<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;Dead Man’s Wire Yönetmen:&nbsp;Gus Van Sant Yapım yılı: 2025 Süre:&nbsp;105 dakika</blockquote>8 Şubat 1977; günlerden Salı. 45 yaşındaki, Indianapolisli sıradan vatandaş Tony Kiritsis, yüklü miktarda borcu olan mortgage şirketinin ofisine 12 kalibrelik Winchester 1400 model kesik namlulu bir av tüfeğiyle giriyor. Şirketin iki numarası ve CEO’nun oğlu Richard O. Hall’u rehin alan Kiritsis, işini kendi icadı olan bir düzenekle&nbsp;garantiye alıyor: Rehine kaçmaya çalıştığı ya da kendisi etkisiz hâle getirildiği anda ateşlenecek silahı, bir telle rehinenin boynuna bağlıyor.&nbsp;Kendini borçlarının silinmesini değil sadece ertelenmesini talep edecek kadar dürüst biri olarak tanımlayan Kiritsis’in amacı&nbsp;çok basit: Potansiyel müşterilerini caydırmak suretiyle işlerini baltaladığı, dolayısıyla arazisinde gözü olduğunu düşündüğü şirketin CEO’sunun canlı yayında özür dilemesi ve muhtemelen birçok müşterisine aynı şeyi yaptığını itiraf etmesi.Oysa hiçbir şey beklendiği gibi gitmiyor. Kiritsis, Florida’da keyfini çatan CEO M.L. Hall yerine oğlu Richard O. Hall’u rehin alıyor ama esas kaosu yaratan medyanın bu olay karşısındaki tutumu oluyor. Ulusal kanalların dahi ilgisini çeken ve toplamda 63 saat süren bu rehine krizinin hemen hemen her dakikası canlı yayınlanıyor. Sabrı taşmış sıradan bir adamın şiddete ve suça başvurmayı seçtiği başkaldırısı, kapitalizme karşı açılmış bir savaş ya da bir devrimin başlangıcı olarak televizyon ve radyolara taşınıyor.&nbsp;Kiritsis kendini ulusal kahraman ilan ediyor. Onu destekleyen kitle gittikçe büyüyor. Krizin çözüme ulaşmaya yaklaştığı dakikalardaki basın toplantısı, Hall’un&nbsp;herkesin gözleri önünde öldürülmesi ihtimaline&nbsp;rağmen (hatta belki de bu ihtimalin getireceği reytinglerin umuduyla) canlı yayınlanmaya devam ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772196971090.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dead Man’s Wire | Kaynak: Bir FilmMy Own Private Idaho, Good Will Hunting, Elephant&nbsp;ve Milk gibi filmlerle tanınan, Amerikan bağımsız sinemasının önemli isimlerinden&nbsp;Gus Van Sant, 2018 tarihli belgesel yapım Dead Man’s Line’da etraflıca anlatılan bu olayın çekiciliğinin farkına varmış olacak ki, belgeseli temel alan kurmaca filmle karşımıza çıktı. Prömiyeri geçen yaz sonunda Venedik Film Festivali’nde yapılan, Kiritsis’i Bill Skarsgård, Hall’ları ise Dacre Montgomery ve Al Pacino canlandırdığı film, ne yazık ki&nbsp;gerçeğin ilginçliğinin kurmacayı gölgede bıraktığı bir durumdan muzdarip.&nbsp;Gus Van Sant’ın neye odaklanacağına karar veremeyen rejisinin&nbsp;ve filmin gerçek görüntüleri de kullanmakta ısrar edince dağılan kötü kurgusunun da ortaya çıkan sonuçta oldukça olumsuz etkisi var. Çok taraflı olmakla tarafsız olmak arasında gidip gelen bir anlatımla, hiçbirini tamamına erdiremediği yan karakter hikayeleriyle, Stockholm Sendromu ya da 70’lerin Siyah Özgürlük Hareketi referanslarını&nbsp;acemice kullanmasıyla sık sık kafa karıştıran film, her şeye rağmen izlenmeyi ve merak uyandırmayı gerçeğin ta kendisinin ilginçliğiyle sağlıyor.&nbsp;İzlerken, böylesi ilginç bir hikayenin, böylesi ilginç hikayeleri anlatmakta ve gerçek ile kurmacayı harmanlamakta ustalaşmış Bart Layton’ın (The Imposter, American Animals) elinde nasıl bir şeye dönüşebileceğini düşünüp durmaktan kendimi alamadım.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772197000699.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dead Man’s Wire | Kaynak: Bir FilmSiyah Özgürlük Hareketi’nin önemli sloganlarından birine dönüşmüş, şair ve müzisyen Gil Scott-Heron’un 1970 tarihli albümündeki konuşma kaydıyla efsaneleşmiş “The revolution will not be televised” (Devrim televizyonda yayınlanmayacak), devrimin izleyici değil katılımcı olmayı gerektirdiğini öğütlemenin yanında medyanın manipülatif ve gösteri odaklı olduğunu hatırlatır.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dead Man’s Wire’a konu olan olaylar, devrim yaptığını düşünen bir adamın medyanın müdahalesiyle nasıl da bir sirk hayvanından farksız hâle getirildiğini gösteriyor.</li></ul>Bir yandan kritik bir rehine krizi medyanın ilgisiyle gösteriye dönüşüyor, Kiritsis’e gelen “Öldür!” telefonları gibi sonuçlarla olayların gidişatı medya tarafından doğrudan etkilenmiş oluyor. Bir yandan da kapitalizme karşı bir toplumsal hareketin fitilini ateşleyebilecek güce sahip tekil bir eylemin değeri ve anti-kahramanın itibarı&nbsp;onu bir reality-show&nbsp;karakterine dönüştürmek suretiyle azaltılıyor. Medya, “Sizin de başınıza gelebilecek bu mağduriyetin suçlusu kapitalizm ve patronlardır”&nbsp;mesajının yerine ulaşmaması için tüm eylemi “Öldürecek mi, öldürmeyecek mi?” basitliğine indirgemekte bilinçli ya da bilinçsiz bir rol oynuyor.&nbsp;Devrimin televizyonlarda canlı yayımlanmayacağı, devrim olabileceklerin televizyonda yayınlandığı anda değerini kaybettiği gösterilerek bir kez daha kanıtlanmış oluyor.&nbsp;Kapanış jeneriğinde Scott-Heron’un tarihe geçmiş kaydını kullanan filmin, medyayı temsilen siyah bir radyocu ve siyah bir televizyoncuya odaklanmış olması da ironik. Colman Domingo’nun canlandırdığı radyocu Fred Temple ve Myha’la’nın canlandırdığı televizyon muhabiri Linda Page, neredeyse tek sorumlu gibi lanse ediliyor.&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Birden susarsa bütün yenilgiler Tekil hayatlar da bir gün devrim yapar ya- "İkarus Başarsa", Sakin</blockquote>Dead Man’s Wire,&nbsp;yönetmenlik ve kurgu açısından sınıfta kalsa da, gerçek suç hikayelerinden zevk alanların ilgiyle izleyeceği bir hikaye anlatıyor. Tuhaf ve psikopatlığa kaçan rollerde görmeye alıştığımız yetenekli oyuncu Bill Skarsgård’ın performansı da filmi izlenir kılanlardan.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/5/1772197013565.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dead Man’s Wire | Kaynak: Bir FilmNerede izleyebilirsin?&nbsp;Dead Man’s Wire,&nbsp;bugün gösterime girdi.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">All the Money in the World (2017, Ridley Scott)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Stockholm&nbsp;(2018, Robert Budreau)</li></ul>

Duende

Gus Van Sant’ın 1970'lerde yaşanan gerçek bir rehin alma olayını beyazperdeye taşıdığı "Dead Man’s Wire"da kurmaca, gerçeğin ilginçliğinin gölgesinde kalıyor. Film, yönetmenlik ve kurgu açısından sınıfta kalsa da gerçek suç hikayelerinden zevk alanların ilgiyle izleyeceği bir hikaye anlatıyor.

'Dead Man’s Wire': Devrim canlı yayınlanırsa ne olur?

"Sırası geldi" Oscar'ı, "yatay geçiş" ödülü, "geri dönüş" mansiyonu derken Oscar ödüllerinin matematiğine kafa yorduğumuz günler geldi çattı. Bu hafta "Oscar laneti"nin gerçek olup olmadığına baktık; ödül kazanmanın oyuncuların kariyerlerine etkilerini inceledik.

Oscar laneti gerçek mi: Kazanan oyuncular şimdi ne yapıyorlar?

Bu ay değişim hikâyesi anlatan en iyi filmlerden bir seçki hazırladık size, çünkü yeni yılda hayatımızda güzel değişimler yaratacağımıza inanıyoruz.&nbsp;İyi seyirler.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yes Man&nbsp;(Reed, 2008)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pay It Forward (Leder, 2000)</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/0/4/1672907157863.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.68" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Inside Out (Docter, 2015)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Good Will Hunting (Van Sant, 1997)</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/0/4/1672907172097.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.70" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Forrest Gump (Zemeckis, 1994)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Karate Kid (Avildsen, 1984)</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/0/4/1672907291006.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.64" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Pursuit of Happyness (Muccino, 2006)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Bucket List (Reiner, 2007)</li></ul>

Jurnal

İlk albümleri For the First Time’ı geçtiğimiz sene çıkaran ve hızlıca dikkatleri üstüne çeken Londralı post-rock grubu Black Country, New Road’un, önceki albümünden tam bir sene sonra çıkardığı Ants From Up There, son bir senedir bildiğimiz haliyle grubun da sonu aslında. Birkaç ay öncesinden yayınlanan single’larla müjdelenen albümün arifesinde hayranlarını, grubun solisti ve söz yazarı Isaac Wood’un ayrılık haberiyle baş başa bırakarak, albüm tanıtımlarına alışılmışın çok dışında bir şekilde başlıyorlar.Bir röportajlarında, grup olarak hedefleri sorulduğunda “Gelecek Arcade Fire olmak, hedefimiz bu.” diyen Londralı yedilinin (artık altılı) albümü Ants From Up There, bu hedefe epey yaklaşmış görünüyor. Arcade Fire’ın başyapıtlarından Funeral’la arasında tek tek gösterilecek şekilde olmasa bile bir bütün olarak benzerlik kurmak mümkün. Bir öncekine göre daha yumuşak hatta daha kolay dinlenebilir bir albüm. İki albüm arasındaki geçişi en iyi özetleyen parça da ilk albümden Track X. İlk albümün kalanına göre daha pop duyulan şarkı, ikinci albüm için de bir kerteriz noktası olarak albümün yönünü belirliyor.Albüm ikisi enstrümantal, beşi 6 dakikanın üstünde toplam 10 şarkıdan oluşuyor. Açılışı 54 saniyelik enstrümantal parçaları Intro yapıyor. Bu 54 saniye, albümün geri kalanını takdim ederken genel bir zemin de oluşturuyor, her iyi intro'nun yapması gerektiği gibi… Ardından, albümün müjdecisi olarak çıkan ve grubun “şimdiye kadar yaptığımız en iyi şarkı” diye payelendirdiği Chaos Space Marine geliyor. Albümün Good Will Hunting’le birlikte en geleneksel indie, hatta pop şarkısı, dinleyicisini ilk seferde yakalayan ve -şimdilik- albümden en çok dinlenen parça. Albümdeki incelikli söz yazarlığı ve Isaac Wood’un iflah olmaz romantikliği, şarkıları bir anda uçuş uçuş baladlara döndürebiliyor. Neutral Milk Hotel ya da Sufjan Stevens’tan bildiğimiz gibi, Ants From Up There'de de şarkı söylemekle konuşmak, mırıldanmak arasındaki çizgi, zaman zaman iyice silikleşiyor.&nbsp;Bu romantik hava ile birlikte daha kişisel hikayeleri olan parçalar da var. Mark’s Theme, grubun saksafoncusu Lewis Evans’ın, grubun ilk destekçilerinden olan ve ilk albümün çıkmasından hemen önce COVID’den hayatını kaybeden amcası anısına yazılmış. Şarkının girişindeki yaklaşık bir dakikalık saksafon introsu da albümdeki bir diğer veda mektubu belki de.Albüm, yumuşak bir şekilde yanarak ve yakarak ilerlerken yavaş yavaş yükseliyor ve kendisini büyük bir finale hazırlıyor. Finalde karşımıza çıkansa 12 dakikayı aşan bir roller-coaster yolculuğu: Basketball Shoes. Şarkıların birbirlerine geçen başlangıçları, sonları, Isaac Wood’un dalgalanıp dalgalanıp durulan vokali, kaos ve kakafoni en nihayetinde sürpriz bir uyuma evriliyor ve 10 şarkılık bir bütün halini alıyor.&nbsp;Londralı grubun, 7 üyeli haliyle dinleyebileceğimiz son işi Ants From Up There. Grubun kalanının ve Isaac Wood’un yollarının bundan sonra nereye çıkacağını, bu yolların tekrar kesişip kesişmeyeceğini, bilinmezliklerle dolu yolcuklar gösterecek. Hızlı bir başlangıç yapıp bunu da iki albümle taçlandıran grubun yollarına aynı şekilde devam etselerdi neler yapabilecekleri sonsuz ihtimaller evreninde bir “Acaba?” olarak kalacakken her ikisinin de yollarının bundan sonra nereye çıkacağı her halükarda heyecanlı bir bekleyiş olacak.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/21xp7NdU1ajmO1CX0w2Egd?si=E3EfIlddQXKk7ufigSb8bg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/1/2022-02-19T08:34:49.664Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Good Will Hunting ile ilgili hikayeler