtiyacı duyduğumuzu gösteriyor gibi.Ben de bu bülten yazımı Kadıköy Karga’nın 25. Yaş gününü kutlayarak açmak isterim. İyi ki varlar ve iyi ki böyle bir etki alanı olan mekân, üretim kanalı olarak hayatlarımızdan geçmişler, geçiyorlar!Karga denilince, mekân ve mahâl olmak, orada üretmek, tüketmek, orada seçimli bir kitle oluşturmak ve tabii ki aidiyet gibi bir dizi şey geliyor aklıma. Eh buradan sonra sözü nereye getireceğim de az çok belli. Tayfun Polat’ın “Türkiye’de Bağımsız Müzik – Başlangıç” kitabı elime ulaştı. Bir süredir vakit geçiriyoruz. Kitabın beni neden heyecanlandırdığını geçen bülten yazımda biraz sezdirdiğimi düşünüyorum. Bir tartı gibi oldu bu kitap benim için ve kitapla vakit geçirdikçe başka yerlerden de heyecanlanıp notlar aldım, çokça satırın altını çizdim. Mevzunun gayet kişisel olduğunu söylemem de bundan. Tayfun Polat’ın “bağımsız müzik” dediğimizi “göre”likle anlamlandırması gibi.Epey yol alındığını, artık müzik sahnesini ele alırken söylemlerin tartıldığını göz ardı etmeden, müziğin sosyal anlamını tartışmaya hâlâ büyük oranda yabancı olduğumuzu düşünüyorum. Üretimlerin ne kadar dolaştığını, ne kadar dinlendiğini, görünürlüklerin nasıl hesaplanması gerektiğini daha çok konuşuyoruz gibi. Bu yüzden mekânlarda ve sokakta yaşanan buluşmaları, müziğin satır araları üzerinden düşünmek, anlamaya çalışmak önemli. Tayfun Polat’ın kitabı da bu anlamda bize çok şey hatırlatacak bence. &nbsp;25. yaşını henüz kutlamış Karga’da geçen mesaisinden, radyo programlarında dinleyiciyle buluşturduğu bağımsız müzisyenlerden, yazıp çizdiklerine ve tüm bu mesaide ulaştığı topluluk içindeki konumunu düşünürsek, kendisinin bir ağırlığının olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Bu yüzden kitabın özellikle ilk bölümünde akademik dil ile müziğin sosyal bir ağa dönüştüğü mahallerin bakışını birbirine yakınlaştırmasını çok kıymetli buluyorum. Kendisinin de sıkça dile getirdiği ana odağa dair kaynak sıkıntısı, güncel çalışmaların azlığı ya da bence yapılan çalışmaların akademide kısılıp kalması bu anlam dünyalarını sokaktan uzaklaştırmış oluyor. Sokak derken, bir müzik ağı, mekânı ya da oralardan beslenerek birbiriyle ilişki kuran toplulukları kastediyorum. Akademide olup biten sokaktaki insanı çok bağlamazken, akademide tartışılan bazı kritik meseleler ya da önemli başlıklar, kavramlar sokakta var olanın hayatına dokunur, yeri geldiğinde yeni gündemler yaratır. Böyle düşündüğümden kimilerine göre romantik bir sosyal bilimci olarak, öğrenciliklerimde öğrendiğim her satır arasını naçizane, çevremde müzikli hayat yaşayan kim varsa paylaşmaya, masaya yatırmaya, beraber soru sorup oradan gelişmeye çalıştım. Bunu elbette müzikoloji yüksek lisansım sırasında daha da ısrarla yaptım. Ancak benim baltam çok sık taşla buluştu o naçizaneliklerde. Neden buluşmasın… Benim öyle bir kol kasım yok. Balta elimde zor duruyor. Şaka bir yana, biraz böyle bir yerden bu kitabın, Tayfun Polat’ın sahip olduğu ağırlıkla, ulaşacağı kitleyi düşününce heyecanlanıyorum. Polat’ın hem akademik kelama başvurması hem bazı kaynakları yeni bir kitleye ulaştırması hem de okuruna tebessüm ettiren yazara ait ve dair dipnotlar düşünülürse, müziğin satır aralarını müzik okuyucusunda merak uyandırarak aktarmasının yeni bir buluşma sağlayacağını düşünüyorum. Az iş değil! Üstelik kitabın ikinci kısmında Tayfun Polat’ın kendi anılarından da bölümler koyması, bana bir kez daha bizim (bizim dediğime bakmayın ben işin çok dışındayım) etno/müzikolojide konuştuğumuz araştırmacının çalışma alanının önemli bir parçası olarak kendini de aktarması noktasını yeniden hatırlatıyor. Günümüzde sıklıkla deneyimler, anı tarihçiliği ve üretenlerin hikâyeleri üzerinden kendi dünyalarımızı ya da üretim alanlarımızı anlamlandırmaya çalışmamız boşuna değil. Bunun üretim alanlarını başka bir yerden hissetmemizi sağladığını düşünüyorum. Müziğin / iyi müziğin, topluluk olma hâli ve “tavır” üzerinden artık daha görünür biçimde konuşulduğu bu günlerde satır aralarında buluşmak; yaşarken, deneyimlerken veya üretirken şekillendirici ve besleyici olacağını düşünüyorum. Tayfun Polat’ın iyi ki yazdığı bu kitap ve gelecek benzerlerinin sağlayıcılığı gibi…Kitaptan:&nbsp;“… Tamam müzik tarihi yazıyorum falan da bunu da başka nerde söyleyebilirim bilemedim, burası yeri gibi geldi; çok affedersiniz ama Byzas halt etmiş. Ben Kadıköylüyüm. Çok şükür, kendi hâlimce bir şeyler gördüm, geçirdim. Körlük, görme, göreli şeyler. Misal İstanbul’da güneşin batışını en güzel Kadıköy’den görebilirsiniz. Bana göre. Ve zaten daha en başta söylediğim gibi, bu kitapta anlatılanlar da öyle. Aslında bunca lafı şunu söylemek için ediyorum; Kadıköy bu ülkede alternatif/bağımsız müziğin başkentidir. Bu unvanı da 90’larda almıştır. …” (syf-256)* * * * *Müzisyenin Ağzından röportaj serisine ne oldu?&nbsp;Açıkçası bunu ben de henüz bilmiyorum. “Pandemi etkisi geçti” diyen birkaç eş dost, sahne alan ve sahne hazırlayıcısıyla konuştuktan sonra elimde kalan son bir röportajı da yayımlamak ile yayımlamamak arasında gidip geliyorum. Daha doğrusu ne olup bittiğini anlamaya çalışıyorum. İşin bu kadar kısa sürede geçmiş zamana düşmesini kabul edip bir data işi gibi röportaj yayımlamak da yeni bir seri ile bu etkinin hissedilmeyişini konuşmak da seçenekler arasında. İş, müzik dünyasının içindeki sorunlar çözüldü mü, bu sorunların konuşulup konuşulmadığı ya da üretmeye dair pandemi sonrası telaşını anlamakta. Bakalım önümüzdeki ayın bülteni müzikli mevzulara neler getirecek…* * * * *Herkes için Etno/Müzikoloji podcast/video serimizi bitirmek durumunda kaldığımızı daha evvel sizlere duyurmuştuk. Pandeminin bağlayıcılığı kalkınca, iki ayrı ülke ve şehir ritminde buluşmamız, görüşmeleri gerçekleştirip düzenlemek pek mümkün olmadı. Seriyi bitirmenin yanında elimizde yayınlayamadığımız bir de bölümün kalmış olması bizim için üzücü olanı. Gündem çok hızlı değişti, biz başına oturamadık derken Kültür Tarihçisi – Etnomüzikolog hocamız Mustafa Avcı ile görüştüğümüz bölümü yayınlamak mümkün olmadı. Takip etmişleriniz bilir, her bölüm sonunda hocalarımıza o sıra ne okuduklarını / dinlediklerini masasındakileri soruyorduk. Ben de hem hocamıza duyduğumuz mahcubiyet hem de her bölümün o cevaplarını merakla dinleyip önemsediğimden aldığımız okuma tavsiyelerini burada paylaşmak istiyorum.Görüştüğümüz dönemde kendisi ses çalışmalarıyla ilgili henüz bir şeyler yazmış olduğundan öncelikle bu alandaki okumalarının yoğunluğundan ve bestecilikle ilgili yazılmış tez çalışmalarına, telif yazılarına baktığından bahsediyor. Sonra bizim için çeşidi bol bir liste sıralamaya başlıyor;<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hocamızın ilk aklına gelen, sesle ilgili temel kavramları aktaran içinde müziğin/dinlemenin ve akustemolojinin de olduğu, ilgilenenler için iyi bir kaynak olacağını düşündüğü; David Novak, Matt Sakakeeny editörlüğüyle yayımlanmış Keywords in Sound oluyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sonra o sıralarda çok etkilendiği okumalardan bir tanesinin İletişim yayınlarından Tanıl Bora çevirisiyle çıkan, Ernst Bloch’un “İbni Sina ve Aristotelesçi Sol” u olduğunu aktararak; “Biz Türkiye’de yaşayan insanlar olarak özellikle islam felsefesi ve islam tarihi konusunda yeterli bilgiye sahip değiliz. Bu alanın, sadece ilahiyatçılara bırakmadan sosyal bilimciler ve tarihçilerin de içine girmesi gereken bir alan olduğunu düşünüyorum. O açıdan benim çok ilgimi çekti bu kitap” diyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Johan Huizinga’nın Homo Ludens&nbsp;kitabı (Türkçe’ye "Oyuncu insan" olarak çevrilmiş) Avcı’nın dönüp dönüp baktığı, yer yer derslerinde bahsini geçirdiği ve sevdiği bir kitap olarak bizim de notlarımız arasında yerini alıyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lewis Hyde’ın The Gift&nbsp;kitabı için Avcı şunları söylüyor; “Bu kitap okuduğum en iyi sosyal bilimler kitaplarından bir tanesi. Sanatsal üretimi hediye kavramı üzerinden anlatıyor, teorize ediyor temel olarak Hyde. Ve eğer siz de kendinizi bir şekilde müzik yapan, beste yapan, şiirler yazan, edebiyatla ilgilenen vs. biri olarak görüyorsanız ya da böyle yaşıyorsanız, bence kendi deneyiminize dair çok şey yakalayıp öğrenebileceğiniz bir kitap. O hâli çok geniş bir perspektiften yorumluyor. Çünkü bunu da kültürel anlamda&nbsp;&nbsp;hediye olarak görüyor.” &nbsp;Kitap, Metis Yayınlarından “Armağan / Sanatsal Yaratıcılık Dünyayı Nasıl Değiştirir?” olarak dilimize çevrilmiş.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ardından Alain Grosrichard’ın&nbsp;“The Sultan's Court: European Fantasies of the East” kitabı geliyor. Kitap Türkçe’ye de çevrilerek “Sultan’ın Sarayı: Avrupa’nın Doğu Fantezileri” ismiyle Aykırı Yayınlarından basılmış. Hocamız bu kitabı da ufuk açıcı bulduğunu belirterek “Anglosakson dünyanın özellikle Osmanlı’ya dair nasıl oryantalist fantaziler ürettiklerini, Avrupa’nın kendi tarihine dönük derinlemesine bir incelemeyle sunuyor. Ben kendi adıma çok etkileyici buluyorum bu kitabı, tekrar dönüp okumak üzere listemde.” diyor ve başka bir kaynak için şöyle devam ediyor; “İstanbul Ansiklopedisi, Reşat Ekrem Koçu benim hayran olduğum yazarlardan bir tanesi. Her zaman dönüp dönüp okuduğum, başucu kaynaklarımdan birisi. Onun ıvır zıvır her şeyle ilgileniyor olması beni etkiliyor. Yani hayranlık duymak pek de istemediğim ama istemeden hayran olduğum insanlardan bir tanesi. Muhtemelen tanışsak, kültürle ilgili ve birçok konudaki bakış açısından sebep pek anlaşamayacaktık. Ama yine de dili, ıvır zıvır her şeye ilgi gösteren yapısı beni çekiyor. Etkileyici bir tarihçi.”&nbsp;</li></ul>Hocanın bu yorumu tarihle ilgili az biraz eğitim almış ve disiplinler-arasılıkta ısrarcı bana çok içten bir yerden anlaşılır geliyor. Böyle buluşmaları zenginlikleri seviyorum, ona şüphe yok. Zaten R. Ekrem Koçu ile ilgili yorumuna keyifle sırıtmışım kayıtta. Hocanın tavsiye ettiği kitaplardan, “beni şu çok etkiliyor” diye bahsetmesi de alanı ve okuma dünyasına olan bakışına dair ipucu veriyor. Walter Benjamin’in kitaplarla birlikte yaşamaya dair söylediklerini düşünüyorum. Liste elbette devam ediyor. 11 bölümlük seride hocalarımızın heybesinin ne denli dolu olduğunu gördüğünüzü düşünüyorum.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lévi-Strauss'un Hepimiz Yamyamız kitabıyla ilgili de içeriğindeki gazete yazılarının ilginçliğini ve dönüp dönüp bakmayı sevdiği bir kitap olduğunu konuşuyoruz.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nörobilim gibi farklı alanlarda da okuma yapmayı sevdiğinden bahseden Avcı, Oliver Sacks ve D. J. Levitin gibi isimleri ilgi çekici bulduğundan bahsettikten sonra başka bir alana geçerek Steven Mithen’ın “The Singing Neanderthals: The Origins of Music, Language, Mind and Body”&nbsp;kitabından konu açıyor; “…dil ve müziğin gelişme sürecine bakıyor kitap ve neandartellerin konuşup konuşamadığı üzerine bazı teoriler geliştiriyor. Bunu yaparken de dil tartışmalarını, dil teorilerini özetliyor. O yüzden de çok önemli ve güzel bir kitap bence. Genel olarak dil ve müzik tartışmaları, dilin nasıl geliştiği ile ilgili tartışmalar…”&nbsp;</li></ul>Hocamız paylaştığı bu kitaplardan “kafasında dolanıp duranlar” diye bahsederken, müzik dinlemek ile ilgili diğer hocalarımızdan da duyduğumuz bir şeye geliyor konu. Gittikçe daha az müzik dinlemeye başladığından bahsediyor. Bundaki mesleki etkiden, rafineleşmekten ve müzik dinlemeyi nasıl öğünlere böldüğünden bahsediyoruz. Hocamız, son zamanlarda radyodan “takır takır Türkçe Pop” dinlediğini ve kendi müzisyenliği de gününün bir kısmını aldığından biraz rastgele olmaya çalıştığını söylüyor. Amatör kayıtları sevmesi, internette buna dönük bir sosyal medya kazısı yapıp icrasını sevdiği bağlamacılardan, klarnetçilerden bahsetmesi de bizde müzik ihtiyacına dair başka kanallar açtı desem yeridir.Sırası gelmişken, görüşmemizde elbette Mustafa Avcı ile arabesk üzerine olan düşüncelerinden, müzikle kurduğumuz duygusal bağın geçirdiği değişimlerden ve kendisinin oralarla kurduğu bağdan da konuştuk. Biz yayınlayamadık, ama DW’nın +90 Youtube kanalında yayınlanan <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/fMKR_0Cqnyg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Arabesksever Olmak”</a>&nbsp;isimli mini belgeselde kendisine mikrofon uzatmışlar. Türkiye’de Arabesk kültürü ile ilgili orada konuşmuş, anlatmış. Muhakkak bir 12 dakikanızı ayırmanızı tavsiye ederim.Böylesi isimlerin kalemine daha çok rastlamak, kendilerine daha çok mikrofon uzatılması dileği ve yayınlayamadığımız bölümün üzüntüsüyle…&nbsp;

Geçtiğimiz ay sezonu açmış, oldukça kişisel enstantanelerle dönüş yapmıştık. Mevzuyu bir süre daha kişisel tutarak yazacağım gibi duruyor. 

Gayet Tabii Kişisel


İki yılın ardından ilk Türkiye ziyaretimde, önce özlediğim mahallerde rast gelerek iki lafın belini kırdıklarımla hasret giderdim, sonra da hem masa arkadaşım Turna ile sonunda(!) yüz yüze buluştuk görüştük, yol haritamızı belirledik; hem de Aposto! ekibinin sevdiğim, merak ettiğim yüzleriyle fiziksel buluşmalar yaşadım. Yani, biraz daha kalabalıklaşarak evin yolunu tuttum. İstanbul’u kısacık zamanda solumaya çalışırken az şey mi…***Türkiye’ye yola koyulmadan bir süre evvel haberdar olup heyecanla beklediğim, Tayfun Polat’ın çoklarımızı heyecanlandıran&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.pandora.com.tr/kitap/turkiye-de-bagimsiz-muzik-baslangic/800334" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Türkiye’de Bağımsız Müzik: Başlangıç”</a> kitabı çıktı. Maalesef ben Hollanda’ya döndüğüm sıralarda fiziksel olarak satışa sunuldu kitap. Şimdi kendisi bana doğru yolda. Almamış olanlara bir hatırlatma olsun..Kitabın tanıtımı Kıraathane Kitap Şenliği kapsamında Kara Plak Yayınları'nın çevrimiçi buluşmasıyla ben Gaziantep’te bir aile yemeğindeyken gerçekleşti. &nbsp;O kadar heyecanla bekliyordum ki buluşmayı kulaklığı kapıp masanın başka bir ucuna çekilerek, Tuğçe Yapıcı’nın güzel mi güzel moderatörlüğündeki oturuma sızıverdim. Kaçırdığını düşünenler varsa telaş etmesin <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=JmvpKAPMWuQ&t=3287s" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">youtube linki için buyrun tıklayın</a>.&nbsp;Bu kitaba dair bu kadar heyecanlanmamın sebebi; hem yüksek lisans tezim için Karga’da zamanını uydurup Tayfun Polat’la görüşme şansı bulmamdan hem de kendimce çalışmamın bir sağlamasını yapma eğilimimden. Tezimi yazıp bitirip hatta kurtulduktan sonra tahmin etmiyordum, ama alan çalışmama dönüp dönüp yeniden temas ediyorum. Üzerine daha ne öğrenilir bu alandan neler çıkar, diye hep bir şekilde temas ediyorum. Çevrimiçi buluşmada Tayfun Polat’ın anlattıkları, üzerinde durduğu bazı tanımlar, verdiği cevaplar yüzüme kocaman bir gülümseme oturttu, bolca not aldım. Kitapla vakit geçirdikten sonra da ayrıca buluşuruz bülten içinde. Başka dillere çevrilecek, devamının gelecek olması da umarım benim gibi sizlere de biraz heyecan salar. Ben de kitabıma heyecanla kavuşmayı bekliyorum.***Benim için her Türkiye ziyareti sonrası eve dönmek yeni bir entegrasyon dönemi demek. Hele de bu kadar uzun zaman soluk soluğa bir ziyaretse… Bu geçiş süreci izlediklerim ve takip ettiklerime de sirayet ediyor. Bu ara Radyo Eksen’in %100 Müzik Günlüklerine bakıyorum. Hakan Tamar’ın alternatif sahnenin ‘kilit isimlerini’ ziyaret ettiği bölüm, mahallede tura çıkmışız hissi verdiğinden bir de burada hatırlatmak istedim. İzlememiş olanlarımıza… <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=NNJc1wCvcBQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan buyurun.</a>***<img src="https://images.aposto.com/2021/9/0/1633290060169.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Berk ÇakmakçıGelelim en sevdiğim kısım olan Müzisyenin Ağzından röportaj serisine. Burada da biraz arayı açmış olsam da güncelliğinden bir şey yitmemiş meselelerin hatırlatmasıyla devam edelim. Kim bilir, sahneler açılmışken belki pandemi sonrası etkileri konuşuruz ilerde... Neyse, serinin bu seferki konuğu Tuğçe Şenoğul. Bu görüşme benim için tam anlamıyla bir karşılaşma oldu diyebilirim. Zira bazen beklemediğim anlarda karşıma çıkan bazen de benim dönüp dönüp baktığım bir müzisyen kendisi. Video kliplerinin renklerinden kurgusuna, şarkılarını sunuş ve anlatış biçimine kadar önce dikkatimi; sonra da dönem dönem demlenmesi, durup beklemeleri, her an göz önünde olmayışıyla merakımı cezbeden biri Tuğçe Şenoğul. Daha da merakla ne çıkacak kendisinden, diye bekleyeceğim gibi duruyor… Konumuzu serinin devamından hatırlayacaksınızdır, müzik dünyasının kucağından hiç inmemiş pandemi sürecinde de ayyuka dayanmış sorunları.Biz görüşmemizi temmuz ayı sonunda yapmış olsak da müzik dünyasındaki sıkıntı ve sorunlar geçmiş değil. Yeni bir kapanma olsun olmasın, konuşulmaya yazılıp çizilmeye ihtiyaç hâlâ var. Müzik dünyasının kıpırtı faslını henüz geçip hızlandığı günlerde bir araya gelmiş olsak da pandemi Tuğçe’nin de gündeminden henüz düşmemişti. Tuğçe’nin üslubuyla bir daha hatırlayalım isterim birkaç ay önce konuştuklarımızı. Ez cümle, son iki yıldır konuştuklarımızı gündemde ne kadar tutarsak o kadar iyi. Özellikle de müzisyenin ağzından…“Sanatla ilişkili olan herkesin içinden geçtiği durumun, pandemiden bağımsız, çok dikkatli gözlenerek özenle desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bunun için de yeni fikir alanlarının açılması, çünkü belli ki eski fikirler çalışmıyor, ayrım yapmadan streamingi ölçüt almadan, sanatçıların eşit koşullarda faydalanabileceği bir alt sistem oluşturabilmek… Bu zaten bence ivediyetle bir ihtiyaç ülkemizde. “Müzik dünyasının kucağındaki ağırlığı ile bekleyen sorunların çözümüne, değiştirilebilir ve iyileştirilebilir olana önce kendi üretim alanından başlayarak bakmaya ve bunu deneyimlemeye çalıştığı bir süreçteydi Şenoğul biz bu sohbeti gerçekleştirdiğimiz sıra. Özeleştirisini de hakkıyla yapan ve soru payını da bırakarak birlikte düşündüğümüzü hissettiğim bir röportajdı.“…Her şeyin başında üretimin ne kadar değerli bir şey, hâl olduğunu, sanatın ne kadar değerli olduğunu bir hatırlamak gerekiyor… &nbsp;… İnsanların yakın bir tavırda buluşması zaten anlaşılabilir bir şey, ama konu Türkiye’de müzik gibi bir yere geldiğinde o zaman işler biraz değişiyor. Aslında hepimizin pandemiyle öğrendiği, bundan sonrasını daha fazla düşündüğü ve sorumluluk aldığı bir konu olmalı, diye düşünüyorum. …“Tuğçe Şenoğul ile hem üretmek üzerine hem kendi dünyasındaki verim dengelerine ve Türkiye’deki müzik dünyasına, Sosyal güvencesiz hâllere, ekonomik destek paketlerine, kayıtsız kalınmış ve güvensiz bir ortamda sanatlarıyla yaşayan müzisyenlere… Serinin devamında konuşulanları yeniden bir geçirip bir de Tuğçe özelinde ele almaya, anlamaya çalıştık sorunları. Ve en nihayetinde üretim sürecine dair bazı ipuçları için, Şenoğul’un müzik dünyasındaki aşamaları konuştuk.“… halihazırda bildiğimiz eksikleri nasıl daha çok tamamlamaya çalışabilirim, daha çok ona bakmaya çalışıyorum. Yani sana bir liste sunabilirim, şunlar eksik, bunlar beni çok rahatsız ediyor, bunlar beni çok üzüyor, diye… &nbsp;…bence hepimiz çok farkındayız bunların ve birilerinin bunlardan bahsetmesi dediğim gibi çok değerli. Ben de bu bahseden insanları dinleyerek, anlamaya çalışıp oraya nasıl katkıda bulunabilirim, bakmaya çalışıyorum…. &nbsp;... Ama yani işte bu cinsiyet ayrımcılığı her anlamda, bireysel hâl, bilmiyorum belki hayatta kalma dürtüsüdür, çıkar üzerinden kurulan ilişkiler, profesyonellikle ilgili yaşanan sıkıntılar… Baktığında konuşulacak çok fazla mesele var. …” &nbsp; &nbsp;&nbsp;Tuğçe’yle olan görüşmeden hem ilk seride pandeminin sıcağı ve hararetiyle bir kıyas üzerinden anlamaya çalıştıklarımızı, hem müzik dünyasının faillerinin üstlendiği rolleri hem de yeniden çok disiplinliği düşünerek ayrıldım. Topluluk olmak, benzer tavra ve algıya sahip bir müzik dünyasını paylaşmak, o dünyalar içinde üretenlerin ‘bireysel’ kalmış tutumları, anlaşılabilir yanları ve artık oraların da kazılması gerekliliği ile kolektif hâlleri belki de yeniden birlikte düşünme ihtiyacımız… Ne dersiniz?“…Çoklu bilinmeyenlerin içinde olduğumuz bir aralık / geçiş sürecinde gibiyiz. Bu yüzden her şeye biraz şüpheyle yaklaşıyoruz. Bu çok anlaşılır geliyor bana…”Bir de haber vermiş olayım, Tuğçe Şenoğul’un bizlerle buluşmayı bekleyen şarkıları yolda! Umarım sizler de benimle birlikte beklemeye koyulursunuz. Bu güzel röportajın tamamını okumak için&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/10/03/muzisyenin-agzindan-tugce-senogul/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya tıklayabilirsiniz.</a>

Malumunuz bir süredir yokuz, ritmimiz rutinimiz yine değişti. Bizim için hiç tatil olamamış, yazan yerlerimize tatil olmuş bu yok oluşta ben de yeni karşılaşmalar ve pekişmeler yaşadım. Bu yazıyla biraz onları paylaşalım istiyorum.

Yeniden Karşılaşalım!

Bir zamandır malumunuz olduğu üzere, müzik dünyasının üreten yüzleriyle yaptığım görüşmelere odaklanmış durumdayım. Ekipçe bazen yavaşlasak da bu görüşmelerin, geç meç demeden- gündemin değişme hızına rağmen- unutmak istemediklerimi paylaşmak istiyorum. &nbsp;Ez cümle, röportaj serimiz&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/category/roportajlar/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Müzisyenin Ağzından”</a> devamda! Konuğumuz <a fr-original-style="" href="https://sinansakizli.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sinan Sakızlı</a>…<img src="https://images.aposto.com/2021/6/4/1627573709306.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eminim sevdiği müzisyenlerin ve albümlerin mutfağını merak edenleriniz Sinan Sakızlı ismine sıkça rastlamıştır. Yine de denk gelmemiş olanlarımıza; kendisi <a fr-original-style="" href="http://www.hayyamstudyolari.com/#!/home" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hayyam Stüdyoları</a>’nın kurucusu, birçoğumuzun besteciliğiyle belki ilk olarak tanıdığı ses/kayıt mühendisi ve prodüktör, heybesi dolulardan…Kendi adıma, Baykuş Müzik ismiyle zamanında çıkmışlara bakıp yüzümün çokça güldüğünü rahatlıkla söyleyebilirim. The Secret Trio’dan Gevende’ye, Bajar’dan Gaye Su Akyol’a dinlemeyi, duymayı sevdiklerimizde emeğinin olmasının yanı sıra sizlerin de sevdiğini düşündüğüm bazı film ve belgesellerde, bugünlerde yeni dijital platformlara hazırlanan programlarda duyduğumuz müziklerde imzasını görüyoruz.Sakızlı; bestecilikten, stüdyo yürütücülüğü ve müziğin mühendisliğine kadar farklı birçok taraftan müzik dünyasının göbeğinde yer alıyor. Bu dünyanın hâli hazırda içinde olduğu, pandeminin de altını kazıdığı sorunları bir de onun gözüyle düşündük, paylaştık. Bu görüşmeyle bende kimi şeyler pekişti, kimi kavram ve temaları yeniden düşündüm ve o düşüncelerle vakit geçirdim. &nbsp;Röportajın tamamını okuyacaklarımız için; farkına varmadığımız yönleriyle müzik dünyasına, müziğin paylaşımına ve mekânsallığına dair yeniden düşünmemize yardımcı olacak bir sohbet olduğunu düşünüyorum. Zira hâl hatır sorusuna Sinan’ın verdiği cevap içinden geçtiğimiz günlerin ve sohbetin gerisinin ruhuna güzel bir açılış sağlıyor.Sorularını artık bildiğimiz bu görüşme serisinde her müzik insanından başka bir dert, hedef çıkıyor. Pandemiden çıktık çıkıyoruz derken bir araya gelen kolektifleri sorduğumda, Sinan kendi adına olumlu bulduğunu ve desteklediğini söylüyor. Yanı sıra, kendisinin müziğin kayıt altına alındığı mahâlde etkin olmasına rağmen, müziğin sahnede var olduğu gerçeğini hatırlatarak, unutmadan; hassas olunması gereken başka noktalara da dikkat çekiyor;“… Evde ne kadar müzik yaparsan yap, o biraz daha işin tasarımıyla mühendisliğiyle ilgili bir uğraş. Sahneye çıkıp seyirci önünde yaptığın şey müzik aslında… … Müzik çok şahsi bir şey bir yanıyla. Nasıl bir şiirin bir şairi var, bir filmin bir yönetmeni ya da bir görüntü yönetmeni varsa, müzikte de biraz böyle diye düşünüyorum. O kolektif mekanizmayı kurgularken bazen bu disiplin ortadan kaybolabiliyor… …”&nbsp;Sinan; hem müzisyenin sahnede var olduğu vurgusuyla kolektif sorun çözmeye dair başka bir yerden yaklaşarak hatırlatmalarda bulunuyor – daha önceki görüşmelerde de müzisyenlerden duyduğuma yakın bir yerden – &nbsp;hem de ne iş yaptığımızı bilmekle, tanımlamaların doğru anlaşılmasıyla ve kimin ne iş yaptığının hakkının vererek bir arada olabilmeye dikkat çekiyor. Konu buralardan geçer de sorunların en can yakan kısımlarından “telif”e uğramaz mı? Sinan, birden fazla meslek birliğine kayıtlı olmasına rağmen, aşı önceliği dışında geçen zorlu süreçlerde bir fayda maalesef sağlayamadığını aktarıyor. Bunun üzerine ben de tartışmalı olan alanlara dair gözlemlerini merak ediyorum;“Aslında her konserden belli bir performans hakkı ücreti alınması gerekiyor. Performans hakları ile ilgili bu bildirimleri yapan böyle çok ciddi bir iki kurum dışında pek yer yok. Her konserden önce bir şarkı listesi meslek birliğine gönderilmeli, şu parçalar çalınıyor, diye… Onların da teliflerinin toplanması gerekiyor. Bu, bildiğim kadarıyla Pozitif vs gibi kurumsal yapıların organize ettiği konserlerde oluyordu. Onun dışında çok nadiren rastlanan bir şey maalesef…”Çözüm yollarını konuşurken de konu, müziğin ve performansın mekâna duyduğu ihtiyaç, bir mekânın aurasıyla ilgili yerlere geliyor. İşte burada benim için ayrı bir kanal açılıyor. Hollanda’ya göçtükten sonra müzikle ilişki kurmanın “mekân” kavramı etrafında düşünerek; kendi özelimde de burada tanışıp gözlediğim müzisyenlerde de hep yeniden, sıfırdan başlamakla başka bir hâl aldığını düşünüyorum. Sinan’ı dinlerken ise hem pandeminin hem de iktidarın mekânsızlık üzerinden yarattığı boşlukla göçmen olmaya gerek olmadan hepimizin yeniden başlamaya zorunlu olacağını hissediyorum.“… Yunanistan’ın ekonomik anlamda en kötü zamanında bile, maaşların ödenemediği zorlu bir süreçte bile o müzik alanı aktifti. Her köşe başında bir mekân vardı canlı müzik yapılan ve ülkenin o şartlarında insanlar hayatına devam edebildi bir şekilde. … …&nbsp;buradan bir çıkış yolu nasıl bulacağız, düşmekte olduğumuz kuyunun dibini ne zaman göreceğiz bilmiyorum gerçekten. Aklıma gelen tek şey bol bol müzik yapmak… &nbsp;…&nbsp;Ancak böyle ayakta kalabiliriz. Çünkü müzik sahnede yapılıyor…”Sohbet boyu ne kadar umutsuz bir manzaradan konuşuyor olsak da elimizde olana dair çok güzel hatırlatmalar duyuyorum Sinan’dan. Türkiye’deki müzisyenliğin ve müzik dünyasının iyiliğinden, kalitesinden bahsediyor örneğin. İşte orada yeniden “her şeye rağmen” diyor. Tutkusunu anlatırken de kullanıyor bu söz öbeğini. Kendi adıma dünyada farklı sahneleri görüp alışkanlıkları gözleme fırsatı bulunca her fırsatta İstanbullu müzisyen ve sahne emekçisi arkadaşlarıma söylediklerimi hatırlıyorum. Son zamanların meşhur geyiği “coğrafya kaderdir” bu noktada olumlu bir fark yaratıyor bence. Türkiye’nin hem coğrafi anlamda kültürel zenginliği hem yaşadığımız ülkenin maalesef bize öğrettiği kendine üvey evlat muamelesi yapma hâli ve illaha ki o Batı’ya yetişeceğiz diye kendimizi aşma çabamız… Ne çok kulvar ne çok menzil, diyorum bazen düşününce. Buralara taşınıp da sakin ve fazlasına ihtiyaç duymadığından sınırları da sade kalmış yaşantı ve üretimleri gördükten sonra, bu gibi çıkmazların bize, sanat dünyalarımızda yeni kapılar açtığını düşünüyorum.&nbsp;“Türkiye standartlarında düşündüğümüzde epey ileride aslında müzik sektörü bu anlamda bence her şeye rağmen…”Sinan’ın müzik dünyasının ekonomik dezavantajlarını da gözeterek aktardıkları bile bir çaba hâlinin bitmeyeceğine işaret ediyor. Türkiye’deki müzisyenlerin hak ettiği, dünya standartlarında bir &nbsp;“kayıtlı müzik” çıtasından bahsediyor ve diyor ki;“… ‘Kayıtlı müzik’ alanında bizden sonraki jenerasyonların devralacağı bir ekol oluşsun istiyoruz. Dediğim gibi hayalim her şeye rağmen “Türkiye’den acayip işler çıkıyor” denmesi. Benim de tutkum bu!”Sohbetlerin sonuna vardığımda, günlük dertlerin yanında her üretenin temel derdini duymuş olmak, aktarma şansı bulmak kendi adıma çok kıymetli. Pandeminin ittirici gücünden, haklardan, belediyelerin girişimlerinden, müzik dünyasındaki farklı çaba ve bakış açılarından bahsettiğimiz sohbet, günün devamında beni böyle bir yerden yakalıyor. Sinan tutkusunu paylaştıktan sonra zarifçe beni, eşimin müzik hayatını, Hollanda’daki yaşamı soruyor… Bu taraflara göç eden müzisyenlerden haber verip bu yeni göç dalgasının profiline dair düşündüklerini paylaşıyor ve ben yine yeni bir şeyler öğreniyorum. Son olarak, İstanbul’da muhakkak denk gelmek dileğiyle vedalaşıyoruz.Görüşmeden bana kalan, birkaç yıldır beni sıklıkla meşgul eden müziğin mekânsal bağlamını yeniden ve başka yollardan düşünüyorum. Bir de “her şeye rağmen” dediğimizi…. En son ne zaman “her şeye rağmen” diyebildik? Diyebildiniz?Bu güzel görüşmenin tamamını okumak için&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/07/29/muzisyenin-agzindan-sinan-sakizli/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tıklayınız.</a>

“Her şeye rağmen…”

Nerede Kalmıştık?

Bu haftanın listesi biraz Sinan Sakızlı röportajının etkisiyle (<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/07/29/muzisyenin-agzindan-sinan-sakizli/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">blog</a>da! ve de az yukarda), biraz yeni ne varmışlarla hazırlandı. Birlikte raftan rast gele &nbsp;bir cd çekmiş olalım. iyi dinlemeler olsun.<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/4WFPklsRNP34xW1svFy2W8?si=fe3bc754299143cc" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/6/2021-07-29T16:08:55.462Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Raftakilerden Çek Bir Tane

Bir Cd'lik Soluk

Başlık aslında altını nasıl dolduracağını biraz açıklıyor… Bir röportaj serisi, sorunlu görünen noktaların ortaklığı ve kalabalık bir üreten grubun içinde bilinmeyenlerle kaybedilen haklar, paylaşılmadığından büyüyememiş bilgiler ve bir de birazdan alt satırlarda okuyacaklarınızı yorulmadan paylaşan sağ olasıca bir müzisyen/prodüktör…<img src="https://images.aposto.com/2021/6/3/1626264897270.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="" ratio="1.11" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Cem ÇelikZor ve tuhaf zamanlardan geçerken, üreten ve üretime meraklı insanların birbirine yaslanma çabası hepimizde farklı alanlarda farklı yollarla dile geliyor. Ben serinin bu röportajında okuduğu, faydalı bulduğu ve deneyimlemeye çalıştığı her bilgiyi kendi topluluğu ile paylaşmaya çalışan, buna ciddi mesai harcayan bir müzisyeni biraz daha yakından tanıma şansına eriştim. Umarım, okuyacağınız bu görüşme bana olduğu gibi size de bilginin paylaşımına dair neleri unuttuğumuzu, hatırlamamız gerektiğine dokunabilir…Bu son röportajla serinin amacı ve niyetinde çiçekler açtı desem yeri. Müzisyen, prodüktör &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://linktr.ee/sintrabeatz" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sintra Beatz</a>&nbsp;ile günlere, paylaşımlara yayılan bir sohbet gerçekleştirdik. Sohbetin ana ekseni tahmin edeceğiniz gibi pandemi sürecinde onun köşesinde neler olduğuydu ve konu öyle güzel, öğretici yerlere gitti ki kendi adıma bütün müzik insanlarının bu röportajdan çokça faydalanabileceği düşünüyorum. Sintra Beatz'e de sabitlediğim soruları yinelesem de konu haklar olunca içinden geçtiğimiz dönemle birlikte sohbetin akışı direksiyonun başına oturdu.“Bu işi, müzik işini bilen, öğrenen, çalışan, üzerine düşünmüş, herkesin konuşması gerekiyor. Susmaması gerekiyor. …”&nbsp;diyor. Ben de bilgi paylaşmakla ilgili olan halimizin biraz kör noktada kaldığını düşünüyorum. Daha çok konuşmak, daha çok üzerinde durmak, eminim ki daha çok kapı aralayacak, biz daha çok atladığımız noktayı fark edeceğiz.Sintra Beatz’i belki birçoğunuz Nil Karaibrahimgil ile tanıdınız, belki film müziklerinde ve kim bilir ağzınızdan düşüremediğiniz reklam cıngıllarında duydunuz müziğini. Yanı sıra, altını daha çok çizelim istediğim, başka önemli üretimi bizleri bir yenilikle tanıştırmış olması. Türkiye’de ilk Non-Fungible Token (NFT) formatında bir şarkı yaptı.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=r12Yl5wAFrA&feature=youtu.be" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">WereWolf</a>!&nbsp;Zaten aslında, bütün müzikli mevzu da bu üretimi üzerinden girdiği arayış, müzisyenliğin ve prodüktörlüğün hak ettiği değeri bulması için sorduğu sorulardan hareket buluyor. Dolayısıyla, bu zorlu dönemlerde müzik dünyasının toparlanma çabasına da böyle bir noktadan bakıyor.Sintra Beatz'den aktarayım;“…Çaba hâli, aslında bizim aynamız. Pandemi bu anlamda bizim için muhteşem bir şey oldu. Biz bir başkasından telif hakkı bekliyoruz bizim hatamız o… Herhangi bir şarkı şu anda ben telefonu çıkarıp kaydettiğim anda bu artık copyrighted bir ürün. Bu copyrighted ürün telif üretmeye başladı bile, ben daha hiçbir yere hiçbir şey yapmadan… Gördüm ki ben dahil çoğu müzisyen bihaber telifle ilgili haklarından. Yani bir kere bu teliflerin bize gelebilmesi için öncelikle çeşitli kurumlara kendimizi tanıtmamız gerekiyor. Çoğu müzisyen, ben buradayım bu müziği ben yaptım, bile demiyor. Sadece bunu bir dağıtımcıdan bağımsız olarak yayınladığını düşünürsek, bağımsız olarak yayınlanıyor ve ardından para kazanmayı bekliyor. Bu çok büyük yanlış, çünkü sistem böyle ilerlemiyor. …”&nbsp;Röportaj günlere yayıldı diyorum, çünkü zoom üzerinde buluşup sohbet ettikten sonra iletişimimiz Sintra Beatz'in naifliği ve bilgiyi aktarma arzusuyla devam etti. Hatta ben bu satırları tuşlarken kendisinden dünyadaki diğer ülkelerde telife, müzik emekçileri tanımlarına, eşit hak paylaşımlarına dair farklı bakış açılarını paylaştığı mesajlar alıyorum. “Bak görüyor musun burada böyleymiş, üzerine düşünmek araştırmak lazım” diyor, sıklıkla. Ben de böylece sayesinde hem paylaştıklarını, söylemek istediklerini daha iyi anlıyorum hem de farkında olmadığım mutfağa dair çokça şeyi en yakınımdan başlayarak, müzik yapan üreten insanlarla paylaşmaya fırsat buluyorum. Bu görüşme benim için bu anlamda oldukça önemli…<img src="https://images.aposto.com/2021/6/3/1626264991646.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Cem ÇelikSintra Beatz'in bir müzisyen olarak da ulaştığı bilgileri ve kurumları karşılaştırması soruşturması çok alışık olduğum bir şey değil. Çoğu müzisyenin kendine yer açmaya, kabul almaya çabalarken gözünden kaçırdıklarını, o hem eşeliyor hem de bulduklarını paylaşmakla bir değişime kapı aralanabileceğine inanıyor. Bir de Sintra Beatz başka çok güzel bir şeye daha dikkat çekerek “Notanın kıymeti” diyor…“…&nbsp;Çok basit soruları sorunca aslında ne kadar bilgi olarak geride olduğumu fark ediyorum. Yani mesela, MSG ve MESAM’ın tanımı, Kültür Bakanlığı’na bağlı kuruluş olduğu zaman ben onun ne iş yaptığı tam olarak bilemiyorum. Yani şöyle ki; dünya da herhangi bir şirketin BMI ya da ASCAP’ın sitesine girdiğinizde onun PRO (performance rights organization) ya da CMO (collective management organization) olduğunu işte telif haklarıyla ilgili vs. olduğunu çok açık ve net şekilde yazarlar. …”İnanır mısınız, “bundan iyi tez konusu olur” bile diyor, kendisi bazı noktalar için! Fark etmemeye alıştırıldığımız konulardan çalışma çıkarma refleksini daha önceki bültenlerimizden birinde yazmıştım. O yüzden bunu bir müzisyenden duymak beni oldukça eğlendiriyor. Şaka bir yana röportajın tamamına baktığınızda, kaynaklara ve ülkelerin kendi müzik dünyaları içinde gelişmiş bakış açısı farklılıkları, yanı sıra global üretimlerin sunuş ve yayınında yaşanan değişimler başka bir gözle okunabilecek, zengin de bir konu. Bizim ülkemizdeki manzaraya dem vurarak, Sintra Beatz kendi gözlemine dair şunları aktarıyor;“…Dünyada fikrinizle herhangi şekilde müziğe katkıda bulunduysanız onun karşılığı var. Burada yalnız hissediyorum. Çünkü, şarkı yazarlığı denilen meslek yasal olarak yok. Ben melodi buldum, peki tebrik ederim buldun. İnsanlar altına yüz elli kanal müzik yaptı. Master recording dediğimiz şey, master haklarını oluşturan şey zaten o kayıt…O müzisyenlerin fikirleri oradaki önemli olan ve bunun bizde de yüzde yüz bilinmesi gerekiyor. …”Son birkaç gündür benim de Sintra Beatz'in paylaştıklarıyla keşfettiğim kadarıyla, ülkelerin telif alanında ve meslek birlikleri gibi çalışan kurumların politikalarına, bu bilgilere kolaylıkla ulaşmak mümkün. Üstelik insanlar müzik üretiminde hakların eşit paylaşımına dair türlü platformlarda tartışıp duruyor. Sanırım neye ihtiyacımız olduğunu bilmek nereye bakacağımızı bilmenin ön koşulu.&nbsp;“…bütün bunları yapmamın sebebi, bu sistemden, o sisteme geçtiğimde başıma neler gelecek bilmesem de birazcık böyle kobay gibi denemek. … … Oturup üzülmek yerine değiştiremeyeceğim şeylere, bunun için ne yapabilirim, diye düşünüp kendi üretim alanıma dair bir çözüm yolu buldum diyelim... Bir yandan da Instagram’da olabildiğince story olarak öğrendiğim şeyleri paylaşabiliyorum. Öğrendiğim anda paylaşıyorum ki işte en azından birisi desin ki, a bir saniye ben niye kendimi sorgulamadım bugüne kadar?... İşe de yarıyor. Bence biz değişirsek sistem de değişecek ve güzelleşecek. Bizim tavrımız değiştirecek bu sistemi. &nbsp;…”Değişimin hem üretenin hem de sanatsal üretimle ilişki kuranın (tüketen demek artık istemiyorum sanırım) tavrıyla da çok ilişkili olduğu, daha önceki röportajlarda da öne çıkıyordu. Bunu yeniden hatırlamak ve Sintra Beatz'in işaret ettikleriyle buradan bilinçlenmek bu tavrın altını dolduracak bilgiler diye düşünüyorum. Ben işin dinler tarafında olan olarak kendime biçtiğim payı düşünürken, Sintra Beatz işin müzisyen cephesinde nasıl değişebileceğini, kendince değişime giden yolun ne olduğunu şöyle aktarıyor;“…Tek yapmamız gereken benim adım nerede? diye kendinize sormak. Ben bu şarkıya katkıda bulundum, demek. Herkesin, hepimizin tam olarak ne iş yaptığını bilmesi gerek. … …Yani ben stüdyoya girdiğimde dört arkadaşımla müzik yaptığımda nasıl oluyor da ben şarkının haklarından hak almıyorum? Benim enstrümanımdan çıkan notalar nota değil mi, diye sorması lazım. Peki diyelim ki sistem diyor ki hayır değil senin notan, akor bastın sen hiçbir önemi yok. O zaman, o akoru basmayabilirsin. …”Bu son aktarımla, bir röportaj daha kendinden evvel yapılmış başka bir görüşmeden habersizce tüm bilmeyiş hâllerine cevap veriyormuş, bu seride yer alacak başka bir müzisyenin gözünden konuşuyormuş gibi rastlantılı bir bütünlük oluşturuyor kafamda. Bu yüzden umuyorum bu seri niyetine hizmet eder sonunda, diye bir kez daha geçiyor aklımdan… Yani, bir araya gelemeyen, birbirlerinin deneyimlerinden haberdar olmayan müzik insanlarının söylemi bir yerde olursa, onlar da bir araya gelebilmiş gibi birbirilerine kulak (göz) açabilmiş olurlar belki… En azından benim bu görüşmelere başlamam böyle bir hayale yaslanıyor. Bilgiyi paylaşmak… Fazla bireysel olduğu söylenen müzik dünyasında bir şeyleri kırmak da belki böyle sağlanır. Kendi adıma, bu “fazla bireysellik” denilene yalnızlık algısıyla bakma konusunda kafam epey karışık. O yüzden ille de bilgiyi paylaşmak… Sintra Beatz ise, bu bireysellik sorununa bile öyle iyi niyetli ve bilmemekle ilgili olduğunu düşündüğü bir yerden yaklaşıyor ki, bilgi paylaşımı işine ayırdığı mesai beni şaşırttığı kadar sevindiriyor da. Kendisiyle sohbet etme, iletişimde olma şansını elde ettiğimden beri hem yeni şeyler öğrendim hem de Hollanda’daki müzik dünyasına buradan bir merakla bakabilir miyim diye düşünmeye başladım.Son olarak, görüşmemiz sırasında dilde akan global terimleri, haklarını araştıranların işini kolaylaştıracağını düşündüğümden İngilizce hâliyle korumayı tercih ettim. Daha sonra röportajımızın üzerinden bir de birlikte geçerken, Sintra Beatz yazılı olarak da müzisyenlere doğrudan adres gösterecek kadar kaynakça ve şematik bilgiler eklemek istedi. Bilgiyi paylaşmak… Bu cümleyi sıkça tekrarlamaktan yorulmasak ne iyi! Paylaşıma mesai harcamak… Umuyorum röportajı okuyan müzik insanları / meraklıları linklendirilmiş adreslere göz atacak zamanı bulur. Ben kendi adıma ders gibi bir röportaj yaptığım için inanılmaz şanslı hissediyorum. Umarım sizler de Sintra Beatz'in anlattıklarıyla meraka kapılır, adımlar atar ve daha güzel, az daha büyük hayaller kurmaya umutlanırsınız. Hepimizin, buna ihtiyacı var gibi…<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/07/13/muzisyenin-agzindan-ezgi-ozkan-sintra-beatz/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Röportajın tamamı için buraya tıklayınız.</a>

Hatırlatıcı olanlar ile Hatırlamamız Gerekenler Ders Gibi Bir Röportaj

Müzisyenin Ağzından Röportaj Serisine Devamla Bilginin Paylaşımına Dair


<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/1Y4wTh6EbiO6RbUxDIL489?si=3581f4124ffe4429" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(24, 144, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bu haftanın dinleme listesi bir grupla kadınla çıkılmış yolun sakinliği ile hazırlandı.&nbsp;</a>Paylaşmanın, birlikte anlamanın, birbirini öğrenme çabasının sakinliği ile…Şarkıların bununla açıkça bir ilgisi olmasına gerek yok. Güzel bir pencereden, kavuşulmuş bir yeşilliğe ya da koyulması ferah bir yola bakıyormuş gibi hissedelim yeter...&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/1Y4wTh6EbiO6RbUxDIL489?si=3581f4124ffe4429" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/6/2021-07-14T12:20:45.391Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Sabah Serinliğinde Güne Hazırlanmış Şarkılar

Kırk Ambar 

Müziğini bugünlerde en çok Bubituzak ve Gaye Su Akyol gibi isimlerle duymaya alıştığımız Karabudak’ı daha eskilerde belki birçoğumuz Çilekeş ile tanıdı. Zaman içinde Korhan Futacı &amp; Kara Orkestra, Yasemin Mori gibi başka birçok müzisyen ve grupla da ismini duyduk. Eğer izlediyseniz ya da soundtrack albümüne denk geldiyseniz,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1d0s2dnaCQcnKVrx4QZtNB?si=pVRlYLtqQnyLp6r2evzTKQ&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dip</a> dizisinin müziklerinde de kulağınıza çalınacaktır. Ezcümle, birçok üretimde yer alan çok enstrümanlı ve bence disiplinlerarası bir isim olan Görkem Karabudak ile görüşmemiz, çoğu derdin aslında ne kadar&nbsp;ortak&nbsp;olduğunu ve ne kadar benzer yerlerden yara verdiğini, çözüme dair duygunun da fikrin de yine büyük ortaklıklar taşıdığını bir kez daha hatırlattı. Üstelik bir araya gelinemediği “sıkça” dile gelse de…&nbsp;Görkem Karabudak ile yeni teklisine göz kırparak başladığımız sohbetimiz müzik dinleme alışkanlıklarımızdan gündeme ve problemlere, kişisel alan ve empatiyle kurduğumuz ilişkiye, problemli gördüklerimizin olası çözüm niyetlerine uzandı. Geçtiğimiz haftalarda Gaye Su Akyol ile birlikte Kiev’de bir festival kapsamında pandemi sürerken başka bir ülkede / atmosferde konser verme deneyimini yaşadılar... İlginç bir duyguyla performansı ve orada olma hâlini yaşamışlar. Buralara kapı aralamadan edemedim. Biraz kendisinden ve deneyimlediklerinden havadis aldıktan sonra memleketteki krizin yönetilememesine döndük ve ‘geçtiğimiz süreçte neler yapılabilirdi’yi konuştuk.Ve fragman girer:&nbsp;“…Bence yine mesafeli konserler açık havada, daha fazla yapılabilirdi. Bir ara bir otopark konseri serisi vardı. O daha da geliştirilebilirdi. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin bir projesi var. Şimdilik sadece performans sanatçılarının içinde bulunduğu bir şey gibi görünüyor ama duyduğum kadarıyla uzun vadede evde müzik yapanların, aranje veya belki miks yapanların dahi, hepsinin zamanla kademe kademe dahil olabilecekleri, kapsayıcı bir proje. Yani umarım buna gerek bile kalmadan hepimiz kendi işimizi istediğimiz gibi yapabilmenin yollarını buluruz…”“Ne yapılabilirdi?” sorusunun yanına elbette sonrası sürece dair sorular da hepimiz için önemli diye düşünüyorum. Hem müzik dünyasına dair hem de kişisel dünyalarımızda neler olacağını / sırası gelince olduğunu daha çok paylaşmamız güzel olmaz mı sizce de?“…Türkiye’deki müzik endüstrisinin müzisyenler için daha konforlu bir alan haline gelmesi adına hâlâ çok fazla şey yapmak gerekiyor. Yani belki diğer ülkelere göre Türkiye’de böyle şeylerden bahsetmek için çok daha derinlere inip derin analizler yapmanız falan gerekiyor…”“…Mevcut yönetimi beğenmiyor olmamız, küsüp de haklarımızdan feragat edeceğimiz anlamına gelmez. … bu gibi konularda birbirimizden uzaklaşmanın, birbirimize düşman olmanın hiçbir yapıcı tarafı olduğunu sanmıyorum. Bizim yapamadıklarımızdan çok, yapabileceklerimize odaklanmamız gerekiyor…”“…müzisyenlerin, bir kurumdan medet ummayacak duruma gelmek adına bir şeyler yapmaları, daha sonra o bahsedilen kurumların müzisyenlerin menfaati için var olmalarını beklemeleri gerekiyor. Bu denklem maalesef tersten işliyor. Bu kurum derken müzik/eser sahipleri birliklerinden söz etmiyorum bu arada. Daha çok major plak firmalarından filan bahsediyorum…”Her görüşme bir diğerini tamamlıyor ya da bir diğerine habersizden cevap oluyor. Umarım bu seri tamamlandığında bu bakışla görüşmelere tekrar bakar, kendimize bir hatırlatma notu bırakmışız gibi işe koyuluruz. Görkem’le yaptığımız bu söyleşi bana üretime dinleyici gözünden de sorumluluk almaya dair başka bir şeyi hatırlattı. Seçici olmayı, talep etmeyi örneğin… Sanıyorum maruz kaldıklarımız bize birçok şeyi unutturmuştu. Üretim sahiplerinin isimlerini, tüketenler olarak görmemek bile rahatsız etmez olmuştu belki. Daha çok konuşup daha çok hatırlayarak, maruz kalmayı bırakıp aktif dinleyiciler olmak önemli. Gözlemim, şu an üreten müzik insanlarının özeleştirilerini yapma çabası içinde oldukları. Beklentileri de buralardan doğuyor. Biz dinleyicilerinin de bunu yapabildiğini düşünmek gibi delilikler içindeyim.&nbsp;“… bizden daha çok ürettiğimiz şeylerin öne çıkması, ürettiklerimizin niteliğine önem vermemiz uzun vadede geçerli bir çözüm olacaktır…”Bu güzel söyleyişinin tamamını okumak için&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/06/26/muzisyenin-agzindan-gorkem-karabudak/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a>&nbsp;tıklayabilirsiniz.&nbsp;Son olarak, birçoğumuzun malumu, Görkem Karabudak’ın sevenlerince epeydir beklenen solo projesi de yavaş yavaş bizimle buluşuyor. Geçtiğimiz günlerde ikinci single&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/6srkFvVaONqQjvAO8POyZP?si=5782d9e482fb4e41" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Cinler Tepemde”&nbsp;</a>yayınlandı! Kaçıranı varsa buyurun beraber afiyet olsun. Parça beni dinlerken ayık tuttu. Tam dikkatimi salacakken, yeniden yakaladı. Sözlerini de çok sevdim. Karabudak’ın müzikli aklına sağlık…¨ ¨ ¨Görkem’le her şeyin çok hızlı değiştiği vurgusuyla biten görüşmemizi bloga yükledikten sonra zamanı biraz yavaşlatmak isteyerek yüzümü yaşadığımız mahalleye döndüm. Sonra da evimizin hemen arkasında küçük bir parkta gerçekleşen açık hava konserinde buldum kendimi… ‘Nasıl’ından bahsetmek istiyorum, çünkü kültür çalışmalarının lokalde yürütülme biçimine dair ilgimi çeken bir örnek oldu.Eindhoven’ın genelinde mahalle kolektifleri mevcut. Yan evindeki komşusunun ne kadar süre orada yaşayacağını, onunla ilişki kurabilip kuramayacağını merak eden doğma büyüme buralı insanlar için bu kolektiflerin önemi büyük. Güvenlik için sırayla gece yürüyüşleri yapmaktan, imeceyle hazırlanan (bir kutlama ya da sorun için olabilir) aklınıza gelebilecek her türlü amaca hizmet eden toplantılar ve tabii kültürel aktiviteler bu kolektiflerle yeşeriyor. İşte dün pandemiden bu yana izlediğimiz ilk canlı performans olan açık hava etkinliği de böyle bir kolektif girişimle organize edilmiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-27T22:40:06.947Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.71" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Afiş Tasarım:Remko KoenemanMahalle inisiyatifinin iş birliği ile gönüllü yürütücülerinin de müzik insanı olduğu ekip, üyelerinin bazısı mahallemizde doğup büyümüş çocuklardan (böyle dediğime bakmayın, komşu ağzıyla konuşuyorum) oluşan indie (rock / elektro-pop) müzik grubu&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.ilenmer.com/#band-section" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ilen Mer</a>’i bizlerle buluşturdu. Etkinliğe katılma koşulu, herkesin kendi açılır kapanır sandalyesini ve içkisini kendinin getirmesiydi. Sahne birkaç renkli küçük bahçe lambası ve iki ana ışıkla albenili hale getirilmişti. Mütevazi bir ses düzeni ve ekipmanla, yine mahalleden bir abimizin yönettiği ses masasının mütevaziliğiyle, mekâna göre oldukça iyi duyumluydu. Sonuna kadar zevkle dinleyebileceğimiz bir ses dünyası mahalle iş birliği ile sağlandı desem yeri. Bu etkinlik ayrıca&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://koeneman.smugmug.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Remko Koeneman</a>&nbsp;tarafından profesyonel olarak da fotoğraflandı.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://koeneman.smugmug.com/2021/2021-06-26-Gijzenrooi-Open-Air-Ilen-Mer/n-r4qQn6/?fbclid=IwAR3Xx50qLPeW40WHUESW3p7ZuxmqqBWeQuQeOuFwPP6AOlsUhwNC077fwOw" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Buradan</a> güne dair fotoğraf ve görsellere ulaşmak mümkün. Fotoğraflara bakıp grubun müziğini kayıttan dinleyince kafanızda nasıl bir atmosfer canlanacağını merak ediyorum. Bende kalan his, bayramda masaları mahallenin ortasına dizmiş komşu buluşması tadında bir şeydi diyebilirim. Doğum günü olan komşuların tebrik edilmesi, sunucu ve işin organizasyonunu üstlenen komşumuz olduğunu öğrendiğimiz Erik van Dijck’ın grup elemanlarını partnerlerine ve nereli olduklarına kadar tanıtması, tüm bunlara rağmen müthiş bir resepsiyon tavrı… Mahalleye taşınıp eli tadilattan çıkamamış sonra da pandemi patlak vermiş bizler için ilginç, keyifli bir buluşma ve tanışmaydı.Parka girdiğimizde yetmişlik ablaların ellerinde biralarıyla, şezlong açarken “süper lüks, süper lüks” diye sevinçlerini izlediğim sıra; acaba konseri tamamen izlerler mi, diye içimden geçirmiştim. Konser sırasında da dikkat ettim, bayıra kendini salmış çocuklardan tekerlekli sandalyesinde parka gelen teyzesine, herkes canlı bir şeylerle buluşmanın keyfini çıkardı. Hem birbirlerini görüp hoşbeş ettiler hem de bütün dijital platformlarda şarkılarını yayınlamış, bir bavul mörçle gelmiş, tanıdık olduklarını düşünmenin iyi geldiği gençlerin müziğiyle yenilendiler.Son olarak, eşim Barış ile bu etkinlik bizim için başka bir yerden tuhaf deneyimlerimiz hanesine yazıldı. Konser için ülke gezen, müziği aynı mekânda başka şekillerde deneyimleyip sonunda bunu bir buluşma hâline getiren bir çift olan bizin üzerine tuhaf bir çekingenlik çöktü… Konser bitince ne yapacağımızı bilemediğimiz bir hâlle biraz kaldık yerimizde. Buraya ait müzik dünyasını tanımayı çok istememize rağmen (biraz kapalı bir toplum yapısı var diyebilirim Hollanda’nın) sesçisi, müzisyeni kimseyle sohbet edemeden evimize döndük. Elbette yıllardır aynı yerde yaşayan, birbirini çok iyi tanıyan insanların yanında hâlâ biraz turist hissetmenin, Felemenkçemizin yeterli olmayacağı kaygısını taşıyorduk. Ancak öte yandan, pandemi hayatımıza girmemiş olsa hem mahalleliyle hem de sahne alan müzisyenlerle özellikle de böylesi sıcak bir ortamda sohbet etmeyi ıskalamazdık. Sanırım pandeminin bizde bıraktığı da bu…Maske zorunluğunun bile esnediği, barların restoranların ve etkinlik mekânlarının normale döndüğü Hollanda’da, bu ufak etkinlik bizim için yumuşak bir geçişin başlangıcı olur umarım. Etkinlikler de bir süre devam edecek. Ölü toprağını atarız... &nbsp;Müzikle ilgili olanlarımızın bakmayı, dinlemeyi, daha çok merak öznesiyle karşılaştığı mahallerden uzak kalmaması gerektiğini hatırladık. Bahar geçişine denk gelen bültenlerimizden birinde “lazy sunday music” albümü tadında tınılar paylaşmıştım sizlerle… Bu etkinlik de bana inanılmaz tatlı bir sepya kapanışla günü sonlandırmamı sağlayan cumartesi müziği oldu.Bu haftanın listesine de iliştirdiğim bir parçayla&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1JLeoyHief6bw1fTpTsmPw?si=10383d5bb9e849a5" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dreamer</a>&nbsp;ile sizleri Ilen Mer ile tanıştırmış olmayı umarak… &nbsp;

Bu haftanın karşılaşmalarında, geçtiğimiz bültenle kendi blogumuzda yayınlamak üzere başladığımız “Müzisyenin Ağzından” serimize devam ediyoruz. Serinin bu bültendeki konuğu, birçoğumuzun severek dinlediği, takip ettiği müzisyen / prodüktör Görkem Karabudak! 


Bir Burdan Bir de (O)Burdan


Kırk Ambar'ımızın bu haftaki çalma listesinde hem yeni yakaladıklarıma hem son haftalarda vakit geçirdiklerime hem de komşum Hollandalılara kulak kabartalım istedim. İki ev arası bir yerde hafif bir oburlukla...&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/4uanNdFgl6nSzPFVS4FHES?si=b7f14f3c18494690" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/5/2021-06-27T22:54:08.404Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a> İyi Dinlemeler olsun!&nbsp;

Bir Burdan Bir (O)Burdan

İki Ev Arası Bir Yer

Müzik endüstrisindeki sorunların çözümüne yönelik, şu sıralar üzerinde en çok durulan, sıkça dile getirilen pandeminin getirdiği sıkıntıların yeni olmadığı. Mesleki anlamda çok katmanlı görmezden geliniş hâlini, son iki yıldır iyi yürütülememiş kriz ortamında geçimini sağlayamadığı için evsiz kalmış, kimi intihar etmiş, kimi enstrümanını satmış, kimi sanatını ticarileştirmek zorunda kalmış, sektör çalışanlarının bunlarla bitmez sıkıntılarını hatırlatmayacağım. Sorunlar hâlihazırda ilgili ilgisiz hepimizin malumu diye düşünüyorum. Yine de mevcut durumun ve çabaların kıyıda kalmasını istemediğimden bu açmazı biraz aralamak için yapılanlara birlikte göz atalım istiyorum.Geride bıraktığımız 6 Haziran- pazar günü, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/radyomodyan/?hl=tr" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Radyo Modyan</a>’ın&nbsp;kolektif bir kapı aralayarak ilkine ev sahipliği yaptığı çevrimiçi forum toplantısına katıldım. Toplantı katılımı beklenenden azdıysa da İstanbul dışından da katılımların olduğu, önemli ekiplerin farklı dayanışma modellerini ve tecrübelerini aktardığı, çözüme yönelik fikir paylaşımlarında bulunduğu, kendi adıma epey şeyden haberdar edildiğim bir buluşmaydı.Bu ilk toplantıda Modyan ekibinin anlatımından aklımda kalanlarla; amaç bir dayanışma ağı, bağımsız bir fon oluşturmak ve bunun sürdürülebilirliğini sağlamak. Bu fonla ilgili müzik emekçilerinin prova süreçlerinden sahneye ya da oraya varmasa dahi, dayanışma ağı sayesinde ihtiyaçların bilinmesi, görünür olması hem ekonomik anlamda hem iş alanlarını paylaşmaya dair birçok çözüme dönük husus gelebilir aklınıza. Oldukça iyi yönetilen toplantının amaca dönük, bizlerle yazılı olarak paylaşıldığı hâliyle, gündem maddeleri şöyleydi;<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Müzik/sahne emekçilerinin, mekânların ve etkinliklerin durumu nedir?</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İstanbul ve dışında içinde olduğumuz durum için yapılan diğer çalışmalar neler?</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Şu an müzik/sahne emekçileri ve mekânlar neler yapabilir? Kaynaklarımızı dayanışarak nasıl kullanabiliriz? Müziği mekanlar dışında nasıl var edebiliriz?</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mekanlar açıldıktan sonra neler olacak? Neler olmalı/yapılmalı?</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bu forum, işler bir dayanışma ağına nasıl dönüşebilir?</li></ul>Toplantı Murat Mrt Seçkin’in (kendisini hem mekân işletmeciliği hem de müzik dünyasının farklı üretim kollarındaki yazarlığıyla, hazırlayıp sunduğu programlarla tanıdığınızı düşünüyorum) girizgahıyla başladı. Böylece forum, pandeminin ilk zamanlarından bu yana kronolojik bir hatırlamayla kaynak gösterilerek hâli hazırda göz atabileceğimiz, belki iletişime geçebileceğimiz başka kolektiflere işaretle başladı. Murat’ın girizgahında verileri aktarmak için kullandığı ve önemli bulup bizimle paylaştığı kaynağı ben de sizlerle paylaşmak istiyorum. Anadolu Müzik Kültürleri Derneği’nin hazırladığı <a fr-original-style="" href="https://anadolumuzikkulturleri.com/muzisyenlerin-ugradigi-hak-ihlallerini-izliyoruz-raporu-2021/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Müzisyenlerin Uğradığı Hak İhlallerini İzliyoruz”</a>&nbsp;başlıklı 2021 raporu. Bu raporda sizler de göreceksiniz ki hem Türkiye’deki müzik endüstrisinin iyi bir anlamsal haritası çiziliyor hem de yapılmış alana dönük araştırmalarla geleceğe de sorular atmamızı sağlıyor. &nbsp;Toplantıya dönecek olursam, katılımcılar arasında; <a fr-original-style="" href="https://www.facebook.com/hexemusicist" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hexe Müzik</a>&nbsp;adına Hatice Arıcı, <a fr-original-style="" href="https://www.izmeda.org/?page_id=254" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">İzmir Kültür Platformu Girişimi</a>&nbsp;adına Sarp Keskiner,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://omuz.org/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Omuz Dayanışma</a> ekibinden kendi alanlarında yaptıkları çalışma modelini anlatmak üzere Ayça Telgeren ile Aslı Özdoyuran ve&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://peoplemakemusic.com/#tve-jump-1796b487cc4" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">People Make Music</a> oluşumdan Burak Güngörmüş de yer alıyordu. Burada aktif olarak hem heybelerindekileri paylaşıp yeni fikirlerin üzerinde durdular hem de yapılacaklar anlamında üstlerine düşene dair kapı araladılar.Kendi adıma bu ekibin her alandan, çok sesli ve çok disiplinli bir amaçla toplanmış olduklarını vurgulamakla, sorunların acilen çözülmesi gerekliliği yanına gerçekçi bir tavırla sabırlı olunması gerektiğine de vurgu yapmaları epey rahatlatıcı oldu. Katmanlar arası çok sorunu olan ve bunun dışında kolaylıkla gözden çıkarılan, görmezden gelinen müzik dünyasının çözüm ararken sorunun çözümü için bu açıklıkta olması oldukça önemli diye düşünüyorum. Ayrıca toplantıdan aklıma kalan başka bir detay, Sarp Keskiner’in kendi dayanışma ağlarından bahsederken İzmir’de çalışmalara öncelikle kentten başladıklarını söylemesi, buraya vurgu yapması. Bunu, kentlerin kültür faaliyetlerindeki yerinin unutulmamasını çok önemsiyorum. Beslendiğimiz alanlar dersek, barların, dükkanların ya da canlı müzik / konser mekânları gibi faktörler düşünüldüğünde kenti kucaklaması ve gündelik hayatın dinamiklerinde çok önemli bir basamağı kapladığı da şüphesiz. Müziğin, müzik üretimlerinin kente ve semtlere bir kimlik atfettiği de malum. Zannediyorum, (İstanbul için düşünerek) kentin sokakta var olanlar tarafından başka bir gözle görülmesi de önemli bir fikir esini olacak.Sizleri bütün bir forumun notlarına boğmak niyetinde değilim. Hali hazırda bu toplantıdan bir de düzenli buluşma fikriyle ayrılındı. Bunun için bir e-mail ağı kurma niyetiyle&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/radyomodyan/?hl=tr" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Radyo Modyan kendi instagram hesabı</a>&nbsp;üzerinden bir duyuruda bulundu.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSegYheTwsgbchVUm9sN_O6kfwAyWd9ONJiQ-1ylLFEFJCHtCQ/viewform" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hazırladıkları bir formla</a>&nbsp;hangi basamakta, nereye, nasıl destek olabileceğinizi bu dayanışma ağına iletebilirsiniz. Yapılacak her toplantıdan da bu sayede haberdar olmuş olacaksınız. Bu toplanmaların önemli olacağına, bir arada düşünmenin uzun vadede müzik dünyasına, emekçilerine çok şey kazandıracağına inanıyorum.Zira, ben bu yazıyı hazırlarken bir dizi röportaja başlamışken dayanışmanın müzik emekçileri adına ne kadar önemli ve sorunun bir o kadar da dipte olduğunu gösteren gelişmeler yaşandı. Müzisyenlere aşı yapılmasıyla ilgili açıklamaların detaylarından bahsediyorum. Yapılacak aşılamanın önceliğinde “kayıtlı” müzisyenlerin olması, zaten yardım da böyle yapılmıştı, ilk yardımdan yararlanamamış ve aşı olup sahnesine, üretim alanına dönmek isteyenler için tabloyu anlatıyor…Aynı sıralarda, Redd müzik grubunun oldukça mütevazi bir ekipmanla parkta verdikleri konseri önemli, yapılabilecekleri hatırlatıcı görünürlüğü arttırabilecek bir gelişme olarak görüyorum. Müzik insanlarının dört bir koldan bir şeyler yapmaya çalışmasının başka bir cephedeki hâli… Bunların hepsi önemli, üzerine düşünüp olumlu ya da olmayan derslere pencere. &nbsp;Daha çoğulcu, benzer etkinliklerin beklentisiyle...Unutmadan, <a fr-original-style="" href="https://www.facebook.com/events/790964671528074?ref=newsfeed" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">19 Haziran 2021 Cumartesi 19:00’da Anadolu Müzik Kültürleri Derneği YouTube sayfasından canlı olarak yayınlanacak dayanışma konseri</a>ne bilet alma şansınız varsa bunun bir parçası olmak isterseniz diye hatırlarmış olayım.Son olarak, yaptığım müzisyen görüşmeleri, katıldığım ve yukarıda sizlerin de haberdar olmasını istediğim toplantı, gündem… Bunların hepsi hem ortak söylemlerle hem gözlemimle müzik dünyasının bireyselliğinin de yenilmesi gereken başlı başına bir sorun olduğunu gösteriyor. Güzel gelişmeleri yabana atmadan, bunun değişmeye başlayacağını umut edelim.Dayanışma çemberinin genişlemesi ve birlikte fikir yürütmeye, üretmeye daha açık olmamız dileğiyle…

Mevzumuz, müzik dünyasının içinde sıkışıp kaldığı açmaz. Evet, açmaz… Umutsuz olmak istemesem de yeni dayanışma ağlarıyla tanışmanın olumlu havasını içimde tutsam da durumu anlatacak daha iyi bir kelime bulamadım. 


Aç(a)mazdayız.

Bu başlık, bizim yeni karşılaşmalara ortam açmaya çalıştığımız yazma alanımızdı bugüne kadar. Şimdi ise müzik insanlarının, emekçilerinin kendi ağızlarından dökülenlere, meselenin dertli kısmına kapı aralayacak bir yere doğru evriliyor… Bu da aslında hiç yeni olmayan, ama kurulan cümlelerle başka yeni karşılaşmaları size sunacak gibi.Bu hafta, müzik sektöründen iki isimle iki ayrı röportaj yaptık. Burada sizlere bu sohbetler için adres göstermek istiyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-10T11:25:23.235Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="Fotoğraf: Zeynep Ozkanca" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/zeynep_ozkanca/?hl=tr" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Zeynep Ozkanca</a>İlki <a fr-original-style="" href="https://linktr.ee/taneryucel" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Taner Yücel.</a>&nbsp;Kendisi, biz dinleyiciler için, müzik sektörünün çok ortalarda görünmeyen ama elinizi attığınız bir şarkı ya da projede karşınıza ansızın çıkabilecek, disiplinler arası bir müzisyen… Bazı reklamlarda, bazı güzel dizi ve filmlerde (Limonata, Sonsuz, Ben de Özledim örneğin…), bağımsız film projelerinde, kısa film çalışmalarında müzikte sizi bir şey “kim yapmış bunu” diye meraka sürüklüyorsa karşınıza Taner’in çıkma ihtimali var demektir. Farklı müzik scenelerinde farklı kanallarda üretimlerine devam eden Taner’i, belki birçoklarımız Jakuzi grubuyla daha çok duydu. Geçtiğimiz yıla kadar Domuz Records adında bağımsız bir plak şirketi de vardı ve hem kendi üretimlerini hem de diğer üretimlere dahil olma işini burada yürütüyordu.Hâl böyle olunca içinden geçtiğimiz süreci onun cephesinden dinlemenin, anlamanın önemli olacağını düşündük. Sohbetimiz Türkiye’de bağımsız bir müzik insanı olmanın zorluklarından, haklara; kayıplardan edindiklerimize, kentte ve doğada bıraktığımız izlerden meslek birliklerine kadar pek çok konuya daldı çıktı.Biraz fragman girse araya…&nbsp;Müzik dünyasının aktörlerinin çözüme dönük düşüncelerini merak ettiğimden bu soru muhakkak sohbette yerini alıyor.“…Çok umutlu değilim bu konuda… Sanatçıların da değişmesi gerek. Kısa günün karı olan şeyler de yaşayabiliyorsun sektör içinde… Müzisyenlik biraz oruç tutmak gibi oldu zaten Türkiye’de. Yani, bir şeyden kazanıp üç ay evden çıkmayayım aman, gibi bir şey oldu…”&nbsp;“…Müzisyenler başka çözümler bulmalı kendi arasında da… Mecburen bir tayfalaşmadan bahsediyorum. Bir müzik ağında, komünitesinde olman gerek. Ama, bireyselcilik çok fazla…”&nbsp;“… Ben birkaç işimde… takas teklif ettim örneğin; kısa film için müzik yaptıktan sonra, bir gün benim de klip işim olursa sen de bana klip yaparsın, dedim. Anlaştık…”&nbsp;Doğayı, Marmara Denizi’ni, ekonomik ve politik çıkmazları, müzisyenlerin böyle bir ortamda birbirine dönmesi gerektiğini, müzik dünyasındaki gariplikleri, geleceğe dair düşündüklerimizi dönüp dönüp konuştuk. Taner’in üretkenliğine dair planları olduğunun ip uçlarını alarak ayrıldım bu görüşmemizden. Daha evvelki sohbetlerimizden hatırladığım hayallerini de eşeledim azıcık. Bu da bana kalacakların yanına eklensin. Zaten beni etkileyen çok cümle geçti ve sohbetin tamamında sizlerle bunları paylaşıyorum.“Gökyüzünden parseller alınan bir şehirde hâlâ durup bir saksıya çiçek ekip bütün gün ona bakmak ne kadar komik geliyor bana artık, anlatamam…”&nbsp;Bu güzel sohbetin tamamını&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/06/09/muzisyenin-agzindan-taner-yucel/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>&nbsp;okuyabilirsiniz.&nbsp;İkinci konuğumuz ise; pek sevdiğimiz, dinleyicisi olduğumuz&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/6gPaETmwMTVwGdrd5eIiog?si=hH2xjoe6SC6SWk7NhmyY3A&dl_branch=1" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Peyk</a> grubunun İrfan Alış’ı. Konumuz da elbette <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/Olta_dayanisma?ref_src=twsrc%5Egoogle%7Ctwcamp%5Eserp%7Ctwgr%5Eauthor" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Olta Dayanışma</a>… Geçtiğimiz Eylül ilk albümü dijital platformlarda yayınlayan, birbirinden farklı janrlardan bir sürü müzisyeni bir araya getiren projenin son albümü, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7lhdSxrmYCx3hR97nUaWMa?si=uKgsjwVGQbeQMb4ROXB-gA&dl_branch=1" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Türküler Yetişti İmdada</a>&nbsp;geçtiğimiz günlerde dinleyiciyle buluştu. Alış’ın aktardığına göre kayıtlar birikmeye devam ediyor ve gelecek albümün heybesi de hazırda…<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-10T11:29:24.554Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="Logo: Yaman Can" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Logo: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yamancan_/?hl=tr" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yaman Can</a>Dayanışma fikrini önemseyen, müzik dünyasına bu fikri bulaştırmaya çalışan, bunu yaparken müzikal üretimleri öne çıkarmayı amaçlayan Olta projesini / dayanışma ağını var edenleri, kendisi her fırsatta, farklı kanallarda anlatsa da bu ağı bir de bizden duyun istedik. Sohbetimiz, projenin başlangıç fikrinden evrildiği yere, müzik dünyasının yeni olmayan çok derinden değişmesi gereken sorunlarına, sürdürülebilir gelir akışının dayanışma yoluyla sağlanmasından izlenebilecek yollara ve elbette müziğin bireyselleşmesi gibi birçok yere girdi çıktı.Biraz da buraya fragman girse…&nbsp;&nbsp;Alış projeden bahsederken, işin kendisi ve Peyk’in dışında bir ekip işi olduğunu, kendisinin bir vitrin, anlatıcı olduğunu sık sık vurguladı. Ülkedeki sistemin eleştirisine dair şarkı yapmaya olan inancının dahi zedelendiğinden dem vursa da Olta Dayanışmanın kendisi ve onun gibi düşünen müzisyenlerdeki anlamı üzerine çok güzel şeyler söyledi...“…Bir süredir devam eden sıkıntılı hâlin ardından çıktı bu fikir. Dedik, albümler yayınlamaya başlayalım imeceyle. Herkesin şarkılarını, yapmak istediği şarkıları ya da yapmayı düşündüğü ama yapamadığı şarkıların prodüksiyonunu yardımlaşarak yapalım ve bunu da yine müzisyenlere vakfedelim. …”“…Biz albümleri dijital yayınladığımız için, dijital mecralarda nerede yayınlanıyorsa, dinleniyorsa, oradan bize gelirler akıyor. Çok büyük paralar değil şu anda. Çok düşük, ama bunun önemi yok. Bu, devamlı bir gelir. … … Düşünün 50 albüm yayınlandığında 45 albümün geliri yatmaya devam ediyor olacak. Ve bunlar yarın öbür gün film müziği olarak kullanılmaya başlayacak, bir sürü telif gelecek… Bu paralar hep Olta bünyesinde birikip aynı anda her ay dağıtılacak ya da 3 ayda bir, dağıtım yapmaya yetecek kadar bir miktar oluştu mu dağıtılacak. Pandeminin bununla ilgisi var mı? Yani hep söylüyorum röportajlarda, bu ülkede müzisyenin pandemisi hiç bitmez. Bitmedi, ben 25 yıldan beri pandemideyim zaten. …”İrfan Alış’ın etrafındaki müzik insanlarına ve yaptıkları işlere dair umutlu cümlelerle kapanış yapması, üstelik tüm umutsuz vaziyete rağmen, bana da hem dinleyici hem de projenin takipçisi olarak iyi geldi. Umarım sizlere de iyi gelir.Bu güzel röportajın tamamını da <a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/2021/06/10/muzisyenin-agzindan-irfan-alis-olta-dayanisma/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>&nbsp;okuyabilirsiniz.&nbsp;Bu iki kıymetli karşılaşma, müzik dünyasındaki sorunların farklı cephelerde ve üretim çemberlerinde ne kadar aynı yerlerden yara aldığının altını bir kez daha çiziyor. Röportaj serimiz, <a fr-original-style="" href="https://muziklimevzular.blog/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kendi bloğumuzda</a>&nbsp;ve burada karşılaşabileceğiniz bir durak olmaya devam etsin istiyoruz… Bu da bizden bir fragman olsun.İyi okumalar, iyi düşünmeler ve elbette ki iyi dinlemeler…

Müzik dünyasında olup bitenlerle birlikte (ya da belki olamayanlarla demeli), Karşılaşmalar’ın da karakteri değişeceğe benziyor. 

Kendilerinden Dinlesek?

Bu haftanın listesi, katıldığımız müzik dinleme kulübünün nostalji ruhuyla hazırlandı.&nbsp;Diyelim ki internet her evde yok. Diyelim ki müzik zevkine pek güvendiğiniz, kapısını aşındırdığınız dükkandaki abimiz son aylarda çıkan albümlerden size bir kaset çekmiş. Ya da çektiği kasetlerden biri bu ve rafa uzanıp Nisan - Mayıs aylarından yeni şarkılarla tanışıyorsunuz. Elbette araya kasedi çekenin dinlediklerinden karışacak... Karışmasa olmaz! Yoksa müşteri dükkana bir daha nasıl gelsin?Fugamundi ekibine selamla!iyi dinlemeler<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/3pKbbrGzfJrp0Knfv1DhRp?si=dcec253283b74989" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/4/2021-05-25T12:01:25.070Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Çekme Kaset

Kırk Ambar

Geçtiğimiz günler, Türkiye için, herkesin evde kalmak zorunda olduğu yasaklı günlerdi. İletişim ve onlaynın sokaklarında salınma ihtiyacımızla canlı yayınlar, videolu içerikler, çevrimiçi toplanmalar yeniden yoğunluktaydı. Her zamanki gibi gündem de yoğundu değil mi? Pandemi kaygıları yetmez gibi, Türkiye ve dünya gündemi insanlığı yine tokatlıyordu. Müzik de bu tokatın sesini bastırsın diye mi yoksa acısını iyiden işlesin diye mi fondaydı emin olamıyorum. Ben de maruz kaldıklarımızın yoruculuğundan biraz izlemek, bakmak ihtiyacıyla tüm bu yoğunluğun dışında kalmaya çalıştım. Çünkü, bazen kendimi Tezer Özlü gibi “insan&nbsp;bunca duyguyla nasıl yaşar?” diye sorarken buluyorum…Öte yandan, Hollanda’da gevşeme başlasa da evlerden çıkmayanlarımız için karantina hayatı devam ediyor. Hâl böyleyken, Instagram canlı yayınları eskinin tv ekranında kayan alt yazılara döndü benim için. Birinden öbürüne kim ne konuşuyor anlamaya çalışıp biraz not alıp diğerinin geyiğine bakmak, öbürünün çaldığını dinlemek derken sabahları gözümü açar açmaz haber akışlarına bakmaktansa şuurumu uykuda bırakıp Spotify’ı açar oldum. Yaz ayları sanki müzikle olan ilişki de bir tür tatile çıkıyor, İstediği gibi hovardalık yapıp şezlongdan kalkmayan yazlıkçı misali bellediği bir albümde takılıp kalabiliyor. Müzikle başka bir ilişkilenme işte... Yeni çıkan bir kaseti arkadaştan ödünç almışız da hatmedip geri verecekmişiz gibi… Böyle olunca yazlarıma konsept bürümüş oluyorum. Dönüp bakması da geçmişte bir yere bakmak gibi oluyor. Şimdi bir de bugünlerde hava yeniden 22:00’da kararmaya başlayınca, müzik dinleme ve paylaşma alışkanlığımda yaz modumu açıyorum. Neyse Spotify sağ olsun hatırlattı da dönüp bakmış oldum; 2017 yazım Harun Kolçak’lanmış… Dün sabah daha yataktan çıkmadan 1998 yılının seslerine, “Teslim Oldum” albümüne, teslim olup birkaç damla yaş akıtıp güne öyle başladım. Gün içinde de Harun Kolçak ile ilgili okuduk, bildik, denk geldik şeyler aklımda aktı durdu. Neden bilmiyorum… Sadece diyorum ki ne iyi olmuş da Erkin Koray’dan geçip Onno Tunç’un yanına yöresine varmış, oradan da malum Sezen Aksu &amp; Onno Tunç müzik fabrikası yürü ya kulum demiş abimize… Bir barda karşımıza çıkma ihtimalinden sansasyonlu popçu kimliklendirmesine, kolu bacağı olmuş bas gitarıyla aldığı ödüllerden müzisyen yetiştirme çabasına, hep sürprizli bir karakter olduğunu düşünmüşümdür. Huzurla uyusun…Böyle bir zihin akışıyla, müziği paylaşma hâllerimize dair yazmak üzere hafta boyu tasarladıklarım kenarda köşede kaldı tabii. E iyi de oldu! Kalsınlar, ben de bu vesile ile biraz soru sormuş olacağım.Pandemi patlak verdiğinden beri üzerinde en çok durduğumuz noktalar sanırım performans ve performansa katılım hâllerimiz, buralarda yaşanan ve yaşanacak değişimler ya da dinleme – düşünme alışkanlıklarımıza dair yeniden öğrendiklerimiz.Dün Instagram canlı yayınlarından bir tanesinde aslında çok yüzeyden sorulan bir soruyla, canlı müzik mekânlarında yalnızca müzik dinlemediğimizi bir daha hatırladım. Başlı başına odaklanmamız gereken, mekânın bize sağladıkları belki de… Konserlerde nadiren, festival ve barlarda daha çok rastladığım tanışma hallerini size de hatırlatmak isterim. Düzenli müşterisi olduğunuz bir bar, devamlı takip ettiğiniz bir sahne varsa ya da aksatmadan takip etmeye çalıştığınız festivaller, hatta gruplar; zamanla bu çemberde ilişki kurduğunuz, haberleştiğiniz insanlar da mekândan bağımsız düşünemeyeceğimiz müzikli buluşmalara katılıyor. Romantik bir ilişki ya da konserde sahneye birlikte eşlik ettiğiniz yeni bir omuz da olabilir bahsettiğim. Sonra belki zamanla konserlerden önce buluşup daha çok görüşmeye sohbet etmeye başlarsınız. Bazen konser biletlerini paylaşırsınız, bazen takip ettiğiniz dedikoduları / yazıyı çiziyi, bazen de birbirinizi favori şarkılarla linklersiniz (Cd-kaset / plak inceliği varsa tadına doyum olmaz). En olmadı kapı önü bir içkilik, sigaralık sohbetle günün dışına çıkarsınız… Sokağa taşan müzik sesiyle başka mekânların ve sokağın sesi birbirine karışırken sokaktan akıp gidenlere birlikte tanıklık edersiniz. Başka bir örnekle, imza almak için beklediğiniz bir kuyrukta hayranı olduğunuz müzisyenlerden size kalanları soyut ya da somut yollarla paylaşırsınız…Kendi adıma hem İstanbul’da hem Eindhoven’da sık gittiğim mekânların çalışanları sayesinde müziğe, kente dair pek çok ipucu edinmişimdir. Arkadaşlıklar, yalnızlıklar, listelere eklenen yeni şarkılar hatta bazen kitaplar ve yeni mekânlar... Yani müzik kadar, mekân… Pandemi en çok bunu elimizden aldı ve biz bu yoğun tempoyla açığı kapamaya çalışsak da işin performans kısmına daha çok odaklanıyoruz sanki. Ya da çevrim içi alan hep var olduğundan fiziksel mekânın bir paylaşım alanı ve sağlayıcı oluşuna duyarsızlaştık… Dolayısıyla, mekân kavramı rastlantısal ve beklenmedik olanı içinde barındırdığından sanki çevrimiçine nazaran başka bir tekinlilik, tekinsizlik hâli barındırıyor. Çevrimiçlerinde her şeyin bizim kontrolümüzde olması, paylaşımın ve buluşmaların bu kontrol ve seçimlerle ilerlemesi biraz yorucu değil mi? Yakında pandemiden de yıllık izin isteyecek hâle gelmeyiz umarım.&nbsp;Bir konsere, canlı müzik mekânına gitmenin eğlendirici olduğu kadar dinlendirici olması, kontrolü mekâna teslim edebilmemizle de ilgili diye düşünüyorum. Farkında olmasam da en çok tatil yaptığımı hissettiğim etkinlikler bu yüzden konserler için çıkılan yolculuklarımmış…Siz ne dersiniz? İşin içine fiziksel bir mekân girdi mi müziği yalnızca dinliyor mu, yoksa paylaşmaktan daha fazlasını mı elde edip var ediyoruz? Belki biraz fiziksel mekân dediğimizi canlı müzik özelinde buralardan da düşünebiliriz.

Mekânlar müziği yalnız dinlemek için miydi?


Dinlemeye Dinlenmek de Dahilmiş…


Bir masada oturmuş içinden müzik geçen mevzuları konuşuyor olsak herhalde böyle bir iki haber paylaşır, birbirimizi güncellerdik. Ben de özlediğim sohbet alanını yazarak kurmaya, satırlarımı eş dost gibi sizinle paylaşmaya çalışacağım.&nbsp;<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Prog dergisinin son sayısında “Gojira Ne Kadar Prog?” başlığı ile Fortitude için yapılmış bir Gojira röportajına denk geldim. Okuduklarım, benim için hem önceki bültende yazdıklarıma hem de belki birçok dinleyicisine cevap niteliğinde olmuş. Son albümle grup üyeleri hem birbirlerinin farklı müzikal perspektiflerinin dengelendiği parçalar yapmayı hedeflemiş hem de Magma’dan bu yana olan müzikal yolculuklarını çağdaş bir sounda evirmeyi istemişler. Joe Duplantier, Gojira’nın müzikal perspektifini açıklarken şöyle demiş: “Mike Oldfield’ın Crises albümüyle büyüdük. Bu müzikal kimliğimizin büyük bir kısmına işaret eder. Sadece bireysel anlamda değil, Gojira olarak da… The Beatles da çok sevdiğimiz ve bizi çokça etkilemiş gruplardan. Hatta “I want you (She’s So Heavy)” bir Gojira parçası olabilirdi. Bunun yanında death metali de çok seviyoruz. Yani The Beatles ve Oldfield bir tarafta, Morbid Angel bir tarafta ve bugün Gojira’nın olduğu yer de burası...”. Oldukça prog bir beyan! Zaten başlık, derginin okuruna da grubun dinleyicisine de soru olmuş; söylemeden geçemeyeceğim cevapları okumak çok zevkli. Dergiyle ile ilgili en sevdiğim şeylerden biri de bu yalın kalabalık hissini verebilmesi. Girişte bahsettiğim o masada oturmuş içinden müzik geçiriyormuşuz gibi… Röportajın tamamı için <a fr-original-style="" href="https://www.loudersound.com/news/cover-star-peter-hammill-maverick-visionary-rebel-the-new-issue-of-prog-is-on-sale-now" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Prog Magazine</a> online olarak da okunabiliyor. Umarım size de tatlı bir karşılaşma olur. Kendi adıma karşılaşma olduğu kadar, doğrulama da oldu; albümü farklı bir kulakla bir daha dinleyeceğim.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Podcast serimizin gelecek bölümünde konuk hocamız Özlem Doğuş Varlı. Sohbet akışında kulağınıza zaten çalınacak sempozyumun haberini vereyim istiyorum. <a fr-original-style="" href="http://www.etnomuzikoloji.org/anasayfa" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Etnomüzikoloji Derneği</a>’nin bir süredir beklediğimiz “Müzik ve Kadın” temalı sempozyumu bu hafta, 21-24 Mayıs&nbsp;tarihleri arasında gerçekleşecek. “Kadınlar Dünyayı Çalıyor/Söylüyor”&nbsp;projesinin 3. yılında gerçekleşecek sempozyumun ertesinde yayınlanacak kitap gelirleri, Etnomüzikoloji Derneği “Şehvar Beşiroğlu Lisansüstü Eğitim Bursu”na aktarılacak ve lisansüstü öğrenim gören kadınların eğitimlerine katkı sunacak. Hibrit gerçekleşecek sempozyum etkinliğine&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://meet.google.com/ixt-kyap-ryy" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Google Meet</a>&nbsp;ve <a fr-original-style="" href="https://youtube.com/channel/UCDt-PzrTDXGdQYXjrdyVEzg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Youtube</a>&nbsp;linkleri üzerinden katılabilir, takip edebilirsiniz. Meraklısına doyurucu <a fr-original-style="" href="http://www.etnomuzikoloji.org/files/docs/66-women-play-sing-the-eart-music-and-women-symposium.pdf?fbclid=IwAR3MvPvLkcjviIre-n-qQ7X1xd1pVlANt8Blm_Z2WyRfgeyE2VYYff7hJxg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">programıyla</a>&nbsp;sunumları ve sohbetleri kaçırmayın derim.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ben hâlâ arkadaşlarımla sohbet ederken o ara ne dinlediklerini sorup eşin dostun müzik dünyasıyla keşif var mı, sevdiklerimin yeni bir yanıyla karşılaşır mıyım diye didikliyorum. Ya da bazı sabahlar başka ülkelerden gelmiş bir şarkı, yeni bir grup mesaj kutumda beni bekliyor oluyor. Geçtiğimiz günlerden birine, gözümü İrlanda’da yaşayan çocukluk arkadaşımın neşesiyle The Chieftains’ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/3roqf7dPVgPA8tDhyelZiK?si=967a3d9573bf4e9b" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Raggle Taggle Gypsy</a>&nbsp;parçasıyla açtım. Hâlâ birbirimize Google’dan önce şans verdiğimize seviniyorum.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.thechieftains.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Chieftains,</a> 1962 de Dublin'de Paddy Moloney, Sean Potts ve Michael Tubridy tarafından kurulmuş. Elli dokuz yılı devirmiş grubun altı Grammy ödülü var. Birçoklarının geleneksel Irlanda müziği denildi mi akla gelen ilk isim. “Western” müzisyen dedikleri dünyanın geri kalanından önemli isimlerle de performans ortaklıklarında bulunmuşlar; Roger Water’ın 1990’daki Berlin “The Wall” performansı bunlardan bir tanesi. İlginç yerlerde ve bağlamlarda rast gelebileceğimiz bu grup ve müzikleriyle sizin de karşılaşmanız dileğiyle...</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Geçtiğimiz hafta <a fr-original-style="" href="http://www.muzikplatformu.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müzik Platformu</a>’nu dilim döndüğünce tanıtmaya çalışmıştım. Aralarda hatırlatmak bir de buradan güncelleme geçmek istiyorum. Son anonim rakamları Instagram hesaplarında paylaşmışlar: <a fr-original-style="" href="http://www.muzikplatformu.com" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">www.muzikplatformu.com</a> üzerindeki anketi doldurmuş 3.400 kişinin bilgisine göre müzik endüstrisinin çoğu, erkek, sigortasız ve herhangi bir müzik kurumuna üyeliği yok. Anket katılımı için bu platformu bir daha hatırlatalım. Eminim anket dolduran sayısı arttıkça, anlam ve soru kanallarımız da genişleyecek. Haberdar olmak, paylaşmak ve haberdar etmek isteyene…</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Son karşılaşma Genesis konulu olsun mu? Classic Rock, Prog, Rockstar ve dahası müzik dergilerinde yazmış çizmiş İtalyan müzik yazarı ve gazetecisi Mario Giammetti (<a fr-original-style="" href="http://www.dusk.it/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">DUSK</a> ‘ın da kurucusu), İngiliz progressive rock grubu Genesis’in tarihini bir kitap serisi olarak yazmaya başlamıştı. Belki denk gelenleriniz olmuştur, serinin ilk kitabı geçen yıl “Genesis: 1967 to 1975 - The Peter Gabriel Years”&nbsp;ismiyle&nbsp;İngilizce olarak <a fr-original-style="" href="https://burningshed.com/formats/formats_books/mario-giammetti_genesis-1967-to-1975_book" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Burning Shed</a>’den yayımlandı. Biz Genesis sevenleri ve dinleyenlerinin gruba biçtiği dönemeçlere de uyan bir serinin başlangıcı olmuş gibi duruyor. Ben de merak ve hevesle, seriyi alınacaklar listemde bekletiyorum. Devamı ise ikinci kitap <a fr-original-style="" href="https://burningshed.com/mario-giammetti_genesis-1975-to-2021_book?filter_tag=Mario%20Giammetti" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Genesis: 1975 to 2021 - The Phil Collins Years”</a>&nbsp; adıyla bu Temmuz ortasında aynı yayınevinden “tık”larda yerini bulacak. Kaçırmak istemeyenler için ön siparişe açık.</li></ul>

Haber Havadis Heybeden Çıkanlar

Nerde Kalmıştık?


Bu haftanın kadına dokunan bülten yazısında, müzik emekçiliğini görünür bir yere taşımak, Türkiye’de müzik endüstrisi çalışanlarının sorunlarını somut bir yerden görünür kılmaya kolları sıvamış bir kadından ve projeden, Merve Eryürük &amp; <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/muzikplatformu2021/?hl=tr" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müzik Platformu</a>’ndan, bahsetmek istiyorum.Ben, platformdan Turna’nın formu doldurmasıyla haberdar oldum. Malumunuz, Mevzu arkadaşım da bir müzik endüstrisi çalışanı ve o da her organizasyon sürecine dair bir deneyimden geçiyor. Kendi adıma, müzisyen ya da endüstri çalışanı olmasam da "Müzik Platformu",&nbsp;bir müzik meraklısı olarak benim de ilgimi çekti. Sosyal medyadan takip edebildiğim kadar haberdar olmaya, gelişmeleri takip etmeye çalışıyorum.Merve Eryürük’ten başlayayım. Kendisi pandemiden evvel uzun süre müzik endüstrisinde, telif hakları ile ilgili çalışıyormuş. Telif, oldukça geniş alanlara göz atma fırsatı sağlayan “hak”- “hukuk” işine de dokunan bir alan olduğundan, Merve Eryürük’ün gözlemi ve ilgisi bu çemberin yakınında duran çok önemli bir nokta üzerine olmuş. Türkiye’deki müzik endüstrisinin sorunları malum; müzisyenlerin ve müzik emekçilerinin sıkıntısı malum, pandemi durumu körüklemiş, yıllardır atılan adımların sonuçsuzluğu malum, derken Eryürük, elde bir veri / bir envanter olmadan ülke genelinde endüstrinin ve sorunlarının kurumlar önünde somutlaşmayacağına inanarak bu yola koyulmuş. Ne kadar da iyi yapmış!Nasıl somutlaşacak? <a fr-original-style="" href="https://www.muzikplatformu.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müzik Platformu</a>’nun bir internet sitesi var. Öncelikle ben de Eryürük’ün her fırsatta açıkladığı bilgileri burada kısacık tekrarla vurgulamaya çalışarak, sizleri <a fr-original-style="" href="https://www.muzikplatformu.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu sayfaya</a> yönlendireyim. <img src="https://images.aposto.com/2021/4/2021-05-10T22:50:54.069Z_sm.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="7.69" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Platformun sayfası oldukça sade, anlaşılır ve amacına hizmet edecek şekilde hazırlanmış. Siteye girer girmez, müzik endüstrisinde çalışan, hayatını buradan kazananların (rodisinden sesçisine, stüdyo çalışanından enstrüman yapımcısına kadar) doldurması beklenen bir form sizi karşılıyor. Bu form; Türkiye’nin neresinde, müzik endüstrisinin hangi basamağında, hangi koşullarda (sigortalı mı sigortasız mı örneğin) çalıştığınızı anlamayı, kayıt altına almayı hedefliyor. Sahne emekçilerinin sosyal güvencesiz yaşamı yıllardır canlı müzik yapan arkadaşlarımdan benim de yakından şahit olduğum, zorluklarını gözlemlediğim ciddi bir sorun. Bu envanter, sitedeki bu form ile güvence sorununun çözümüne hizmet edecek örneğin. Ya da diğer önemli sorunları düşünelim. Yurtdışında konser vermek, başka sebeplerle dünyaya açılmak isteyen ve tek geçim kanalı müzik olan bağımsız müzisyenlerin/onların ekiplerinin - müzik emekçilerinin vize sorunlarında; borçsuz yaşamanın neredeyse imkânsız olduğu, bankaya düşmeyen yolun şans olduğu ülke koşullarında kurumsal iletişimlerde “mesleki yeterlilik belgesi” sunulabilirse, yani müzik emekçileri diğer meslek kolları gibi kendilerini “tanıtabilirlerse” buralardaki sorunların çözümü de çok daha kolay olacak. Yineleyerek, bu form sağlayacağı envanter açısından birçok soruna çözüm sağlanabilmesi, sanat ve müzik emekçilerinin tanınması için önemli bir veri sağlayacak. &nbsp;Yanı sıra, projenin resmiyetini merak edenlerimize, Müzik Platformu, <a fr-original-style="" href="https://www.ktb.gov.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kültür ve Turizm Bakanlığı</a>’na ilaveten müziğe - sanata dair çalışmalar yürütmekte olan önemli topluluk ve kuruluşların (<a fr-original-style="" href="https://www.mesam.org.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mesam</a>, <a fr-original-style="" href="http://tr.mu-yap.org/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müyap</a>, <a fr-original-style="" href="http://www.muyabir.org.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müya-Bir</a>, <a fr-original-style="" href="https://anadolumuzikkulturleri.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Anadolu Müzik Kültürleri Derneği</a>, <a fr-original-style="" href="http://www.muziksen.org.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Müzik-Sen</a>, <a fr-original-style="" href="http://muyorbir.org.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">MÜYORBİR</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.tobb.org.tr/Sayfalar/AnaSayfa.php" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">TOBB</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.kreksa.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kreksa Kültür</a>, <a fr-original-style="" href="https://muzsan.org.tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">MÜZSAN</a>, <a fr-original-style="" href="https://semko.org.tr/v1/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">USSAF</a>,&nbsp;<a fr-original-style="" href="http://www.mider.org/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">MİDER</a> ve <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/channel/UCQstAGe3R0NVtv9SPpQzgiQ/featured" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Non Verba Media</a>)&nbsp;desteğini de alarak ilerliyor.Merve Eryürük, ilgimi çeken, müzisyene söz / soru hakkını iade niyetine de işaret ettiğini düşündüğüm canlı yayın isimleriyle İnstagram yayınlarında projeyi yalın bir dille anlatıyor. Kısaca, “… Soruyor, Merve Eryürük Cevaplıyor”. Bu yayınlarda da formun önemine işaret ederken, bilgilerini vermekte çekincesi olacak müzik emekçilerine gizlilik esasını hatırlatıp altını çiziyor. “Bilgileriniz hiçbir kurumla paylaşılamaz!” Forma girilen bilgilerin sorumluluğuna dair kanuni açıklamalarda da bulunuyor. Bilgilenmek ve etrafımızla paylaşmak için bile bu yayınları, platformu takip etmek çok önemli diye düşünüyorum.Projenin&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/muzikplatformu2021/?hl=tr" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram sayfası</a>, veri sağlandıkça anonim rakamları aralıklarla paylaşıyor. Sektördeki iş kollarına, kadın/erkek çalışanı oranına, kaç kişinin sigortalı ya da sigortasız olduğuna, diyelim sigortası var ama başka yerden sağlamak ya da başka mesleklere kaymak zorunda kalmış sektör çalışanlarının sayılarına dair fikir sahibi olmamızı sağlıyor. Sektörü yakından tanıyan biri olarak da müzisyenlerin / müzik emekçilerinin, sanatın biz izleyicisi ya da dinleyicisine ulaşmasını sağlayanların bu kadar görünmez olmasını bir türlü hazmedemediğini, dinlediğim kadarıyla her görüşmede vurguluyor Eryürük. Zaten bu kadar anlayan bir yerden baktığını projenin hedeflerinden de hissedebiliyoruz. Hem, haklı değil mi?Ben de projeye verebilmiş olacaksam, naçizane, bu yazıyla destek vermiş olmayı umuyorum. Merve Eryürük, kadın bir girişimci olarak binlerce emekçinin ve sorunlarının somut biçimde tanınması için elini taşın altına atıyor. Sağ olsun var olsun. Bu proje işe yarar, güzel yol alırsa kendisine borcumuz dinleyici olarak da büyük… Neden derseniz, uzun yıllar hem yüksek lisans tez alan çalışmamda gözlemlediklerim hem de yakın arkadaşlarımı, İstanbul’da yaşadığımız vakitlerde eşimi canlı müzik mekanlarında çok sık dinlemeye gittiğimde deneyimlediklerimle; mutfağından sahne önüne herkesin risk alarak mesleğini yaparken biz dinleyicilerin buna pek aymadığını söylemem gerek. Barda ya da bir canlı müzik mahallinde sahne almak, sahne var etmek yalnızca müzisyen özelinde değil tüm teknik ekipten servis çalışanına kapsayıcılığı olan, zaman zaman tehlikesi kazası olan, zaman zaman boş mekâna çalışmayı gerektiren kaygan bir zemin. Sahne kazaları dediğimiz bir şey var örneğin… Liste uzar gider… İş yapmamış bir geceden de sağlığa gelecek olası zevalin arından da evine dönen müzik emekçisinin kendini biraz güvende hissedebilmesi için sosyal güvence şart… Bu yalnızca şu an akla gelen bir örnek tek bir yan… Konserler, festivaller, müzik emekçilerinin var ettiği performansların organizasyonu ve yürütülmesi, çok katmanlı, çok basamaklı bir iş çevresi. Sorunu da tek bir cephede, az buz olmuyor. O yüzden bu proje ve rakamlarla ikna olacak kurumlara karşı eli güçlendirmek çok önemli.Sizin de etrafınızda varsa; müzisyen, enstrüman yapımcısı, DJ, aranjör, söz yazarı, teknisyen, menajer, prodüksiyondan geçimini sağlayan, stüdyo çalışanı, organizasyon kısmında çalıştığını bildiğiniz (hep platformun sitesinden kopya bunlar) ve bu projeden haberdar olmamış, bu formu doldurmamışlarsa haberdar etmenizde büyük fayda var.Pandeminin bize öğrettiklerine, hatırlattıklarına bu projenin ruhunu da ekleyelim mi? Ne dersiniz?