Yerel seçimler doğaları gereği yerel dinamiklere ve adayların kişisel özellik ve sundukları önerilere bağlıdır. Ancak yarı başkanlıkla yönetilen ve 2027 yılının ortalarında cumhurbaşkanlığı seçimlerine gidecek Fransa için geçen hafta sonu yapılan belediye seçimleri&nbsp;ulusal siyasetinin gidişatını gösteren bir barometre işlevi gördü.&nbsp;Özellikle Paris, Marsilya, Lyon, Lille gibi büyük şehirlerde solun lehine sonuçlar ve 2002’den beri oyunu ulusal düzeyde sistematik bir şekilde artıran radikal sağın kalesi olarak görülen kuzeydeki Nord-Pas-de-Calais bölgesinde ve Akdeniz kıyısında elde ettiği ilerlemeye rağmen yerelde iktidar kurmakta zorlanması 2027’deki cumhurbaşkanlığı ardından milletvekilliği seçimleri için Fransa ulusal siyasetinin gideceği yöne dair ipuçları sundu.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yaklaşık 35.000 belediyede belediye başkanlığı ve meclis üyelikleri için yapılan seçimlerde her ne kadar ulusal düzeyde partilerin elde ettikleri oy oranlarını net yüzdeliklerle ifade edemesek de hızlıca yapılacak bir hesapla, merkez sağ bileşenlerin belediyelerin yaklaşık %43-44’ünü, sol blokun %31-32’sini, ve aşırı sağın da % 6-7’sini kazandıklarını gördük.&nbsp;</li></ul>Bu görüntü, Fransa’daki klasik güç dağılımını teyit etmiş oldu; sol büyük şehirleri korurken, merkez ve sağ blok yerel düzeyde en geniş belediye ağına sahip olmaya devam etti. Aşırı sağın ise küçük yerleşimlerde ilerlemiş olsa da hâlâ sınırlı bir yerel kurumsallaşma kapasitesine sahip olduğu anlaşıldı.&nbsp;15-16 Mart hafta sonu yapılan ilk turdan sonra özellikle Macron’un Renaissance partisi yerelde geçmişten beri süre gelen yerleşikliğini koruyan merkez sağ merkez sağın aksine yerel örgütlenmesinin ne kadar cılız olduğunu teyit etti ve iki tur arasındaki ittifak görüşmelerinde etkisiz kaldı.&nbsp;Öte yandan seçimlerin hemen arifesinde bizzat cumhurbaşkanı tarafından radikal ve aşırı ilan edilen solun içinde de uzun süredir tartışma yaratan Jean-Luc Mélenchon’un&nbsp;La France Insoumise (LFI) (Boyun Eğmeyen Fransa) hareketi etkili kampanyasıyla özellikle solun merkezi Sosyalist Parti’yi ittifaka zorladı.&nbsp;Ulusal düzeyde 2002’den beri yükselişiyle gündemde olan son iki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, milletvekili seçimlerinde ve Avrupa Parlamentosu seçimlerinde elde ettiği başarılarla Fransa siyasetinin odağına yerleşen aşırı sağ ise beklenenin aksine, toplamda oylarını artırmaya devam etse de, ulusal düzeyde yelkenini doldurduğu popülizm rüzgarını seçmenle baş başa kaldığı yerel düzeyde, özellikle orta ölçekli ve büyük şehirlerde estiremedi.&nbsp;Özetle, tüm siyasi parti ve hareketler için 2027’deki cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi gerçekliğe yakın bir kamuoyu yoklaması olan 2026 yerel seçimlerinin net bir kazanını olmadı. Herkes kendini başarılı bulup seçmenlerinin önünde zaferini ilan etti ancak ortaya çıkan manzara tek bir partinin ya da blokun başarısından ziyade, hiçbir siyasi aktörün hegemonya kuramamış olduğu şeklinde belirdi ve tıpkı son iki yıldır çok sayıda siyasi krizi doğuran parlamentonun parçalı yapısı, bir başka ifadeyle seçmenin bölünmüşlüğü teyit edilmiş oldu.Seçimlerin görünürdeki kazananı&nbsp;büyük şehirleri elinde tutmayı başaran Sol İttifak oldu. 2001’de seçilen Bertrand Delanoe ve 2014’ten beri kenti yöneten Anne Hidalgo’nun ardından Sarkozy döneminin etkin isimlerinden hali hazırdaki Kültür Bakanı Rachida Dati (%41,52) ve aşırı sol aday Sophia Chikirou (%7,96) karşısında %50,52 oy oranıyla Emmanuel Grégoire Paris’i Sosyalist Parti’de tutmayı başardı.&nbsp;Seçimin en çok konuşulan kentlerinden Marsilya’da da solun ortak adayı&nbsp;Benoît Payan, sağ bileşenler ve aşırı sağ karşısında %54,34’le belediye başkanı seçildi. Solun büyük şehirlerdeki başarısı Lyon, Lille, Strasbourg, Montpellier gibi kentlerde de izlendi. Büyük şehirlerde elde edilen bu başarı ilk bakışta solu görünürde yerel seçimlerin yıldızı gibi göstermiş olsa da tablo daha yakından incelendiğinde, Sosyalist Parti, Boyun Eğmeyen Fransa, Yeşiller ve Komünist Parti’den oluşan solun bu seçimlerdeki asıl sorununun seçim kazanmakla ilgili olmadığı, seçimleri nasıl kazanacağı konusunda ortak bir strateji geliştirememek, başka bir ifadeyle mütemadiyen yaşadığı ittifak krizleri&nbsp;olduğu görülüyor.&nbsp;Nitekim seçim sürecinin en tartışmalı başlığı, Sosyalist Parti ile Jean-Luc Mélenchon liderliğindeki radikal sol hareket La France Insoumise arasındaki ikinci tur ittifaklarıydı. Bu ittifaklar bazı şehirlerde seçimi kazandırırken başka yerlerde sol seçmenin bir kısmının sandığa gitmemesine hatta sağ adaylara yönelmesine neden oldu.Sosyalist Parti, Gazze savaşı sonrasında İsrail’in tutumu konusundaki tavrı karşısında La France Insoumise (LFI)’den daha önce “kabul edilemez antisemitik ifadeler” olarak nitelendirdiği söylemlerine açıklık getirmesini talep etmişti. Sosyalistler ilk turun ardından bu karardan geri adım attılar ve parti lideri Olivier Faure, Boyun Eğmeyen Fransa hareketinin lideri Jean-Luc Mélenchon ile hareketin yerel düzeydeki seçilmiş temsilcileri arasında bir ayrım yapılması gerektiğini vurgulayarak, kendi partisinin yerel örgütlerinin ittifak yönündeki tercihlerini desteklediğini ifade etti.&nbsp;Mélenchon’un hareketinin daha ilk turdan birçok büyük şehirde ya birinci sıraya yerleşmeyi ya da ikinci tur dengelerini belirleyecek kilit bir konum elde etmeyi başarması, Sosyalist Parti’nin seçimleri kazanabilmek için LFI ile ittifaka zorladı. Bu da solun geleneksel ayrışmasının merkezinde olan soruyu tekrar gündeme getirdi: Birlik olmak seçim kazanmak için mi yoksa ortak bir kimliği korumak için mi gerekli? Bu soru, 2027 cumhurbaşkanlığı yarışına da doğrudan uzanan derin bir siyasi tartışmanın başlangıcı oldu.&nbsp;2026 yerel seçimleri ulusal siyasette popülist rüzgarı arkasına alan ve giderek genişleyen aşırı sağcı Rassemblement National’in (Ulusal Birlik), Fransa siyasetindeki yükselişinin sınırlarını da ortaya koydu. Parti, küçük belediyelerde ve kendi bölgesel kalelerinde ilerlemeye devam etse de, orta büyüklükteki kentlerde beklenen kurumsal sıçramayı gerçekleştiremedi. Bu tablo, RN’nin ulusal düzeyde güçlü bir toplumsal destek tabanına sahip olduğunu ancak bu desteği yerel yönetim kapasitesine dönüştürmekte hâlâ zorlandığını gösteriyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Başka bir ifadeyle, RN seçmen mobilizasyonu açısından büyüyen bir siyasi aktör olmaya devam ederken, yerel düzeyde kalıcı bir yönetim ağı kurma konusunda henüz tam anlamıyla kurumsallaşmış değil.</li></ul>Parti büyük şehirlerde, (örneğin Nice gibi) sınırlı başarı elde ederken, güçlü olduğu bölgelerde mevcut kalelerini korumakla&nbsp;yetindi. Bu durum ulusal popülerliğin, yerel yönetim kapasitesine otomatik olarak dönüşmediği gerçeğini ortaya koydu. Yerel seçimler, parti örgütlenmesi, aday profili ve yönetim deneyimi gibi faktörlerin belirleyici olduğu bir alan olduğu için aşırı sağın seçmen desteğini artırmasına rağmen belediye sayısını aynı hızla büyütememesi sonucunu doğuruyor.&nbsp;Bu tablo elbette aşırı sağın zayıfladığı anlamına gelmiyor. Yerel düzeyde sınırlı kalmasına rağmen ulusal düzeydeki popülerliği süren bu siyasi hareket, cumhurbaşkanlığı seçimlerinde hâlâ ciddi bir rakip olmaya devam ediyor. Ne var ki RN’nin yerel yönetim deneyimi ve kadro kapasitesi gibi unsurlar partinin “yönetebilirlik” algısını belirleyecek temel bir sınav olmaya da devam ediyor.&nbsp;Kazananı olmayan bu seçimlerde, 2024 erken milletvekili seçimlerinden beri ardı ardına siyasi krizlerle boğuşan Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un partisi&nbsp;Renaissance ise seçimlerin kaybedeni ilan edildi. Macron hareketi 2017’den bu yana ulusal düzeyde güçlü bir siyasi aktör olmayı başarsa da yerel seçimler, bu hareketin hâlâ kalıcı bir yerel örgütlenme kuramadığını bir kez daha gösterdi. Bu durum büyük ölçüde hareketin doğasından kaynaklanıyor.Macronizm bir ideoloji ya da geleneksel parti yapısı etrafında değil, bir lider ve bir reform programı etrafında şekillendi. Bu model ulusal seçimlerde etkili olurken yerel siyasetin gereği olan, uzun vadeli kadro yetiştirme ve yerel ağlar kurma kapasitesini geliştiremedi. Hâlâ oldukça genç bir yaşta olan Macron’un cumhurbaşkanlığı sonrası siyasi geleceği bakımından partisinin bu durumu bir kenara not edilmesi gereken bir unsur olarak karşımızda duruyor.&nbsp;Öte yandan 2026 yerel seçimleri merkez sağın UMP gibi köklü partilerinin bıraktığı mirastan hâlâ yararlandığını da gözler önüne serdi. Zira yerel siyasetin kendine özgü dinamikleri, merkez sağ siyasetçilerin geçmişten kalan yerel örgütlenmeyle olan bağları ve bu bağlar etrafında örülen toplumsal ilişkiler ve çıkar dinamikleri ulusal düzeyde hayli gerileyen merkez sağın yerelde aday odaklı kampanyalarla varlığını sürdürmesini sağladı.&nbsp;Ne var ki merkez sağın hem söylem hem uygulamada giderek aşırı sağa yaklaşması&nbsp;gerçeği de göz ardı edilmemeli. Bu durum yereldeki ittifak dinamiklerini etkileyen bir parametre olarak da karşımıza çıktı. Merkez sağ bileşenlerinin geçmişteki merkez sağ partilerin yerelde bıraktıkları miras sayesindeki varlıklarının Macron’un Renaissance'ı gibi hareketlerin örgütsel yapısındaki kurumsal zayıflık nedeniyle ulusal düzeyde bir etkiye sahip olamayacağını ve 2027 seçimleri yaklaşırken Fransız siyasetinde merkez alanın giderek daralabileceğini gösteriyor.&nbsp;2026 yerel seçimlerinin belki de en önemli göstergelerinden biri, katılım oranının düşük olmasıydı. Sandığa gitme oranı birinci turda %57,17, ikinci turda ise %57,85 olarak ölçüldü. Bu durum pek çok siyaset bilimci, sosyolog ve alanla ilgili gazeteci ve entellektüeller tarafından son iki yılda sandığa alışılmıştan fazla çağrılan Fransız seçmenlerin seçim yorgunluğu olarak değil, siyasete yönelik daha derin bir mesafenin işareti olarak değerlendiriliyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Fransa’da son yıllarda seçimlere katılım oranı düzenli olarak düşüyor. Bu eğilim özellikle Avrupa seçimlerinde ve yerel seçimlerde daha belirgin hale geliyor. Seçmen davranışındaki değişim, siyasetin temsil kapasitesine duyulan güvenin zayıflamasıyla yakından ilişkili. Bu nedenle düşük katılım, bir teknik veri olmaktan çok, demokratik sistemin işleyişine dair bir uyarı sinyali olarak karşımızda duruyor.</li></ul>2026 yerel seçimleri Fransa’da mevcut güç dengelerini yeniden üretirken aynı zamanda siyasal sistemin yapısal kırılganlıklarını&nbsp;görünür kıldı. Siyasi rekabetin artık kalıcı biçimde parçalanmış bir zeminde yürüdüğünü ortaya koyan yerel seçimler, solun ittifak arayışları, aşırı sağın kurumsallaşma sınavı ve merkez siyasetin örgütsel zayıflığı gibi başat tartışma konularını derinleştirdi.&nbsp;Öte yandan parçalı parlamenter yapı ve düşen katılım oranları birlikte düşünüldüğünde, Fransa’da önümüzdeki dönemde temsil ve meşruiyet tartışmalarının etrafında şekillenecek yapısal bir siyasi dönüşümün kapıda olduğunu öngörmek mümkün. Dolayısıyla yerel seçimler, sonuçlarından çok ortaya çıkardığı belirsizlikle, 2027 cumhurbaşkanlığı seçimlerinin zorlu ve rekabetçi bir siyasi ortamda, son derece hoşnutsuz bir seçmen kitlesiyle gerçekleşeceğinin habercisi oldu.

Spektrum

Yarı başkanlıkla yönetilen ve 2027 yılının ortalarında cumhurbaşkanlığı seçimlerine gidecek Fransa için geçen hafta sonu yapılan belediye seçimleri ulusal siyasetinin gidişatını gösteren bir barometre işlevi gördü. Seçimlerde merkez sağ bileşenlerin belediyelerin yaklaşık %43-44’ünü, sol blokun %31-32’sini, ve aşırı sağın da % 6-7’sini kazandıklarını gördük. Bu görüntü, Fransa’daki klasik güç dağılımını teyit etmiş oldu.

Fransa’da yerel seçimler: Cumhurbaşkanlığı yarışı öncesi bir genel prova

<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Fransız Sağının Dönüşümünü Bir Dergiden İzlemek</h2>Kimi gazete ve dergiler kendilerinden daha büyük yapıları ve grupları temsil edebilirler. Bu bazen organik olarak gelişen bağların bazen de yayını yöneten kesimin etkisi ile olur. Nasıl olursa olsun bu yayınların ortaya koyduğu işlerde ve içerisinde yaşanan değişimler başka şeylerin de habercisi olabilir.&nbsp;Fransa’daki aşırı sağ siyaset için bu kategoriye giren yayın 1966 yılında kurulan <a fr-original-style="" href="https://fr.wikipedia.org/wiki/Valeurs_actuelles" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Valeurs Actuelles isimli dergi</a>. Birçok kez nefret suçu işlediği için ceza alan ve geçmişinde bolca sorunlu isim barındıran dergi, bütün bunlara rağmen Fransa’daki radikal sağın en önemli yayınlarından birisi. Derginin pozisyonu ve savunduğu fikirler genellikle ülkedeki sağ siyasetle senkronize bir şekilde değişiyor. 2010’lu yıllarla birlikte aşırı sağ akımların yükselişinden Fransa’nın da nasibini alması ve bu yeni dalgayı temsil eden bir liderin başa geçmesiyle birlikte de dergi, medya içerisinde daha büyük bir isme dönüştü.Ancak bir önceki seçimde LePen’den de daha sağda yer alan Zemmour’u desteklemeleri dergi açısından <a fr-original-style="" href="https://www.cjr.org/the_media_today/france-far-right-valeurs-actuelles-lejeune.php" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">iyi sonuçlanmadı</a>. Zemmour’un kaybetmesinin ardından genel yayın yönetmeni Geoffroy Lejeune çok fazla tepki topladı ve geçtiğimiz günlerde kendisinin dergideki işinden ayrılma süreci başladı. Yönetim, Valeurs Actuelles’in tekrar daha geniş bir sağ kesime hitap etmesini istiyor. Bu kararda ekonomik etkenlerin rolü olduğu yadsınamaz fakat aynı zamanda bize Fransız sağının sınırlarını nerede çizdiğini ve nereye kadar gitmeyi göze alabildiğini de gösteriyor.

n okuyoruz|

• Bartu Özden, "Muharrem İnce ne yapmak, nereye varmak istemektedir?" başlıklı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/muharrem-ince-ne-yapmak-nereye-varmak-istemektedir" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yazısında</a> İnce'nin izlediği stratejiyi, adaylıktaki ısrarını ve kaçırdığı fırsatı tartıştı.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Abdullah Esin, "AK Parti'nin varoluş mücadelesi" başlıklı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/ak-partinin-varolus-mucadelesi" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yazısında</a> iktidar partisinin 7 Haziran 2015 seçiminden bu yana radikal sağ bir koalisyona dönüşmesini ve Millet İttifakı'nın bu süreçte "bir uzlaşı ve demokrasi koalisyonu" olarak ortaya çıkmasını kaleme aldı.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bartu Özden, "HÜDA PAR: Yerelde özerklik, kanunda şeriat" başlıklı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/huda-par-yerelde-ozerklik-kanunda-seriat" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yazısında</a> HÜDA PAR'ın terör örgütü Hizbullah ile ilişkisini ve parti programının özetini yazdı.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Abdullah Esin, "Seçim, göçmenler ve Avrupa Birliği" başlıklı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/secim-gocmenler-ve-avrupa-birligi" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yazısında</a> seçimi muhalefetin kazanması halinde Türkiye ile AB arasındaki Göçmen Mutabakatının geleceğinin ne olacağını ve AB'nin Türkiye'deki seçimlere bakışını değerlendirdi.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yusuf Can, "14 Mayıs'tan sonra bize düşecekler" başlıklı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/14-mayistan-sonra-bize-dusecekler" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yazısında</a> Türkiye'de siyasi temsil yoksunluğuna ve bunun vatandaşları siyasetten uzaklaştırmasına karşı neler yapılabileceğini tartıştı.&nbsp;</li></ul>

2011'de başlayan Suriye iç savaşıyla birlikte AK Parti’nin “açık kapı politikası” uygulamaya başlaması Türkiye’ye kitlesel bir göç hareketini başlattı. Bugün gelinen noktada Türkiye, 3,6 milyon Suriyeli sığınmacı ve diğer ülkelerden gelen yaklaşık 400 bin yabancıya ev sahipliği yaparak dünyanın en fazla mülteci barındıran ülkesi <a fr-original-style="" href="https://link.apos.to/c/llwXjB56zC7i?c=IlJ5HSHLrjH5wSg6TINET&s=web" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">konumunda</a>.&nbsp;İktidarın açık kapı politikası, ilk dönemlerde “ensar-muhacir” söylemiyle kamuoyunda meşrulaştırılmaya çalışılsa da hem ekonomik krizin toplumsal huzursuzluğu artırması hem de Afganistan ve Pakistan başta olmak üzere Asya ülkelerinden gelen kaçak göçmenlerle birlikte mülteci sayısının sürekli olarak artması düzensiz göçü toplumun en önemli gündem maddelerinden biri haline getirdi. Suriye’den kitlesel göçün başlamasından bu yana 10 yıl geçmesine rağmen hükümetin hiçbir somut entegrasyon veya göç politikası üretememiş olması ve göç olgusunu sürekli olarak “ensar-muhacir” retoriği kullanarak ideolojik bir zemine kaydırması toplumdaki göçmen karşıtı hareketlerin güçlenmesine ve toplumsal huzursuzluğun artmasına zemin hazırladı.Açık kapı politikası, iktidarın ideolojik çizgisi ve <a fr-original-style="" href="https://link.apos.to/c/fPv9P22wmKCO?c=IlJ5HSHLrjH5wSg6TINET&s=web" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">politik – ekonomik tercihleri</a> çerçevesinde bilinçli olarak devam ettirilirken, muhalefet partilerinin bu konuda bir politika önerisi ve etkili bir söylem geliştirememesi düzensiz göç konusundaki toplumsal huzursuzluğun radikal bir zemine kaymasına neden oldu.&nbsp;Toplumda yükselen göçmen karşıtı duyguları ve siyasetteki boşluğu değerlendiren eski MHP ve İYİ Partili Ümit Özdağ, Avrupa’da yükselen radikal sağ partilerin Türkiye’deki muadili olan Zafer Partisi’ni kurdu. Zafer Partisi, şimdiye kadar yapılan anketlerde %2-3 civarında bir oy oranına sahip olsa da göçmenler konusundaki toplumsal huzursuzluğu siyasi gündeme taşıyarak hem iktidarı hem de muhalefeti bu alanda söylem ve politika geliştirmeye zorladı. Bu anlamda, Zafer Partisi’nin düşük oy oranının çok ötesinde bir siyasi etkiye&nbsp;sahip olduğu iddia edilebilir.MetroPoll Araştırma tarafından Ağustos 2021'de yapılan bir ankette, katılımcıların %81,7’sinin “Sığınmacılar ülkelerine geri dönmelidir” dediği belirtiliyor. Sığınmacıların ülkelerine geri dönmesini isteyenlerin hem iktidar hem de muhalefet partilerini destekleyen seçmenler arasında çok büyük bir orana sahip olması göçmenler konusundaki toplumsal huzursuzluğun toplumun geneline yayıldığını gösteriyor.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Muhalefet partilerinin göç politikaları</h2>Hem ekonomik krizin toplumun her kesimini derinden etkilemesi hem de 2023 seçimlerine kısa bir süre kalmışken partiler arası rekabetin kızışması halkın en önemli iki sorun olarak gördüğü ekonomi ve düzensiz göç konusunda partilerin somut adımlar atmasını zorunlu kılıyor. DEVA Partisi, Gelecek Partisi ve İYİ Parti’nin göç politikalarını kamuoyuna açıklaması muhalefet partilerinin düzensiz göç konusundaki siyasi inisiyatifi Zafer Partisi’nden almaya çalıştığını gösteriyor. Her iki parti de göç konusunda çeşitli entegrasyon politikaları önerse de eylem planlarındaki ön plana çıkan tema sığınmacıların ve kaçakların ivedilikle Türkiye’den gönderilmesi.DEVA Partisi’nin göç politikasında şu ifadeler öne çıkıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Suriye’de güvenliğin sağlanmasıyla birlikte, Suriyelilerin geçici koruma statülerine son vereceğiz. Geçici koruma statülerinin sonlanması üzerine, Suriyelilerin Türkiye’den belirli bir süre içerisinde ayrılması gerecek. Mağduriyete sebep olmaksızın güvenli ve onurlu bir dönüşü sağlayacağız. Suriyeliler ülkemizden ayrılana kadar Türkiye’deki ikamet, çalışma, eğitim ve sağlık hizmeti gibi konuları kural bazlı hâle getireceğiz.”</blockquote>Gelecek Partisi de “Devlet Aklı ve Millet Vicdanı Rehberliğinde Düzensiz Göç Sorunu ve Çözüm Önerileri: Gelecek Modeli”&nbsp;başlığıyla açıkladığı göç politikasında kısa vadeli ve acil bir çözüm önerisi olarak “kısa geri dönüş planlamalarının yapılması ve ivedilikle uygulanması, tam sınır güvenliğinin tesisi, geçerli mevzuatın tavizsizce ve istikrarla uygulanması, bölgesel/uluslararası aktörlerle yeni bir iş birliği anlayışlarının başlatılması” gibi konulara vurgu yapıyor.İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener tarafından “Göç Doktrini ve Stratejik Eylem&nbsp;Planı” başlığıyla kamuoyuna açıklanan göç planı “Kararlı ve planlı geri dönüşe az kaldı”&nbsp;sloganıyla tanıtıldı.&nbsp;Akşener, raporun tanıtım toplantısında iktidarın göç politikasını şu ifadelerle eleştirmişti:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Mültecilere, göçmenlere, kaçaklara, sığınmacılara, müracaatçılara kızabiliriz ama o öfkenin odaklanacağı yer Sayın Erdoğan ve AK Parti iktidarıdır. Artık sığınmacılar için kaynak ülke Suriye, hendek ülke Türkiye, hedef ülkeler Avrupa haline gelmiş durumda. Ülkemizi hendek haline getiren Erdoğan ve AK Parti’den, sandıkta, demokrasiyle hesap sorulmalıdır.”</blockquote>İYİ Parti’nin “Göç Doktrini ve Stratejik Eylem Planı”&nbsp;sınır güvenliği ilkesi, geri dönüş ilkesi, önleyici göç ilkesi ve uluslararası göç mutabakat ilkesi olarak adlandırılan dört temel ilke üzerine inşa ediliyor. Türkiye’deki sığınmacıların ve kaçak göçmenlerin 3 yıl içerisinde ülkelerine geri gönderilmesinin planlandığı eylem planında, üç öncelikli gruba ayrılan Suriyeli sığınmacıların 2024-2026 yılları arasında ülkelerine geri gönderilmeleri hedefleniyor. İYİ Parti Milli Güvenlik Politikaları Başkanı Mehmet Tolga Akalın, geri gönderme planını şu şekilde özetliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 225, 68); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Birinci öncelikli aileler, Türkiye’de çocuğunun eğitimi devam etmeyen, çalışmayan, Suriye’de evleri zarar görmemiş aileler. İkinci öncelikli aileler, Türkiye’de çalışan ve çocuğunun eğitimi devam eden, Suriye’de evleri az zarar görmüş ve bir yıl içinde evleri onarılan aileler. Üçüncü öncelikli aileler ise Suriye’de ev ve yaşam alanları zarar görmüş, başkasına verilmiş olup, Suriye Devletinin yer göstereceği aileler ile dezavantajlı (ileri yaşlı, bakıma muhtaç ve ağır engelli) aileler.”</blockquote>İYİ Parti lideri Meral Akşener de plana ilişkin açıklamasında “İYİ Parti iktidarında Suriyeli ve diğer uyruklu sığınmacılar ve kaçak göçmenler sorununun çözümü için uygulayacağımız stratejinin temelinde; insani değerlere ve uluslararası hukuka uygun olarak, bölge ülkeleri ve hedef ülkelerle yardımlaşma içinde tehdidin büyümesini önlemek, işlemleri hızlandırmak ve geçici koruma altındaki Suriyeli sığınmacıların her şartta ve mümkün olan en makul sürede (biz bunu üç yıl olarak ön görüyoruz) ülkelerine dönmesini sağlamak hedefimiz yer alıyor. 1 Eylül 2026’da, iktidarımızın üçüncü yılının sonunda tüm Suriyeli sığınmacıları memleketlerine kavuşturmuş olacağız.”&nbsp;demişti.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Merkezin radikalleşmesi</h2>Zafer Partisi ve radikal sağın yükselişi, toplumda göçmenlere karşı yükselen öfkeden bağımsız olarak değerlendirilemez. Öte yandan, Türkiye siyasetindeki merkez parti eksikliğinin radikal sağ partilere bir siyaset alanı açtığı da yadsınamaz bir gerçek. Başta Fransa, Macaristan ve İtalya olmak üzere Avrupa’nın birçok ülkesinde radikal sağ partilerin yükselişini hazırlayan toplumsal dinamikler uzun bir süredir Türkiye’de de gözlemleniyor.CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu’nun da sürekli olarak iktidarın değişmesinin ardından göçmenlerin ülkelerine geri gönderileceğini söylemesi muhalefet partilerinin Zafer Partisi’nin sürekli gündemde tuttuğu göçmen karşıtı duygulara hitap ederek uzun vadeli ve gerçekçi göç ve entegrasyon politikalarını göz ardı ettiğini gösteriyor. Zafer Partisi’nin düzensiz göç problemini siyasi gündemin merkezine taşımasından öte hem iktidarı hem de muhalefeti daha gerçekçi ve ılımlı entegrasyon politikalarından ziyade göçmenleri geri gönderme fikrine yoğunlaştırması radikal sağcı bir siyasi partinin tüm siyasi partileri kendi radikal çizgisine çekme konusundaki başarısını gösteriyor. &nbsp;Hükümetin başarısızlığı ve muhalefetin göç konusundaki yetersizliği ülkenin geleceği açısından en hayati konuların dahi merkezden uzak radikal fikirler etrafında tartışılmasına neden oluyor.

radikal sağ ile ilgili hikayeler