iteklenmek

Gel gelelim benim hayatıma. Genellikle bültende kendimden bu denli bahsetmiyorum ama bu seferlik bir değişiklik yapalım dedim: Bu sayıyı, çerçevesiz yatağımın üstünden yazıyorum. Ekranımın yakınlarında bir sivri sinek uçuyor ama çoğu zamanki gibi öldürmeme kararı veriyorum. Saat 23:00 sularında, mahallemde yaşayan birinin hediye ettiği pembe deniz kabuğu lambam odamı sıcak sarı tonlarında aydınlatıyor. Yazma havasına girmem için arka planda her sene birkaç şarkı eklediğim ve New York’u hatırlatan şarkılardan oluşan çalma listem hafif hafif çalıyor. Odam yasemin, sedir ağacı ve yuzu kokuyor. Biraz önce bahsettiğim sivri sinek tam şu saniye bacağımdan soktu. Yarın sabah çok kaşınacak… Kendisi ile bakışıyoruz ama öldürmeme kararımda ısrarcıyım. Şu an durumumuz böyle:

Bu resimden de anlaşılacağı üzere bir süreliğine taşındım. Nereye? New York’a. Okuluma metro ile yaklaşık 40 dakika uzaklıktaki küçük tatlı bir apartmanda, Türk oda arkadaşım ile düzenimizi kuruyoruz. Bir yıldır görmediğim arkadaşlarımı gördüm, özlediğim bazı yemekleri yedim. Bu akşam zeytinyağlı fasulye yaptık — bizde durumlar böyle. Ay durun fasulyenin de resmini paylaşayım! Burada ayşekadın ya da güzel çalı fasulyesi bulmak sanırım imkansız (çok aramadığımı belirtmem önemli. Çoktan kastım ise hiç). Zor şartlarda yapıldı ama fena olmadı! Tarif isteyenler mail atsın:

Fazlasıyla gurur duyduğum fasulyemden de bahsettiğime göre, neden New York’ta olduğumu kısaca paylaşayım. Pandemiden önce bir yüksek lisans programına kabul edilmiştim ancak pandemi nedeniyle planlarımı değiştirmiş, okulu bir sene ertelemiş ve İstanbul’a dönüp orada çalışmaya başlamıştım. Şimdi döndüm ve haftaya okul başlıyor! Dünya tarihi ve politika üzerine bir mastır yapıyorum ama çeşitli odaklarımız olabiliyor ve evet, yine bir tez yazıyorum — şu an sizi Akademik Yasmin’e bağlayarak sıkmayacağım ama bilin ki heyecanlıyım.

Döndüğümden beri başlangıçlar, zaman ve mekanlara atfettiğimiz anlamlar üzerine düşünüyorum. Rahat, mutlu ve güvende hissettiğiniz bir ortamı bırakıp daha bilinmez bir yere doğru adım atmak için biraz gerekiyor. Birçok şeyde olduğu gibi, ilk adımı atmak deneyimin geri kalanına kıyasla çok daha zor. Yaşlı gözler ile ‘görüşürüz’leri, bir süreliğine son sarılmaları, uzaktan el sallamaları yaşadıktan sonra, adeta beynimizde bir şalter atıyor; ‘tamam şimdi önümüzdeki yolculuğa bakalım’ zihniyetine giriyorsunuz. O zihniyete girmede de ailemin desteği, bana duydukları ve kendime duymamı sağladıkları güvenin yeri çok büyük. New York’ta 5. seneme giriyorum, kendimi daha ‘yetişkin’ olarak gördüğüm dönemimin çoğu bu şehirde geçti, şehrin çoğu köşesinde bir anım var. Tuhaf bir geri dönüş oldu, bir yandan sanki hiç ayrılmamışım, bir yandan da 30 yıldır görmemişim gibi… Eminim bunu okuyan birçoğunuz okul, iş ya da başka nedenlerden dolayı büyüdüğünüz yerleri bırakıp soluğu başka mahalleler, şehirler hatta ülkelerde alıyor ya da alma kararı veriyorsunuz. Kafamızda oluşan ‘bu doğru karar mı?’ ya da ‘ben ne yapıyorum ya?’ sorularına yaklaşımım da geçtiğimiz yılda çok değişti:

Hani birkaç kolyeyi üst üste koyunca ya da kablolu kulaklığınızı cebinize atınca hepsi birbirine girer, sonra çok düşünmeden o düğümleri deneye deneye açmaya çalışırsınız ya… Bu aralar hayata bakış açım biraz öyle. Kafamda oluşan soruları karşıma çıktıkça biraz el yordamıyla, biraz deneyimden gelen motor hafıza ile biraz da kafamı kullanarak teker teker çözümlüyorum (ya da çözümlemeye çalışıyorum). Günün sonunda o kolyeler takılacak, o kulaklıkla metroda müzik dinlenecek. Birkaç düğüm açılmamış bırakılırsa da sorun değil, onun da vakti gelir.

___

Ağustos ayını 20lik için planlar yaparak geçirdim. Müthiş insanlar ile kafa kafaya veriyoruz, bültende yeni sesler ve yeni konular olacak. Düşüncelerinizi, yorumlarınızı, sorularınızı bana lütfen yazın! Burada deneme yanılma ile ilerliyoruz.

Yolunuz buraya düştüğü için çok mutluyum, soframıza hoş geldiniz!

Haftaya görüşürüz,

Yasmin