Veraison

Haftalık olarak yayımlanan , duyusal deneyim rotaları çizmeyi hedefleyen bir şarap yayını.

Sihirli Dönem Véraison

Véraison asmanın yıllık hayat döngüsünün en büyüleyici zamanı. Kendileri Fransızca bir bağcılık terimi. Üzüm tanelerinin renk değiştirdiği ve benek benek olduğu dönem. Bu sebeple de véraison Türkçe’ye ben düşme ve beneklenmeolarak çevrilmiş.

Asmanın yıllık bir döngüsü var. Kışın uykuda ve yeşile dair hiç bir şey yok ortada; ne yaprak, ne üzüm. Sonra bahar geliyor ve ilk tomurcuklanma başlıyor. Bu, büyümeye dair ilk işaret. Havalar yavaş yavaş ısınıyor ve yaza doğru çiçeklenme ve ortaya üzümlerin çıkması! Üzümler daha minicik, yemyeşil. Tatmaya kalksak acımtırak, ekşi mi ekşi, mayhoş bir tat! Şeker çıkmamış çünkü henüz sahneye; çok yüksek bir asidite hakim üzüm içerisinde. Yaz geliyor, sonbahara pek az kala başlıyor sihirli dönem: véraison=ben düşme=beneklenme.

Hikayemiz renk değişimi ile sınırlı değil. Dışarıda renkli bir cümbüş; içeride ekşiler tatlılar. Yazın uzayan günleri ve gelen güneş ışığı ile bir enerji çıkıyor ortaya. Bu enerji ile üzümün içerisindeki asit parçalanırken şeker çıkıyor sahneye. Üzümlerin o ekşi-acı-mayhoş hali yerini daha karmaşık tat bileşenlerine ve şekere bırakıyor. Kimyasal reaksiyonlar büyüsünü yapıyor ve olgunlaşma başlıyor. Bir bakmışsınız asmada yemyeşil duran üzüm tanesi mor olmuş! Öküzgözü'nü Öküzgözü yapan o rengi, Tokat’ın medarı iftiharı Narince’nin o beyaz çiçeksi notları, Shiraz’ın o baharatları işte tam olarak da bu dönemde yerini almaya başlıyor!

Aslında o üzümler "ben" oluyor. Kişinin kendini bulması, keşfetmesi gibi “ben olma” dönemi olarak anlıyorum ben. Bu yüzden asmanın yaşam döngüsünün en büyüleyici dönemi olduğunu düşünüyorum. Bağdan kısa bir video linki bırakıyorum, renkler büyülüyor; önden uyarıyorum! 🍇 Véraisonkelimesinin bendeki anlamı da kendi yaşam döngümde kocaman; zira kolumda dövmesini taşıyorum. Dışı sizi, içi beni yakıyor anlayacağınız. Turgut Uyar’ın “Bir Yazı Anlamak” şiirini anımsatır bana hep bu dönem.

“umutlar sarıya bırakır kendini

gül uzar karanfil kokar

o zaman sorarım

şimdi mi

ve biz

bir yazı o zaman anlarız belki”