Danny Boyle ve Alex Garland imzalı kült serinin yeni filmi 28 Years Later: The Bone Temple, 2025’te izlediğimiz 28 Years Later sonrasında olanları konu alıyor. Bir tür öfke virüsünün insanlığı zombilere çevirdiği post-apokaliptik bir evrende geçen film, virüsün ilk ortaya çıkışından 28 yıl sonrasını konu alıyor.&nbsp;Nia DaCosta imzalı&nbsp;film, bu anlamda serinin ilk iki filmi 28 Days Later&nbsp;ve 28 Weeks Later’dan daha farklı bir konumda. Artık felaket sırası ve sonrasında yaşanan olağanüstü hâli değil, felaket sonrası yeni bir olağanı izliyoruz. Kıta Avrupası'nın virüsten temizlendiği, Birleşik Krallık’ın ise neredeyse kaderine terk edildiği yeni bir dünyada geçiyor film.&nbsp;28 Days Later, izole ve daha medeni bir yaşam benimsemiş Lindisfarne Adası’nda açılıyordu. Asıl kahramanımız ise adada görece sakin bir çocukluk sürmüş olan Spike isimli 12 yaşında bir çocuktu. The Bone Temple, Spike’ın ilk filmin sonunda katıldığı tuhaf “satanist” grupla yaşadığı olaylara odaklanıyor. Serinin tüm filmlerinde olduğu gibi burada da asıl mesele enfekteler değil, “sağlıklı” insanlar. Tüm hikayeyi tetikleyen virüsün yalnızca bir detay olarak kaldığı film, olası bir felaketten çok, bugünün siyasi iklimine dair güçlü bir imgeleme sahip.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1768820752406.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">28 Years Later’ın sonunda, Kubrick klasiği A Clockwork Orange’taki sosyopat çeteye benzer bir grup Spike’ın hayatını kurtarıyordu. Bu filmde ana hikayemiz “Baba Nick” dedikleri şeytana tapan ve şiddete fazlasıyla meyilli bu grubun etrafında şekilleniyor. Paralel olarak ise insan ya da enfekte fark etmeksizin tüm ölülerin kafatasından bir anıt mezarlık kuran Doktor Kelson’ı takip ediyoruz.&nbsp;Kelson, “alfa enfekte” Samson’dan korunmak için ona morfinle ateş ediyor. Zamanla morfinin getirdiği sakin hâl, aralarında sıradışı bir bağın gelişmesine neden oluyor. Filmin bu iki paralel öykü üzerinden yaptığı ilginç bir manevra var. Bunun için ilk filmin hikayesine biraz dönelim ve Doktor Kelson’ın seyirciye nasıl tanıtıldığını hatırlayalım.Film boyunca sürekli ismini duyduğumuz fakat yalnızca filmin sonunda tanışabildiğimiz Doktor Kelson, özellikle görünüşüyle bariz bir şekilde Coppola klasiği Apocalypse Now’da Marlon Brando’nun canlandırdığı Colonel Walter E. Kurtz’a bir gönderme. Tıpkı Kurtz gibi Kelson da film boyunca ismini duyduğumuz, hem korku hem merakla zihnimizde efsaneleşen, aklın ve medeniyetin sınırlarında karakterler.&nbsp;Apocalypse Now’da Kurtz, orduyu ve tüm “medeniyeti” terk etmiş, Vietnam’da yerlilerle birlikte yaşamaya başlamıştı. İlahlaşan ve bu tanrısal statüye teslim olan, delüzyonel bir karakter vardı karşımızda. Savaşın ve sömürgeci şiddetin aklın sınırlarını zorlayan tarafını ve “medeniyetin” çöküşünü temsilen, mitolojik bir anti-kahramana dönüşüyordu Kurtz.&nbsp;Garland,&nbsp;28 Years Later’da yine bu yapıyı kullanıyor fakat ters köşe yapıyor. “Yerlilerle” ya da enfektelerle birlikte yaşamayı öğrenmiş olan Doktor Kelson, hiçbir şekilde tanrısal bir delüzyondan muzdarip değil. Yalnız olmayı, ölülere saygı duruşunda bulunmayı ve hastalığı anlamayı, neredeyse saf bir idealizmle benimsemiş durumda. Bu anlamda gerçek olamayacak kadar “kahraman” biri çıkıyor Kelson. Belki bu yüzden Garland ikinci filmde Kelson karakterine biraz daha derinden bakmaya karar vermiş.<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1768820768390.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">A Bone Temple’da Kelson, morfin kullanarak bir alfa-enfekteyi sakinleştirmeye ve onunla arkadaş olmaya çalışıyor. Bu “medenileştirme” çabasının yanında, aynı zamanda bir “yerliyi” morfine bağımlı yapmasıyla Kelson aslında bir sömürgeci figürü. Bir şekilde kendisini kafamızda “iyi adam” olarak kodladığımız için bu imayı önce konduramıyoruz. Ancak alfa-enfekte “Samson” (ona bir isim de veriyor) gerçekten de Kelson’la, yani medeniyeti temsil eden kahramanla iletişim kurabilmek için morfine bağımlı oluyor. Samson’ın sonradan da gördüğümüz üzere, muhtemelen bir göçmen çocuğu olması ve beyaz olmaması, buradaki sömürgeci alt metni daha da belirgin kılıyor.&nbsp;Kelson’a eklenen bu gri ahlaki katman, kahramanımızın Kurtz’la olan bağını salt görüntüden öte bir yere taşıyor. Başucunda Tıp Etiği kitabını görmemiz boşuna değil, çünkü Samson çok geçmeden Kelson için bir deneğe dönüşüyor iyice. Hatta Kelson ona ötanazi yapmaya bile kalkıyor (Burada virüsün kendisinin de maymunlar üzerine yapılan deneylerden yayıldığını hatırlamak gerek.) En önemlisi, bu “uyuşturma” eyleminin asıl sebebi, Kelson’ın Samson’a karşı kendini korumaya almak istemesi, onu iyileştirmek istemesi değil. Eğer bir iyileşme varsa bu yalnızca saldırının bir yan etkisi. Samson’la olan eşitsiz arkadaşlığının iyice belirginleştiği noktada filmsel bir müdahale geliyor ve Jimmy çetesi, Kelson’ın kemik mezarlığını keşfediyor.Jimmy çetesiyle Doktor Kelson’ın karşılaşması, Kelson’a önemli bir uyarı. Bu karşılaşma sayesinde eğer Samson’ı virüse çare bulma fantezisine ve arkadaşlık ihtiyacına malzeme ederse neler olabileceğini görüyor. Jimmy çetesi, tamamen lider kültü etrafında organize olmuş, emir komuta zincirinin asla sorgulanmadığı, aşırı şiddetle sağaltımın yaşadığı tuhaf bir oluşum. İnsanlık kaldıysa eğer, ona en az virüsün kendisi kadar zarar veren ve enfektelere benzer şekilde öfkeyle hareket eden, kana susamış bir çete bu. Hatta enfektelerin kurbanlarına işkence yapmadığını düşünürsek çok daha korkunç bir grupla karşı karşıyayız.&nbsp;Bu grup, küçükken ailesi gözlerinin önünde katledilen Jimmy’nin delüzyonlarının bir sonucu aslında. Bir şekilde etrafındakileri “hayatta kalma” vaadiyle manipüle etmeyi ve kült lider statüsünü devam ettirmeyi başarmış Jimmy. Bunda “halkının” yani çete üyelerinin fazlasıyla genç olmasının da payı var. Kelson, bu karşılaşma sayesinde Samson’la olan ilişkisini sorguluyor ve onu özgür kılmasını umduğu, bu defa bağımlılık değil iyileştirme amaçlı bir karışımı denemeye karar veriyor. (Burada Samson’in gösterdiği irade önemli. İlk kelimesini söyleyerek, ötenaziye rıza göstermediğini belirtiyor Samson: “Ay”).<img src="https://images.aposto.com/2026/0/1/1768821160453.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.26" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bağımlılık&nbsp;iradi bir eşitsizlik yaratırken, bu karışımın gerçek bir eşitlik yaratma, enfekteleri özüne, zamanında oldukları insana döndürme olasılığı var. Hastalığın psikotik bir tarafını olacağını, yani enfektelerin gerçekte olmayan şeyler gördüğünü öğreniyoruz. Düşmanı, olduğundan farklı biri, bir canavar olarak görme teması burada fazlasıyla belirgin. İki taraf için de geçerli bu. Zaten Kelson, çete lideri Jimmy’nin kendisini tanrı gibi gören psikotik tarafıyla karşılaştıktan sonra akıl ediyor bu olasılığı. Şöyle diyor Samson’a Kelson:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">“Gerçekte olmayan şeyler görmek. Bir doktor buna psikoz derdi. Ve bir doktor, psikozun iyileştirilebileceğini söyler.”</blockquote>Genel anlamda Kelson ve Samson arasındaki ilişkiyi, İngiltere’de Brexit sonrası yükselişe geçen göçmen karşıtı politikalar ve sömürgeci imalar taşıyan “uyum zorunluluğu” söylemi bağlamında düşünmek mümkün. Jimmy çetesinin her bir üyesinin sarı peruk takması ve düşmanlarını insanlıktan çıkmış birer hedef olarak görmeleri boşuna değil.&nbsp;Burada hikayenin karanlık taraflarında bir süreliğine ara verip asıl kahramanımız Spike’a dönecek olursak filmin genç kuşaktan fazlasıyla umutlu olduğunu görebiliyoruz. Bir şekilde otoriteye boyun eğmeyen, dayanışma yolunda ışık görebilen bir kuşak bu. İki filmde de Spike’ın büyüme ve yetişkinliğe ilk adım atmasının hikayesini izliyoruz aslında. Çocukların erkenden büyümek zorunda kaldığı, hatta çocukluğun ortadan kalktığı bu felaket sonrası toplumda, Spike maruz kaldığı tüm şiddete rağmen daima kendisiyle dayanışacak birini buluyor her seferinde.&nbsp;Zaten ilk filmden itibaren seri boyunca hayatta kalmanın tek yolu dayanışma, kalabalık olmak ve arkadaşlıktan geçiyordu. The Bone Temple’da ise serinin önceki yapımlarından farklı bir taraf var. Kalabalık olmanın, her zaman komünite/topluluk olmak anlamına gelmediğinin kanıtı olan Jimmy çetesi, yaşamları tehlike altındayken bile iktidara karşı “hayır” diyebilmenin ne denli hayati olduğunu gösteriyor. Gerekirse kalabalığa ters yönde.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">28 Days Later (2002, Danny Boyle)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Apocalypse Now&nbsp;(1979, Francis Ford Coppola)</li></ul>

Duende

Bir tür öfke virüsünün insanlığı zombilere çevirdiği post-apokaliptik bir evrende geçen "28 Years Later: The Bone Temple", virüsün ilk ortaya çıkışından 28 yıl sonrasını konu alıyor. Nia DaCosta imzalı film, bu anlamda serinin ilk iki filmi "28 Days Later" ve "28 Weeks Later"dan daha farklı bir konumda. Artık felaket sırası ve sonrasında yaşanan olağanüstü hâli değil, felaket sonrası yeni bir olağanı izliyoruz.

28 Years Later - The Bone Temple: Gerçek olmayan şeyler görmek

<img src="https://images.aposto.com/2025/10/1/1762178703224.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.68" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Torrance ailesi IMAX'te:&nbsp;1980 yapımı Kubrick klasiği The Shining'in 45. yılına özel olarak 12 Aralık'ta ilk kez IMAX salonlarında gösterime gireceği açıklandı.

<img src="https://images.aposto.com/2025/9/2/1761671060387.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.68" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Torrance ailesi IMAX'te:&nbsp;1980 yapımı Kubrick klasiği The Shining'in 45. yılına özel olarak 12 Aralık'ta ilk kez IMAX salonlarında gösterime gireceği açıklandı.

Aposto Gündem

Stanley Kubrick... Birkaç yıl önce, ölümünün yirminci yılına özel olarak 38. İstanbul Film Festivali kapsamında hazırlanan retrospektif programın başlığına da taşındığı gibi bir “başyapıt fabrikası” Kubrick. Kariyeri boyunca bambaşka türlerde, her birini aynı özenle, mükemmeli arayışla ve tutkuyla çektiği 13 uzun metrajlı filme imza attı. Üstelik geride hiçbir zaman çekemediği iki filmine dair aynı mükemmeliyetçiliğin ürünü izler bıraktı. Bugüne kadar onun hakkında yapılmış en kapsamlı sergi olan, tüm çalışmalarına kronolojik bir bakış sunan ve belgeler, objeler, senaryolar, kamera ve lensler ve orijinal kostümlerle onun sıra dışı dünyasına odaklanan Stanley Kubrick Sergisi, İstanbul Sinema Müzesi’nde seni bekliyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666272843715.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kubrick sinemasının en ünlü cümlelerinden biri: "Hep çalışıp oyun oynamamak, Jack'i sıkıcı bir çocuk yapar." | Fotoğraf: Deniz Sabuncu14 Şubat 2013, bizimkisi belki de bir aşk hikâyesi. !f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali’nde bir gündüz seansında, Rodney Ascher’in belgesel filmi Room 237’i izliyorum. Kubrick’in The Shining filmi üzerine farklı teorileri mercek altına alan bu belgesel, Kubrick’in detaycı, mükemmeliyetçi ve sıra dışı dünyasını da gözler önüne seriyor. O güne kadar çok sevdiğim romanın uyarlaması A Clockwork Orange dışında hiçbir Kubrick filmini izlememiş olmama utanıyor, kendimi hemen karşıdaki kitapçıda buluyor ve Kubrick filmlerinden oluşan bir box set satın alıyorum. 2001: A Space Odyssey, Eyes Wide Shut, Barry Lyndon, Paths of Glory… Her birine hayran kalıyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666273011317.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Spartacus filminin, Stanley Kubrick'in notlarını ve storyboard'unu içeren kopyası, 1959 | Fotoğraf: Deniz SabuncuStanley Kubrick sergisi, yalnızca bir Kubrick hayranı olarak değil, detaylara düşkün biri olarak da heyecanlandırıyor beni. Sevdiğim filmlere dair detaylarla dolu bu sergiyi gezerken kendimi filmleri ilk izlediğim anlarda buluyor, Kubrick’e biraz daha yakın hissediyorum. Sergiyi gezdikten sonra önce Stanley Kubrick’in pek çok projesinde birlikte de çalıştığı üvey kızı Katharina Kubrick, ardından İstanbul Sinema Müzesi ve Atlas Sineması Genel Müdürü Ceyhun Tuzcu sorularımı yanıtlıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666272771276.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Katharina Kubrick, serginin açılışı için İstanbul'daydı. | Fotoğraf:&nbsp; Sergilenenler arasında eminim ki sizde birçok anıyı canlandırdan parçalar vardır. Bunlardan birinin ardındaki kişisel bir hikâyeyi anlatmanız mümkün mü?Katharina Kubrick:&nbsp;Evet, serginin tümü birçok anıyı geri getiriyor. Ancak özellikle babamın el yazısını görmek beni çok duygulandırıyor. Ne de olsa her insanın kendine has bir el yazısı var. Senaryoların kenar boşluklarına eklenmiş notlarını, kitaplara açıklama ekleme şeklini ve tasarımcı eskizlerindeki değişiklik önerilerini okumayı seviyorum. Tüm bunlar görselliğe ve hikâyeye dair problemleri nasıl çözdüğüne dair küçük bir pencere gibi. Her zaman tam olarak ne istediğini bilen biri değildi, bu yüzden birlikte çalışmayı seçtiği yetenekli sanatçılara, sonunda onu memnun edecek şeyi bulana dek mümkün olduğunca çok fikir ve varyasyon sağlayacaklarına dair güvenirdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666273318721.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Stanley Kubrick'in el yazısı. | Fotoğraf: Deniz Sabuncuİstanbul’da geçirdiğiniz kısa süre içinde Türkiye’deki sinema izleyicisi hakkında sizi şaşırtan ne oldu?KK: Dürüst olmak gerekirse, daha önce Stanley’nin filmlerinin Türkiye’de bu kadar popüler olduğundan habersizdim. Filmlerini çok sayıda genç insanın ve öğrencinin bilmesine sevindim.İstanbul Sinema Müzesi’nin geri kalanını inceleme fırsatı buldunuz mu ve müzede sergilenenler arasında aklınızda kalanlar nelerdi?KK: İstanbul Sinema Müzesi’nin koleksiyonundaki hazineleri harika bir rehber eşliğinde gezdim. Ziyaretçilerin filmlerle ve oyuncularla etkileşim kurmasını sağlayan son derece interaktif öğeleri takdir ettim. Eski kameralar koleksiyonu ve Haraketli Resim döneminin başlangıcını görmek her zaman ilham verici, hele ki artık fiziksel selüloit film kullanmamıza bile gerek kalmadığı şimdilerde. Telefon ahizelerini kaldırarak filmlerin bölümlerini izleyebildiğimiz kısmı da çok sevdim. Ama belki de favorim büyük Buster Keaton’ın kullandığı gerçek kameralardan birini görmekti. Harika bir müze. Sinema tarihi çok güzel bir binada, kendine bir ev bulmuş.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666273361232.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İstanbul Sinema Müzesi ve Atlas Sineması Genel Müdürü Ceyhun Tuzcu, Overlook Oteli'nin koridorlarından tanıdığımız "o desenlerin" önünde. | Fotoğraf: Deniz SabuncuSergiyi İstanbul’a getirmeye karar verdikten sonra ne gibi zorluklarla karşılaştınız?Ceyhun Tuzcu:&nbsp;Lojistik ve bürokratik aşamalar bir yana sergiyi Türkiye’ye gelmeye ikna etmek ve Kubrick ailesini açılışa getirmek en zor süreçti. Türkiye fikri hiçbir zaman aklında olmayan hak sahibi Kubrick ailesi ve Alman Film Enstitüsü ile serginin Türkiye’de olması için irtibatlar kurduk ve sergiyi Tokyo’dan aldık. Buradaki amacımız Nulook Film Yapımcılık olarak Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın da destekleriyle İstanbul Sinema Müzesi’ni sektörün referans noktası yapımcı ve yönetmenlerin buluşma noktası hâline getirmekti.Sergi daha önce birçok ülkeyi ve kenti dolaşmış. Siz nerelerdeki sergileri gezip incelediniz ve İstanbul Sinema Müzesi’ndeki (İSM) sergi için sizin eklediğiniz yenilikler oldu mu?CT:&nbsp;Sergiyi Türkiye’ye getirmek için 2 yıldır temas hâlindeyiz. Bu da aşağı yukarı müzenin açılışından önceki döneme denk geliyor. Sergiyi Londra ve son durağı olan Madrid’de canlı gördük. Bir sinema müzesi olmanın farkını çığır açıcı başyapıtların yaratıcısı olan yönetmenle İSM’nin vizyonu olan referans olma noktasını bağdaştırdığımız için daha önceki sergilerden farklı bir kürasyon oluşturma çabasına daha ilk sergi ziyaretimizden girmiştik. Almanya’dan iki küratör ve Türkiye’de proje danışmanı olan sayın Zihni Tümer’le yakından çalışıp sinema müzesi olmanın sorumluluğuyla koleksiyon seçkilerinde Kubrick filmlerinin oluşumundan belge ve yazışmalara, filmin bitişinden bütçelendirmeye kadar olan tüm sürece hakim olunabilecek bir dünya oluşturmak istedik. Böylelikle ziyaretçinin Kubrick’in filmografisine tüm detaylarıyla vakıf olabileceği bir deneyim yarattık.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666273481412.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Stanley Kubrick'in Eyes Wide Shut filminde kullanılan maskeleri de sergide görebilirsin. | Fotoğraf: Deniz SabuncuKişisel olarak Kubrick’le ilişkiniz nasıl başladı? İlk izlediğiniz Kubrick filmi hangisiydi ve size neler hissettirmiş, düşündürmüştü?CT:&nbsp;Kubrick’le tanışmam ‘99 yılında sinemada Eyes Wide Shut’ı izlememle başladı. Sonrasında saatlik kiralanan ve harika bir özel gösterim alanı Cihangir KaFiKa’da 2000’lerin başında arkadaş grubuyla The Shining (Cinnet) filmini ve diğer filmlerini de deneyimledim. Her filminde mutlaka kendi ideallerini detaylara gizlediği sahneler olduğunu öğrenmem filmlerini artan bir merakla tekrar tekrar seyretmeme sebep oldu.Günümüzde hangi alanda sergiler hazırlanırsa hazırlansın biraz da “instagrammable” köşeler, mekânlar yaratmak gerekiyor sanki. Gördüğüm kadarıyla Kubrick sergisinde de böyle ilgi çekici birçok köşe ve alan var. Sizin serginin ilk haftasında gözlemlediğiniz kadarıyla İstanbul izleyicisi sergide en çok neyle ilgili paylaşımda bulunuyor?CT: Öncelikle oluşturmak istediğimiz Kubrick havası ve heyecanını ziyaretçilere ulaştırabildiğimizi tekrar tekrar ziyaret edilmesinden ve artan ilgiden fark ediyoruz. Sergiyi oluştururken yönetmenin filmografisine ve mekân algısına bir gönderme yapmak için 2001: A Space Odyssey filmine ait bir kat oluşturduk. Böylelikle her ziyaretçinin Jüpiter seyahatini deneyimlemesini istedik. (Gülüyor.) Bir diğer mekân yaratımı olarak The Shining filminin başında ve sonunda çok önemli mesajlar içeren labirente atıfta bulunup serginin ziyaret alanını ve 16 filmden eserlerin dizilimini labirente uygun olarak tasarladık. Yönetmenin daha iyi algılanmasını sağlamak için yaptığımız koleksiyon seçkisi ve sergi akışı doğal, bir o kadar da farklı bir Kubrick deneyimi oluşturmaya yardımcı oldu.&nbsp;2001: A Space Odyssey&nbsp;filmine ait “Moon Bus”, The Shining filminde Overlook Hotel’de Danny’nin ikizlerle karşılaştığı koridor, Eyes Wide Shut’ta kullanılan orijinal maskeler, Barry Lyndon’a ait kostümler ve Full Metal Jacket’a ait filmdeki helikopter merak uyandırıp ziyaretçilerin Kubrick evreninde rol aldığı ilginç kareler oluşturuyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1666273598311.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İstanbul Sinema Müzesi'nin odalarından birinde 2001: A Space Odyssey filmindeki Jüpiter seyahatini deneyimlemen mümkün. | Fotoğraf: Deniz SabuncuStanley Kubrick sergisini 1 Mart 2023’e kadar, pazartesi hariç her gün, 11.00-19.00 saatleri arasında İstanbul Sinema Müzesi’nde ziyaret edebilirsin.

Katharina Kubrick ve Ceyhun Tuzcu'yla, İstanbul Sinema Müzesi'ndeki Stanley Kubrick Sergisi üzerine.

Kubrick'in dünyası İstanbul'da

<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/8/5/1663946332626.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="2001: A Space Odyssey, 1968" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">2001: A Space Odyssey, 19689. Retrospektif bir sinema lunaparkı: Stanley Kubrick sergisi&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nedir? Sergi. Sergi, sinema tarihinin en parlak zekâlarından Stanley Kubrick'in klasik filmografisine kronolojik bir bakış sunacak.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nerede? İstanbul Sinema Müzesi</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ne zaman? 1 Ekim 2022 - 1 Mart 2023&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neden gitmeli?&nbsp;Daha önce görücüye çıkmamış film objeleri, kameralar, lensler, orijinal oyuncu kostümleri ve daha fazlasıyla, Paths of Glory'den Eyes Wide Shut'a kadar genişleyen gerçekçi bir Kubrick deneyimi yaşayacaksın.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Not almalı: Biletler 1 Mart 2023'e kadar her gün sabah 11.00 için alınabiliyor.</li></ul>

Aposto İstanbul

Ne dinler?&nbsp;Spesifik bir müzik türüne bağlı kalmayı sevmiyorum, sürekli farklı janrlar ve farkı sanatçılar keşfetmeye çalışıyorum. Zaman buldukça kendi kendime “keşif seansları” düzenlemeyi seviyorum. Pandemi sürecinde yaptığım bu seanslarda bulduğum güzel şarkılardan kaşif dora isimli bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/1MFvyfdTK1QA4gJkwwvnU0?si=e6983111194b4ea2" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">çalma listesi</a> oluşturdum. Haftalık Keşif’lerinden sıkılanları beklerim!Kimi takip eder?&nbsp;Bolca illüstrasyon, dövme ve fotoğraf sanatçısı; çokça müzisyen; apéro, Duende, Soli ve 20’lik başta olmak üzere bir sürü Aposto! yayını. Özgün tarzlarına bayıldığım birkaç sanatçı: Julian Glander, Aleia, Phantasien, Jack Stauber, Maisie CowellNe izler?&nbsp;Animasyon ve müzik klibi sevdalısıyım, MGMT’nin Kids klibi kişisel favorim. Hitchcock, Tim Burton, Lanthimos, Xavier Dolan, Kubrick ve Godard filmleri izlemeyi seviyorum. Bende yeri ayrı olanlar Vertigo, 1964 yapımı orijinal Addams Family serisi, Pushing Daisies, Flapjack, Eerie Indiana&nbsp;ve Adventure Time.Ne okur?&nbsp;Şiirleri seviyorum, sahaflardan bulunma edebiyat dergilerinde tanımadığım isimlere rastlamak hoşuma gidiyor. Kültür ve sanat tarihiyle ilgili okumalar yapmayı seviyorum, şu anda da Bitki Mitosları kitabını okuyorum. Bunlar dışında Italo Calvino, Murathan Mungan, Serdar Koçak, Roald Dahl eserlerini okumak beni mutlu ediyor.Neyi tekrar eder?&nbsp;Her yaz farklı ülkelerdeki müzik festivallerine gitmeye çalışıyorum. Bir de telefonumdaki Notlar uygulamamı çok fazla kullanıyorum.

Kubrick ile ilgili hikayeler