By <a fr-original-style="" href="https://link.apos.to/c/oYP1BiglItrj?c=5ecRMLmqzT551T-qBW0-w&sub=62b033905d379200061d8935&s=web" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ekin Tümer</a>In her book explaining how populism transformed democracy, Me the People, political theorist Nadia Urbinati defines “people” as such: “In its modern configuration, the category of the people has three key meanings: (1) persona ficta, or the collective sovereign that acts as one, and in whose name laws are made and enforced; (2) the sociohistorical body that lives in a specific territory and is sometimes identified with the nation; and (3) the political collective or constituency that claims and achieves political agency through movements of opinions, parties, and representatives.”Populism can be defined as a set of political positions that emphasize a particular idea of "the people" and pits this group against "the elite" or, more simply, as "popular self-interest". Moreover, it is most pronounced in the third case when the people become a political subject which constitutes a field of competition for the rulers. Mario Tronti, a former member of the Senate of the Italian Republic from the Democratic Party, explains this by saying: "We have populism because there is no people."More than an idea, the people is always there, in all its tangibility. However, the populist leader doesn’t perceive the people as a polyphonic whole, but chooses the “part” of the public that reflects his ideology. The only people with whom the populist leader has a dialogue is the "right people" who support him under all circumstances, whom he makes dependent on him through unrealizable promises and intense, primitive emotions. Those who don’t conform to the “right people” are marginalized, and dispensable. Because they are the “wrong people”, who betrayed the leader in some way by stepping out of line. The leader tries to replace the people he finds wrong with the right people; he pits the two against each other with divisive words and actions when necessary. This is like dividing the people into teams for a kind of ethical/moral match. While the leader watches what is going on in his box seat, the people stop focusing on the root of the problems and compete to win, to be the "right people".The people, who should be treated as an inseparable whole, is divided into obedient "real" parts and questioning "unreal" parts. This is precisely what the populist leader wants, to find the ground on which he can fictionalize his own narrative of reality. In The Origins of Totalitarianism, Hannah Arendt explains this in a striking way: “Before mass leaders seize the power to fit reality to their lies, their propaganda is marked by its extreme contempt for facts as such, for in their opinion fact depends entirely on the power of man who can fabricate it.” When the people is polarized, there is no longer a people, there are those who tell the truth and those who fabricate lies.A populist leader doesn’t like people “that acts as one” as established in the first definition of Urbinati. If there are no separated, decomposed parts, reality becomes unbendable. The leader's voice is drowned out by a powerful crowd that speaks a single truth, and cannot be silenced. In this case, the leader loses the power to soothe the people with excuses such as "it was such a disaster that no one could have overcome it" or simply, "it was fate". The people include everyone and they are empowered, so they have the right to demand accountability when those they empower fail to take responsibility. The people need to remember their right to do that.The state is not, and cannot be, by any definition, a shouty father figure at the top. Because this is against its nature. The purpose of the state's existence arises from the people’s demand to live freely, with equal rights in secure territories and to remain safe from harm. The state is not a person who can be hurt by the people’s dissatisfaction, nor is it a person to fear. The state is accountable to the people and doesn’t possess the luxury of not apologizing.The power of a people united in their demand for accountability exceeds the power of the populist leader, it frightens him. Today, there is a healthy anger that lies within the people's demand for accountability. Because what we are seeing now, we are seeing it completely bare: those who are failing to understand the extent of our anger, those who are failing to understand that this anger will not blow over in a year or two as it is demanded of us, those who are offended by our mourning, the hastily cleaned areas so the governing powers don’t have to see the damage, the men who lined children up for a press statement, the men who yanked down the hood of a freezing child’s coat so his face would show on the TV screen, the men pushing and shoving each other in a race to get in the frame, those who silenced the ones who were saying “No help came here”, those who cast a shadow over support efforts, those who displaced students at the first opportunity, those who tried to demolish the single-storey construction inspection building while the rubble has not yet been removed, those who detained earthquake victims, those who are occupied with cleaning criminal records…Unity of the real people who are forced to appease the frail and shameless hearts that are triggered by every reality, every insurgence, every life, who are threatened and pitted against each other if they don’t comply, who have very little left to lose, surpasses this system. This is exactly why we need to remember, there is no “right people” or “wrong people”, we are all the real and the only people, and we can stand as a grand, polyphonic voice.

Aposto Politics

How can we successfully become a “real” people?

Claiming anger

<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/ekintumer/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ekin Tümer</a>Siyaset teorisyeni Nadia Urbinati, Ben Halkım isimli kitabında popülizmin demokrasiyi nasıl dönüştürdüğünü anlatırken halkı şöyle tanımlıyor: “Modern şekliyle halk kategorisinin üç temel anlamı vardır. Tek bir bütün olarak hareket eden ve yasaların onun adına yapılıp uygulandığı kolektif egemen; belirli bir toprak parçasında yaşayan ve bazen ulusla özdeşleşen sosyo-tarihsel yapı; ve kanaatlerin, partilerin ve temsilcilerin hareketleriyle ve siyasi fail olma iddiasıyla halk olma tanımını elde eden kolektif topluluk veya seçmenler.”&nbsp;Popülizm, belirli bir “halk” fikrini vurgulayarak bu grubu “seçkinler” ile karşı karşıya getiren bir dizi siyasi duruş ya da daha basit anlamıyla “halk çıkarcılığı” şeklinde tanımlanabilir ve en çok üçüncü durumda; halk, yöneticilerin rekabet alanına dönüşen siyasi bir özne haline geldiğinde karşılık bulur. Demokrat Partili eski İtalya Cumhuriyeti senato üyesi Mario Tronti bu durumu “Halk olmadığı için popülizm var.” diyerek açıklar.Halk bir fikirden fazlası olarak tüm somutluğuyla, her zaman orada durur. Ancak, popülist lider halkı çok sesli bir bütün olarak algılamaz, halkın kendi ideolojisini yansıtan “parçasını” seçer. Popülist liderin diyalog kurmayı uygun gördüğü yegâne halk, onu her koşulda destekleyen, genellikle gerçekleşmesi mümkün olmayan vaatlerle ve yoğun ilkel duygularla kendisine bağımlı kıldığı “doğru halk”tır. “Doğru halk”a uyum sağlamayanlar halkın dışlanmış kısmıdır, çoğu zaman gözden çıkarılabilir. Zira onlar, liderin çizdiği keskin çizgilerin dışına çıkmış; bir nevi ona ihanet etmiş “yanlış halk”tır. Lider yanlış bulduğu halkı doğrusuyla değiştirmeye çalışır; yeri geldiğinde ayrıştırıcı sözlerle, eylemlerle ikisini karşı karşıya bırakır. Halkı takımlara ayırıp bir çeşit etik/ahlaki bir maçı oynatmak gibidir bu. Lider locasında olan biteni izlerken halk sorunların temeline odaklanmayı kenara bırakır ve galip gelme, “doğru halk” olma yarışına girer.&nbsp;Ayrılmaz bir bütün hâlinde ele alınması gereken halk, itaat eden “gerçek” parçalara ve “gerçek olmayan” sorgucu parçalara bölünmüştür. Popülist liderin isteği tam da budur, kendi gerçeklik kurgusunu yaratabileceği zemini bulmaktır. Hannah Arendt, Totalitarizmin Kaynakları kitabında bunu oldukça etkileyici biçimde açıklıyor: “Kitle liderleri gerçekliği yalanlarına uydurma gücünü ele geçirmeden önce, gerçekleri aşırı derecede küçümseyen propagandalarıyla dikkat çekerler, çünkü onlara göre gerçek tamamen onu uydurabilen kişinin gücüne bağlıdır.” Halk kutuplaştığında artık halk yoktur, gerçeği söyleyenler ve yalanlar uyduranlar vardır.Popülist lider, Urbinati’nin birinci tanımında yer verdiği “bir bütün olarak hareket eden” egemen halktan hoşlanmaz. Ortada birbirinden ayrılmış, ayrıştırılmış parçalar olmadığında gerçeklik de eğilip bükülemez hâle gelir. Liderin sesi, tek bir gerçeği haykıran ve susturulması imkânsız kuvvetli kalabalık tarafından kısılır, söylemleri karşılık bulamaz. Böyle bir durumda lider, halkı “öyle bir felaketti ki kim olsa altından kalkamazdı”, “bu da kader planın bir parçası” gibi bahanelerle yatıştırma gücünü kaybeder. Halk herkestir ve yetki vericidir, dolayısıyla yetki verdiği kişiler sorumluluk almadığında hesap sormak ister, bu hakka sahiptir.&nbsp;Halkın bu hakkını hatırlaması gerekiyor.Devlet, hiçbir tanımda yüksek makamlardan insanlara bağıran, cezalandıran bir baba figürü değildir, olamaz. Çünkü bu, doğasına aykırıdır. Devletin var olma amacı "...halkın güvenli topraklarda eşit halklarla özgürce yaşama ve zarar görmeme talebinden doğar." Devlet, halkın memnuniyetsizliğinden incinebilecek bir kişi değildir, korkulması gereken biri de değildir. Halka hesap vermekle yükümlüdür devlet, özür dilememe gibi bir lüksü de yoktur.Hesap sormak üzere kenetlenmiş bir halkın gücü popülist liderin gücünü aşar, onu korkutur. Bugün, halkın hesap sorma arzusunda yatan sağlıklı bir öfke var. Çünkü karşı karşıya kaldıklarımızı tüm çıplaklığıyla görüyoruz. Öfkenin boyutunu, bu öfkenin talep edilen gibi bir-iki senede dinmeyeceğini anlamakta yetersiz kalanları, yas tutmamızdan incinenleri, deprem bölgesine giden yöneticiler hasarı görmesin diye alelacele temizlenen yerleri, çocukları önüne dizen adamları, soğukta üşüyen çocuğun yüzünü göstermek için kapüşonunu çekiştire çekiştire açan, kadrajda var olma yarışıyla birbirini itip kakan adamları, “buraya yardım gelmedi” diyenlerin sesini kesenleri, desteği gölgeleyenleri, ilk fırsatta öğrencileri yerinden edenleri, daha enkaz kalkmamışken tek katlı yapı denetim binasını yıkmaya çalışanları, depremzedeyi gözaltına alanları, suçluların kaydını temizleme derdine düşenleri görüyoruz.&nbsp;Her gerçekten, her isyandan, her yaşamdan tetiklenen kırılgan ve utanmaz gönülleri hoş tutmaya zorlanan, aksi takdirde üzerine tehditler savurulan, birbirine kıra kıra bitmeyen ve kaybedecek çok az şeyi kalmış gerçek halkın bütünlüğü, bu yapının gücünü aşar. İşte tam da bu yüzden; “yanlış halk”- “doğru halk” diye bir şey olmadan hepimizin gerçek ve tek halk&nbsp;olduğunu, bir sesin karşısında kocaman, çoklu bir ses olabileceğimizi hatırlamak gerektiği için siyaset yapıyoruz.

Nadia Urbinati ile ilgili hikayeler