Discovering Nisan:&nbsp;“I can’t recall the first film I watched, which makes me sad. My memory is very weak, lack of memory is a bad wound of mine,”&nbsp;says Nisan Dağ. She said cinema was like magic to her. She recalls watching Tim Burton’s scary yet emotional characters or watching Maya Deren’s Meshes of the Afternoon (1943) for example.When she was younger, she loved the fantastic and surreal elements in cinema, or the things wherein we can somehow feel the magic: “Somewhere inside of it says, I hope that fantastic world will never disappear. Maybe the animation scenes in When I’m Done Dying are the manifestation of movie magic still inside me.”From the seaside to the slums: She shot her first feature film, Across the Sea (2014), with her classmate Esra Saydam from Columbia University in Ayvalık where her summer house is located. In the movie, Damla had moved to New York 8 years prior without informing her ex-lover, and when she returns to her summer house years later, a confrontation awaits her. Secrets are revealed. Nisan's cinema likes to confront her characters and make each other say everything in a flash.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1656671832360.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.70" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">When I’m Done Dying<div align="center" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><hr size="0" width="100%" align="center" fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></div>Five years later, in her first feature film, When I’m Done Dying, which she shot alone, this time in the fictional neighborhood of Karaçınar in Istanbul, DJ Devin, who wants to help Fehmi, a talented rapper and synthetic weed addict, in his career and his getting rid of addiction. We are talking about the similarity of the relationship dynamics in the two films in terms of class conflict, the change in plans and the turning of life goals into disappointments.Exploring with Nisan: She suggests talking about Eliza Hittman's cinema, which tells stories of self-discovery set in New York, and more often in Brooklyn. Nisan says she was impressed that she was "not afraid to get too close to her characters and the strong atmosphere she created" in her films: “It can also give you space as a spectator.”We talk about how Eliza Hittman films seem to exist on the same planet. “When I look at all three of her movies, I feel like I've entered a planet and all three of them can coexist on the same planet. All three films are in the same atmosphere, it's as if we can take the subway with Lila from It Felt Like Love, see Frankie in Beach Rats on her way to Coney Island, then jump from there and go to Manhattan and find Autumn in Never Rarely Sometimes Always. There is that feeling.”<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1656671852926.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">In the foyer of Moda Sahnesi with Nisan, shortly before we were invited to leave<div align="center" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><hr size="0" width="100%" align="center" fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></div>Nisan says that when she doesn't get too immersed in constructing the story, it opens up space for her to breathe with the character. She says that she doesn’t get as close to the characters at Hittman because the camera becomes similar to a gun, “But if you constantly detonate that gun, it will reduce the impact of a story-heavy job.”I enjoyed this part of Discovery Film, comparing films of the two directors, the relationships we established with each other, and the details that we made each other aware of. Nisan continues to build her own cinema, expand her own planet like Eliza Hittman. One movie at a time.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/5/1656671866139.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Shopping for mastic jam in Moda with Nisan<div align="center" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><hr size="0" width="100%" align="center" fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></div>She says:&nbsp;“Actually, seeing how magical capturing a certain emotion, entering into a person’s life and being able to breathe with them can be, came to me as I matured, something I am still not done with. I feel like I have just gotten out of adolescence in my cinematic journey.”

Duende

From movie magic to cinematic encounters

Nisan'ı keşfetmek:&nbsp;“İlk izlediğim filmi asla hatırlamıyorum; bu beni baya üzüyor. Hafıza olarak çok zayıf bir insanım, hafızasızlık bende kötü bir yara,” diyor Nisan Dağ. Sinemanın küçükken onun için sihirbazlık gibi olduğundan söz ediyor. Tim Burton’ın aynı anda korkunç ama duygusal olan karakterlerini, ya da örneğin Maya Deren’in <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt0036154/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Meshes of the Afternoon</a> (1943) filmini izlediğini anımsıyor o zamanlarda.&nbsp;Fantastik olanı, içinde gerçeküstü öğeler olanı ya da bir şekilde sinemanın sihrini hissedebileceklerimizi sevmiş en çok küçükken: “İçinde bir yer, umarım o fantastik dünya hiç yok olmaz diyor. Belki o&nbsp;Bir Nefes Daha’daki animasyon sahneleri hâlâ benim içindeki, sinemanın sihrinin var oluşu.”Deniz kenarından, kenar mahallelere: İlk uzun metrajlı filmi <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt3263718/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Deniz Seviyesi</a>’ni (2014) New York’taki Columbia Üniversitesi’nden sınıf arkadaşı Esra Saydam’la onun yazlığının bulunduğu Ayvalık’ta çekmiş. Sekiz yıl önce, eski sevgilisine hiçbir haber vermeden New York’a taşınan Damla, yıllar sonra eşiyle birlikte yazlığına döndüğünde bir yüzleşme bekliyor onu filmde. Sırlar açığa çıkıyor. Karakterlerini yüzleştirmeyi, birbirlerinin yüzlerine patır patır her şeyi söyletmeyi seviyor Nisan'ın sineması.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/10/2/1636463637633.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.70" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bir Nefes Daha<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Beş yıl sonra, tek başına çektiği ilk uzun metrajlı filmi Bir Nefes Daha’da bu kez İstanbul’un kurmaca mahallesi Karaçınar’da hem yetenekli bir rapçi hem de bir bonzai bağımlısı Fehmi’yi, ona kariyer ve bağımlılığından kurtulma maceralarında yardımcı olmak isteyen DJ Devin’le bir araya getirmiş. Önce bir araya, sonra karşı karşıya — iki filmdeki ilişki dinamiklerinin sınıfsal farklılıkları açısından benzerliğinden, yapılan planların ve hayattan beklentilerin hayal kırıklıklarına dönüşümünden konuşuyoruz.&nbsp;Nisan'la keşfetmek:&nbsp;New York’ta daha çok da Brooklyn'de geçen kendini keşfetme hikâyeleri anlatan Eliza Hittman’ın sinemasından konuşmayı öneriyor Nisan, “karakterlerine çok yaklaşmaktan çekinmemesi ve yarattığı güçlü atmosferden" etkilendiğini söylüyor onun filmlerinde: “Hem karaktere bu kadar yakın olup hem de sana seyirci olarak bir alan verebiliyor.”&nbsp;Eliza Hittman filmlerinin nasıl da sanki aynı gezegende geçtiğinden konuşuyoruz. “Sanki üç filmine baktığımda bir gezegene girdim ve üçü de aynı gezegenin içinde birlikte var olabilirler gibi hissediyorum. Üç film de aynı atmosferde, sanki&nbsp;It Felt Like Love’daki Lila’yla metroya binsek Coney Island’a giderken&nbsp;Beach Rats’teki Frankie’yi görebilir, oradan atlayıp Manhattan’a gidip&nbsp;Never Rarely Sometimes Always’deki Autumn’u bulabiliriz gibi bir his var.”&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/10/2/1636463687731.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nisan'la Moda Sahnesi fuaye alanında, dışarı çıkmamız rica edilmeden hemen önce<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bir hikâye konstrüksiyonuna çok dalınmadığında, bunun karakterle beraber nefes alabilmek için bir alan açtığını söylüyor Nisan, kendisiyse hikâye odaklı olmayı tercih ettiği için karakterlerine Hittman kadar yaklaşamadığını: “Kamerayla karakterlerin yakınına girmek kameranın bir silahı gibi. Ama o silahı sürekli patlatırsan hikaye ağırlıklı bir işin etkisini düşürüyor olacak.”&nbsp;Keşif Sineması'nın bu bölümü, iki yönetmenin sinemasını karşılaştırmaktan, karşılıklı kurduğumuz ilişkilerden ve birbirimizi farkına vardırdığımız detaylardan büyük zevk aldım. Nisan kendi sinemasını inşa etmeye, Eliza Hittman gibi kendi gezegenini genişletmeye devam ediyor. Her seferinde bir film bir nefes daha.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/2/1636463705531.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nisan'la Moda'da, sakız reçeli alışverişinde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Diyor ki:&nbsp;“Aslında belli bir duyguyu yakalamak, bir insanın hayatına girip onunla birlikte nefes alabilmenin de ne kadar sihirli olabildiğini görmek, sanırım biraz daha olgunlaştıkça bana dank etti ki hâlâ aslında olgunlaşmamın devam ettiğini düşünüyorum. Ergenlikten yeni çıkmış gibi hissediyorum kendimi sinemasal yolculuğumda.”Not:&nbsp;Keşif Sineması yeni formatına bürünmeden, hem yazılı hem de sözlü bir yayına dönüşmeden önce Eliza Hittman sinemasına bir bakış atmıştım. Fırtınalar koparsa kopsun: Eliza Hittman başlıklı yazıyı <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/5f85db2b1385f7000727c939" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> okuyabilirsiniz.

Meshes of the Afternoon ile ilgili hikayeler