<span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp;&nbsp; Türkiye Kadın Millî Voleybol Takımı, C grubundaki ikinci maçını bugün saat 10.00'da Dominik Cumhuriyeti'ne karşı oynayacak. Filenin Sultanları, grubun ilk maçında Hollanda'yı 2-0 geriden gelerek 3-2 mağlup etmeyi başarmıştı.

Aposto Gündem

Burcu Biçer:&nbsp;"Biz voleybol ülkesiyiz" cümlesini Tokyo 2020 ve Avrupa Şampiyonası sürecinde reklam sloganı olarak duyduk fakat çetin geçen olimpiyat elemelerinden çıkamamış olsak voleybol ülkesi olmayacak mıydık diye düşünmekte fayda var. İlk olarak Türkiye'deki voleybolun 2000'lerin başından bu yana ortaya koyduğu emeği göz ardı etmemek lazım. Şu an voleybol sadece millî takım başarısına odaklı bir spor Türkiye'de. Voleybol ülkesi olmayı tamamen uluslararası şampiyonlukla ölçmek yanlış, lisanslı sporcu sayısı, lig sayısı, altyapı yatırımlarının ölçeği gibi birçok parametre var. Uluslararası anlamda başarılar, takımlardaki birliktelik ve futbol dünyasının ülkeyi hasret bıraktığı duyarlı rekabet kültürü gibi özellikler voleybol ülkesi olmak için sadece sporculara yüklenen bir sorumluluk bu süreçte. Fakat bir sporun ülkesi olmak o ülkenin medyasını, halkın oyuncu ve izleyici olarak ilgisini hatta maçı anlatan spikerin ifadelerini bile içeren bir durum. Kadın voleybol takımı dünya sıralamasında 4. sırada, erkek voleybol takımı ise 21. sırada yer alıyor. Bu açılardan baktığımızda voleybol ülkesi olduğumuzu söylemek için biraz erken olabilir, ancak katettiğimiz mesafe, takımlarımıza ve sporcularımıza gösterilen ilgi ve uzun süredir sistematik olarak yapılan yatırımlar göz önüne alındığında çok iyi ve aynı zamanda keyif veren bir yolda olduğumuz kesin. Başak Koç’un Türkiye - Polonya maçı anlatımından alıntıyla: “Amerikalıların 1895'te bulduğu, Filipinlilerin smaçı dahîl ettiği, Japonların manşet ve savunma sistemini geliştirdiği, 1936 yılında tüm dünyaya yayılmaya başlayan 1964'te ilk kez olimpiyata dahîl edilen eğlence ve gücün içinde olduğu bir oyuna” Türkiye'nin ise risk almayan, kuvvetli manşetleri ve oyun kurgusunu takım olmayla kuvvetlendirerek güçlü ve saygın bir takım olarak anıldığı bir oyun.&nbsp;Demet Tümkaya:&nbsp;Mayıstan beri süren yoğun macera, millî takım için 2 madalya ve 1 çeyrek final ile sonlandı. Gerçek oyunumuzu sahaya yansıtamadığımız zamanlar da oldu, elimizden gelenin daha iyisini yaptığımız da ve bunların hepsi oyunun bir parçası. Bir nesle daha voleybolu tanıtan, sevdiren ve voleybol ülkesini ekranlara kilitleyen tüm takıma, gösterdikleri cesaret ve yaşattıkları gurur için tekrar teşekkürler. Nicelerine!Mertcan Toğrul:&nbsp;Türkiye Kadın Millî Voleybol Takımı’nın yakaladığı harika jenerasyon sayesinde Türkiye’de voleybola ilgi fazlasıyla arttı. “Türkiye bir voleybol ülkesi mi?” gibi sorular sorulmaya başlandı. Bana göre bir ülke, o spordaki tüm paydaşlarıyla en üst seviyelerde ise bu deyişi hak eder. Aslında yıllardır Türkiye takımları kulüp seviyesinde Avrupa’da çok önemli işler yapıyorlar. Organizasyon kısmı ise belli ki iyi işliyor. Sponsorların desteği de hatırı sayılır düzeyde. Millî takımın başarısına bakarak alt yapının da belli bir seviyenin üstünde olduğunu söyleyebiliriz. Bence Türkiye’nin bu denklemde bir “voleybol ülkesi” olabilmesi için gereken seyirci ilgisi, olumlu yöndeki ilerlemeye rağmen hâlâ az. Türkiye seyircisi, millî takımın başarılı zamanlarında dönemsel olarak bu spora çok ilgi gösteriyor ve bu gibi zamanlarda bir “voleybol ülkesi” olduğumuz konuşuluyor. Ancak Türkiye’nin tam anlamıyla bir “voleybol ülkesi” olarak anılması için yerel lig müsabakalarına da ilginin artması ve bu ilginin tam teşekküllü bir “market”e dönüşmesi gerekiyor.Mehmet Şimşek:&nbsp;Millî takımların karşılaşmalarını izlemek hem seyir zevki veriyor hem de manevî bir bağlılık hissi yaratıyor bende. Eğer “Türkiye voleybol ülkesi” mottosu bu branşın önünü açacaksa, mütevazı sporcuları özgürleştirecekse, yeni kuşaklara yeni yaşamlar sunacaksa ve sporla ilişkisi oldukça az olanları bile maç saatinde ekran karşısına heyecanla geçirecekse doğru bir iletişim aracı olduğunu düşünüyorum. Güçlü ve bağlı takımlar, morali ve öz güveni yüksek sporcular görmek iyi geliyor. O umut ülkeye sirayet ediyor.

Punto 

Voleybol ülkesi miyiz?

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Olimpiyat haberleri ve biz voleybol ülkesiyiz hashtaglerini gördüğümden beri bu sayıda spora dair bir defter kaydı tutma planım vardı. Filmde de bir kadın futbol takımını görünce bana bu güzel tesadüfle bülteni "taca çıkarma" görevi düştü. </h3>Küçük yaşlardan beri sporla bağım seyirci konumundan öteye çok gidemedi. Bu durum değişmeye başladığı için buraya öncelikle hâlen yapamadıklarımı yazarak başlayacağım. Hâlen takla atamıyorum, hulahop çeviremiyorum, bisiklet süremiyorum ve yüzme bilmiyorum. Tüm bunları yapamama sebebim çok küçük yaşlarda sporla ilk ilişkimin okuma yazma öğrendiğim fişlerdeki gibi başlaması. Ali topu tut' un değişen öznesi olan ben, sahada kafasına top yedikçe ağlamaklı bir hâlde saha kenarına çekilmişti. Işık ılık süt iç'teki Işık olmaya doğru eklemleniyordu. Neden sadece Ali'nin top attığı ve de top tuttuğu ise bildiğiniz gibi bambaşka bir konu! Annem, okuduğum ilkokulun öğretmenlerinden biriydi, uzun öğle aralarında oynanan voleybol maçlarında annem servisleri ve smaçlarıyla nam yapmaya başlamıştı. "Annem böyle güzel voleybol oynamayı nerden öğrendi? "&nbsp;sorusu da peşi sıra beni kucaklamıştı tabii. Gelelim buraya, annemin üniversite yıllarında lisanslı bir voleybol oyuncusu olduğunu o yaşlarımda öğreniyorum ve yetenekli annenin kızı olarak altyapılar için potansiyel olarak görülmeye başlıyorum. Burası biraz komik 👀 üç kız kardeşiz ve üçümüzde de böyle bir yetenek yok. Böylesi bir zorlamadan kurtulmayı da annemin&nbsp;"Bırakın! Mutlu oldukları şeyi yapsınlar." cümlesiyle başardık. Biraz daha büyüdüm ve bir ped markasının Türkiye Kadın Millî Voleybol Takımı'nın imzalı afişini bizlere hediye etmesiyle, iyi bir spor seyircisi olma konusunda ilk heyecanımı duymaya başladım. Takım oyuncularının isimlerini ezberlemek ve maçı izlerken takımı tanımak mükemmel bir histi. Şanslıyım ki sonraları lise yıllarımda beden eğitimi derslerimiz yetenekli üç beş öğrencinin altyapıya kazandırılıp gerisinin test çözmek için sınıfta bırakıldığı bir sistemde değildi.&nbsp;Fair play kavramını, iyi bir seyirci olmayı, kazanmanın değil iyi oynamanın önemini, sporun da bir üretim süreci olduğunu o yıllarda öğrendim. Yaz aylarında etrafı çay tarlalarıyla dolu avlularda sporla haşır neşir olduğumuzdan, kaybolan tenis toplarından yorulmaya başlamıştık. Burada imdadımıza harika uçan ve konan bir topa sahip badminton yetişmişti. Sonraları kuzenimin isteğiyle bir basket potası da avluya eklendi. O avluların pek çoğu arabaların otopark alanı oldu ve hiçbir çocuk, genç etrafında koşturma dileğinde değil. Kim bilir, belki önümüzdeki yaz o avlularda çocukların bu yılki olimpiyatta gördüğü bir iki hareketi yapmaya çalışırken görürüm.

Türkiye Kadın Millî Voleybol Takımı ile ilgili hikayeler