Yerel seçimler doğaları gereği yerel dinamiklere ve adayların kişisel özellik ve sundukları önerilere bağlıdır. Ancak yarı başkanlıkla yönetilen ve 2027 yılının ortalarında cumhurbaşkanlığı seçimlerine gidecek Fransa için geçen hafta sonu yapılan belediye seçimleri&nbsp;ulusal siyasetinin gidişatını gösteren bir barometre işlevi gördü.&nbsp;Özellikle Paris, Marsilya, Lyon, Lille gibi büyük şehirlerde solun lehine sonuçlar ve 2002’den beri oyunu ulusal düzeyde sistematik bir şekilde artıran radikal sağın kalesi olarak görülen kuzeydeki Nord-Pas-de-Calais bölgesinde ve Akdeniz kıyısında elde ettiği ilerlemeye rağmen yerelde iktidar kurmakta zorlanması 2027’deki cumhurbaşkanlığı ardından milletvekilliği seçimleri için Fransa ulusal siyasetinin gideceği yöne dair ipuçları sundu.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yaklaşık 35.000 belediyede belediye başkanlığı ve meclis üyelikleri için yapılan seçimlerde her ne kadar ulusal düzeyde partilerin elde ettikleri oy oranlarını net yüzdeliklerle ifade edemesek de hızlıca yapılacak bir hesapla, merkez sağ bileşenlerin belediyelerin yaklaşık %43-44’ünü, sol blokun %31-32’sini, ve aşırı sağın da % 6-7’sini kazandıklarını gördük.&nbsp;</li></ul>Bu görüntü, Fransa’daki klasik güç dağılımını teyit etmiş oldu; sol büyük şehirleri korurken, merkez ve sağ blok yerel düzeyde en geniş belediye ağına sahip olmaya devam etti. Aşırı sağın ise küçük yerleşimlerde ilerlemiş olsa da hâlâ sınırlı bir yerel kurumsallaşma kapasitesine sahip olduğu anlaşıldı.&nbsp;15-16 Mart hafta sonu yapılan ilk turdan sonra özellikle Macron’un Renaissance partisi yerelde geçmişten beri süre gelen yerleşikliğini koruyan merkez sağ merkez sağın aksine yerel örgütlenmesinin ne kadar cılız olduğunu teyit etti ve iki tur arasındaki ittifak görüşmelerinde etkisiz kaldı.&nbsp;Öte yandan seçimlerin hemen arifesinde bizzat cumhurbaşkanı tarafından radikal ve aşırı ilan edilen solun içinde de uzun süredir tartışma yaratan Jean-Luc Mélenchon’un&nbsp;La France Insoumise (LFI) (Boyun Eğmeyen Fransa) hareketi etkili kampanyasıyla özellikle solun merkezi Sosyalist Parti’yi ittifaka zorladı.&nbsp;Ulusal düzeyde 2002’den beri yükselişiyle gündemde olan son iki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, milletvekili seçimlerinde ve Avrupa Parlamentosu seçimlerinde elde ettiği başarılarla Fransa siyasetinin odağına yerleşen aşırı sağ ise beklenenin aksine, toplamda oylarını artırmaya devam etse de, ulusal düzeyde yelkenini doldurduğu popülizm rüzgarını seçmenle baş başa kaldığı yerel düzeyde, özellikle orta ölçekli ve büyük şehirlerde estiremedi.&nbsp;Özetle, tüm siyasi parti ve hareketler için 2027’deki cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi gerçekliğe yakın bir kamuoyu yoklaması olan 2026 yerel seçimlerinin net bir kazanını olmadı. Herkes kendini başarılı bulup seçmenlerinin önünde zaferini ilan etti ancak ortaya çıkan manzara tek bir partinin ya da blokun başarısından ziyade, hiçbir siyasi aktörün hegemonya kuramamış olduğu şeklinde belirdi ve tıpkı son iki yıldır çok sayıda siyasi krizi doğuran parlamentonun parçalı yapısı, bir başka ifadeyle seçmenin bölünmüşlüğü teyit edilmiş oldu.Seçimlerin görünürdeki kazananı&nbsp;büyük şehirleri elinde tutmayı başaran Sol İttifak oldu. 2001’de seçilen Bertrand Delanoe ve 2014’ten beri kenti yöneten Anne Hidalgo’nun ardından Sarkozy döneminin etkin isimlerinden hali hazırdaki Kültür Bakanı Rachida Dati (%41,52) ve aşırı sol aday Sophia Chikirou (%7,96) karşısında %50,52 oy oranıyla Emmanuel Grégoire Paris’i Sosyalist Parti’de tutmayı başardı.&nbsp;Seçimin en çok konuşulan kentlerinden Marsilya’da da solun ortak adayı&nbsp;Benoît Payan, sağ bileşenler ve aşırı sağ karşısında %54,34’le belediye başkanı seçildi. Solun büyük şehirlerdeki başarısı Lyon, Lille, Strasbourg, Montpellier gibi kentlerde de izlendi. Büyük şehirlerde elde edilen bu başarı ilk bakışta solu görünürde yerel seçimlerin yıldızı gibi göstermiş olsa da tablo daha yakından incelendiğinde, Sosyalist Parti, Boyun Eğmeyen Fransa, Yeşiller ve Komünist Parti’den oluşan solun bu seçimlerdeki asıl sorununun seçim kazanmakla ilgili olmadığı, seçimleri nasıl kazanacağı konusunda ortak bir strateji geliştirememek, başka bir ifadeyle mütemadiyen yaşadığı ittifak krizleri&nbsp;olduğu görülüyor.&nbsp;Nitekim seçim sürecinin en tartışmalı başlığı, Sosyalist Parti ile Jean-Luc Mélenchon liderliğindeki radikal sol hareket La France Insoumise arasındaki ikinci tur ittifaklarıydı. Bu ittifaklar bazı şehirlerde seçimi kazandırırken başka yerlerde sol seçmenin bir kısmının sandığa gitmemesine hatta sağ adaylara yönelmesine neden oldu.Sosyalist Parti, Gazze savaşı sonrasında İsrail’in tutumu konusundaki tavrı karşısında La France Insoumise (LFI)’den daha önce “kabul edilemez antisemitik ifadeler” olarak nitelendirdiği söylemlerine açıklık getirmesini talep etmişti. Sosyalistler ilk turun ardından bu karardan geri adım attılar ve parti lideri Olivier Faure, Boyun Eğmeyen Fransa hareketinin lideri Jean-Luc Mélenchon ile hareketin yerel düzeydeki seçilmiş temsilcileri arasında bir ayrım yapılması gerektiğini vurgulayarak, kendi partisinin yerel örgütlerinin ittifak yönündeki tercihlerini desteklediğini ifade etti.&nbsp;Mélenchon’un hareketinin daha ilk turdan birçok büyük şehirde ya birinci sıraya yerleşmeyi ya da ikinci tur dengelerini belirleyecek kilit bir konum elde etmeyi başarması, Sosyalist Parti’nin seçimleri kazanabilmek için LFI ile ittifaka zorladı. Bu da solun geleneksel ayrışmasının merkezinde olan soruyu tekrar gündeme getirdi: Birlik olmak seçim kazanmak için mi yoksa ortak bir kimliği korumak için mi gerekli? Bu soru, 2027 cumhurbaşkanlığı yarışına da doğrudan uzanan derin bir siyasi tartışmanın başlangıcı oldu.&nbsp;2026 yerel seçimleri ulusal siyasette popülist rüzgarı arkasına alan ve giderek genişleyen aşırı sağcı Rassemblement National’in (Ulusal Birlik), Fransa siyasetindeki yükselişinin sınırlarını da ortaya koydu. Parti, küçük belediyelerde ve kendi bölgesel kalelerinde ilerlemeye devam etse de, orta büyüklükteki kentlerde beklenen kurumsal sıçramayı gerçekleştiremedi. Bu tablo, RN’nin ulusal düzeyde güçlü bir toplumsal destek tabanına sahip olduğunu ancak bu desteği yerel yönetim kapasitesine dönüştürmekte hâlâ zorlandığını gösteriyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Başka bir ifadeyle, RN seçmen mobilizasyonu açısından büyüyen bir siyasi aktör olmaya devam ederken, yerel düzeyde kalıcı bir yönetim ağı kurma konusunda henüz tam anlamıyla kurumsallaşmış değil.</li></ul>Parti büyük şehirlerde, (örneğin Nice gibi) sınırlı başarı elde ederken, güçlü olduğu bölgelerde mevcut kalelerini korumakla&nbsp;yetindi. Bu durum ulusal popülerliğin, yerel yönetim kapasitesine otomatik olarak dönüşmediği gerçeğini ortaya koydu. Yerel seçimler, parti örgütlenmesi, aday profili ve yönetim deneyimi gibi faktörlerin belirleyici olduğu bir alan olduğu için aşırı sağın seçmen desteğini artırmasına rağmen belediye sayısını aynı hızla büyütememesi sonucunu doğuruyor.&nbsp;Bu tablo elbette aşırı sağın zayıfladığı anlamına gelmiyor. Yerel düzeyde sınırlı kalmasına rağmen ulusal düzeydeki popülerliği süren bu siyasi hareket, cumhurbaşkanlığı seçimlerinde hâlâ ciddi bir rakip olmaya devam ediyor. Ne var ki RN’nin yerel yönetim deneyimi ve kadro kapasitesi gibi unsurlar partinin “yönetebilirlik” algısını belirleyecek temel bir sınav olmaya da devam ediyor.&nbsp;Kazananı olmayan bu seçimlerde, 2024 erken milletvekili seçimlerinden beri ardı ardına siyasi krizlerle boğuşan Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un partisi&nbsp;Renaissance ise seçimlerin kaybedeni ilan edildi. Macron hareketi 2017’den bu yana ulusal düzeyde güçlü bir siyasi aktör olmayı başarsa da yerel seçimler, bu hareketin hâlâ kalıcı bir yerel örgütlenme kuramadığını bir kez daha gösterdi. Bu durum büyük ölçüde hareketin doğasından kaynaklanıyor.Macronizm bir ideoloji ya da geleneksel parti yapısı etrafında değil, bir lider ve bir reform programı etrafında şekillendi. Bu model ulusal seçimlerde etkili olurken yerel siyasetin gereği olan, uzun vadeli kadro yetiştirme ve yerel ağlar kurma kapasitesini geliştiremedi. Hâlâ oldukça genç bir yaşta olan Macron’un cumhurbaşkanlığı sonrası siyasi geleceği bakımından partisinin bu durumu bir kenara not edilmesi gereken bir unsur olarak karşımızda duruyor.&nbsp;Öte yandan 2026 yerel seçimleri merkez sağın UMP gibi köklü partilerinin bıraktığı mirastan hâlâ yararlandığını da gözler önüne serdi. Zira yerel siyasetin kendine özgü dinamikleri, merkez sağ siyasetçilerin geçmişten kalan yerel örgütlenmeyle olan bağları ve bu bağlar etrafında örülen toplumsal ilişkiler ve çıkar dinamikleri ulusal düzeyde hayli gerileyen merkez sağın yerelde aday odaklı kampanyalarla varlığını sürdürmesini sağladı.&nbsp;Ne var ki merkez sağın hem söylem hem uygulamada giderek aşırı sağa yaklaşması&nbsp;gerçeği de göz ardı edilmemeli. Bu durum yereldeki ittifak dinamiklerini etkileyen bir parametre olarak da karşımıza çıktı. Merkez sağ bileşenlerinin geçmişteki merkez sağ partilerin yerelde bıraktıkları miras sayesindeki varlıklarının Macron’un Renaissance'ı gibi hareketlerin örgütsel yapısındaki kurumsal zayıflık nedeniyle ulusal düzeyde bir etkiye sahip olamayacağını ve 2027 seçimleri yaklaşırken Fransız siyasetinde merkez alanın giderek daralabileceğini gösteriyor.&nbsp;2026 yerel seçimlerinin belki de en önemli göstergelerinden biri, katılım oranının düşük olmasıydı. Sandığa gitme oranı birinci turda %57,17, ikinci turda ise %57,85 olarak ölçüldü. Bu durum pek çok siyaset bilimci, sosyolog ve alanla ilgili gazeteci ve entellektüeller tarafından son iki yılda sandığa alışılmıştan fazla çağrılan Fransız seçmenlerin seçim yorgunluğu olarak değil, siyasete yönelik daha derin bir mesafenin işareti olarak değerlendiriliyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Fransa’da son yıllarda seçimlere katılım oranı düzenli olarak düşüyor. Bu eğilim özellikle Avrupa seçimlerinde ve yerel seçimlerde daha belirgin hale geliyor. Seçmen davranışındaki değişim, siyasetin temsil kapasitesine duyulan güvenin zayıflamasıyla yakından ilişkili. Bu nedenle düşük katılım, bir teknik veri olmaktan çok, demokratik sistemin işleyişine dair bir uyarı sinyali olarak karşımızda duruyor.</li></ul>2026 yerel seçimleri Fransa’da mevcut güç dengelerini yeniden üretirken aynı zamanda siyasal sistemin yapısal kırılganlıklarını&nbsp;görünür kıldı. Siyasi rekabetin artık kalıcı biçimde parçalanmış bir zeminde yürüdüğünü ortaya koyan yerel seçimler, solun ittifak arayışları, aşırı sağın kurumsallaşma sınavı ve merkez siyasetin örgütsel zayıflığı gibi başat tartışma konularını derinleştirdi.&nbsp;Öte yandan parçalı parlamenter yapı ve düşen katılım oranları birlikte düşünüldüğünde, Fransa’da önümüzdeki dönemde temsil ve meşruiyet tartışmalarının etrafında şekillenecek yapısal bir siyasi dönüşümün kapıda olduğunu öngörmek mümkün. Dolayısıyla yerel seçimler, sonuçlarından çok ortaya çıkardığı belirsizlikle, 2027 cumhurbaşkanlığı seçimlerinin zorlu ve rekabetçi bir siyasi ortamda, son derece hoşnutsuz bir seçmen kitlesiyle gerçekleşeceğinin habercisi oldu.

Spektrum

Yarı başkanlıkla yönetilen ve 2027 yılının ortalarında cumhurbaşkanlığı seçimlerine gidecek Fransa için geçen hafta sonu yapılan belediye seçimleri ulusal siyasetinin gidişatını gösteren bir barometre işlevi gördü. Seçimlerde merkez sağ bileşenlerin belediyelerin yaklaşık %43-44’ünü, sol blokun %31-32’sini, ve aşırı sağın da % 6-7’sini kazandıklarını gördük. Bu görüntü, Fransa’daki klasik güç dağılımını teyit etmiş oldu.

Fransa’da yerel seçimler: Cumhurbaşkanlığı yarışı öncesi bir genel prova

<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2024/11/2/1734441782102.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h2><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Portre: François Bayrou, Fransa’daki siyasi düğümü çözebilecek mi?</h1>Fransa'da Michel Barnier'nin 3 aylık başbakanlık döneminin Meclis'in gensoruyla sona ermesinin ardından Devlet Başkanı Emmanuel Macron, hükümet kurma görevini François Bayrou'ya verdi. Parlamentoda kendi başına çoğunluğu bulamayan sağ ve sol partiler, Makronizm'e karşı durduklarını net bir şekilde belli ettiler. Ateşten gömleği giyen Bayrou'yu zor bir görev bekliyor. Yazı: Merve Özdemirkan Embel4 Aralık’ta Michel Barnier başbakanlığındaki hükümetin, Ulusal Meclis tarafından gensoruyla düşürülmesinin ardından Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Temmuz ayındaki erken seçimden sonra izlediği “oyalanma” taktiğini bu kez uygulayamadı ve 73 yaşındaki tecrübeli siyasetçi François Bayrou’yu 13 Aralık’ta ülkenin yeni başbakanı olarak atadı. Bayrou bugüne kadarki hükümet belirleme aşamalarında adı adaylar listesinin üst sıralarında olan, Fransız seçmenler için tanıdık bir isim. Kendi partisinin çalışanlarını Avrupa Parlamentosu (AP) fonlarıyla finanse ettiği iddiasıyla hakkında açılan davalar nedeniyle göz önünde olmayı tercih etmeyen Bayrou, bu yıl aklandığı bu hukuki süreç olmasa başbakan olmak için muhtemelen bu kadar beklemesi de gerekmeyecek aktif bir siyasi figür.Bir yılda dört başbakan atayan ve Ulusal Meclis’te arzu ettiği çoğunluğa ulaşabilmek için meclisi feshederek ülkeyi erken seçime götüren Cumhurbaşkanı Macron, Michel Barnier hükümetinin gensoruyla düşürülmesiyle son elli yılda Fransa’da görülmemiş bir siyasi düğüme yol açtı ve kendi meşruiyetini de tehlikeye attı. Öyle ki Macron, sayıca meclisteki birinci grup olan sol ittifakın en önemli bileşeni&nbsp;La France insoumise (Boyun Eğmeyen Fransa) ve aşırı sağcı&nbsp;Rassemblement national (Ulusal Birlik) tarafından istifaya davet edildi. Macron’a yönelik hoşnutsuzluk Ulusal Meclis’te gensorunun taşıyıcısı bu iki partinin izlediği siyasetin ötesine çoktan geçmiş durumda.&nbsp;Bilgi notu:&nbsp;Fransız haber kanalı BFM TV’nin yaptırdığı bir kamuoyu yoklamasının sonuçlarına göre Fransız seçmenlerin %61’i ülkenin siyasi gidişatından endişeli olduklarını ifade ediyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Uzlaşma adamı mı Macron'un adamı mı?</h2>Hâl böyle olunca, giderek zayıflayan konumunu toparlamak için Macron, 2017’den beri kendisine desteği esirgemeyen merkez sağcı, Planlama Yüksek Komiseri Bayrou’nun tecrübesine sığındı. Kendisini “uzlaşma adamı” olarak tanımlayan yeni başbakan, 2007'den beri soldan, merkezden ve sağdan reformistleri ortak bir yol bulmak için biraraya getirme hayalini yaşatıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#090909" color="#fefefe" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#090909 !important;color:#fafbfc !important" href="https://aposto.com/s/portre-francois-bayrou-fransadaki-siyasi-dugumu-cozebilecek-mi?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(9, 9, 9) !important; color: rgb(250, 251, 252) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

4 Aralık’ta Michel Barnier başbakanlığındaki hükümetin, Ulusal Meclis tarafından gensoruyla düşürülmesinin ardından Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Temmuz ayındaki erken seçimden sonra izlediği “oyalanma” taktiğini bu kez uygulayamadı ve 73 yaşındaki tecrübeli siyasetçi François Bayrou’yu 13 Aralık’ta ülkenin yeni başbakanı olarak atadı. Bayrou bugüne kadarki hükümet belirleme aşamalarında adı adaylar listesinin üst sıralarında olan, Fransız seçmenler için tanıdık bir isim. Kendi partisinin çalışanlarını Avrupa Parlamentosu (AP) fonlarıyla finanse ettiği iddiasıyla hakkında açılan davalar nedeniyle göz önünde olmayı tercih etmeyen Bayrou, bu yıl aklandığı bu hukuki süreç olmasa başbakan olmak için muhtemelen bu kadar beklemesi de gerekmeyecek aktif bir siyasi figür.Bir yılda dört başbakan atayan ve Ulusal Meclis’te arzu ettiği çoğunluğa ulaşabilmek için meclisi feshederek ülkeyi erken seçime götüren Cumhurbaşkanı Macron, Michel Barnier hükümetinin gensoruyla düşürülmesiyle son elli yılda Fransa’da görülmemiş bir siyasi düğüme yol açtı ve kendi meşruiyetini de tehlikeye attı. Öyle ki Macron, sayıca meclisteki birinci grup olan sol ittifakın en önemli bileşeni La France insoumise (Boyun Eğmeyen Fransa) ve aşırı sağcı Rassemblement national (Ulusal Birlik) tarafından istifaya davet edildi. Macron’a yönelik hoşnutsuzluk Ulusal Meclis’te gensorunun taşıyıcısı bu iki partinin izlediği siyasetin ötesine çoktan geçmiş durumda.&nbsp;Bilgi notu:&nbsp;Fransız haber kanalı BFM TV’nin yaptırdığı bir kamuoyu yoklamasının sonuçlarına göre Fransız seçmenlerin %61’i ülkenin siyasi gidişatından endişeli olduklarını ifade ediyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Uzlaşma adamı mı Macron'un adamı mı?</h2>Hâl böyle olunca, giderek zayıflayan konumunu toparlamak için Macron, 2017’den beri kendisine desteği esirgemeyen merkez sağcı, Planlama Yüksek Komiseri Bayrou’nun tecrübesine sığındı. Kendisini “uzlaşma adamı” olarak tanımlayan yeni başbakan, 2007'den beri soldan, merkezden ve sağdan reformistleri ortak bir yol bulmak için biraraya getirme hayalini yaşatıyor.&nbsp;Nitekim, 2017 cumhurbaşkanlığı seçimlerinden hemen önce yıldızı parlayan eski Ekonomi, Sanayi ve Dijital İşler Bakanı, genç Macron’un En Marche! hareketinin (Emmanuel Macron’un isminin baş harflerine gönderme yapan “Yürüyüş” hareketi) teorisyeni de Bayrou’dan başkası değil. Merkez sağ ve merkez solun seçmen nezdinde yarattığı hayal kırıklığını Nicolas Sarkozy iktidarı sırasında tespit eden Bayrou kendisini kararlı bir şekilde merkezde konumlandırdı ve “temiz siyaset” vurgusuyla siyasetteki yozlaşmaya dikkat çekerek bu konumunu sağlamlaştırdı. Mayıs 2007’de kurduğu Mouvement démocrate, Mo-Dem (Demokratik Hareket) Partisi ile sağ ve sol için bir orta yol önerdi. 2002, 2007 ve 2012 yıllarındaki seçimlerde üç kez cumhurbaşkanı adayı olan tecrübeli siyasetçi, 2007 seçimlerinde %18,57’lik oy oranıyla üçüncü oldu ve siyasi konumunu pekiştirdi.2012’deki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde temiz siyaset düsturunu öne çıkararak Sarkozy karşısında aday oldu, sağın oylarının bölünmesini sağladı ve dolaylı şekilde Sosyalist Parti’nin (PS) adayı François Hollande’ı destekledi. Fransa’nın gelmiş geçmiş popülaritesi en düşük cumhurbaşkanı olarak görev süresini tamamlayan Hollande’ın sol seçmen üzerinde yarattığı hayal kırıklığının iyice görünür kıldığı merkez siyasetin çöküşü, sağı ve solu birbirine yaklaştırmaya çalışan ve merkezî bir uzlaşı zemininde tekrar tanımlayan Bayrou’nun fikirlerini pekiştirdi.&nbsp;Bu durum ne sağda ne solda konumlanan orta yolcu Makronizmin inşasına katkı sağlamasını kolaylaştırdı. 39 yaşındayken, “nitelikli ve liyakat sahibi bir ekip eşliğinde reformlar yapma” sözüyle ülke yönetimine gelen Macron’un ilk Adalet Bakanı olan Bayrou, yukarıda sözü edilen hukuki süreç nedeniyle geri çekildi ve gölgede kalmayı tercih etti. Bu süreçte Macron’un önünü açmaya ve genç cumhurbaşkanına tecrübeleriyle yol göstermeye devam etti. Daha da önemlisi Macron’un ikinci döneminde meclisteki ittifakına partisiyle bizzat ortak oldu.İspanya sınırına yakın Pyrénées-Atlantiques bölgesinde çiftçi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Bayrou, Fransa taşrasının sosyolojik yapısını çok iyi bilen, Katolik inancına sahip altı çocuklu bir sağ siyasetçi. Bu özellikleri onu aşırı sağın söylemlerini anlamlandırma ve bu söylemler karşısında siyaseti merkeze çekme konusunda ehil kılıyor. Nitekim 2022 cumhurbaşkanlığı seçimleri sırasında aday olmak için gerekli imzayı toplamakta zorlanan aşırı sağcı Marine Le Pen’e destek vererek hem seçimlerin temsile ilişkin meşruiyetine gölge düşmesinin önüne geçti hem de aşırı sağcı bu siyasetçiyi marjinal alandan siyaset oyunun içine çekmeyi hedefledi.&nbsp;Öte yandan, 1993-1998 yılları arasında E. Balladur ve A. Juppé hükümetlerinde yürüttüğü Millî Eğitim Bakanlığı görevi sırasında edindiği tecrübe ve fırsat eşitliğine dayanan bir eğitim politikası benimsemiş olması Bayrou’yu solla da konuşabilecek bir siyasetçi hâline getirdi. Nitekim başbakanlığı açıklanır açıklanmaz gelen ilk tepkiler arasında FSU-SNUipp eğitimci ve veli birleşik sendikasının alanın sorunlarına aşina olan Bayrou’nun gereken önlemleri alacağı yönünde&nbsp;ümitli bir beklenti içinde olduklarını ifade eden açıklamaları yer aldı.Cumhurbaşkanının yakın çevresi, Fransız siyasetinin içinden geçtiği bu girdapta tam da merkezle özdeşleşmiş, tecrübeli, seçmen nezdinde tanıdık ve daha da önemlisi uzlaşmacı kişiliğiyle güven veren bir başbakanın Ulusal Meclis’te üç blok arasındaki tıkanmış diyaloğu aşabileceğini öngörüyor. Le Monde gazetesinin 14 Aralık tarihli kulis haberinde iddia edildiğine göre ise Ulusal Meclis’teki cumhurbaşkanlığı ittifakını dağıtmayı terennüm ederek Macron’a kendisini tabir yerindeyse bir can simidi olarak dayatan başbakan, temiz siyaset söylemine gölge düşüren hukuki süreci de aklanarak geride bıraktığına göre, sahneye çıkma zamanının geldiğine ikna olmuş durumda.&nbsp;Sahneye 73 yaşında kavuşmuş olması gerçeğini tecrübe vurgusuyla bir avantaja dönüştürmeye hazırlanan Bayrou, yerine geldiği Barnier’den oldukça farklı bir imaj ortaya koyuyor. Siyasetçi özelliklerinden ziyade Avrupa Birliği (AB) teknokratı kimliğiyle tanınan Barnier’nin azınlık hükümeti tam da siyasi bir krizle dağılırken bu kez başbakanlık konutu Hotel Matignon’daki yeni mukim Macron’un bütçesini siyasi uzlaşıyla meclisten geçirmeyi hedefliyor. Diğer bir ifadeyle, Macron bir teknokratın yapamadığını bir siyasetçinin başarabileceğine umut bağlamış görünüyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bayrou'yu bekleyen zorluklar</h2>Ancak sıralanan tüm bu niteliklerine rağmen François Bayrou’nun bir yıldan kısa bir süre içinde atanan üç selefinden daha başarılı olacağına işaret eden ne siyasi bir uzlaşı ortamı ne de bunu talep eden bir meclis kompozisyonu var. Aşırı sağı temsilen RN lideri Jordan Bardella grubunun kırmızı çizgilerini hatırlatarak bekle-gör stratejisini benimsediklerini ifade etti. Sol ittifakın ana bileşeni LFI’den Manon Aubry Bayrou’yu "Makronizmin vücut bulmuş hâli" olarak tanımlarken LFI’in lideri Jean-Luc Mélenchon soldan bir başbakan atanmadıkça milletvekili&nbsp;seçimlerinin sonuçlarına hâlâ&nbsp;saygı gösterilmediği gerçeğine dikkat çekerek köprüleri daha ilk andan attı ve Matignon’da Başbakan’la görüşmeye partisinin katılmayacağını ifade etti. Merkez sol PS lideri Olivier Faure ise uzlaşının gerekliliğine dikkat çekmekle birlikte sol ittifakın ortak söylemine sadık kaldı ve soldan bir başbakan atanmadıkça partisinin muhalefette kalacağını duyurdu.Barnier hükümeti, Anayasa’nın 49/3 maddesini devreye sokarak meclis onayı olmadan bütçeyi geçirmeye çalışmış, bu girişim hükümetin gensoruyla düşürülmesine yol açmıştı. Selefiyle hemen hemen aynı baskılara maruz kalacak olan Bayrou’dan muhalefetin en belirgin beklentisi 49/3’ü tekrar gündeme getirmemesi. Ancak bütçe açığının Fransa’nın GSYH’sının %6’sına ulaşmış olması nedeniyle bütçe kısıtlamaları, vergi artışı gibi netameli konular başbakanın masasında bekliyor.&nbsp;Fransa’nın bütçe açığını azaltmayı “ahlaki bir sorumluluk” olarak gördüğünü ifade eden Bayrou, kendisine yüklediği bu sorumluluğun altından kalkabilecek zemini oluşturmakta bir hayli zorlanacak. Öte yandan selefi gibi gensoruya maruz kalmadan bütçeyi geçirmeyi başarsa bile Macron’u emeklilik reformu ve vergi artışları konusundaki politikalarını revize etmesi konusunda ikna etmesi gerekecek. Bunlara ek olarak farklı alanlarda devam eden grevler sosyal hoşnutsuzluğu perçinlerken toplumun beklentilerini karşılama sorumluluğunu da yeni başbakanın omuzlarına yüklüyor.&nbsp;AB’nin MERCOSUR’la (Latin Amerika ortak pazarı) yaptığı anlaşma nedeniyle çiftçiler, pazar payı azaltılması yönündeki kararlar, ağır iş yükü ve yetersiz maaşlar nedeniyle eğitimciler grevdeyken toplumsal huzursuzluğa çare olabilecek politikalar üretmekten hayli uzak bir siyasi ortam göze çarpıyor. Böyle bir ortamda da Bayrou’nun en gerçekçi hedefinin göreli bir siyasi uzlaşıyla Macron iktidarının başka bir yol kazası olmadan 2027’ye ermesini sağlamak olduğunu söylemek mümkün görünüyor.

Fransa'da Michel Barnier'nin 3 aylık başbakanlık döneminin Meclis'in gensoruyla sona ermesinin ardından Devlet Başkanı Emmanuel Macron, hükümet kurma görevini François Bayrou'ya verdi. Parlamentoda kendi başına çoğunluğu bulamayan sağ ve sol partiler, Makronizm'e karşı durduklarını net bir şekilde belli ettiler. Ateşten gömleği giyen Bayrou'yu zor bir görev bekliyor.

La France Insoumise ile ilgili hikayeler